Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Barbarka, jak tam ta noc... Trzymasz sie jakos?
Do mnie za chwile dojedzie tesciowa i pojdziemy na spacer z Małym Krzysiem... o 14 znów bedzie tata...

Wszystko wróciło do mnie od początku. Cały dzień płaczu, ile jeszcze można.
Układaj sobie życie od nowa-powiedział, zapytałam jak, skoro kocham Cię nadal, normalnie-odpowiedział.
Tylko dla mnie nie jest to takie proste, jemu łatwiej, bo od roku układał sobie życie, a ja.... żyłam nadzieją, że się uda to wszystko poskładać do k....
Nie mogę odnaleźć w sobie siły do dalszego życia, jeszcze zadzwoniła do mnie znajoma i zaprosiła nas na Andrzejki... no to chyba pójde sama, ale tak naprawdę nie mam ochoty na nic... Życie straciło dla mnie sens.

echhh dziewczyny, smutne to wszystko...
U mnie było spokojnie przez ostatni czas. Zaczynałam funkcjonować bez niego. Coraz mniej myśli, własne życie i cisza z jego strony. Aż do dziś.
Gdy chciał się ze mną spotkać, gdy mówił, że chce być ze mną. Po kilku sms-ach odpisałam. Niepotrzebnie. Bo sprawiło mi to tylko ból.
Powiedziałam mu, że nie spotkamy się, bo nie chcę być z mężczyzną, którego prawie każda może mieć
Wpadł w szał. Napisał mi mnóstwo przykrości. Że żałuje że mnie wgl poznał, że jestem totalnie beznadziejna, że ma nadzieję, że mnie nigdy wiecej nie będzie musiał oglądać. A na koniec rzucił hasłem "wal się ". Obrażał mnie przez kilka kolejnych sms-ów właśnie dlatego, że odmówiłam spotkania.
Niby wszystko zaczęło wracać do normy, bo zdałam sobie sprawę z tego, że po tych wszystkich kłamstwach, nie byłabym w stanie znowu z nim być, a jednak takie słowa z jego strony zabolały baardzo I po raz kolejny spowodował u mnie płacz, smutek, żal i mieszankę negatywnych emocji. Czemu tak mi z tym źle, skoro nie chciałam mieć z nim nic wspólnego po tym wszystkim??? Przecież powinnam to olać :(
Tak bardzo żałuję, że wgl odpisałam na tego sms-a. Nie mogę sobie tego darować. Totalna beznadzieja..

Bardzo to wszystko trudne. Nie wiem w tym momencie, co mam ze sobą zrobić. Nic, ale to zupełnie nic mi się nie chce. Zastanawiam się, czy nie zrobić sobie tygodnia urlopu i jakoś się pozbierać. Jedno jest pewne, coś z sobą musze zrobić, coś dla siebie. Płakać na pewno będę, bo jego słowa bardzo bolały i będę je jeszcze długo pamiętać. Będę pamiętać kłamstwa i to, że powiedział mi, że nie potrafi być wobec mnie szczery. Stał się zupełnie innym człowiekiem, niż jeszcze miesiąc temu. Ciężko mi to wszystko zrozumieć w tej chwili.

czuje straszna panike i strach ... serce wali mi okropnie

Barbarka, co tam u Ciebie?

cięzki dzień strasznie dziś tęsknie staram sie jak moge nie myslec ale każda kolejna myśl sprowadza sie do jednego aż boję się iść spać   miałam dziś wieczorem iśc do niego po psa i kilka rzeczy ale napisał że go nie będzie napisałam że jak bedzie miał czas w tygodniu to ma napisać odpisał "zobaczymy" :(

Jestem cały czas z Wami...

