Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Bubble13, również otrzymałam podobną informację od "przyjaciółki" niedawno, parę dni temu... nie wiem czemu, ale nie czuję w tym żadnych dobrych intencji, wręcz przeciwnie... no ale nieważne, chodzi przede wszystkim o to, że też się po tym straszliwie rozsypałam w kawałeczki. Ból jest, i jest straszny.

Dzisiaj w nocy pobudka punktualnie co dwie godziny, napad duszności, lęku i strachu, dosłownie atak paniki, co ja robię, co będzie z moim życiem, jak ja mam to wszystko ogarnąć, jestem tak strasznie nieszczęśliwa. Łzy, wycie, przewalanie się w łóżku, półtorej godziny nerwowego snu i powtórka i tak do rana.

Boże drogi, Ludzie pomóżcie, co ja mam zrobić...

Wieanna, a Ty masz może kontakt z jakimś lekarzem od duszy lub psychy? bo Ty mi wyglądasz na depresantkę nie wyłączając dusznicy bolesnej. na duszę psychotrop nie pomoże, ale na wyrównanie tych wszystkich neuroprzekaźników tak.
Bubble i Barbarko, ja też nie mam się jakoś super... Mężuś dalej drąży ten pozew, a podejrzewam, ze tak mu się spieszy, bo kumpel Justynka wspaniała już mu się pcha do łóżka. to wszystko jest niepojęte...
Ale laseczki, nie możemy się dać. wiecie jak wyglądamy? jak takie zaślimtane kobiety-bluszcze, co to bez tyczki imieniem 'mężczyzna' nie umieją się utrzymać w pionie. Kurde, mi też jest ciężko i też dzisiaj wyłam w poduszkę. No, ale skoro są sposoby, by poprawiać sobie nastrój, to działajmy w tym kierunku.
Szkoda, że nie mieszkamy jakoś bliżej siebie, bo mogłybyśmy skrzyknąć się w któreś dni tygodnia, wynająć salę gimnastyczną i poprowadziłabym step dla nas. A to daje niezłego kopa i kuupę radochy... no... przynajmniej mi zawsze dawało.

PannoAnno, chciałabym abyś to przeczytała, trochę długie, ale myślę, że warto:

"Droga Splątana,
to tak nagle, że już do mnie nie mówisz; i dziwne jest to, że otwieram drzwi - i meble stoją tak, jak stały, i tak jak przedtem; i te same obrazy wiszą na tych samych ścianach, przybite tymi samymi gwoździami. Przywykłam do tego, że zawsze byłaś tam, gdzie byłaś, więc jak zawsze przychodzę i nie pojmuję tego,że kolejny już raz Cię nie ma? Niepojęta jest Twoja nieobecność. Nawet nie wiem gdzie Ty teraz jesteś? Opowiedz mi o tym miejscu. Jak Ci tam jest? Co tam robicie? O czym rozmawiacie? Bo chyba nie jesteś tam sama, prawda?

Mówią, że jesteśmy tu i teraz, a nie ma nas w każdym innym miejscu. Nasza śmierć zmieni tylko tyle - że w tym ostatnim miejscu też już nas nie będzie. A jednak, właśnie tu i teraz - w tym ostatnim - tak bardzo mi Ciebie brakuje...

W mojej głowie widzę obraz, którego boję się nocą. Widzę przestrzeń, która nie kończy się nigdzie. Jest tam mgła; idę i zimno mi, wyciągam ręce, ale nie napotykam niczego. Czegokolwiek chciałabym dotknąć. Ale tam nic nie ma. Widzę swój rosnący strach: sama w pustej, zimnej przestrzeni, z której nie ma wyjścia. Zupełnie jakbym była NIGDZIE. Tak chyba jest po śmierci. Czy mgła to inni umarli? Są tam, na pewno: w niej są rozproszeni - w tej mgle; i choć otaczają mnie zewsząd, nie mogę z nimi porozmawiać. Nie ma tam żywej duszy...

