Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Witam
Dawno sie nie odzywałam bo brakuje mi już słów  co do swojej głupoty i bezsilności. Wczoraj wlazłam na fb tej kobiety dla której mnie zostawił. Wstawiła ziemniaczka w kształcie serca bo znalazła takiego siateczce i wpis ,, Czuje ze dziś wszystko smacznie się uda... " Oczywiście on zaraz to lubi... Poczułam się jakbym dostała w głowę, ona była u niego poznałam po zdjęciu, jak widać szczęśliwi... a ja płaczę.

Żania czytam cię cały czas, nie chciałam ci tego pisać ale czułam że tak się to skończy (. Właśnie tak u facetów wygląda niepewność...  ,,,,Przykro mi bardzo.

Dobrze wiesz,że nie będzie bo "nie zbuduje się szczęścia na czyimś nieszczęściu"

Ja trafiłam na forum dwa miesiące temu.
Przez rok byłam zdradzana a prawda była mi dawkowana stopniowo, przez te właśnie ostatnie dwa miesiące, ale tylko dlatego żeby mnie "nie ranić".
Miotałam się walczyłam o niego - przegrałam  wczoraj jak usłyszałam ,że jestem dla niego byłą żoną.
To co ja przeszłam przez ten czas to było : poniżenie z mojej strony,żebranie o jego miłość, błagania o powrót i morze wylanych łez.
Dzisiaj już wiem,że nie warto było wcześniej myślałam ,że w miłości jak na wojnie wszystkie chwyty dozwolone.
Podobno on też  "walczył" ale chyba tylko sam ze Sobą, która z nas wybrać.
No cóż - wybrał ją.
Po 14 latach małżeństwa - wybrał tą drugą . A dlaczego ? Bo ma święty spokój.
Trochę jeszcze to boli ale najbardziej szkoda mi jest mnie ,że musiałam upaść na samo dno.
Ale teraz się od niego odbiję.
A on - on będzie sobie mieszkał i żył ze Swoją nową fajną dziunią.
Wiem jedno nigdy nie będzie tak szczęśliwy jak był ze mną.
To mi oddał najlepsze Swoje lata ona go dostaje takiego wymemłanego i pogniecionego przez życie. Ale chciała -to niech ma.
Wracam do życia - do Swojego własnego bez niego .

Nie wiem czy na pewno ale na tym świecie jakaś sprawiedliwość być musi

Jest sprawiedliwość ale czasami cierpliwie na nią należy poczekać.

Ja podobnie. Nawet więcej mam wyjęte z życiorysu.

To spokojnie czekaj.Do mnie"ktoś" próbował powrócić po raz enty ale po prawie 2 latach,przekonał się jak dobrze było ze mną a jak chyba parszywie gdzie indziej.Nawet nie zająknąłem się odpowiadając'Twój czas przeminął bezpowrotnie"To była ręka sprawiedliwości która dosięga kiedyś każdego kto czyni drugiemu człowiekowi krzywdę, a na dodatek na plecy spore upokorzenie

A ja doszłam do wniosku,że dwa miesiące męczarni to już jest wystarczająco dużo czasu (tego roku nie liczę bo niby nic nie wiedziałam ,tylko się domyślałam)

A sprawiedliwość i tak przyjdzie to że oni są teraz szczęśliwi , mają kasę i w ogóle mordy uśmiechnięte to nie znaczy ,że życie tego uśmieszku im nie zmaże .
Przyjdzie i na  nich pora.

I żeby było jasne ja już na niego nie czekam , mam w nosie jego , jego dziunie i całe jego pokręcone życie

Przepraszam ale ja zaczynam w to wątpić. Po naszym rozstaniu nie dość , że zawodowo ma lepiej, to jeszcze chodzi po teatrach, knajpach. Bawi się na całego, w końcu planował ciąg dalszy stabilizacji...... tylko z inną. Pisze o sobie na fb nowy lepszy człowiek.
Mi za to problemów przybywa, już nawet nie wiem czy może być gorzej.
Wiecie co jest smutne, że ja już nawet nie wiem co to znaczy czuć się szczęśliwą.

