Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

hej, jstem... ale maiałam teściową w odwiedzinach i nie mogłam pisać. Rzeczywiście Bubble, amplituda nastrojów spora. Ale u mnie to samo. Zerwanie kontaktu z Twoim byłym i jego rodziną to jest spora szansa na szybsze pogodzenie się z jego nieobecnością. Ja nie zrywam kontaktu z moimi teściami, bo przynajmniej na ten moment bardzo chcą mieć kontakt z wnukiem, a przyznam też, że oni mnie bardzo polubili, od razu zaakceptowali i to co wyrabia jeszczemąż to im się w głowach nie mieści. Wspierają mnie, zwłaszcza teściowa.

A jeszcze wracając do Twoich nastrojów... w walce o siebie chyba najtrudniej jest zrobić każdorazowo pierwszy krok. Jak już to ruszy, to tak jak Barbarka, przez jakiś czas poziom energii i wiary w to, że będzie lepiej wzrasta. Potem, gdy znów dopadają myśli i wspomnienia, to jest trudniej. Ale ten czas łez też jest potrzebny. Swoją żałobę trzeba przejść, blokada tylko wszystko przedłuży i utrudni...

Bubble, ale może pomimo płaczu odkurz tego atlasa. Nawet jeśli dzisiaj nie zrobisz rozpiętek, to nic... Ale otwórz to pole działania. Nie wiem co Ci doradzić, ale myślę że siedzenie w niepewności przez kolejny miesiąc jest destrukcyjny, niby zyskasz czas na zdystansowanie się i przetrawienie krzywdy, ale podejrzewam, że to tak naprawdę będzie miesiąc robienia sobie nadziei. Co ma wisieć nie utonie, jeśli on przemyśli i będzie chciał wrócić to i tak to zrobi. A TY, jeśli tak by się stało, podejmiesz decyzję, czy go przyjąć do swojego życia.

A powiedz, bo może coś pominęłam, czy Ty jako samodzielna jednostka masz jakieś ograniczenia (typu: brak własnego lokum, niezbyt wysokie zarobki, etc). Jak nie chcesz to nie pisz na forum oczywiście. Pytam, bo martwisz się jak sobie dasz radę i co z Twoim życiem dalej...

Wieanna, Carpathia,co z Wami...

Barbarka, jak Ty na siłowni ćwiczysz? wszystkie  partie, głównie kardio, czy zupełny 'freestyle'? nie smuć... z naszej trójki trzymasz fason najlepiej...

Hej Kochane, jestem tu cały czas, czytam każdy Wasz post... co u mnie, dół straszliwy, depresja przetykana histerią i paniką, to tak w skrócie... a jeszcze sytuacja się dodatkowo skomplikowała, bo ogólnie pojawił się nowy znajomy. Powstał kompletny chaos. Spędzam czas, ale jestem jak drewno, a raczej jak kamień i nie potrafię nic z siebie wykrzesać. Teraz dodatkowo mam jazdy w stylu "co ja wyrabiam, przecież nic do niego nie czuję". Oczywiście to tylko i wyłącznie znajomy, nie ma mowy o niczym, ale ja już jakby na zapas mam wyrzuty sumienia, nie chcę zrobić komuś takiego świństwa, jakie mi zrobiono. To tylko znajomy, ale... pokomplikowało się. Szkoda gadać, co bym nie zrobiła w życiu, to nie wychodzi, albo wychodzi źle.

A Was przytulam i ściskam cieplutko.

Tęsknię cały czas ;-(, staram się zająć myśli czym innym, ale nie daje rady ;-(((.

No to mam nie przespana noc za sobą, przynajmniej dzień zapowiada się bardziej pogodny niż ostatnio. A jak tam u Was Dziewczyny? Ja przy wczorajszych awariach poczułam jak bardzo brakuje mi jego wsparcia ;-(, a tak wszystko na moich barkach. Strasznie jestem już zmęczona psychicznie ta cała sytuacją. Przepraszam, że tak pesymistycznie zaczynam od rana, ale myślałam, że będzie lżej, a im dalej jest ciężej i zaczynam się powoli poddawać ;-(((
Mam nadzieje, że u Was o wiele lepiej niż u mnie.

na siłę nic nie wyciśniesz z siebie, nie ma sensu próbować, a na pewno nie warto się o to obwiniać. a z tym chłopakiem pogadaj może, aby sobie nie robił nadziei ... W spędzaniu czasu nie ma nic złego, otwieraj się na ludzi, ale może jednak za wcześnie dla Ciebie na szukanie kogoś. Chcesz zalepić wyrwę w duszy jak najszybciej, ale daj sobie więcej czasu jednak. Spokojnie... A... w sumie to ja też tak się miotam jak Ty. Tyle że u mnie nikogo na horyzoncie, więc nie mam kogo przepychać przez swoje życie. I powinno tak zostać...