Nie poddawajcie się.... <przytul>

Dziewczyny czytam Wasze opisy nieudanych związków i jak potraficie wybaczyć swoim facetom nawet coś takiego jak zdrada. Mnie niedawno rzuciła moja jak mi się wydawało miłość życia chociaż czasem było ciężko miała swoje wady ale kto ich nie ma trzeba nauczyć się z tym żyć. Dla mnie najważniejsze było to że ją kocham i starałem sie dać z siebie jak najwięcej  sądząc że ona to doceni i zacznie mnie traktować jak partnera w związku a nie jak jakiegoś śmiecia co można go w każdej chwili wyrzucić a jak potrzeba to wciągnąć z powrotem. Moja sytuacje opisałem w innym wątku więc nie będę sie powtarzał. Niedawno mnie zostawła ot tak sobie bo nie chciałem sie zgodzić na jej pomysł bo coś odemnie potrzebowała i to cos było dla niej w tym momencie najważniejsze, ja znalazłem inne rozwiązanie sytuacji ale ona chciała na swoim postawić. Nie było żadnej zdrady czy innych numerów z mojej strony (z jej zresztą też, w tej kwestii byliśmy wobec siebie w porządku) poszło o głupoty dlatego dziwie sie czytając Wasze historie ile jesteście w stanie przebaczyć facetowi gdzie w moim przypadku mimo starania sie - mogła zawsze liczyć na moja pomoc i nie raz to okazałem, o drogich prezentach czy wspólnych zakupach za które płaciłem nie wspomne nigdy jej tego nie żałowałem ani nie wymawiałem - zostawła mnie. Teraz siedze i sie głowie co zrobiłem nie tak, czy wogóle miałem jakiś wpływ na to żeby sprawy potoczyły sie inaczej.

Tak, jest ciężko. Myślałem że starając się jak najlepiej potrafię uda się zbudować związek w którym oboje będziemy szcześliwi. Z czasem widziałem że sprawy idą nie tak, że ona wogóle nie bierze pod uwage tego co robię. Dla jasności nie oczekiwałem nic wielkiego chciałem tylko żebym coś dla niej znaczył, był kimś na kim jej zależy w życiu. Wiem jak zachowuja sie dziewczyny które kochają. Dla mnie normalnym jest ze jeśli dwoje ludzi się kocha chcą ze sobą spędzać jak najwięcej czasu i to jest najważniejsze żeby cieszyć się swoją obecnością razem. Dla niej najważniejsz było jakie atrakcje przygotowałem na nasze spotkanie które odbywalo się raz na tydzień albo i żadziej akurat wtedy jak jej pasowało i na tak długo jak ona chciała i niejednokrotnie dawała do zrozumienia że inne jej nawet błahe sprawy są dużo ważniejsze od naszych spotkań czy wogóle od naszego związku. Ja myślałem cały czas że bardziej sie musze starać że coś to zmieni, zawsze jej ustępowałem. W końcu jednak zacząłem odpuszczać bo widziałem że dalej sie tak nie da, kilka razy na jej ignorancję czy inne zagrywki zareagowałem nerwami bo już nie wytrzymywałem ale oczywiście w efekcie ja byłem wszystkiemu winien chociaż podkreślam takie sytuacje zawsze zaczynały sie od jej fochów. Jak gdzieś mieliśmy jechać zawsze musiało byc tak żeby jej sie to miejsce podobało bo inaczej by nie pojechała, ja się tu nie liczyłem.

Sztuka kompromisu... myślę, że w przypadku twojej ex było z tym ciężko.
Qrcze jak czytam twoje posty, przypomina mi się to czego pragnęłam od swojego faceta. Wspólnych spacerów, wspólnie spędzanego czasu na niczym, wspólnego nudzenia się. Żeby tylko był. Nic więcej. I nie udało się. Bo dzielił czas na pół. Na dwie kobiety. Obie miałyśmy go po trochę.
Kiedy "trójkąt" wyszedł na jaw, ktoś musiał "ustąpić". No więc to ja poczułam się jak intruz. Wiec to ja odeszłam. Jeszcze gdy miał szansę mnie zatrzymać, nie zrobil tego, nie walczył. Dopiero teraz rzekomo uświadomił sobie, że to ja jestem kobietą z którą chce spędzić resztę życia.
Moze by mu się udało. Ale musiał włożyć w to wiele pracy, żeby to odzyskać. Jak już zaczynał i widział mój sprzeciw, robił się chamski i agresywny.
Więc robił 1 krok w przód a zaraz potem 10 w tył. Powtarzał to wiele razy. Jeszcze wczoraj "kocham" "tęsknię" "potrzebuję cię" a dzisiaj po mojej odmowie "jesteś beznadziejna" "pieprz się".
Szybka reakcja, próba podjęcia walki i jeden moment, żeby się zniechęcił i wyzwiska.
Może wystarczyło nie odpuszczać, nie zniechęcać się i walczyć dalej, pokazywać do skutku że kocha, żałuje tego co zrobił i działać. Nie wiem...
Wiem jedno. Kumpel mnie dzisiaj wyręczył. Moze kiedyś mu za to podziękuję, a może wręcz przeciwnie. Obecnie stoję w miejscu ponownie.