Ładny cyt. Tak muszę przestać szukać informacji o nim. On nie szuka mnie, co sie dzieje ze mna bo mało go to interesuje. Planuje swoje radosne dni.
Skarbonka masz bardzo zdrowe podejście.

O i to jest bardzo mądre

byłam dziś z córcią u kuzynostwa na kawce a gdy wracaliśmy  ona zapytała ze łzami w oczach:- mamuś czy tata do nas wróci a mi jakby ktoś w serce wbił szpile , po chwili powiedziałam jej żeby się nie martwiła że się wszystko ułoży a ona ale ja się martwię bo chce żeby tata był w domu z nami , powiedziałam ale tata będzie przyjeżdżał i że i tak go prawie nie było  w domu bo ma dużo pracy na co ona może i tak ale był i nocował w domu
Ku..aja dam radę a jak moja 7latka ma sobie z tym poradzić i jeszcze skur...l powie że dzieci są dla niego najważniejsze zaczynam go w tym momencie nienawidzić nie za to co zrobił mi ale jak świadomie można swojemu dziecku  ...............:(

wiem kochana że tak było jest i będzie ,a le jak to wszystko wytłumaczyć 7- latce skoro ja sama tego pojąc nie mogę

"nie odszedł od niej bo boi się samotności"...? Czyli jak Ty go nie zechcesz z powrotem to z nią zostanie? Takie mniejsze zło? Nie kumam... Ja po takich słowach poczułabym się upokorzona.. Ale doradzać nie chcę, bo jakbym nie powiedziała, teraz Twoje serce krzyczy głośniej niż rozum...
Od psycholog usłyszałam, że takie wątpliwości, choćby chwilowe świadczą o tym, że "on tego już nie chce"- tak mi powiedziała...

I teraz z perspektywy duużej wiem, że nie ma co na siłę skomleć o namiastkę uczucia... Ze na nim jednym świat mój się nie skończył.. Że żyję, oddycham, wciąż jestem wartościową kobietą... Ale to takie bardzo subiektywne zdanie... Możesz wrócić, wybaczyć.. Ale czy umiałabyś żyć ze świadomością, że był czas, że dotykał Ciebie i ją niemalże naraz? Że Tobie i jej prawił komplementy..? Czy nie będziesz każdego dnia się bała, że znów kogoś ma... ? Pomyśl przyszłościowo jak będzie, czy będziesz w stanie zaufać...

Fragi
Dziękuję za wyrażenie opinii. Wiem, że decyzję muszę podjąć sama i nikt tego za mnie nie zrobi. Ale bardzo potrzebne są mi takie słowa. Naprawdę. Dzięki temu wiem, że nie jestem szalona i nie myślę innymi kategoriami.
A to że serce teraz krzyczy głośniej niż rozum... o tak. Bardzo

Czy sądzisz psycholog Ci pomaga bo ja dwa razy u takiego gościa że tylko mnie słuchał i w sumie nic nie powiedział? Co mówi ta twoja o tym wszystkim jak Ci to tłumaczy?

AJM BEK trochę się zastałem ale to wina moich urodzin no i nastawienia bojowego na ten dzień. Trochę mnie poniosło dzień przed ale jest git

Co do kredek farb czy ołówków Carpathia i Żania. Wasze ironiczne podejście do sprawy trochę mnie bawi przyznam ale do sedna.
Metaforyzując o szczęściu które sobie namalujemy chodzi o to aby się nie poddać aby nasze życie stworzyć lepszym niż było a jeśli ktoś twierdzi że miał wszystko to niech spojrzy na swoją drugą połówkę i się zastanowi czy to był wymarzony scenariusz .

Popatrzcie na to.