Rany Boskie! Przecież to znaczy, że Ty tam teraz jesteś! Tam jesteś! Tam we mgle? To tam się wysłałaś? Może mnie wołasz, zabłądziłaś na tym pustkowiu i szukasz drogi? Może bardzo się boisz i płaczesz? Dlaczego nic nie wiem, co się z Tobą dzieje? I nic nie mogę poradzić? Powiedz mi chociaż, czy nie bolą Cię już rozszarpane nadgarstki... Powiedz, że ręce masz już czyste i nie zostawiasz krwawych śladów. Tak chciałabym usłyszeć, że nie cierpisz już więcej i nie czujesz już niczego... ja wciąż czuję zimny metal - czy to możliwe, żeby bolało mnie tak jak Ciebie? Czy możliwe, by bolało stokroś bardziej?

... nigdy tego nie zapomnę - a chciałabym - Twoich zsiniałych paluszków i warg, twarzy tak zastygłej, że aż niepodobnej do Ciebie. Kolejna noc - a może to już świt (?) - sen nie przychodzi. Zostawiłaś po sobie rozpadlinę absurdalną i straszną. Na mózgu zaciska się obręcz - przecież Tylko Ty w to miejsce pasujesz! Brakuje tchu - przecież tu jest Twoje miejsce - nie tam! - i nikt, i nic nie może Cię w nim zastąpić! Powiedz mi, dlaczego? Dlaczego wolałaś mgłę? i drewnianą skrzynię? i ten upiorny czarny dół? Dlaczego wolałaś żyletkę ode mnie? Tracę rozum! Nie wierzę, że to prawda! Odezwij się i wróć tutaj, do mnie...

tak mi Ciebie brak...
mama"

PannoAnno, walcz o siebie.

Witam Rozstałam / a raczej rozstał się ze mną facet 4 miesiące temu.
Stan na dzisiejszy dzień ? Mętlik w głowie, po spotkaniu z byłbym facetem.

cześć Mechtylda. to co przezywasz to jedna z wielu odsłon syndromu porzuconego/ej. przemieszanie z poplątaniem, na zmianę gniew, tęsknota, czułość, nienawiść. pisz do nas o tym...

Yomi, Ty też witaj...

AKEME,
jesteś cudowna, bardzo Ci dziękuję, teraz tylko muszę znaleźć w sobie siłę, aby się za siebie zabrać. Dzisiaj miałam fatalny dzień od samego początku, jakoś nie mogę sobie poradzić, a jeżeli to dopiero początek, to co będzie później. Jeszcze do tego ta pora roku, zimo i ruszyć z domu mi się nie chce. Do tego siedzenie w dni wolne powoduje, że zaczęłam zajadać stres słodyczami, i efekty za chwile będą opłakane.

AKEME, fajnie, że wpisałaś tu te ćwiczenia, może i ja spróbuję?

Przytulam Cię mocno, jesteś wspaniałą, silną kobietą. Myślę o Tobie, trzymaj się.

Ja dzisiaj wyję po prostu, boję się nocy.

Barbarko, gdzieś zniknęłaś, ale nie zapomniałam o Tobie, Twój plan rozpiszę jutro, miałam dzisiaj z Małym Krzysiem strasznie dużo afery :-)

Wieanna, ucieszę się, jeśli spróbujesz, a jeszcze bardziej się ucieszę, jeśli poczujesz choć trochę lepiej :-) Przytulam mocno i polecam sport-terapię :-)

Manipulacja? Otrząsnął się i przemyślał? Panika?

Witam serdecznie, chcę się przyłączyć w swym bólu. Jestem weteranką...ale nadal stawiam na siebie

jestem jestem staram sie nie oszaleć do 16 byłam w pracy pozniej wybrałam sie na zakupy tam chwilowa załamka chciałam robic zakupy dla nas 2 a co on by zjadł ?  tego by nie kupił eh    wrociłam do domku była 17:30 a o 18:30 byłam juz na siłowni tam godzinka poznije godzinka na basenie i saunie wróciłam o 21 umyłam sie i jestem ... i zaczynam myslec o swojej przyszłosci z D.    wiedziałam że niczego nigdy mi nie zabraknie byłam spokojna a teraz nie wiem jakas panika mnie ogarnia  pierwszy raz od 10 lat boje sie o swoja przyszłośc tak naprawde :(

ale wymysliłam patent na smsy    dzis nic nie pisałam pomyslałam ze za kazdym razem jak bede chciała wysłac cos to napisze w notesiku

ależ Ty Kobieto masz samozaparcia w sobie, podziel się, bo ja dzisiaj pikowałam w dół całkowicie od rana, dopiero pod wieczór lekkie uniesienie nastąpiło, ale niewielkie. Mam też ten dylemat co Ty, jak po tylu latach poradzić sobie w życiu, zawsze gdy jest druga połowa jest łatwiej, a teraz ciemna plama przed oczami, wyrwa i nic....a przez tak długi czas zawsze był ktoś ;-( a teraz liczmy tylko na siebie, przykre, ale prawdziwe...