Daj znać flogger jak zmienia się twoja sytuacja..

Barbarka, jak skończy się zbieranie rzeczy, to zrobi się nieco łatwiej... zobaczysz... stopniowo zaniknie kontakt, a brak kontaktu jest mniej bolesny od takiego obojętnego 'zobaczymy'...

Flogger, witaj wśród nas. Zdecydowanie, kobiety są w stanie wiele wybaczyć, mężczyźni też. Ale... tylko określony typ. Ci, którzy nie wybaczają tylko od razu idą dalej nie muszą się tutaj logować. Trafiłeś na wampirzyce...

Bubble, jak tam... urlopujesz się?

Kalina, ten facet nie jest chyba zrównoważony. Nawet gdyby wrócił, to na chwilę. Podziękujesz koledze szybciej niz myślisz. Podejrzewam, ze jak mój dół minie, to i ja podziękuje jeszczemezowi, ze sobie poszedł w cholerę... Ale jeszcze chwile muszę sie pomęczyć...

Znów wczoraj miałam to uczucie, gdy on był u Małego Krzysia, że juz w moim mieszkaniu jest za ciasno dla nas. że z chwilą, gdy obrócił sie przeciwko mnie, stał sie zbyt obcy by pasować w to miejsce. Ale wciąż mam mieszane uczucia, bo w nocy, gdy wstaję do synka, a potem nie mogę juz zasnąć, to tęsknota mnie zjada żywcem...

jest mi strasznie źle....
jego tłumaczenie, że on nie może ze mną być, za to co mi zrobił, nie wie czy da radę....
pytam dlaczego z nią jesteś nadal, skoro mówiłeś, że to skończone, odpowiedź brzmi, po co mam kończyć, skoro nie wiem czy chcę być z tobą..... zabiło mnie...
czyli jednak obecność drugiej osoby jest ważna, bo ciężko było by być samemu, tak jak mnie ciężko, szkoda, że tego nie rozumie

ja się zastanawiam, jak układać to życie na nowo, jak nie ma się na nic ochoty, kiedy zwykłe czynności dnia codziennego sprawiają tyle trudu, kiedy myśli, mimo wszystko, krążą nadal wokół niego, kiedy zabił słownie, a moje serce swoje, trzyma go cały czas i nie chce wypuścić...... jak

Bubble, mój brat kiedyś mi mądrą rzecz powiedział, ze tak naprawdę ludzie wiedzą czego chcą, ale nie wiedza jak to powiedzieć. a psycholożka mi powiedziała 'czyny nie słowa...' dziwnie się tłumaczy ten Twój były... I trochę tak, jakby chciał sobie zostawić furtkę. Pewnie wie, że jak z tą inną nie wyjdzie, to będzie mógł wrócić... To jest perfidne...

Flogger, a może Ty kochasz lustrzane odbicie swojej byłej...?

Cześć Muszelko. Tak to niestety jest, że na miłość nie ma rady. Kiedy wiązałam się z człowiekiem, który teraz mnie opuszcza, to miałam z tyłu głowy myśl, że wiążę się z osobą pogmatwaną. Ale uwierzyłam, że to co nas połączyło pomoże nam wzajemnie wyleczyć zranienia. Nie dałam rady. Zastanów się, dlaczego ładujesz się w związki obarczone ryzykiem. Może taki był Twój tata? (wybacz, że to sugeruje, ale to w rodzinie jest ukryta geneza naszych wyborów), a może Twoi partnerzy mieli takich zdradzających ojców, a może jeszcze inaczej to było...? Nie obraź się na mnie... pisałaś, że już drugi raz się władowałaś... zastanowić się trzeba - dlaczego... by potem tego uniknąć. Pozdrawiam.