AKEME, dziękuję. Po prostu straszliwie boję się samotności. Dokładnie, miotam się bardzo... po prostu chaos totalny. Tylko dołożyłam sobie problemów. Ale gdyby nie znajomy, chyba oszalałabym z rozpaczy i samotności. Poza tym cenię go jako człowieka, nie chciałabym go skrzywdzić.

Nocka z głowy, łzy w tramwaju, u mnie wszystko jak zwykle. Tylko... moja przyjaciółka poprosiła mnie, żebym pomogła jej wybierać suknię ślubną. A przecież wie, jak się czuję, w jakim stanie jestem... mimo to zgodziłam się, chociaż w głębi serca wyję z bólu i nie wiem, jak to przeżyję. To ta sama osoba, która niedawno przekazała mi plotki o byłym, co było straszliwie bolesne... mam nadzieję, że ona jednak ma czyste intencje i serce

Ogólnie mam wrażenie, że mam nóż w sercu, a los kręci nim na wszystkie strony. Nawet teraz płaczę.

Jak u Was? Trzymajcie się.

u nie też noc nie przespana nie byłam na siłowni wczoraj więc nie padłam szybko  z boczku na bok i myśli i myśli zastanawiam się czy będzie mu łatwo byliśmy razem 10 lat byłam jedo pierwszą i jednyna kąbietą zktóra spał D. nie jest typem podrywacza, dzielnie sie trzymam nie piesze i nie dzwonie załamanie będzie jutro bo w niedziele zabieram do siebie Piesia na cały dzień musze też zabrać kilka rzeczy z jego mieszkania eh

Akeme co do treninguuu bardzo Ci dziekuje będę mieć jakieś pytanie to będę pisać
a teraz kobietki moje wytwałości nam wszystkim :*

AKEME, tak mi przykro... Mi też psycholog powtarza, żebym dała sobie czas na żałobę oraz pogłębiła związek z samą sobą, który jego zdaniem jest bardzo zaniedbany, a właściwie prawie nie istnieje Ja bardzo boję się, że nie poukładam już sobie życia, dlatego spotykam się ze znajomym, chociaż gdzieś w głębi duszy wiem, że pewnych rzeczy po prostu nie przeskoczę. Że to za wcześnie, że ja nic nie czuję, że to pewnie nie to. Poza tym robię to samo co Ty, kiedy płaczę, to bez zahamowań, a kiedy czuję się na siłach, odtrącam wszelkie wspomnienia, nie dopuszczam ich w ogóle do siebie. Ja też cały czas szukam winy w sobie, obwiniam się dosłownie o wszystko, myślę, jakie błędy popełniłam... z trudem dociera do mnie, że to przecież ja zostałam skrzywdzona. Ja nie dostałam żadnej, najmniejszej szansy. Tak myślę, że podobne jesteśmy może jakoś...

Były jest tak szczęśliwy, że się mnie pozbył, zablokował mnie na fejsie, chociaż ze znajomych mnie nie wyrzucił, mówił, że możemy iść na piwo, ale oczywiście się nie odezwał, a obecnie zajmuje się zbieraniem opinii kolegów na temat wyglądu nowej dziewczyny.

A w sprawie szukania sukni ślubnej, to zdecydowałam, że odmówię jednak. Po prostu nie czuję się na siłach. Wiem, że będzie urażona, ale... po prostu nie dam rady

Poradziłam sobie z usterką sama, bez jego pomocy. I jestem z siebie dumna. Fryzjera przekładam na kolejny miesiąc ;-(

ja nie mam tu nikogo z bliskich, szkoda...
no może nie będzie tak źle z tym fryzjerem, może uda mi się jeszcze go załatwić w tym miesiącu, własnie dostałam premię ;-)))
ale się cieszę, każdy grosz się przyda, tym bardziej że nieprzewidziane wydatki, są zawsze w nieodpowiednim czasie wrrrrr

ale ten los nas testuje, czy te wszystkie usterki nie mogły się pojawiać jak oni jeszcze byli, mieliby szansę się wykazać...