Niedowierzanie i nadzieja że wszystko wróci na dawne tory, to uczucia, jakie często pojawiają się po bolesnej stracie.
Trzeba jednak porzucić złudzenia i zaakceptować to co się stało. Ból z resztą trzeba wyrazić a nie trzymać w sobie.
Żal i smutek towarzyszą nam na każdym kroku. Zapach perfum, zdjęcia czy codzienne rytuały lub muzyki której razem słuchaliście ciśnie do oczu łzy.
Uczucia towarzyszące nam jak agresja, bunt, poczucie winy czy wstyd i zażenowanie.
Nie zagłuszajmy tego bólu morderczą pracą, używkami. Znajdźmy osobę jak pisała Fragi której o tym wszystkim opowiemy.
Znajdźmy ludzi którzy jak my przeżywamy stratę. Wiadomo że tym miejscem jest forum ale także przelewanie emocji na papier czy w inny twórczy sposób.
Tylko wyrażając cierpienie mamy szansę je uciszyć i na nowo wrócić do życia.
Nie szukajcie dróg na skróty bo takich po prostu nie ma, nie istnieją.
Brak bliskiej osoby uświadamia nam nie tylko jak istotne miejsce zajmowała w naszym sercu ale jaką rolę pełnił w codziennym życiu.
Teraz temu wszystkiemu trzeba sprostać samodzielnie. Warto też rozejrzeć się wokół szukając wsparcia w bliskim otoczeniu. Nawet w codziennych czynnościach.

Takie małe pitu pitu na temat życia i postów waszych gdzie w gruncie rzeczy każdy to wie no ale nie każdy potrafi pojąć to. Co nie ?

Lecz kochani uśmiech i do przodu. Nasi byli partnerzy są dwulicowymi chujami czy dziwkami. Niestety nazywać rzeczy trzeba po imieniu.
To czy pójdziemy do przodu czy zostaniemy na początku drogi zależny tylko i wyłącznie od nas samych.
Czy chcesz wysłać sms aktualnie a on i tak zaś nie odpisze mija się z celem.
Każdy wie jaki będzie efekt ale dalej tkwicie w swoich marzeniach że to będzie wyglądać inaczej chodź już nie raz się przekonaliście. Okłamujecie samych siebie.
Gdyby nas kochali to by nie zdradzali nie zostawili i nie okłamywali nie mówiąc o obrażaniu w sms czy prosto w oczy.
Najlepszym sposobem na wyleczenie jest powrót do siebie.
Powtarzam się z tym lecz to prawda a jeśli się nie da cóż czas zrozumieć to po prostu.
Przestańcie oszukiwać siebie i nie żyjcie w wyimaginowanym przez siebie świecie.
Wiele tu osób żyje w takim przekonaniu że nie może tak być i nie odpuszcza do siebie innych myśli.
Prawda jest taka że co drugim trza by było wziąć i trzepnąć go na ocucenie aby trzeźwo i racjonalnie zaczął myśleć.

Da się z tego wyjść i być szczęśliwym. Zakończyć pewien etap w swoim życiu. Pogodzić się z losem.
Mi niewątpliwie pomogła bliska osoba a była to siostra. Wspólne rozmowy nawet i 30 raz to samo ale rozmowa i podejście do tego w sposób trzeźwy.

Chyba gdzieś kontekst zgubiłem xD. Kurde no ok ale wiadomo chyba o co mi chodzi nie . Uśmiech i iść do przodu.
Żyć trzeba nadal i wierzyć w to że będziecie szczęśliwi tylko nie chciejcie tego za miesiąc lub dwa bo to tak nie działa.
U mnie lada dzień 11 miesiąc i czuję się ledwo gotowy na coś a już nie mówiąc o związku lecz każdy przechodzi to inaczej.
Co jeszcze warto powiedzieć że nie patrzcie na innych zajmijcie się tylko sobą .

Co do humorów sądzę że to oczywista sprawa. Na co dzień w związku też mamy gorsze i lepsze dni i zwalamy winę na coś innego.
Teraz naszym bólem jest związek i wszystko to chcemy usprawiedliwić tym że jesteśmy sami że ból i bla bla bla ...

Jeśli ktoś doszedł do końca to uśmiech na twarzy i niech sobie powtórzy że da radę i że jesteśmy lepsi niż oni. A co ! Grunt to pozytywne nastawienie kochani .

