Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

To przykład tego, jak wiele może znieść kobieta... Porażające.. gdyby na moich oczach coś takiego się działo... .. Jesteś mega silna!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

AnnaPanna no porazka. lepiej sie smiac niz plakac, bo nie warto. aha - takie skrajne przypadki to powiem Ci tylko ze Ty spokojnie, ZYJ kobieto. olej go - a on wroci, naprawde szybko wroci. tylko pytanie czu Ty go bedziesz chciala. ale to za jakis czas. takie moje zdanie. takie skrajne emocje to naprawde swiadcza o tym ze on nie wie co robi. Ale sytuacje ze on Ci pokazuje jej sukienke slubna to naprawde nie pzowol sobie!! co on mysli? ze Ty jego przyjaciolka teraz bedziesz? no cos mu sie pomylilo i to grubo. Zadbaj o siebie!!!!

Kiedyśbyłam bez kitu, toż to slogany wyborcze, z takim optymistycznym podejściem muszą cię wybrać Nawet ja przekupię kogo trzeba, by Cię wybrano

I tak sie staram, tylko oficjalnie, chce zeby sie ustalil co do mieszkania, to robie na zlosc, zlozy skarge na policji o nekanie (!!!), a tak w ogole to on juz zlozyl skarge za jej namowa bo ja przesladuje ich i nie chce dac mu wolnosci.

Sluchajcie, ja czytam sama siebie i nie wierze, ale to jest w 100% autentyk. Lepsze niz jakis film sci-fi....niestety prawdziwy. Czy moze tak odbic facetowi??

Fragi20 - odpowiadając na Twoje pytanie - niestety wiem, że pomimo tego co czuje (co teraz czuje, bo miewam dziwne myśli) wiem że nie potrafiłabym do niego podejść... Wiem, że to on musiałby wykonać pierwszy ruch aby mnie przytulić, pocałować... wiem że całą sobą chciałabym żeby to zrobił, wiem że bym go nie odepchnęłą, a nawet więcej - "rozpłynęłabym" się w jego ramionach....
jednak niestety, gdyby patrzył na mnie tak jak podczas naszych ostatnich spotkań (tak zimno...) nie potrafiłabym wyciągnąć ręki ... moje ciało, ja mówiłoby "tak" dzieliłyby nas pewnie centymetry, jednak to on musiałby wykonać ten "krok"...
Czy to dobrze, czy źle - nie wiem, nie analizuje...
Dlaczego tak długo to u mnie trwa? bo dopiero PO zrozumiałam wiele rzeczy... wiem, że sama nie byłam ideałem i wiem, że mogłabym - bo chce - się zmienić (zresztą troszkę już się zmieniłam)....
tęsknie za nim dzisiaj jakoś tak mocniej...
smutno mi bo oddałam Nasz komplet wypoczynkowy ... (nie mogłam na niego patrzeć, nie chciałam sprzedawać, a ktoś się ucieszy - wiem że trafi w odpowiednie ręce) - ale tak mi się smutno zrobiło gdy go wynosiłam (z pomocą oczywiście...)... i teraz sobie trochę rycze....

ZnowuPannaAnna - przykro mi - jednak jestem tego samego zdania co kiedysbylam - będzie żałował

Carpathia - masakra... tym co napisał pokazał tylko jakim jest człowiekiem.... w głowie mi się nie mieści... na Twoim miejscu zablokowałabym jego numer...

Żenia - wiesz, u mnie zrozumem to kiepsko zresztą cały czas męczę się i nie mogę się uporać z myślami typu: nie byłam bez winy...

Kiedysbylam - wszyscy mają rację - radzisz sobie świetnie.... pożycz trochę siły i wytrwałości bo mam wrażenie że masz ich tyle że mogłabyś obdzielić nimi każdą z Nas a i tak sporo by jeszcze zostało....

Kochane, jutro drinkuję z Wami...

Dopiero wróciłam do domu. U mnie brak kontaktu totalny i mam pewność, że to się już nie zmieni. Nieraz widzę, że jest gdzieś tam dostępny. Czuję szarpnięcie bólu, więc zamykam fejsa czy komunikator. Wiem, że te drzwi są zamknięte. Myśl o tym, co zrobiłam źle, jak mogłam to zepsuć, przyprawia mnie o obłęd. Dosłownie czuję groźbę popadnięcia w obłęd, więc od razu porzucam tę myśl. Boję się, że zwariuję.

