Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Kiedysbylam - dziekuje ze pytasz... cisza? stan odretwienia, walka (czasami przegrywam...) dużo, a jednoczesnie tak niewiele sie stalo od mojego ostatniego postu... walcze...

ile, jak dlugo jeszcze?

A czas nie leczy, a pogłębia rany... Bo właśnie dochodzi do mnie co się wydarzyło, czego już nie mam i jakie perspektywy, a raczej ich brak przede mną...

A eks randkuje...

A ja w czarnej dupie, z nadzieją, by zniknąć z tego świata.

No.. To miłego dnia Wam.

Frigo czas nie leczy ran on przyzyczaja nas do życia z nimi.
Mój też z tego co wiem ma sie dobrze i jest taki radosny że hoho. Ma swoją piękność... i żyje. Ona też przeszczęsliwa, że ją wybrał i w końcu doczekala się zwiazku z nim. Z tym, że ona nic o mnie nie wie a ja o niej tak.
Ja za to wegetuje

Naszła mnie dziś refleksja.......
Kobiety jak coś sie dzieje złego w związku próbują naprawiać, rozmawiać,  szukają sposobu aby relację poprawić. Facet zamiast ratować istniejący związek, to szuka innej do której może odejść lub ma już inną i odchodzi do Pani nr 2. My leczymy sie po związakch, z ran... a oni budują sobie swoje szczęśliwe związki.

Żania przytulam Cię bardzo mocno.
Nie ukrywam, liczyłam na happy end... mając jednocześnie nadzieję, że i u mnie będzie pozytywnie.
Twój mąż nie chciał ratować Waszego małżeństwa i zbudował relacje z inną kobietą.. brak mi słów..przecież są jeszcze dzieci. Ich istnienie jest wystarczającym argumentem, aby spróbować jeszcze raz...

Hej Zraniona.d, a ja się z Tobą zgadzam... faktycznie mamy te same myśli. Przytulam Cię, też się trzymaj cieplutko...

Akeme, Żania, Fragi, M., Kiedyśbyłam... czytam Was, przytulam, ryczę, łączę się w bólu. Dzisiaj naprawdę mi strasznie źle.

Carpathia, a co u Ciebie?

A jeszcze Wam powiem... weszłam na fejsa i zobaczyłam jego profil i trochę mnie przytkało. Po pierwsze, nie usunął mnie ze znajomych, ale poblokował mi wszystko tak, że ja nie mogę już nic u niego zobaczyć. Po drugie, zaczął dodawać jakieś rysunki, śmieszne obrazki, kreskówki, no obłęd, generalnie chyba spędza kupę czasu na upiększaniu swojego zajebistego profilu i ma z tego dużo uciechy. Żałosne.

Wiecie, co zauważyłam? Obaj moi ostatni byli mają postacie z bajek jako własne główne zdjęcie profilowe. Dodam, że obaj są już po trzydziestce... Żenujące, mówi samo za siebie... niedojrzałe palanty.

Ale smutno mi i tak bardzo.

Też tak często robię...

A dzisiaj calutką noc nie spałam. Mieliłam w głowie, że zablokował mnie na fejsie, śmieszne, wiem... ale co ja mu zrobiłam złego, że mnie tak traktuje... jeszcze jak się rozstawaliśmy, to bredził o znajomości, o przyjaźni... a tu po miesiącu postanowił mnie poblokować, żebym czasem nie mogła podejrzeć, co się dzieje w jego zajebistym życiu... zabolało mnie to, jeżeli ja stanowię taki problem, to niech mnie po prostu wywali z tych cholernych znajomych, skoro już tam nie pasuję. Czuję się jak odpad.

Znam ten ból. Wieanna dla mne to on  nie chce pokazać ci co robi, jak spędza czas i z kim, może jednak za rozstaniem kryje się ktoś inny..... Nie chce abyś mu namieszala... Po przeczytaniu tego co napisalaś pomyslalam sobie, on nie jest szczery. Trzymaj się i nie wchodż na fb. Lepiej nic nie wiedzieć.
Ja jak zobaczylam , że moj jest w teatrze z nią to cala noc meczyłam się. Od tamej pory nie wchodzę. Nie chce nic wiedzieć ani widzieć jego szczęśliwej gęby i tej jego nowej dziuni, co wstawia ziemniaczka w kształacie serca afiszując sie nim i sobą... .