Witajcie, jestem tu nowa, choć właściwie precyzując to mój pierwszy wpis, bo forum śledzę od kilku miesięcy kiedy u mnie też wszystko się zawaliło...Jakoś wcześniej nie odważyłam się na pisanie tylko czytałam inne wątki, właściwie to chyba przeczytałam większość historii...Mam nadzieję że lada dzień w końcu zdobędę się na założenie swojego tematu w którym wszystko postaram się streścić, choć to nie będzie łatwe-tyle myśli, tyle słów, tyle emocji przez 6 lat no i najwięcej w ostatnim czasie. Nie wiem czy dam radę to zwięźle opisać żeby chciało się to komukolwiek wszystko przeczytać, ale może samo pisanie o tym choć odrobinkę pomoże.
Jest mi bardzo ciężko z moją sytuacją, jest mi ciężko jak czytam Wasze przeżycia- nie mogę w to uwierzyć jak można traktować do niedawna jeszcze najbliższe osoby.
Kiedysbyłam wątek przeczytałam cały, bardzo Cie podziwiam, jesteś dla mnie wzorem tego jak można sobie radzić.
AKEME również historie uważnie prześledziłam. Jestem w szoku. Jest mi tak przykro i ciężko uwierzyć że tak można zostawić....kobietę, dziecko...
Wątki reszty dziewczyn znam bardzo ogólnie ale mając ostatnio sporo czasu szybko nadrobię.
Wszystkie te wydarzenia u każdej z nas różnią się troszkę, ale i tak dla mnie więcej je łączy, szczególnie nasz ból...nie do opisania.
Tak jak mówiłam założę swój topic a teraz na początek postaram się ogólnie streścić.
Mam 29 lat. 6letni związek za mną skończony przez byłego pół roku temu. Nie byliśmy małżeństwem. Były plany, marzenia, od roku urządzaliśmy jego nowowybudowany dom, poświęciłam temu mnóstwo czasu i energii,praktycznie każdy szczegół, planowanie, czekanie na wiosne jakie drzewka zasadzimy itp(nie doczekałam tego czasu:()....no ale cóż miało to być "nasze" przyszłe gniazdko! Na wiosnę miałam się wprowadzić (on na to strasznie nalegał i twierdził że tylko tego mu teraz potrzeba, żebym już tam z nim była). Miesiąc przed rozstaniem nasza rozmowa, jego słowa że bardzo bardzo mnie kocha, o tym że myśli o oświadczynach, że chce to zrobić w piękny sposób, że jest dumny że w przyszłości będzie ojcem moich dzieci....itp itd....Miesiąc później zwykła kłótnia, po której słowa że nie wie co do mnie czuje, że musi się zastanowić czy to ma jakiś sens, na moje pytania jak to i wogóle straszne głupoty mówił i mi zarzucał.....rozmowa nie przebiegła w normalnych warunkach, musieliśmy wyjść z różnych powodów i gadać na dworze.....potem kilka dni milczenia aż w końcu nie wytrzymuję i stwierdzam że musimy pogadać normalnie, spokojnie, dłużej....dzwonię mówię to wszystko zgadza sie na spotkanie. I koniec....-podczas rozmowy mnóstwo agresji w moim kierunku, zarzucania mi win tak irracjonlanych że szkoda gadać (opisze innym razem), mnóstwo strasznych słów które świadczą w moim mniemaniu o jego całkowitym braku szacunku do mnie,słowa że właśnie tylko z szacunku do mnie się ze mna spotkał bo tak to on mi nie ma nic do powiedzenia, przywiezione w reklamówkach moje rzeczy (nie dał mi sie normalnie wyprowadzić....a i tak wiele innych ważniejszych rzeczy tam zostało a on mi przywozi np resztkę żelu pod prysznic....). Koniec. Od tamtej pory zero kontaktu.