Ktoś się do mnie skrada od jakiegoś czasu. Ktoś nowy. Jestem kompletnie bezwolna, ale też nic nie czuję.

Idę spać, ściskam Was, dobrze, że jesteście.

Hej przeczytałam prawie cały wasz wątek i bardzo Wam współczuję wiem jak to jest gdy mąż odchodzi do kochanki przeżyłam to i nie było to ugodowe rozstanie ale bardzo burzliwe ... Chcę Wam napisać, że to nie jest koniec świata to dopiero początek czegoś nowego, po rozstaniu, rozwodzie, porzuceniu jest inne, nowe, lepsze życie...

Kiedy mąż się wyprowadził (a właściwie sama go spakowałam) myślałam że będę już zawsze sama z dzieckiem, że to moja największa porażka życiowa, że się z tego nie podniosę, ale los się uśmiechnął. Mam teraz drugie lepsze życie, kochającego męża, takiego który świata po za mną nie widzi i 3-je wspaniałych dzieci ....

Musicie być silne, musicie obstawiać przy tym że nie ma powrotu, nie ma drugich szans, trzeba spalić ten most pomiędzy wami .... inaczej już zawsze będziecie oglądać się wstecz, dręczyć myślami co by było gdyby... Trzeba dać sobie szansę i    otworzyć się na nowe .... szczęście które czeka tuż za zakrętem

No czegoś takiego się nie spodziewałem.
Tylko 600 zł chcą ????, a dlaczego tylko tyle.????

Nikt nie jest idealny- zarówno Ty, jak i on, czy ja milion rzeczy/słów/zdań chcielibyśmy zmienić, nie wypowiedzieć, postąpić inaczej... Nie udało się.. Ale takie jest życie, chyba... Że właśnie czasem jest za późno, czasem nie dostajemy SZANSY, na naprawę tego, co zrozumiałyśmy.. Dla mnie jedynym wyjściem jest pogodzenie się. Inaczej oszalałabym... Pogodziłam się z tym, że te nasze decyzje, słowa sprawiły, że nie chce być ze mną.. Ale nie obwiniam się za to! Bo decyzję podjął on własnie bez walki, jak tchórz, więc to tylko utwierdza mnie w tym,że nic stabilnego nie mogłoby się dziać, że teraz czekałabym na kolejne rozstanie, ze zawsze ten czas umierania trwałby w mojej głowie....

Ale skoro jest lepiej, to się tym ciesz, pomaluj pokój, odpocznij od myślenia, bo sama wiem jak to wyniszcza. ja dziś napiję się piwa, w ilości kilka
I mam nadzieję, że przeżyję, po prostu. I że sie uśmiechnę. To takie moje małe 'plany' na każdy kolejny dzień- przeżyć i choć raz szczerze się uśmiechnąć. Udaje się!

Dziewczyny jak was czytam to wydaje mi się że lubicie się zadręczać wspomnieniami ...
Bardzo kochałam męża byliśmy ze sobą prawie 10 lat (7 lat małżeństwem) to była moja pierwsza wielka miłość, bardzo mu ufałam, niestety za bardzo bo on w tym czasie od roku prowadził podwójne życie ... nie przyznał się nigdy do kochanki dopiero na sprawie rozwodowej przyznał się że ma "kobietę" w ciąży. Oj długo by pisać o wszystkich świństwach jakie zrobił, ale nigdy go nie idealizowałam zachwalam dobre wspomnienia głęboko w pamięci, a przywołałam te złe żeby go skutecznie znienawidzić.

To on jest winny, on nie ja, nie wy. To On knuł za waszymi plecami, mamił, udawał, oszukiwał dawał złudzenie zamiast prawdziwego uczucia ..... to on jest draniem tak trzeba myśleć inaczej zawsze będziecie tkwić w takim zawieszeniu i wyć z bólu z rozpaczy.

Owszem mam taki charakter, że albo kocham na śmierć albo nienawidzę i dzięki temu szybko się z tego otrząsnęłam (męża wyprowadziłam z mojego mieszkania  pod koniec października a już 8 grudnia byłam na pierwszej randce z moim obecnym mężem).