To napisz jak będziesz planowała przyjazd, to może spotkamy się na kawę ;-) z czymś słodkim ;-)))

chyba już nie, jakiś czas temu było lepiej, ale jak już powiedział zacznij życie od nowa, to już chyba furtki nie chce, zamknęłam ja wczoraj wychodząc

Ja postaram się teraz usiąść spokojnie, już nie ścigać szczęścia, bo rzeczywiście im bardziej walczyłam, tym więcej traciłam, i teraz straciłam wszystko, co było dla mnie najważniejsze. Wiem, że będę miała chwile słabości, za kilka dni, pewnie będę miała ochotę do niego zadzwonić i zapytać czy na pewno jest w 100% pewny swojej decyzji, ale przezwyciężę i tę chęć. Skupię się bardziej na sobie, nie zadzwonię, nie odpiszę na smsa, odtrącił mnie brutalnie, pomimo mimo starań. Czy wybaczę mu kiedyś to co zrobił, zapewne wybaczę, ale nie zapomnę już chyba nigdy.

Nie wiem, wydaje mi się, że jesteśmy tak skonstruowani, że potrzebujemy do życia tej drugiej osoby. Świadomość własnej wartości jak najbardziej każdy powinien posiadać, ale jak przychodzą takie chwile jak teraz mamy, to zapominamy o tej wartości, walcząc o tą drugą osobę. Jest to przykre, ale chyba nie do przeskoczenia.

Mnie to też rozbija. Masz rację, że w tandemie jest nam 'pełniej', raźniej i lepiej. Rozumiem Cię, ja po miesiącu od 'dobrej nowiny' wyłam jak bóbr, a moje nienarodzone jeszcze dziecko wierzgało, gdy ja beczałam i przezywałam podobny ścisk gardła. Teraz jest mi głupio, autentycznie głupio, bo K przyjeżdża, ma mnie za sierotę i ofiarę losu, ja się bardzo przed nim odsłaniałam, mówiłam, że nadal kocham... a on i tak ma to i za nic. Z konieczności nabieram dystansu, rozmawiam z nim jak z agresorem, gdy on do mnie wali z grubej rury. To nie jest moja natura. Nie mam wyjścia. on chciałby odejść i mieć minimalne konsekwencje, a zapomina jakie są moje konsekwencje. I nie chodzi tu o odwet w żadnym wypadku... Ale nie pozwolę, by po raz kolejny wykorzystał moje dobre serce i fakt, że coś do niego czuję. Zycie z takim rozdwojeniem jaźni to koszmar - gdy chcesz dla tej drugiej osoby jak najlepiej, ale oznacza to rezygnacje z siebie i... musisz jednak wybrać siebie, a jednocześnie grac wbrew sobie. trudno to opisać...

Muszelko, a ja nie wiem skąd mi się wzięło, bo mój dom był normalny, rodzice, dzieciaki... w pokoleniu wyżej był rozwód. Mój jeszczemąż jest kimś zupełnie innym niż mój ojciec. Ale ja, podobnie jak swojego ojca, próbowałam męża zadowalać i wiedziałam, że nigdy nie dam rady. Tata też rzadko był ze mnie dumny. To jest jedyne podobieństwo, jakie wyśledziłam. Za to jeszczemąż bardzo sklonował zachowania swego ojca względem jego żony. Jedyne , czego postanowił nie robić tak jak jego ojciec, to nie pozostać ze mną z powodu dziecka. I taki jest finał.

Mój M. jest w jakimś amoku. Zupełnie nie ten człowiek. Zamyka się w sobie, gdy zaczęłam go pytać o nią. Ale wiem, że z nią jest. W stosunku do mnie, jest ..... nie taki jak dawniej, tak to opiszę. Ale inaczej już nie będzie. Ważne, że nie ma między nami przemocy, on chce załatwić wszystko polubownie, ale widzę, że nie chce mnie skrzywdzić, przynajmniej w temacie podziału wspólnych rzeczy. Prosiłam go, aby to on pozałatwiał pewne sprawy notarialne z przepisaniem ustalonych rzeczy na mnie, czekam... ma pozabierać w tym tygodniu swoje rzeczy. Dałam mu czas do końca miesiąca, aby pozałatwiać to co się da, a sprawa mieszkania jeszcze pozostanie sprawą otwartą, myślę, na jakiś czas.
Bardzo mnie to wszystko boli, szczególnie, że jest ona w jego życiu.....