Kalina ja na Twoim miejscu to zastanawiałbym się na ewentualnym powrotem tylko wtedy  gdyby już z nią nie był a teraz jak napisała Fragi jeśli go nie przyjmiesz zostanie z nią   ale to tylko moje gdybanie a w sumie nauczyłam się że dopiero jak się jest w takiej sytuacji to można na to spojrzeć racjonalnie
Misiek chyba nie do końca zrozumiałeś moje jak Ty to nazwałeś "ironiczne " spojrzenie ale nie ważne jesteś facetem i myślę że do pewnych spraw masz jednak inne podejście ja jako kobieta podchodzę do tego przede wszystkim emocjonalnie a Ty bardziej po męsku aczkolwiek nie umniejszam zdrady czy zranienia bo  czy to w wypadku kobiet czy mężczyzn boli tak samo

Teraz to ja muszę myśleć nie o sobie tylko o moich dzieciach

Jak tam, porzuceni, radzicie sobie? Chciałam napisać jak ta kafejka powstawała, ale jakoś tak nie za bardzo mogłam Miałam cichą nadzieję, że ona upadnie ze względu na to, że nie będzie dużo porzuconych, a Ci co byli odnajdą swoją drogę i już wsparcia nie będą potrzebować, ale jak widać, świat jest okrutny...

M. może i wróciłem zobaczymy . Co do urodzin takie z piwem przed komputerem. Tyle mojego. czyli dzień jak co dzień.

Widzicie wy tu narzekacie cały czas na to wszystko co jest zrozumiałe a ja dziś zaś nastawiłem drugi policzek.
W przeciągu kilku miesięcy ogołocono mnie drugi raz emocjonalnie.
Dziś był ten drugi raz. Nie mówiąc o tym że dzisiejszy policzek był koleżeński nic więcej. Pierwszy coś więcej .
Chęć pomocy komuś z własnego dobrego serca nie gwarantuje spoczynku na laurach wręcz odwrotnie.
Ten ktoś tak jak my zdradzony ale jak widać pustka jaka wyrządziła chaos w sercu tej osoby przebija wszystko.
Teraz z reguły powinienem siedzieć  tutaj i płakać wam bo ta osoba niemiłosiernie mną zagrała lecz nie. Nie dam się bo i po co ?
Wiem że to na własne życzenie bo czego oczekiwałem? Wdzięczności ?
Może i troszkę by mogło być poświęcając osobie nawet i całe dnie rozmowy ale jak widać można być bez serca i zimnym przez to co nas spotkało.
Ja to rozumiem w pełni lecz przeprosin nie przyjąłem bo czułem że były wymuszone.
Tak więc ja tu sobie trochę łzami pomoczę chusteczkę bo jednak mnie to dotknęło ale wiedzcie jedno.
Czuję się prawie jak w dni porzucenia mnie jak kawał mięsa na pożarcie krokodylom.
Nikt nie chce wam zrobić krzywdy czy specjalnie na siłę uszczęśliwić.
Lecz tylko od was zależy to jak będzie.

I to oto akcentem kończę dzień pełen emocji. Można uznać że do kitu to wszystko a tez nie każdy zna całą moją historię lecz taka cena za bezwarunkową pomoc.
Podziękowaniem może być zwykły uśmiech przecież nikt nie oczekuje cudów. Uf.

Dobranoc

Fragi, czy mówisz nieprzyjemne rzeczy? Nie sądzę. Tego nam chyba potrzeba. Szczerości. Czasami trzeba kogoś mocno kopnąć w tyłek, żeby się otrząsnął. Zanim zacznie robić coś czego nie powinien.. Kolejny przykład: Zraniona.d, która zaczyna mysleć kategoriami, że to ona jest tą złą, bo mimo tego jak została skrzywdzona, to u niej wszystko się wali

Żania, w zasadzie to gdy go zobaczyłam, myślałam, że tamto juz minęło i całą swoją uwagę poświęci na to, żeby mnie odzyskać. Nie wiem, może miałby szansę. Ale w tej sytuacji pokazał, że nie jest gotowy i nie chce tym wszystkim pier****ć dla mnie.