Dzięki Bubble i Barbarko. Mnie też przeraża wizja przyszłości. Ale nie chcę się powtarzać, już to pisałam... a właściwie gdzie Wy pracujecie? na jakim stanowisku? Ja do niedawna pracowałam w Elektrobudowie na stanowisku administracyjno-kadrowym. Personel średni tak najoględniej rzecz ujmując. Strasznie przeżywam to stwierdzenie nieważności mojego małżeństwa. Zupełnie jakbym straciła tożsamość. Niepojęte... A jeszcze teraz takie trudne dni przede mną...

nie jesteś żałosna, masz złamane serce. jak my wszystkie... a że trudno uwierzyć, że jeszcze wyjdzie słońce, to chyba dość normalne w tych okolicznościach. wiadomo - najmłodsze już nie jesteśmy, ludzie mają zwykle poukładane życie na tym etapie, a my znajdujemy się ni stąd ni zowąd na bezludnej wyspie, wysepce, albo mieliźnie. no i to poczucie zawodu...

takie 'mądrości ludowe' też mnie trochę irytują. Tzn. nie dają większej pociechy, ale stoją w sprzeczności z ogólną perspektywą na przyszłość.

czepialstwo rodziców... też nie zazdroszczę... ojj, nie umiałabym wrócić do moich, choć moja mama mieszka teraz u mnie. za to jestem jej dozgonnie wdzięczna. poza tym, to jednak inaczej, niż wrócić do domu, który przestał już być domem.

eh, ja chyba spróbuję już się położyć. choć od przedwczoraj znów noc nie daje ukojenia :-(

Witajcie. No i przyszło na mnie. Trzymałam się 'jakoś' przez ponad dwa miechy... teraz zaczynam się zapadać :-((( rozmontowało mnie całkowicie uznanie mojego małżeństwa za nieważne. Stwierdzenie księdza, że gdyby wiedział wcześniej to, co powiedział mu jeszcze-mąż, to nie udzieliłby nam ślubu (a powiedział, że poszedł do ołtarza pod narzuconym przez samego siebie przymusem). A ja się pytam... to wyznawanie mi miłości przez jeszcze-męża mi się przyśniło? Dziewczyny, napiszcie mi coś, czego mogłabym się złapać. I nie o to chodzi, że mam dla kogo żyć, bo to jest oczywiste. Z mojej perspektywy mam dla kogo wegetować. Moim obowiązkiem jest poświęcić wszystko. Pewnie wszystkie  MAMY lub Kobiety, które chciałyby MAMAMI być mnie zbesztają, że tak to czuję. Wiem, że powinnam rozpływać się z miłości i zachwytu. Ja kocham swojego syna i tego nic nie zmieni, ale nie potrafię, zwyczajnie nie potrafię odciąć się od kontekstu. Właśnie zostało zakwestionowane to, co mnie w bardzo dużym stopniu określało. Nawet nie umiem sobie ponazywać świata teraz. Gdzie tu jest jakikolwiek sens??? Nie chcę być do końca swoich cholernych dni w takim stanie. Robię, co do mnie należy, ale robię to bo muszę, a tak naprawdę to mam ochotę zasnąć i nie budzić się. Wszyscy naokoło mi pier...lą o tym jak to muszę teraz być silna i odpowiedzialna za dwoje (skoro jeszcze-mąż nawalił na całej linii)... tylko skąd wziąć siłę, nadzieję i choć minimum pociechy??? To on mógł popełnić karygodne błędy, a teraz może załatwić sobie nieważność małżeństwa i ograniczyć swoją odpowiedzialność do przelewu raz na miesiąc??? A potem bezkarnie może sobie na nowo życie układać, podczas gdy moje zostało całkowicie zablokowane??? Nie zrozumcie mnie źle - nie chodzi o to, że syn mnie blokuje, ale moje położenie, wszystkie okoliczności, takie jak zawodowa dziura, która wiąże się z marną perspektywą finansową, no i oczywiście osobista dziura...   Pomagają mi rozmowy z Wami. Bardzo. Bo odrywam się od tych durnych myśli. Ale jak zablokować sobie odczuwanie? Jak normalnie funkcjonować, gdy nie tylko świat się posypał na kawałeczki??? Jak jakaś głupia beksa tu się wyżalam, wiem co powinnam, ale nie wiem jak się do tego zmusić. Wszystko to jest bez sensu.