Wszystkim Wam polecam zamienić resztki jakiegokolwiek uczucia w nienawiść

heh ta sytuacja przypomina trochę moją. Moja eks po 3 tygodniach od zerwania ze mną się do niego wprowadziła i jeszcze zanim się nawet wprowadziła to rozmawiałem z nią przez telefon i mi opowiadała jaki on fajny jest i gdzie ją na urodziny zamierza zabrać heh jak kumplowi jakiemuś:D Teraz mieszkają razem 2 miesiące i podobno jest sweet:) ona siedzi w domu nic nie robi bo jej nowy chłopak na nią zarabia więc po co pracy szukać a po 8 godzinach jego pracy są razem i jest im cudownie:) 21 lat ma dziewczyna i mi na koniec powiedziała "ja nie chce pracować, nie nadaje się do tego ja chce się dziećmi zajmować" na razie jej się to udaje zobaczmy jak długo. Ale plan jest niezły sponsorzy: mama później ja a teraz nowy kolega bo mama się wypisała z interesu bo jej powiedziała po akcji ze mną że już jej dłużej nie chce utrzymywać skoro ona do rzadnej pracy nie chce iść. Jak sądzicie jest wstanie tak uciągnąć całe życie?

heh zobaczymy. Wiem że dziewczyna nie była dla mnie (teraz to wiem) a mimo wszystko tęsknie. Chciałbym żeby dostała od niego takie chamskiego kopniaka jak ja dostałem od niej. Ja sobie rade sam dam a ciekawe co ona by zrobiła skoro matka nie chce jej już dłużej utrzymywać by do niej wróciła z podkulonym ogonem.

Szkoda mi tego wszystkiego i ostatnio za dużo o tym wszystkim myślę, kochałem ją niestety i teraz nie mogę tego wszystkiego pojąć;/ Chciałbym być wolny ale tak naprawdę czyli bez wspomnień na pełnym luzie a nie tak jak teraz ze smutkiem i żalem w środku że moje marzenia o ślubie i całym życiu z nią przepadły.

Moje marzenia też przepadły. Nie mam już ani siły, ani wiary, że jeszcze cokolwiek kiedykolwiek mogłoby wyjść. Przecież ja też nie mam niewyczerpanych zasobów

Idę pić.

Heh ciekawe ile minie zanim dojde do tego stanu:) na razie 2 miesiące i nie jest tak źle jak na początku ale szału też nie ma niestety:/

Chciałabym jakoś pocieszyć... ale w takich sytuacjach żadne pociechy nie mają skutku..... napisałabym że będzie dobrze bo przecież musi byc kiedyś.

zakupy - co w niedziele na obiad itd. WSZYSTKO to prxzerabialam. wlasnie wrocilam do domu. po pracy skonczylam na solarium, potem do sklepu po cos do jedzonka, zaraz biore sie za sprzatanie. mam 9 dni wolnego ) tak, i nie boje sie. Annapanna - napisz pozniej jak sobie 'radzilam'. teraz proste pytanie: kto dzisiaj dziewczyny na skypa?  tylko ze to bedzie poooozniej bo musze sie ogarnac.

Dobrej nocy

ja też jestem :)wizja staropanieństwa?naprawdę Fragi to co ja mam powiedzieć ?proszę Cię,młoda laska z Ciebie kochana,
u mnie wieczór spokojny,jutro wyjazd do koleżanki a dziś piwo z colą
piątkowy weekend a ja nie mam ochoty do niego napisać,nie zamęczam się myślą,że on jest teraz z nią.Mam to w nosie,dziwne jak szybko zaszły we mnie takie zmiany.Jeszcze 2 tyg.temu ryczałam przez cały weekend i tak było od 4 sierpnia.:/Łapie się tez na tym,że coraz mniej siedzi mi w głowie,coraz rzadziej o nim myślę.Nie wiem czy ktoś mnie zrozumie ale czuję tak jakby siedział mi w głowie i był obecny ze mną każdego dnia ale gdzieś tam z tyłu głowy i jakby był coraz słabszy.Chęć kontaktu z nim minęła i nie wraca jak na razie.Każdą myśl o nim niszczę w zarodku,przypominając sobie jego chamskie zachowanie przed wyprowadzką moją.Dzisiaj też wiem,że kryzys jaki przeżyliśmy był jednym z większych i że wina leżała pośrodku.Ale do diabła,to nie jest wytłumaczenie jego niewierności i temu,że uległ fascynacji koleżanką.Nawet jeśli się zakochał to normalny człowiek najpierw kończy jeden związek z szacunkiem i szczerością wobec pierwszego partnera a potem pakuje się w drugi.Nikt normalny nie działa na 2 fronty i nie rani osoby z którą było się 5 lat i czeka aż ta stara miłość zakończy znajomość.Dupek,tchórz,padalec,taki Piotruś Pan dla ubogich!!!Wredna jestem ale chyba to prawda że od miłości do  nienawiści jeden krok.Z tym,że może nie tak bardzo go nienawidzę jak brzydzę się nim i staje mi się kimś kogo znałam kiedyś ale już znać nie chcę.