Wieanna, mój jeszcze-mąż miał profil na nk i na fb. Ja mam tylko na nk. Ostatnio odkryłam, że zmienił konto na anonimowe. I zasadniczo już tam nic nie wrzuca. Za to na fb działa. Od momentu jak zaczął prowadzić nowe życie, relacjonuje różne wydarzenia na fb. Nie pochwalił się tam jednak, że został tatą, tylko swoimi wyczynami maratońskimi, wrzucił jedną fotkę z synem i naszym kotem. Więcej nic. Powiem Ci, że z mojej perspektywy, to wygląda tak, jakby doprowadził do standardowego stanu w swoim życiu (mieć ciastko i zjeść ciastko). Ma syna, ale nie ma żadnych obowiązków wobec niego (bo ja i moja mama się opiekujemy) i dzięki temu może żyć swoimi sportami i nie musi z niczego rezygnować. 'Spokojna głowa - mamusia o synka zadba, a ja swój kult ciała uprawiał będę...' też czuję się dosłownie jakby wystawił mnie za drzwi. Boli to. Bardzo.

Kalina, a Ty jesteś inspiracją. Tak właśnie trzeba... 'wybrałeś kogoś innego? to żegnam ozięble...' Weszłaś w kolejny etap i zdrowiejesz... Ale Ci zazdroszczę. Ja się jeszcze zbyt mocno skupiam na krzywdzie. A czas spojrzeć też na dobre strony - że gdyby odszedł za jakieś 3 lata, gdy dziecko wiedziałoby już, że zwykle ma się mamę i tatę obok siebie, to byłoby gorzej... Zbyt często odwołuję się do tego dobrego i kochanego K, a zbyt rzadko do tego, który mnie krzywdził przez większość czasu. Chciałabym pójść dalej, choćby o jeden krok. Coś jednak we mnie jeszcze trzyma się przeszłości...

Wczoraj trafiłam na to forum, i może to głupie ale widzę że nie tylko ja cierpię i toczę wewnętrzną walkę o coś czego chyba już nie ma i nie będzie ? Byłam z D przez 10 lat w tym 5 lat wspólnego  mieszkania. Jedno mieszkanie urządzaliśmy od podstaw, wybierałam w nim wszystko kolor ścian, płytki, meble cieszyłam się każdą drobnostką to był mój dom ?  co prawda układ od samego początku mieliśmy jasny ja dbam o dom i wszystkie potrzeby on opłaca rachunki kredyt i tak było dobrze do sierpnia gdy nagle wszystko zaczęło się psuć, zaczął mnie od siebie odsuwać powoli małymi krokami ja cierpiałam czekałam aż to minie tłumaczyłam sobie że to przez prace której ma tak dużo  aż tu nagle pewnego wieczoru słyszę ? Nie Kocham Cię ? nie chce już tego ciągnąć to nie ma sensu i te zapewnienia że mnie nie zdradza tylko po prostu miłość mu przeszła ?. Miałam wszystko wymarzony dom, partnera miłość myślałam że na całe życie, jestem w trakcie pakowania mam 30 lat i muszę wrócić do rodziców. Było wiele rozmów, próśb, płaczu on nie chce tego ratować ? jestem przerażona nie potrafię zaplanować kolejnego dnia od poniedziałku będę mieszkała u rodziców nie wiem co robić? na samą myśl  że nie będę go widywać codziennie brakuje mi powietrza zaczyna się dusić czuję ogromną pustkę. Mamy psa którego kocham jak własne dziecko którego nie udało się nam doczekać chodź jeszcze w lipcu się staraliśmy ?. Były plany i już ich nie ma ? ze względu na psa i to że zostanie u niego jeszcze cała masa moich rzeczy będziemy mieć ze sobą kontakt ?