co u Ciebie... pisz, moze sie powspieramy, u mnie tez mega dół...

Bubble, powiem Ci, ze przez to wszystko naprawdę czuje sie jak wyrodna matka. Wiesz, powinnam z radością i ufnością rozpocząć nowy rozdział pt. macierzyństwo. Bezwarunkowo. A ja jednak 'liczę' i opłakuję straty. Dziecko nie zastąpiło mi reszty życia. Boje sie ze zawsze tak bedzie, ze juz zawsze bede sie czula niekompletna i ze na tym ucierpi mój syn. ze kiedyś bedzie miał mi za złe, że nie umiałam go kochać bardziej. boję się, że zawsze bedzie miał kompleks niższości, bo będzie mieszkał w małym mieszkaniu, w którym nawet nie będzie mnie stać na remont, podczas gdy koledzy będą mieli mame, tate, fajne auto, dom z ogródkiem. Niewazne, że będę się starała mu wpoić co jest prawdziwą wartością. Przyjdzie dzień,że mój syn będzie się wstydził przyprowadzić do domu swoich kolegów, bo będzie ubogo...

A ja się dowiaduję co chwile coś nowego, co potrafił wyprawiać mój M., jak oszukiwać mnie, jak przedstawiać mnie w oczach innych. Teraz już wiem, dlaczego nagle ich wszystkich, czyli znajomych, zabrakło przy mnie i dlaczego muszę przechodzić przez to wszystko sama, dlaczego dziwnie na mnie patrzyli ostatnio jak się spotkaliśmy, dlaczego nie chcieli poruszać pewnych tematów. A  pseudo przyjaciółka, już nią nie jest, też się dowiedziałam, że jak było już między nami źle to ona pocieszała jego, spędzając z nim czas i razem uczestnicząc w spotkaniach z naszymi znajomymi. Teraz rozumiem, już te dziwne spojrzenia. Jest mi strasznie ciężko, uświadamiam sobie, że zostałam całkowicie sama i muszę, ale nie wiem jak sobie z tym poradzić. A do tego rodzice z tymi ciągłymi pytaniami, jak się mam, jak się czuję, co mam im odpowiedzieć, że cudownie, że sobie świetnie radzę ze wszystkich.....zaraz sie rozbeczę, jak mała dziewczynka

AKME bardzo dobrze Cię rozumie, mam podobne problemy i myśli, a mój Syn ma 9 lat.
Trudno znalezć słowa pocieszenia, wszystkie brzmią niewłaściwie.
Życie samotnej matki jest niesłychanie ciężkie, piszę z perspektywy dziecka, które wychowywała samotna mama, podobny los czeka mojego syna.
Mnie przeraża funkcja weekendowego taty, zero obowiązków, rola dobrego policjanta i kasa, której tak brakuje w samotnym życiu.
Jesteśmy uczciwe i samotne, a kto doceni ten fakt w dzisiejszych konsumpcyjnych czasach?
Mam poczucie, że spieprzyłam życie swoje i swojego dziecka.
Jeszcze ten podły nastrój, płacz, zwątpienie, dzieciństwo naszych dzieci skończyło się bezpowrotnie...przepraszam, że tak na smutno, ale tak czuję

Ewa, nawet mnie nie strasz... Mój Synek 'od zawsze' będzie miał weekendowego tatę, więc nie zdąży poznać innego życia. Ale Ty powieliłaś los Twojej Mamy... Mój jeszcze-mąż stał się kopią swojego ojca. Dla niego wartością wyższą jest sport i zobowiązanie w postaci zony i dziecka mocno muszą w takim układzie przeszkadzać... jak to zrobić żeby nasze dzieci nie powieliły chorych wzorców- przyzwolenia na opuszczenie, nieodpowiedzialność...? masz pomysł?

