Czy ja szukam księcia z bajki?

No bo tu o to chodzi. Lista jest ok, ale to powinna być lista pobieżna właśnie... na zasadzie, że katolik + ateista to niedobre połączenie... szukać kogoś kto spełnia tylko te najważniejsze punkty, a nie wymagania typu "humanista"... no dobre sobie... bo ze ścisłowcem się nie dogada biedactwo... nie, żebym tym gardził, ale to jest po prostu dla mnie osobiście takie podejście nastolatki... "chciałabym to, to, tamto, sramto". Listy listami, a jak się człowiek zakocha to na żadne listy nie patrzy. Ja nie wierzę w miłość z wyboru. Miłość powinna być dziełem przypadku, ewentualnie kontrolowanego przypadku, miłość przychodzi znienacka, a nie że ktoś sobie przebiera... wtedy to żadna miłość jak masz kilku kandydatów i sobie wertujesz, który lepiej spełnia Twoje oczekiwania. Tworząc listę traktuje się drugą osobę jak towar... jakbym kupował komputer w sklepie, który ma mieć określone parametry. Druga osoba nie jest przedmiotem szytym na miarę to jest żywa osoba, która tak jak ktoś zauważył całe życie ulega przemianom. Taka lista powinna mieć 2-3 podpunkty, ogólnikowe, a nie, że wywalę listę na 20 podpunktów i urządzam casting...

Moim zdaniem niektóre szczegółowe punkty są niezbędne.
Pytanie dlaczego miałabym być z kimkolwiek jeśli nie mogę być z kimś kto całkiem mi odpowiada.
I wiem, że niektórzy zakochują się w ludziach, którzy do nich nie pasują. Stąd tyle nie udanych związków. Mnie takie nieszczęście nie spotkało, ja umiem pokochać tylko kogoś kto nie dość , że jest do mnie podobny to mi jeszcze odpowiada.

A ja spojrzę na to z innej strony... Skoro głupią bluzkę w sklepie oglądam 5x i przymierzam 2x, a także odwiedzam 15 innych sklepów, zanim ostatecznie zdecyduję się na zakup, to chyba jasne, że będę 10000x bardziej ostrożna, wybierając partnera, i że dobrze sprawdzę, czy do siebie naprawdę pasujemy, zanim zdecyduję się na zacieśnienie relacji?

Inna postawa jest w moich oczach naiwnością... Oczywiście można wierzyć w "łut szczęścia", "przypadek" i "ślepy traf", bo a nuż tym razem się uda... ale można też za pomocą narzędzia zwanego rozumem przewidywać pewne fakty.

Jestem z natury kochliwa, ale na szczęście Pan Bóg dał mi również mózg, dzięki czemu potrafię panować nad emocjami. Gdybym była z każdym chłopakiem, który mi się podobał, do czego by to doprowadziło?

Grunt to wiedzieć, co jest dla nas dobre, i umieć po to sięgnąć. Na pozostałe warianty zwyczajne szkoda czasu, ale i cennego ludzkiego serca...

Z jednej strony zgadzam się z Tobą.
Ale z drugiej, dla mnie by to nie działało. Inne wyznanie? Jestem antyreligijna, znam się na religiach na tyle, że nie muszę już się uczyć. Uważam, że religia nie powinna istnieć. Mam znajomych, którzy są bardzo religijni w swych wyznaniach. I to się nie gryzie. Ale jeśli mam z kimś żyć, to życie z osobą wierzącą jest dla mnie nie do przejścia, raz miałam wierzącego chłopaka i strasznie mi to przeszkadzało w nim.
Inne poglądy polityczne też nie wchodzą w grę, byłyby o to ciągłe awantury.
Mój mąż ma inne wykształcenie i kilka innych zainteresowań ode mnie. Mamy , że tak powiem wspólne i osobne.

Rozumiem Pytałam z ciekawości, bo ja i mój mąż nie mamy prawie nic wspólnego, jeśli chodzi o religię, muzykę, hobby, poglądy, jedzenie i sposób spędzania wolnego czasu - i jestem z tego powodu bardzo zadowolona.

kenobi - ja się obawiam, że tam miało być "NIE wychodził na piwo" , bo coś mi ten podpunkt dziwnie nie pasuje do pozostałych.