Znam go doskonale może to głupie ale czuję że nie przestał mnie kochać nie da się w dwa miesiące ? bo w lipcu było wszystko dobrze ?. Gdzieś tam w środku czuję że będzie dobrze ale nie wiem czy sama się nie okłamuje ?. Co chwile patrzę na telefon czekając na smsa który nie przyjdzie ?

Nie wiem co robić boję się jestem przerażona ?

tak, wiem... zdaję sobie sprawę jak by mi było, gdybym nie miała synka... wierzę, ze jest Ci trudno... Wiem, ze teraz to nie zabrzmi zbyt dobrze, ale z drugiej strony możesz widzieć swoją przyszłość jako bardziej otwartą. możesz myśleć o swoim i tylko swoim szczęściu - kiedyś, gdy minie ból rozstania. ja w najgorszej wersji przyszłości już zawsze będę 'tylko' matką. zdaje sobie sprawę, ze są kobiety, które chętnie by sie ze mną zamieniły... lecz ja jeszcze nie dotarłam do tego miejsca, by tak móc na siebie spojrzeć. Czuje sie samotna, pomimo posiadania synka. Bo jak pisałam w innym poście, tu o inny rodzaj miłości sie rozchodzi.   

A na koniec taka nie moja myśl, choć nie wie czyja - jeśli nie masz dla kogo żyć, żyj na przekór innym. może mało pocieszające podejście, ale czasem tak właśnie jest...

Ehh problemy, problemy i jeszcze raz problemy...
Tym facetom kompletnie w deklach się już poprzewracało, ktoś nadaje się ewidentnie do leczenia psychiatrycznego na oddziale zamkniętym w pokoju bez klamek i w kaftanie bezpieczeństwa...

Witam Barbaro, tulę Żanię, Wieannę, AKEME, Paprotkę, Kiedyśbyłam, Kalinkę-silna i mądra kobietka, a także wszystkich innych. P.S Wie ktoś co się dzieje ze ZnowuPannąAnną? Sytuacja u niej wygladała niewesoło, te zerwane do krwi kolana, tabletki... ma ktoś z nią jakiś kontakt?

Na chwile obecną czuje że moje życie się skończyło czuje jakby ktoś wydarł moje serce ogromna pustka, najbardziej boja się niedzieli przeprowadzki do rodziców ostatnich chwil w naszym(jego) mieszkaniu to jest strach nie do opisania , nie wiem co robić ? samo pakowanie to już cos strasznego brakuje mi powietrza ?.

tylko dla czego czuje że on ciagle mnie kocha !! tak jest czy sama się oszukuje bo chce w to wierzyć skoro on mówi ze tak nie jest ale znam go na tyle dobrze że wiem że coś jednak jeszcze czuje ? mówi że nie chce ratować tego związku nie wiem czy dać mu czas ? czy sama na siłę mam ratować to co zostało

Boje się tej pustki samotności powrotu do rodziców

przez 10 lat nigdy się nie kłóciliśmy zawsze było wszystko dobrze robił co chciał kiedy chciał byłam za dobra ? 

zawsze gdy mówiłam że go kocham on mówił że kocha mnie bardziej wiec jak to możliwe że w dwa miesiące przestał ? zapewnia mnie codziennie że nikogo nie ma wierze mu ? jeszcze?.    Nie wiem co robić jak spędzać kolejne dni będziemy się widywać bo mamy wspólnego psa, on całymi dniami pracuje więc będę musiała go zabierać do rodziców ale nie mogę na stałe ?

błagam niech mi ktoś powie czemu ????  i jak żyć dalej

Czemu?
A nie powiedział Ci tego on?
Nie mówił ,że go ograniczałaś?
To nie jest policzek w Twoją stronę tylko taki standard przy ich tłumaczeniach.
Czemu?
Bo mu się w głowie od Twojej dobroci przewróciło.
Bo to nie można być grzeczną i układną.

Jak żyć?
Dla siebie. Tylko i wyłącznie.

Boli i będzie boleć ale do czasu w końcu przestanie.