Podczas tych dni  między dwoma tymi rozmowami, pocieszają mnie dwie moje prawdziwe przyjaciółki i jedna bliska koleżanka. Po naszym ostatecznym rozstaniu ta moja koleżanka przestaje się do mnie odzywać, w między czasie jeszcze miałam z nią jedną dziwną rozmowę. I co dalej.....dalej tyle: po miesiącu z tego co wiem są juz razem- mój były i ta nasza "dobra" koleżanka-nie żadna nowa która nagle się pojawiła, po kolejnym krótkim czasie ona się do niego wprowadza....są teraz razem! Ciągle docierają do mnie nowinki o nich, więc boli coraz bardziej....a niestety mamy wspólne grono znajomych, więc nie da się tego uniknąć. Myśle co robią, jak zajeła moje miejsce, urządzają dalej "mój były przyszły" dom itp Dużo jest jeszcze do opisania szczegółów tego wszystkiego, przyjaźniliśmy się z nią i jej byłym naprawde dobrze, jej były był dobrym kumplem mojego eks....znaliśmy się i kolegowaliśmy całe te 6 lat.....Ona już pocieszając mnie miałą to w planach....zresztą prawdy nigdy się już nie dowiem, wydaje mi się że nie zdradzał mnie z nią wcześniej ale chyba rozstając się miał juz ten plan....
Boli bardzo....nie radze sobie. Myślałam że czas będzie działał na moją korzyść a niestety wcale nie jest lepiej, szczególnie że coraz więcej się dzieje u nich.....coraz więcej wiem, wcześniej się ukrywali teraz juz nie mają z tym problemu. Przez nasz związek jak czasem był gorszy czas zawsze to czułam a teraz zupełnie nic, żadnych podejrzeń, że jest aż tak źle, nie miałam podstaw żeby nie wierzyć w jego słowa, a on nic, zero rozmowy że jest gorzej między nami, co mu przeszkadza itp zero!
Bardzo go kochałam, nie mogę się pozbierać, raz że rozstanie dwa żę od razu nowa kobieta, zajmuje moje miejsce, wprowadza się, tak cięzko o tym mysleć i jeszcze jest to ona, moja dobra koleżanka heh w sumie bywali u nas oglądali jak się urządzamy, mówiła jak to super mamy, jak zazdrości itp....(w mojej opini materialistka zresztą nie tylko w mojej...) Ciągle o tym myslę! Nawet teraz pisząc Wam nie potrafie opisać jakoś po kolei co czuje! Jak bardzo się boje, nie mogę uwierzyć że tak okrutnie mnnie potraktował w dniu rozstania, pewne słowa zapamiętam do końca życia, że teraz nawet nie jest im głupio, jej która była tak fałszywa. Nie mam ochoty na nic!!!!
Postaram sie założyć mój wątek i trochę więcej napisać o naszym związku, o nas! O tym jak wiele znosiłam jego akcji różnych a ciągle byłam! Może ktoś mi napisze jakieś trafne spotrzeżenia!
Pozdrawiam Was serdecznie Kobiety!!! Teraz juz będę mogła być bardziej aktywna!