ja chyba głupieje cały dzien mysle o tym że on kiedyś zacznie sie z kimś spotykać   myślę jak to będzie jak ona zacznie chodzić po naszym "jego" domu to jest okropne :(    Oszaleje chyba jak będę wyć z rozpaczy a on normalnie zyc myśle o tym jakim musiałam być dla niego cięzarem przez ostatnie dwa miesiące jak musiałam mu przeszkadzać to wszystko jeszcze jest swieże bo powiedział  mi że koniec 19.X    od połowy sieprnia już wiedział że to koniec mimo to zastanawiam sie czy on czasem o mnie myśli ?   

"Dla niego wartością wyższą jest sport" znam to na wylot dla D. Sport i praca to  priorytety on lubi swoją prace ma nie normowany czas pracy od zawsze 70% czasu to praca 20% sport no i może kiedyś gdzieś tam wieczorem czas dla mnie na jakiś film w weekend jakis basen   przyzwyczaiłam sie do tego bo cieszyłam się z każdej spędzonej razem chwili nigy nie miałam mu tego za złe że tyle pracuje = tłumaczyłam to sobie że robi to dla nas by było nam łatwiej a sport no potrzeba mu była jakś oskocznia od pracy i tak przez 10 lat ....

Barbarko... no i co mam napisać... ja tez tak mam... tez mi kipi pod pokrywką gdy uświadamiam sobie, ze mój już ma widoki na nowy związek... pamiętam jak w ósmym m-cu ciąży zobaczyłam ich razem na ścianie [wspinaczkowej] i mnie to zaniepokoiło... ale jednak nie spodziewałam sie takiego finału. a nastąpił zaledwie 2 tygodnie później... rzeźnia...

barbarka30 czytałem prawie wszystkie Twoje posty.

Jesteś naprawdę dzielna i trzymam za Ciebie kciuki. To że chwilowo mieszkasz u rodziców nie znaczy że zawsze tak będzie. Pamiętaj nic nie dzieje się bez powodu i czas uleczy Twoje rany. A sam początek już masz dobry bo siłownia i te sprawy zapewne pozwalają Ci zapomnieć, lepiej się poczuć i zajmują Twój czas co najważniejsze.

Barbarka 30.
Podziwiam Twoje samozaparcie i ... zazdroszczę determinacji.
Trzymaj się ciepło

Hej Dziewczyny,
ja nadal pikuje w dół, dopadł mnie jakiś beznadziejny nastrój od wczoraj. Zaczynam wspominać, przypominać sobie różne sytuacje, i dochodzę do wniosku, że chyba sama siebie okłamuję i okłamywałam przez długi czas. Jak tak sięgam pamięcią wstecz, to ja chyba rzeczywiście przez ostatnie 1,5 roku byłam już chyba sama w tym naszym związku. Nie miałam z jego strony żadnej pomocy, gdy jej potrzebowałam, zawsze albo jego nie było, albo był zajęty, a ja sama musiałam sobie ze wszystkim radzić. Wiele osób mi powtarzało, że ja to potrafię wszystko zrobić sama, i chyba tak rzeczywiście było i jest. A może to było celowe to stopniowe odsuwanie się ode mnie, obserwowanie czy sobie poradzę, gdy on już odejdzie. Zapomniał tylko o jednym, o tym, że go kochałam i jednak kocham nadal i zupełnie tracę nadzieję, że będzie lepiej w moim życiu kiedykolwiek. Od weekendu siedzę w domu, poza wychodzeniem do pracy i na krótki spacer, aby ochłonąć od tych emocji, które mną targają, siedzę i nie mam ochoty nikogo widzieć, z nikim się spotykać, mam wrażenie, że zapadam się coraz bardziej w to bagno, aż dojdę do momentu, że ciężko będzie mi się z tego samej podnieść. Czuje tak potworny ból i żal, za brak jego szczerości w stosunku do mnie, że tak długo mnie oszukiwał i patrzył na to przez ponad rok, śmiejąc się pewnie razem ze swoją kochanką, jaka jestem naiwna. Naiwna, że wierzyłam w to, ze po 16 latach bycia razem, człowiek dąży do stabilizacji, do pielęgnowania tego, co przez te 16 lat stworzył..... Miałam chwile, w których powtarzałam sobie w duchu, a idź zachłyśnij się tym swoim nowym szczęściem, ja sobie poradzę, ale w tej chwili nie daję rady. Jestem cholernie uczuciowa, i nie wyobrażam sobie, życia po tym wszystkim. Tyle mieliśmy wspólnych marzeń, planów.....