Ta świadomość jest najgorsza. Łatwiej by mi chyba było, gdyby był sam, może wtedy by wszystko przemyślał, a tak ma kogoś, komu poświęca czas i nie czuje rozstania, stąd ten chłód w jego głosie i tekst, abym układała sobie życie na nowo.

Wiesz... przyznam, że obróciło się to przeciwko mnie. Już to widzę, już wiem. Cholernie mi z tym źle.
Kolega chciał mi pomóc, ok rozumiem. A namieszał bardzo. Powiedział, że jest moim facetem. To zdanie zmieniło wszystko. Już wtedy gdy między nami zaczęło się sypać bo pojawiła się ona, mój były sugerował mi, że zapewne ktoś w moim życiu jest. Może chciał sobie to ułatwić, albo znaleźć usprawiedliwienie, pretekst, cokolwiek żeby nie kończyc tej znajomosci. Wzbraniałam się przed tym, bo oczywiście do końca byłam mu wierna.
A więc.. gdy usłyszał cos takiego od mojego kumpla, utwierdził się tylko w przekonaniu, że jednak nie byłam w porządku. Zapewne już zdążył się rozgrzeszyć.
Efekt? Dostałam dzisiaj maila od niego. Zarzucił mi, że nie wierzy już w moją wierność i że jestem fałszywą kobietą. A tego się po mnie nie spodziewał. Dodał też, że gówno go obchodzi już co mam do powiedzenia. Ogólnie ocenił mnie cyt. "żenująco"
Na koniec pozwolił sobie dopisać, że mam wykasować każdy drogę kontaktu do niego i żebym nie próbowała z żadnej korzystać.
I oczywiście "NIENAWIDZĘ CIĘ"

Gorzej być nie mogło. Tylko dlaczego do tego dopuściłam? :(:(:(
I dlaczego tak mnie to boli, skoro nie powinnam go już wgl słuchać? Czuję się totalnie sponiewierana.
Kolejny raz upadłam z ogromną siłą...

Czasami jak czytam większość Waszych postów dziewczyny, to zaczynam mysleć, że wszystko zniszczyłam.
Ciągle ktoś powtarza... "czekam, może on zrozumie" "może do mnie wróci" "może przemyśli, zostawi ją i wróci"
Qrcze!! Naprawdę jesteście w stanie to wybaczyć? Jęsli tak, to może rzeczywiście zniszczyłam to co mogłam mieć, skoro nie pozwoliłam mu wrócić.. :(

Kalinka, nie myśl tymi kategoriami. On nie jest uczciwy wobec Ciebie. Na Twoją odmowę reaguje agresją. Pomyśl kim byś się stała w jego oczach... Poza tym, ja już nie czekam, że mój przemyśli. A nawet jeśli to zrobi, to go do psychiatry wyślę, bo to nie jest normalne co robił przez cały ten czas.

Najbardziej przerażają mnie wypowiedzi na wszelkiego typu forach, typu: gdy mężczyzna czuje, że się o niego dba, gdy wystarczająco jest adorowany, gdy ma wszystko.. NIE ZDRADZI, NIE ZOSTAWI, NIE PORZUCI.

Wszystko pięknie i miło. Dla kobiet jest tysiące "mądrych" poradników. Jak zatrzymac przy sobie mężczyznę. A co z facetami? Co Oni robią aby zatrzymać przy sobie kobietę???? Gdzie te poradniki do cholery?
Wychodzi na to, że gdy mężczyźni mają za dobrze to ich mdli, nudzi i zaczynają zdradzać. Szukają przygód. Jak mają źle, to też zdradzają bo są nieszczęśliwi, niedocenieni...To wszystko działa w dwie strony.

Dokładnie to było powodem rozpadu mojego związku. Gdy pojawiły się problemy w moim życiu osobistym, on o tym wiedział, bo rozmawialiśmy na ten temat. Potrzebowałam tylko wsparcia. Było mi ciężko, wiec nie oddawałam się w 100%. Wytrzymał tylko chwilkę. Później już były tylko pretensje, że mam mało czasu, że mam te swoje problemy przez co on nie czuje się wystarczająco adorowany. Cholera!
Był powód? Był. Znalazł sobie inną. I tak sobie zostałam z tymi swoimi problemami. Bez wsparcia, bez niego. Bo już zaczął rozwijać inną znajomość. Tam czuł się doceniony na tyle na ile jego własny czubek nosa potrzebował.