Też doszłam do podobnego wniosku, szczególnie po wątku AKEME gdzie właśnie jest dziecko i to dopiero nowonarodzone.....:/

Siedzę w tym choć sama nie śledze...Pousuwałam ich z portali społecznościowych (wiem wiem głupie ale niestety nie chciałam się zadręczać i widzieć jej/ich różnych poczynań), więc zrobiłam to żeby było mi lepiej i w sumie nawet nie bardzo mnie to interesuje co oni sobie pomyślą że to dziecinada że ich wywaliłam  itp ale zrobiłam to żeby mi było lżej...oczywiście od rozstanie nigdy się już nie odezwałam- choć mam jego rzeczy i reszta moich u niego ale moge to już olać....numery też wykasowałam żeby nigdy nie korciło...Ale niestety mamy wspólne bliskie grono znajomych:( To są moi znajomi od dobrych 10 lat, ale tez niestety jego, wiadomo jedna dziewczyna mi bliższa ale np jej mąż to jego lepszy kolega itd Więc niestety większośc imprez i spotkań, oni są zapraszani! Ominęłam już dwa wydarzenia na szczęście wtedy wyjeżdżałam,ale i tak bym na te imprezy nie poszła....nie mogę sobie wyobrazić że normalnie się bawię patrząc na nich...Oni z tym nie mają żadnego problemu, myslę że ani ona nie czuje nic dziwnego że grała na dwa fronty ani on że w bardzo ohydny sposób się ze mną rozstał. Na jedno ze spotkań na którym na szczęście nie byłam i kiedy właściwie się piewrszy raz publicznie ujawnili, miał przyjśc sam, tak powiedział wszystkim łącznie z właścicielami  domu i organizatorami imprezy...wiedział że pewnie o to podpytam tych znajomych....Więc okłamał wszystkich i zjawił się z nią, chyba chcieli mi zrobić mała niespodziankę?!?!Dobrze że mnie nie było....Wszyscy mi mówią przychodź na te imprezy, olej ich to im powinno być głupio....a ja pytam jak???? Przecież nie chodzi o to że mi głupio tylko o to że serce rozrywałoby się na milion kawałków patrząc na niego, i dodatkowo jeszcze z nią....nie mam wyjścia więc tym bardziej boli że będę musiała również unikać przyjaciół. A te informacje same do mnie docierają, raz ktoś coś powie przypadkiem potem ktoś inny....
To się nigdy nie skończy:(Nie mogę za nic się zabrać, nawet za sport.....zawsze coś robiłam jak nie basen, to siłownia, rower, ćwiecznia w domu,a teraz nawet za to nie mogę się zabrać bo nie mam siły!Nie wiem głupio to zabrzmi ale jakoś nie widze celu choć wcześniej wcale nie robiłam tego dla niego:(Czuje totalną pustkę, i nie moge jakoś uwierzyć że będzie lepiej!

a i jak najbardziej zgadzam się z tym co napisałaś że jak ktoś chce odejśc to odejdzie! Analizowałam już wszystko na wszystkie mozliwe sposoby, winiłam się strasznie (tak bardzo chciał mi to wpoić że chyba częściowo mu sie udało) i czuje znając go trochę i patrząc na to już z innej perspektywy(choć teraz mam też poczucie czy wogóle go choć troche znałąm) że już długo wiedział że to nie to, ale nie odchodził bo nie miał do kogo...ona stała się wolna chwile przed naszym roztaniem, zaczęła hucznie wygłaszać teorie o tym jak jej super, jak jej ulżyło itp (potem też to od niego usłyszałam jak bardzo był przeze mnie zmęczoni i zestresowany) coś mu w główce zaświtało i koniec!W innym związku przede mną też tak zrobił, znaczy odszedł dopiero jak znalazł inną choć było mu bardzo źle już od dawna....Tak więc zgadzam się z tym bo nawet jakby ona się teraz nie pojawiła wolna to może dalej wierzyłabym w te wszystkie słówka a on odszedłby np. za pół roku z jakąś inną! Tylko po co to wszystko? Po co tak kłamać????? O miłości? Nigdy tego nie pojme!

Witaj MozeKiedys

Witaj MożeKiedyś, będziemy się tu wzajemnie wyciągać do góry...

Bubble, to co czujesz jest dość typowe, przynajmniej ja też tak to przechodziłam. Twoja sytuacja 'wyklarowała' się niedawno chyba 19 X i to wszystko jest jeszcze bardzo bardzo świeże. Myślę, że za jakiś czas już będziesz inaczej patrzeć, trochę bardziej przyzwyczaisz się do nieobecności. Obecność 'tej drugiej' niestety boli tak samo. I znów... może to Cię pocieszy, może nie... zanim poznałam jeszczemęża, miałam problem ze swoją orientacją (!) i naprawdę myślałam, że ja już nigdy. I pojawił się on... da się jeszcze zakochać. Ale najpierw musi poprzednia miłość wygasnąć. To teraz tak źle wygląda. Bubble, dzień po dniu, od klęczek do pełnego wyprostu. Damy radę. A może w któryś weekend wpadniesz poznać mojego synka...?

Wieanna, jeżeli jesteś typem samobiczującym sie, to zdecydowanie jesteśmy podobne. Ale nie zdziwi mnie, jeśli więcej udzielających sie tu kobiet tak napisze. Kobiety o silniejszej konstrukcji psychicznej jednak trochę zdrowiej podchodzą do zdradzających je facetów. Mają w sobie więcej złości niz żalu. Dzisiaj dobija mnie, ze ktoś mi najblizszy, kto kiedyś mnie uważał za najbliższa i swoje sekrety powierzał tylko mi, teraz odcina sie ode mnie i wkrótce znienawidzi... jak to sobie wyobrażam, to nie chce mieć z nim żadnego kontaktu juz nigdy... bo rani mnie ta perspektywa.