Z jednego jestem zadowolona, bo nie wiedziałam, że znajdę na to siły Kilkanaście godzin czekał na moją decyzję. W tym czasie przeleciały mi przed oczami nasze dobre i piękne momenty jak również te, w których mnie unikał dla niej.
I jedno jego zdanie z ostatniego spotkania: "Wtedy gdy ją przypadkiem poznałaś, chciałem zakończyć naszą znajomość". Więc dowiedziałam się, że w tym własnie momencie, to mnie odrzucił i pojechał za nią. Ta myśl właśnie pchnęła mnie do podjęcia ostatecznej decyzji wczoraj.
Przekazałam mu ją, dodając: "zamierzam traktować się jak milion $. Nie stać Cię już na mnie".
I wiecie co? Wcale tego nie żałuję

Qrcze Mateusz, jak słyszę o takim zachowaniu w wydaniu damskim, pierwsza myśl jaka mi się nasuwa to: "stary! przecież ona Cię nie kochała i nie kocha" - patrząc na to z kobiecego pnkt-u widzenia. A później sobie myślę.. cholera, przecież to samo jest ze mną. Zbyt łatwo jest ocenić czyjąś sytuację. Potrafimy spojrzeć na to w zupełnie inny sposób, podziwiając czasami czyjąś naiwność. A zachowujemy się tak samo, gdy znajdziemy się w podobnej sytuacji..

Naprawdę nie wiem, co musiałby uczynić i udowodnić, żeby mieć mnie spowrotem. To prawie niewykonalne po tylu krzywdach..

Momentami wydaje mi się, że to jakaś choroba. Nie chce ze mną być na tyle, żeby poświęcić tamto i zaryzykować, że wtedy się uda, a z drugiej strony ciągle jest cholernie zazdrosny. Przestałam się odzywać, olałam go totalnie i to właśnie wytrąciło go z równowagi i odebrało pewność siebie..

JM wyjechał do pracy ( pracuje za granicą), wraca na święta. Już czuję te cudowne klimaty, ja, on, nasz 9 letni syn, ona, jej dzieci, po prostu pełnia szczęścia. Moje głupie serce ciągle ma nadzieję, walczę, staram się odbudować to, co runęło. Jednak to tej walki potrzeba nas dwoje, a JM nie potrafi   wybrać, miota się między nami... Najbardziej cierpi nasze dziecko, straciło poczucie bezpieczeństwa, więc trzeba podjąć jakąś decyzję. Szukam w sobie siły, aby pozwolić mu odejść. Nie wiem, czy się na to zdobędę, ale muszę myśleć o dziecku...

Mateusz, szczerze? Odpuściłabym życzenia... po co Ci to? Skoro wiesz, że jest zadowolona z życia jakie teraz prowadzi. Pewnie nawet nie wspomina tego co było między Wami, bo jest szczęsliwa i żyje tym co jest teraz i tym co będzie. A w jej planach juz Cię nie ma..
No chyba że... od czasu do czasu sama się do Ciebie odzywa. Wtedy wysłałabym życzenia.
A jeśli nie ma z jej strony zupełnie nic, to taki sms z życzeniami od Ciebie spłynie po niej totalnie. No chyba, że zależy Ci na tym, aby wiedziała, że wciąż o niej myślisz..
A z innego pkt-u widzenia, ja sama zostawiłam swojego faceta. Być może w takiej sytuacji zrobiłabym to i odezwałabym się w jego urodziny. Gdyby to on porzucił mnie, ni hu hu

Odpuść życzenia. Zostawiła Cię, wymieniła na "lepszy model". Chcesz połechtać jej ego, ma nowego faceta, a stary ciągle o niej myśli i ma nadzieję. Nawet jeśli sobie nie polepszyła, to będziesz ostatnia osobą, która się o tym dowie

myślę zobaczę czy to zrobię:) Musze to przemyśleć czy potrafię taki pełen luz zachować. Zastanowię się i dam znać czy to zrobiłem czy nie.

zadzwoniłem. Nie wyszło na zimno ani z mojej ani z jej strony, ale jakoś lepiej się czuje 40 min rozmawialiśmy. Złożyłem jej życzenia "żeby była szczęśliwa z Damianem że chce żeby była szczęśliwa". Zdziwiłem ją jak nie wiem co powiedziałem "Że chce i sobie i jej wybaczyć żeby iść dalej". Słyszałem jej wahania jakieś w głosie bardzo ją zaskoczyłem tym wszystkim. Ona przyznała że wina leży po obu stronach że tego już się nie da odwrócić i że jest cytuje  "na razie szczęśliwa". W sumie trochę rozmawialiśmy o tym co u mnie u niej ale za dużo jej nie mówiłem tylko powiedziałem że miałem trochę kłopotów. Nie wiem chwilo czuje się lepiej bo pokazałem że jestem na poziomie że nie czuje do niej urazy. Nie wiem zobaczymy czy dobrze zrobiłem jak to na mnie teraz wpłynie. Wiem że nigdy razem nigdy już nie będziemy i ta rozmowa przyniosła mi jakąś ulgę, złość, nienawiść przeszła.