u mnie noc też zalicza się do nieudanych ;-(
barbarka30, a Ty masz jakiegoś trenera osobistego na siłowni?

nie mam terenera  chodzi tam sporo kolegów wiec zawsze coś doradzą ale nic pozatym co do przyjaciól nie wypowiem się gdzieś tam są  hehe

Ja zaczęłam wczoraj myśleć, co zmienić w miejscu w którym mieszkam, abym poczuła się lepiej. Nie wiem jeszcze jak wypadną nasze rozmowy, ale wszystko zmierza ku rozstaniu, niestety. Nie wiem co jeszcze z mieszkaniem, mamy kredyt, ja nie jestem w stanie go spłacić, na razie słowa o tym nie było, ale najwyższa pora się zastanowić. Miłość po stronie mojego M. kwitnie, panienka skutecznie zawraca mu głowę i łasa jest na sponsoring, a ja głupia, odkładałam każdy nasz grosz, aby skończyć nasze mieszkanie, w którym ona zapewne zamieszka, o ile już się nie wprowadziła.
AKEME, zainspirowałaś mnie do zmian, tymi pomiarami u Ciebie w kuchni. Ja chyba pomyślę o przemeblowaniu i pomalowaniu w moich kolorach, muszę jeszcze wezwać jakiegoś speca od elektryki, bo trochę przeróbek mam, od roku nie zrealizowanych, bo mój M. obiecywał, ale zapominał.

hahaha, dobre. Ja dzisiaj chyba zabiorę się za odgrzebanie sprzętu, bo zawaliłam go gratami mojego M. I obiecuje sobie i Wam, że dzisiaj poświęcę dla swojego komfortu psychicznego godzinkę, zmęczę się tak, że ..... jutro wezmę urlop na żądanie ;-)))

dziewczyny wiem, ze ciezko!!

Sama przechodzilam przez to wszystko przez co teraz przechodzicie, serio!!

I nadal jest ciezkawo, ale pociesze Was - bedzie lepiej, naprawde!! Jest juz duzo, duzo lzej, normalniej.

Po prostu wszystko zalezy od naszej/Waszej percepcji - jesli oni sa/byli calym waszym swiatem to tak - swiat sie skonczyl, koniec, nei ma juz nic. Ale oni, nikt nie powinien byc wazniejszy od nas samych, od zrowia, od zadowolenia....

do przemyslenia.... ile jest osob ktore nie slyszy, nie widzi, nie ma pracy, nie ma co jesc... i tez czesto to nie jest ich wina, to jest niesprawieliwe i co maja zrobic?? tez musza zyc. To co nas spotkalo jest niespawieliwe, ok, ale  sa w zyciu naprawde powazniejsze problemy z ktorymi ludzie musza sie mierzyc... ja sobie to tak przynajmniej tlumacze.... Ze moj nieodpowiedzialny maz, klamca nie jest akurat, nie powinien byc najwiekszym powodem mojej rozpaczy, rozwalenia mi zycia albo nei daj Boze utraty zdrowia....

znalezione wczoraj:

JESTEM WDZIĘCZNA:

        za podatki, które płacę, bo to znaczy, że mam dochody,
        za ubrania, które są nieco ciasne, bo to znaczy, że mam jedzenie na stole,
        za to, że trzeba skosić trawnik i wymalować dom, bo to znaczy, że mam swój własny kąt (?),
        za osobę, która fałszuje, śpiewając, bo to znaczy, że mogę słyszeć,
        za zmęczenie i ból w mięśniach, bo to znaczy, że mogę ciężko pracować,
        za budzik, który dzwoni z rana, bo to znaczy, że mogę żyć kolejny dzień?.

no to racja Dziewczyny, nie doceniamy tego co mamy.....

Skorpion, walcze ale to raczej samoobrona  bo tylko to mi zostało ... gdyby tylko dało sie wyciszyć myśli   wspomnienia jest ich tyle nie moge przestać myśleć