Kobietki, to jest jakaś masakra!!! Jeszcze-mąż przyjechał do syna. ja po prostu nie umiem tego przyjmować na spokojnie. mam taką sraczkę myśli, najczarniejszych wyobrażeń przyszłości. codziennie obiecuje sobie, że płakałam po raz ostatni, że nie będę się przy nim mazać. i q... nie potrafię!!! obezwładnia mnie jak sobie uświadamiam ogrom rozczarowania, jak sobie skonfrontuję nasze wspólne wyobrażenia przyszłości z tym, co będzie naprawdę. tak mi kipi pod pokrywką, że mam ochotę krzywdę sobie zrobić, naprawdę muszę powstrzymywać samą siebie, żeby nie walnąć z całej siły głową w ścianę, nie pociąć się nożem trzymanym w ręce. mam tak wysoki poziom autoagresji, że z trudem powstrzymuję te odruchy. a kiedy je powstrzymuję, to jedynym wentylem jest już tylko płacz. i tak w kółko. kiedy to się q... skończy???

Barbarko, zapewne każda z nas jest nieco inna pod tym względem, ale coraz bardziej utwierdzam się, że dużo łatwiej jest zbierać się do kupy, gdy nastąpi całkowite odcięcie od byłego. Ja na to nie mogę sobie pozwolić, więc szarpanie nerwów przede mną. Wspólny piesek... potrafię zrozumieć przywiązanie. My mieliśmy wspólne 2 koty, też nasze 'dzieci'. Ale gdy pojawił się Mały Krzyś, to po paru tygodniach walki z kotami poddałam się i zabrał je jeszcze-mąż... ja akurat, choć brakuje mi ich bardzo, to odczułam ulgę, że nie muszę już za nimi ganiać, że ktoś teraz o nie dba (bo ja nie byłam w stanie przy małym dziecku poświęcić im tyle czasu i uwagi co wcześniej...). Jeśli Wasz piesek był też 'dzieckiem', to kontakt z byłym nieunikniony... Ale lepiej by było, gdybyś miała szansę lizać rany bez konieczności widywania byłego. Tak teraz uważam... może mogłabyś Ty sama tym pieskiem się zajmować? Rodzice Twoi zgodzą się na psa w domu?

niewazne ;(

wyprowadziłeś się, bo bardziej Ty chciałeś odejść (skoro mowa o zemście z jej strony, to chyba za coś), bardziej ona chciała odejść (piszesz coś o nadziei na dalszą wspólną przyszłość i że ona chce byś ułożył sobie życie), czy oboje uznaliście, że tak będzie lepiej, lub aby sobie od siebie odpocząć? Nie widzę logiki za bardzo...
a o do odpowiedzi... to ciężko stwierdzić. Różne są kobiety. Jedne chcą wzbudzić zazdrość, więc umawiają się z innymi, w nadziei że ich partner jeszcze raz sobie przemyśli rozstanie. Inne po prostu idą dalej. Poza tym, jej zachowanie nie musi wcale swiadczyc o chęci zemsty, tylko o reszcie sentymentu, która w końcu się ulotniła...

Podpisuje się pod tym

Wydaje mi się, że to nam jest łatwiej jak nie mamy kontaktu. Osoba, która zostawia kogoś już nie myśli, mało ją to interesuje. Mężczyźni bardzo często mówią po roztaniu było minelo nie ma co wracać do tego. Kobiety za to analizuje, szukają w sobie winy itd. Zawsze lepiej zostawiać niż być porzuconym.

Dziewczyny, mi też strasznie przykro i smutno, czemu tak jest... Dzisiaj nie wiem już, co mnie najbardziej boli, ale teraz chyba beznadzieja mojego życia. Jak zaczynałam ten ostatni związek, powiedziałam sobie, że to jest moja ostatnia próba ułożenia sobie życia, nie dam rady już więcej próbować. Nie udała się. I faktycznie nie mam już siły, chęci, nadziei, wiary zaczynać kolejny raz od nowa, to jest już koniec. Nie jestem w stanie nic z siebie wykrzesać, czuje się jak zużyty śmieć. Boże, jaka ja byłam szczęśliwa rok temu o tej porze. Nie musiałam się zastanawiać, przez myśl mi nie przeszła ani jedna wątpliwość typu: czy ja naprawdę kocham, czy jestem zakochana, czy jestem szczęśliwa. Byłam w niebie. Czy ja to jeszcze kiedykolwiek poczuję? Czy to już naprawdę koniec?