... i plakal smarkajac w rekaw na romansidlach brazylijskich zamiast ochoczo wydawac okrzyk radosci "jjjjjesssssss!"
A to co? Lista Shinglera czy "recenzja" w oparciu o sage "Och Karol"???
Moze "butiki", "galerie" i inne "centra handlowe" pora zmienic na knajpki i restauracje z wyzszej polki. A moze tez i zbyt za wysokie postrzeganie "swiata" masz.
Widocznie szukasz na "koncu miasta" czegos co jest "za rogiem" by nie powiedziec, ze "pod nosem". Marzysz o mercedesach z gornej polki, ktore mozna znalezc nawet w tych z pozoru na pierwszy rzut oka zdezelowanych maluchach.

No wiesz... wszystko zalezy, jak sie na "to" patrzy.
Ale jam Ci już nie Don Kichot, miecz mój wyszczerbion, zaś lanca ma za wieszak do prania służy, zbroję sprzedałem na górce cen złomu, zaś koń mój wierny dożywa swego żywota w jakiejś stadninie, racząc ochoczo strzygące uszętami klaczki opowieściami z naszych podbojów.
Giermek mój, Sancho Pansa związki zawodowe założył i coś o skakaniu przez płoty wspominał, gdym ostatnio go widział.
Księżniczki ratować nadal będę, a jakże by nie, gdy jaką spotkam i krzyk jej usłyszę "pójdź mi na ratunek, cny rycerzu", a oczywiście że pójdę. Cobys się nieboga nie męczyła w niewoli zdrady straszliwej granat wrzucę. bom ja teraz przeszedł na ciemną stronę mocy, samorozwojem zwaną.

A może to nie w Twoich zapatrywaniach na tych idelanych mężczyzn jest problem, a w Tobie i w Twoich oczekiwaniach w stosunku do nich? Moze tak teraz najwyzsza pora jest, by wyjsc poza te "ramy obyczajowe" i zastanowic sie - nawet krytycznym okiem - nad sposobem postrzegania i oceny Ciebie ze strony otoczenia? 
Czy sama ze soba jestes na tyle idealna, by oglaszac casting na tak idealna wizje partnera?

Oby sie na koniec nie okazalo, ze zamiast kochajac nie do konca idealnego partnera, nadal kochasz jego dalece wyidealizowane wyobrazenie w Twojej glowie. Zderzenie marzen z brutalna rzeczywistoscia bywa czasami bardzo bolesne i nie zawsze da sie je miekko wyscielic przy upadku.

Kiedy ja patrze na ta liste, to widze kobiete, ktora sie przejechala na bylych zwiazkach, i teraz chce taka "wysanitazowana" wersje faceta, bo sie najzwyczjniej boi powtorki z rozrywki. Nie mam nic przeciwko racjonalnym wymaganiom, ale problemy trzeba samej rozwiazywac, a nie budowac wkolo siebie sciany, oczekujac, ze "ksiaze z bajki" sie zjawi we drzwiach, bo prawda jest taka, ze jak poprzedniczka slusznie zauwazyla, nawet gdyby mezczyzna spelnial kazde wymaganie Autorki, bedzie mial jakies wady, ktore moga byc o wiele bardziej nieprzyjemne niz zaleta odpuszczania sobie orala czy jakies inne plusy. Takie sztywne wymaganie rodza rozczarowania.

Wybacz , ale kiedy będziesz miał dużo więcej niż lat 20, może zrozumiesz, że samymi uczuciami nie da się żyć. Że miłość nie zasłoni wielkich różnic, ani nie zasypie pewnych przepaści. Że nie da się WSZYSTKIEGO pogodzić.
Związek to coś więcej niż wielkie uniesienie. 
Związek to coś więcej niż miłość.

I nie rozumiem po co to upominanie, że ona może nic nie zaoferować?
Ja mogę, bardzo wiele., zbyt wiele żebym miała nie wymagać kogoś z kim da się żyć.