Rybnik, 45 od Katowic.

Bubble, a dlaczego akurat Bubble? Co Twój nick oznacza? Mój to akronim, pierwsze 4 litery to inicjały moich imion i nazwiska. Ostatnie E to tylko uzupełnienie, żeby to jakoś brzmiało ;-P

nic szczególnego nie oznacza po prostu bąbel ;-)

dziękuję że tam zajrzałaś. Traktuję tę przestrzeń jako miejsce, gdzie mogę wywalić cokolwiek mi się ulęgnie w głowie. To taka samopomoc. Co daje? Pewnie znasz to uczucie, że nie wiesz już czy krzyczeć, czy drapać pazurami, czy zadzwonić i wywrzeszczeć do telefonu jakim jest potworem. To uczucie, że nie umiesz pomieścić swoich uczuć. I wtedy dobrze jest to napisać (przynajmniej mi), bo troche rozładowuje się ta negatywna energia, mózg trochę odpoczywa.

jestem jestem impreza udana wybawiłam się chodź i tam dopadał mnie strach i smutek były chwile zwątpienia dziś od rana  okropny strach nie czuję sie najlepiej juro alebo jeszcze dziś zobacze się  z D. strasznie sie boje nie chce juz czuć tego co czuje niech zniknie to uczucie   wczoraj odezwał się D. o akwarium co z nim robimy nie wytrzymałam napisałam mu że jes mi cięzko a on pya tylko o to nawe nie zapyta czy u mnie wszystko ok odpisał ze chce pozamykac pewne tematy :(:(:(   ja nie wiem jak przez o przejde ta siłownia sauna o taka moja maska która wieczorem i rano spada

Barbarko, nie pyta Cię o samopoczucie, bo doskonale wie, że Ciebie skrzywdził... z mojego doświadczenia, to im bardziej okażesz swój ból, tym bardziej on może Ciebie unikać. Trudno jest patrzeć na kogoś w złym stanie emocjonalnym ze świadomością, że jest się przyczyną tego złego stanu. Jeśli więc będziesz w stanie zachować spokój, to zrób to... przynajmniej jest szansa, że rozstaniecie się pokojowo, a nie z trzaskając drzwiami.

A że siłownia to jakiś rodzaj maski... to normalne. Nie ma sensu udawać cyborga przez cały czas. U mnie na zmianę odrętwienie wynikające z chwilowego pogodzenia się, ogromny żal. Radości nie odczuwam. Teraz dodatkowo stres. W przyszłym tygodniu spotykam się  z prawnikiem. Wszyscy mi mówią, że powinnam walczyć o rozwód z orzekaniem o winie i zabezpieczyć choć w minimalnym stopniu również swoją przyszłość. Dochodzi do tego, że choć nie chcę, muszę iść na wojnę. Z człowiekiem, którego nadal kocham, a który po tym wszystkim, albo nawet wcześniej znienawidzi mnie. Tak potwornej sprzeczności między uczuciami a koniecznymi działaniami jeszcze nie miałam... Trzymajcie za mnie kciuki... ciężko to przetrwać...

jestem zła na siebie że się tak użalam nad sobą, że rycze rozmyslam wspominam  że on żyje normalnie a ja nie:( czasem sobie mysle a niech robi co chce niech kogos sobie pozna a chwile poźniej myślę jak srasznie będę się z tym czułą

czy ja już wykorzystałam swój limiy szczęścia

leże i nie mam siły wyjść z łóżka dobrze ze o 14 konie godzina w lepszym świecie

AKEME, trzymam za Ciebie kciuki.

No to w sumie sąsiedztwo;-)

No ale wybieram się niedługo do Wawki;)

Rozsypałam się na miliony drobniutkich kawałków...

rozmowa...? opowiadaj, chyba że teraz musisz ochłonąć...

Teraz jest czas na łzy. Bubble, po prostu wypłacz się, a potem idź nalej gorącej wody do wanny, zmyj z siebie ten dzień i tę rozmowę. To nie pomoże uszy, ale niech chociaż ciało coś ma. Często się czuję tak jak Ty teraz. Mój kolega kiedyś mi napisał, gdy miałam taki kryzys 'wystarczy oddychać. cały czas, spokojnie'.