Myślę, że w niektórych momentach myślimy, że możemy wybaczyć. Łatwiejsze to niż przyznanie przed sobą, że to koniec, że trzeba zmienić swoje życie. Większość ludzi boi się zmian. Dlatego pozornie wybaczamy, a tak na prawdę robimy sobie większą krzywdę. Ran nie da się przekreślić, zapomnieć. tak samo trudno odbudować zaufanie. Dlatego podziwiam kobiety, które nie pozwalają się tak ranić. Nie dbasz o mnie wystarczająco to won. Zazdroszczę tej postawy. Ja żałuję, że nie powiedziałam wcześniej basta. Liczę tylko na to, że będę wystarczająco silna żeby się nie załamać totalnie i znów cieszyć się życiem.

Zgadza się boli jak diabli, szczególnie że sie tak zaangażowało w związek z nadzieją że będzie to coś do końca życia. Dzisiaj dalej poczytałem jak drogie Panie potraficie walczyć o swojego faceta nawet jeśli okazał sie kłamcą, zdradził i szczerze mówiąc po tym co sam przeszedłem jestem zadziwiony ile kobieta może wybaczyć jeśli kocha. Dociera do mnie że moja ex mimo dawania sygnałów że coś do mnie czuje (były miłe słówka, nawet i zazdrość czasami co mnie bardzo podbudowało), jednak nie było to poważne uczucie. Właściwie prawie zawsze dawała mi do zrozumienia że jeśli mamy razem być to musi mi zależeć, mogłem stawać na rzęsach, a dla niej ciężko czasem było poświęcić troche czasu dla nas, ciężko było pójść na najdrobniejszy kompromis, ona po prostu chciała mną rządzić i jeśli chciałem z nią być musiałem się na to zgodzić bo inaczej cytuję "mogę stracić to co mam", ja mogę stracić bo nie ona. Wybaczcie że ją tak tu opisuję ale są to fakty i może się wydawać dziwne że ja widząc to wszystko byłem przy niej aż sama mnie zostawiła , ale cały czas byłem przekonany że ona w końcu sie zmieni jeśli będzie widziała że mi zależy. Był okres że doprowadziła mnie takim podejściem do prawie załamania nerwowego spać po nocach nie mogłem na szczęście udało mi się z tego podnieść i zacząłem jej po części oddawać takie zachowanie, jednak i tak zawsze mogła na mnie liczyć i najczęściej jej ustępowałem tyle tylko że przestałem się już tak przejmować jej zachowaniem. No ale jednak jak już mnie zostawiła ból przyszedł.

Może nie lustrzane odbicie a bardziej wyborażenie o niej, wyobrażenie o naszym związku takim normalnym gdzie oboje się kocha i ma do siebie szacunek i potrafi się wzajemnie dla siebie poświęcić jeśli trzeba. Tak wogóle to ona sprawia wrażenie bardzo miłej i pogodnej dziewczyny, jest inteligentna, ładna, krótko mówiąc jak ją poznałem oczarowała mnie, nie jest jakąś pierwszą lepszą co ma fiu bzdziu w głowie i co najważniejsze jest wierna co dla mnie jest najważniejsze bo sam też taki jestem. Zabrakło u niej jednak pewnych cech bardzo ważnych dla związku, cały czas miałem nadzieję że to przyjdzie, że ja musze sie bardziej postarać.

Flogger,
jedni potrafią być na zewnątrz bardzo mili, a w stosunku do partnera pokazują różki. Jeżeli ona nie widziała potrzeby zmian, chociaż na nie wskazywałeś, to albo nie miała takiej potrzeby, bo uważała, że jest ok, że Ty i tak wszystko zniesiesz, albo po prostu jej charakter na to nie pozwalał. Pewne sposoby zachowania człowiek ma wrodzone lub nabyte, i ciężko stać się kimś innym, jeżeli się nad sobą bardzo mocno nie pracuje. Może jakas wspólna rozmowa-terapia by Wam pomogła, może ona miała jakiś problem o którym Ci nie powiedziała i to w sobie dusiła.