ja z przyjemnością zasiadłabym do skypa z tobą kiedysbyłam i innymi fajnymi kobitkami ale od paru dni nie mogę włączyć go i ciągle myśli i chocbym cały dzień czekała to nie ukaże mi się znaczek ze jestem dostępna.GG mi działa bez zarzutu

Wyje, nie wiedziala ze mozna tak plakac.
Chce miec to za soba, chce sie obudzic w innej rzeczywistosci, te pierwszw minuty po przebudzueniu, kiedy jeszcze sni sie, rzezywistosc puka, ale moze uda sie jeszcze zasnac. Znow sie budzisz, fajny moment, wszysko dociera z caly swoja moca.

Tu o nie o wiek pewnie chodzi, a o umiejętność znalezienia kogoś, pokochania.. Sama nie wiem.. ja chcę kochać, wiem to, ale czy ktoś pokocha mnie..? Czy znów się wypali i odejdzie.. ? ehh...

Co do myślenia o byłym- mam tak samo. i cieszę się, że o tym napisałaś, to chyba dobry znak, że to w jakiś sposób jest normalne.. Że on codziennie jest obecny w głowie, ale nie przywiązuje do tego wagi, po prostu... Nie myślę za dużo, nie analizuję, po prostu z tym żyję..

Zdarzają się momenty, ze mnie bolą te myśli, że chciałabym go i takie tam, ale coraz rzadziej na szczęście... I tak jak Ty- szybko staram się odpychać te myśli.. Wtedy sobie myślę, że nie chcę go tu- zdradzającego, kłamiącego, nie-kochającego...

Czyli zdrowiejemy miejmy nadzieję...

A dziękuję, staram się nie zostać w czarnej doooopie
Również serdecznie pozdrawiam

... od 4.00 rano głowa pęka, miliony myśli, wyobrażeń, przekleństw, domysłów, płaczu, niemego krzyku i nie wiem już czego jeszcze... Dostałam dziś szaleju!!!!!

Nie mogę się pozbierać. Przed dwoma godzinami miałam pomysł, żeby pojechać do mojego domu (w Niemczech) i stanąć pod drzwiami i zobaczyć te ich przerażone twarze, że "co ja tutaj robię". Strasznie, strasznie chciałam to zrobić (myśle sobie  - będę miała dowód, że to on zdradził (w końcu jesteśmy jeszcze małżeństwem, nie było żadnego rozwodu, separacji). Nie będzie mógł  mnie "straszyć" tym swoim oznajmiającym tonem"myśle, że rozstaniemy się jak ludzie, bez orzekania o winie". Jak ludzie?! Jakim prawem takie bydle oczekuje ode mnie szacunku. I wiecie co, ja naprawdę chciałabym to zrobić: wiem, że ona tam jest dzisiaj z nim...
Boże, dlaczego tak to boli!!!  Czemu nie można się z tym pogodzić?
Nie pisałam Wam o tym, ale chyba muszę wyjaśnić coś więcej o swojej sytuacji: w czerwcu tego roku odeszłam od mojego męża wracając do Polski (mieszkaliśmy przez ostatnie lata w Niemczech),wyprowadziłam się z naszego wspólnego domu pod Dortmundem. Stało się to po wielomiesięcznym kryzysie: awanturach,kłótniach, 3-krotnym pobiciu, interwencji policji, wmawianiu mi depresji, chorób psychicznych, itp. Ostatecznie udało nam się "jakoś porozumieć", że dla dobra nas wszystkich trzeba się rozstać (mamy dwie córeczki 3 i 8 lat). Podpisaliśmy sobie nawet taką umowę między sobą. Miałam wyjechać do swojego domu w Polsce po zakończeniu roku szkolnego w Niemczech, czyli pod koniec lipca. Ale znowu emocje mojego męża poniosły i dostałam "szlag". Wtedy powiedziałam dosyć, on posuwa się za daleko.Spakowałam rzeczy swoje i dzieci i malutkim osobowym autkiem wróciłam do mojego starego mieszkania w Polsce, na Śląsku. Przez 4 miesiące rzuciłam się w wir organizowania życia sobie i dzieciom, głównie remonty, sprawy urzędowe. Wtym czasie maż był 2 razy na urlopie, zabierał dzieci do swojej rodziny, a my rozmawialiśmy tylko służbowo. I wciąż słyszałam: no to kiedy składasz pozew o rozwód? A ja wciąż: jeśli masz taką potrzebę, to złóż.
No i od 3 tygodni wiem(Facebook, maile, rozmowa z sąsiadami), że mój mąż ma nową kobietę, że ona mieszka, a przynajmniej po kilka dni bywa w jego (naszym!) domu i że mają się dobrze.
I wtedy wszystko pękło we mnie na miliard kawałków!!!!! - wszystkie przekonywania siebie o tym, że może to dobrze się stało, że tak chyba musiało być, ale czasami również, że może  jeszcze się coś zmieni, on się ocknie, ja "zmięknę", a moze że "dla dobra dzieci", ble,ble,ble.... Ta wiadomość, że jest jakaś ONA dobiła mnie!!! Nigdy, nigdy, nigdy nie przypuszczałam, że cos takiego może mnie tak poturbować, tak mi dowalić, tak mnie przytłaczać i zatruwać moje życie.
Od tamtego czasu przez moją głowę przelewają się tajfuny najgorszych myśli od zemsty po wybaczenie i spokój i racjonalizowanie wszystkiego. Tych gorszych jest niestety więcej, są silniejsze i wydają mi się takie oczywiste, słuszne i dozwolone.