Powinnam go znienawidzić za to jak mnie potraktował, ale nie potrafię martwię się tym co będzie jadł, sprzątał zawsze wszystko pod nos ugotowane, posprzątane, wyprane ?  a ostatnio wypomniał mi czemu jak on był w pracy nigdzie nie wychodziłam no chwila to chyba dobrze że nie włóczyłam się po mieście że miał zawsze wszystko przygotowane,  wypomniał mi że moim rodzicom się nie ułożyło że mieszkają razem ale nic poza tym że nie chce żeby u nas tak było a ja robiłam wszystko by mieć normalna rodzinę bo wiem jak to jest? dla niego poświęciłam wszystko czekaliśmy z dzieckiem a teraz mam poczucie że mam 30 lat i już nigdy nie będę mieć dziecka ?..

łudzę się że jak w niedziele będę się wyprowadzać powie ?Nie rób tego - zostań ?  Ale to się nie stanie, wmawiam sobie że dam mu trochę czasu a on zacznie tęsknić i wróci ale po chwili namysłu zaczynam myśleć czy to będzie miało sens wchodzić drugi raz do tej samej wody ? może tylko na moich zasadach na które pewnie by się nie zgodził
od 19 października ( wtedy mi powiedział) mam w głowie taki bałagan tysiące myśli wspomnień nie mogę się skupić już nie mówię ile straciłam na wadze ? a co najgorsze w sobotę mam 30 urodziny i muszę wrócić do rodziców ?

Dzięki że jestescie że jest ktoś kto wie co przechodzę że nie jestem w tym sama

chce wierzyć że będzie dobrze

Barbara ja też mam w sobotę urodziny i sama .....

Witam Wszystkich na tym forum. Chciałem zeby ktos mi pomógł z tym wszystkim, zostawiła mnie wczoraj dziewczyna po 2,5 związku razem. Ja ją tak bardzo Kocham cały czas, a ona wczoraj napisała mi ze mnie nie Kocha juz i to koniec =, tak cierpie nic nie jem w nocy krzycze przez sen rozmawiam, nie mogę sie pozbierac, nawet wziełem wolne w pracy bo sie nie nadawałem, nic praktycznie nie spałem. Cały ten czas mam mysli samobujcze, zeby to wszystko skoniczyc bo nie mam juz zyciz tylko ją miałem przywiozałem sie bardzo codzinnie sie z nią spotykałem mówiła ze mnie kocha była miła,poprostu wspaniała przez tyle czasu tak mocno sie kochalismy. A ona nagle ze mnie nie kocha. Wczoraj prosiłem ja zeby przyjechała do mnie porozmawiała, to moja mama do niej zadzwoniła zebysmy po rozmawiali. Przyjechała i powiedziała mi ze to wszystko kłamała a ja jej tak uwierzyłem w wszystko ze juz wczesniej 2 tygodnie temu mie juz nie kochała tylko nie wiedziała jak mi to powiedziec, rozumiecie to. Tak mocno mnie kochała a teraz nagle nie?? Nie potrafie nic innego teraz robic taki jestem załamany było to moja 2 dziewczyna która mnie zostawiła, z pierwszą to zostawiła mnie dla innego, ale jej tak nie przezywałem jak za Eweliną. Za tamtą nawet nie płakałem a teraz siedze i rycze jak dzieciak od wczoraj cały czas. Pómocy prosze nie dale juz sobie z tym wszystkim rady.

Ja tak samo sie czóje jak wy. Nie potrafie sobie poradzic, bo kocham ją cały czas. A ona mnie zostawiła. Jak zwykłego smiecia po takim czasie. Jak wszystkich poznałem i sie przywiązałem do jej rodziny.