Co o tym wszystkim sądzicie?

Mateusz, jeśli lepiej Co po tej rozmowie, to ok. Byleby tak zostało. Są tego też plusy. Może zapamięta Cię w pozytywnym sensie..
Miej tylko nadzieję, że to twoje pozytywne odczucie całej tej sytuacji pozostanie i nie pojawi się coś co spowoduje, że zaczniesz wracać wspomnieniami.. Bo w takim przypadku sam byś sobie krzywdę zrobił..

No i super Byle tak dalej.
Czasami dobrze spojrzeć na "tego kogoś" w innym świetle. Pewnie Ci lżej
Mam nadzieję, że też tego doczekam. Byle prędko.

Fragi jesteś wspaniałą dziewczyną! Pamiętasz co sobie obiecałaś? Że będziesz traktować się jak milion $. Chciałaś wprowadzić to w życie.
Zrób to. Też zamierzam przestać traktować się jak 2 zł, które można podnieść i zaraz zgubić.
Jutro będzie lepiej, prawda?? Też na to liczę!

Na razie mi lżej. Heh czuje jak by mi ktoś kamień ze mnie ściągnął:) Wiedziałem że to koniec definitywny od dawna ale jakoś ta rozmowa dzisiaj mimo że opowiadała mi o nim jaki to super ekstra fajny jest pomogła zrozumieć że chęć zemsty dla niej albo coś podobnego nie ma sensu. Jakoś to co ona mówiła mnie nie ruszało. Ojciec wszedł do mnie do pokoju i przerwałem rozmowę i ona się mnie zapytała "o czym to ja mówiłam?" a ja jej "jaki damian jest fajny" z pełnym spokojem to powiedziałem bo mnie to jakoś to nie brało hehe i ona przestała już to mówić. Niech sobie będzie z nim szczęśliwa i szczerze jej tego nawet życzę. Najbardziej mi się podobało to jej zdziwienie z tego co mówiłem nigdy by się po mnie tego nie spodziewała, przy okazji dałem jej też dużo do myślenia i na pewno inaczej będzie mnie wspominać. Nie jako wroga nr 1 tylko jako kogoś kto umiał się pogodzić z czymś takim i jeszcze mi podziękował za te wspólne 4 lata razem może kiedyś zapragnie powrotu ale ja nawet tego nie chce nie chce żeby tego powrotu zapragnęła bo po co mi ma w głowie mieszać. Też mówiła że jej szkoda tych 4 lat że to mogło się inaczej zakończyć. Powiedziała mi że np "ja byłam na Ciebie zła że nasi rodzice nigdy ze sobą dłużej nie rozmawiali, np na grliu albo coś" a ja jej na to "to teraz nie ma znaczenia trzeba żyć dalej, oboje daliśmy dupy bo taka jest prawda ale nikt tego nie odmieni i już nigdy razem nie będziemy". Wile słów padło które na pewno ją zdziwiły z mojej strony, przyznałem się do paru błędów które po czasie dostrzegłem. Tak samo ona mi powiedziała że na początku obwiniała tylko mnie za nasze rozstanie a teraz dobrze o tym wie że wina leży po obu stronach. Ja jej racje przyznałem bo faktycznie moja i jej wina była że nam się nie najlepiej układało.

Na końcu ostatnim słowem jakie mi powiedziała to było powodzenia.

Nie byliśmy dla siebie bo byliśmy swoimi przeciwieństwami, a dziewczyna nie wiem czy nie będzie żałować tego co teraz robi bo to serio za szybko wszystko jej poszło ale to jest już nie mój problem i nie interesuje mnie to.

Carapathia- Misiek po prostu myśli jak facet - w końcu nim jest , pamiętaj że my jesteśmy z Wenus a oni z Marsa