Mam na imie Mateusz. Nie potrafie sie pozbierac.Ma 19 lat tyle samo co ja. Była nawet z tego samego miesiaca z kwietnia. A tak mnie zraniła. ja juz nie znajde dziewczyny jestem przydki i wogóle. Nie ma pojecia czemu tak zrobiła,płakała wczoraj i u mnie jak przyjechała i powiedziała zebym nie dzwonił i dał juz sobie spokój. Ja taki załamany siedze i płacze cały czas.

Barbarko, jakież te nasze historie podobne... ja też skakałam koło swojego. A może to tak jest, że określony typ kobiet dostaje takie wciry...? Wiesz, kobiety, które kochają swoich facetów bardziej niż własne życie, z siebie rezygnują, żyją ich życiem... A potem jaki taki się znudzi i odejdzie, to nic dziwnego, że nie widzimy sensu dalszego życia. Bo same sobie ograniczyłyśmy horyzonty do opiekowania się swoimi facetami...  Taki altruistyczny typ. A że w naturze musi być równowaga, to altruistki przyciagają egoistów i im więcej pola oddają, tym więcej zagarniają oni. A potem zostajemy z niczym.

Dziekuje za Pomoc

Barbarka - spokojnie, przezyjesz, ale musisz sie troszku uspokoic.... nie wiem co Ci pomoze, poczytaj nasze historie, naprawde, zobaczysz ze bylysmy w podobnych sytuacjach do Twojej, ma czulysmy t osamo. JA tez walilam w sciane - fizycznie i doslownie. Z bezsilnosci, z tego okrepnego i chorego uczucia do ludzi ktorzy nie sa tego warci i wcale az tak bez nich tragicznie nie jest. trzymaj sie!

nie miesci mi sie w głowie jak można ranić tak kogoś kogo sie jeszcze nie tak dawno kochało nie wiem co on teraz czuje ale mam nadzieje że jest mu źle z tym co zrobił a nawet jak nie jest teraz to za jakis czas będzie !!!! zrobiła bym wszystko by poznać teraz jego myśli ... pewnie teraz sie cieszy że jest wolny

on był dla mnie idealny, odpowiedzialny, zaradny do wszystkiego doszedł sam ma swoją firme , czułam się bezpieczna  dbał o mnie i sie troszczył nigdy niczego mi nie brakowało i wszystko runeło wszystko straciłam ....

nie chce zaczynać wszystkiego on nowa chyba wole zostać już do końca życia sama niż dać sie znowu zranić 

ciekawe czy przysłowie "doceniamy to co mielismy dopiero jak to stracimy"  sprawdzi sie w jego przypadku ... chyba że byłam aż tak beznadziejna że znajdzie kogoś kto będzie pasował do jego idealnej układanki

Barbarko, będzie okropnie... u mnie było odwrotnie, bo ja patrzyłam jak jeszcze-mąż pakuje i wynosi swoje rzeczy. Też straszne uczucie, gdy wspólne mieszkanie pustoszeje. A potem siedzenie w tym wspólnym mieszkaniu, które już nie jest wspólne. Tak więc i ja rozumiem Twój ból. Ale jak już to przetrwasz, to najgorsze, najbardziej bolesne przeżycie będzie za Tobą.

Nie życz mu źle... to tak naprawdę nie daje pocieszenia i nie ułatwia wychodzenia z żałoby. A co do poczucia bezpieczeństwa... to też rozumiem Twój strach, bo i ja nagle zostałam na lodzie (a straciłam przez ciążę pracę). Też mam niesamowity lęk, bo utrzymanie się z jednej, w dodatku babskiej pensji jest co najmniej trudne w tym kraju... Nie jestem typem, który musi opływać w luksusy, wręcz przeciwnie, nie przykładam wagi do materialnych spraw, ale jednak wspólny budżet pozwalał czuć się bezpieczniej. Teraz mój budżet to zasiłek macierzyński, a potem - okaże się...

wydaje mi się, że wszystko w życiu jest po coś. Może dla nas obu jest czas na to, aby stanąć tylko na własnych nogach??? także pod względem finansowym? Jak to nam się uda, to będziemy całkiem niezależne...