Modle się, płaczę, sprzątam, coś robię, nie robię lub wykonuję milion mechanicznych czynności, które nie potrafią i tak zagłuszyć tych potwornych myśli.... Obłęd, obłęd, szaleństwo rozpaczy...

pojechal. byl godzine. wypilismy kawe. spokojnie, bez emocji. wygladal marnie, zarosniety, stara bluza. podpisalismy umowe ze wisze mu kase do konca roku. pogadalismy o moich rodzicach, jego - standard. Pytal co w pracy, czy wszystko ok. pytal kto mieszka: 'Polska?' ja mowie ze Polska. 'czlopak czy dziewczyna?' - 'a jakie to ma znaczenie'?  - 'no chcialbym wiedziec' - na co ja bez komentarza juz no pewnie sie domyslil ze facet. i dobrze. mowi: 'ladnie przed domem' (moje dynie i inne dekoracje). no i tyle. mowi ze sprzedaje motor - na co ja zdziwienie, a on ze koszty musi zmiejszyc. ??? co, wynajem mieszkanka drogi??? oj oj. nie wnikalam ale cos jest na rzeczy, chyba finansowo odczuwa - i dobrze. o rozwodzie NIC. zero. nie placze. boli, ale jest ok. sama nie wiem co czuje do niego juz. na pewno sentyment i symaptie. Boze..... chyba powoli mu wybaczam po prostu?? mysle ze spotkanei jak najbardziej na moj plus. dostaje to co chcial. ta zla zona, wcale nie jest chyba taka zla, nie robi mu problemow, jest zadowolona i radzi sobie. a on ponosi konsekwnecje swojego nowego zycia. ehhh, no widac tak musi byc.

Wszyscy którzy tak twierdzą mają"świętą racje" to nie tylko rzeka się zmienia ale pozostają tak rozległe rany, upokorzenia że jest to prawie nie możliwe i nie ma niestety żadnej przyszłości.Pogrążamy się poprzez powroty i sami sobie robimy kolejną szramę na psychice.A kuracja przeciągnie się w nieskończoność.Pozdrawiam wszystkich,całą ekipę.

Niestety, zgadzam się z mayk'iem -mimo całej tęsknoty i uczucia, które wciąż się we mnie tli, wiem, że te rany by zostały, że nie byłoby już między nami pięknej, 'czystej' miłości.. Niestety...

Nie wiem czy to wina pogody ( choć na nią najłatwiej zrzucić odpowiedzialność), ale jestem dziś jakaś... hmm.. zgaszona..? Nie umiem znaleźć odpowiedniego słowa...Dzień w zasadzie fajnie upłynął, choć nie umiałam się uśmiechnąć.. zakupy też nie pomogły.. Ehh..

i ten cholerny były, pałętający się po mojej głowie... Ile jeszcze...?! To koniec przecież, wiem o tym doskonale, zamknęłam ten rozdział i tą furtkę, nie chcę go, a ciągle mówiąc brzydko 'ryje mi łeb' swoją osobą... Nie widziałam go ponad 3 m-ce, nie kontaktowaliśmy się jakiś miesiąc... wyniszczające to wszystko...

Hell dobrze gadasz. Masz w sobie siłę, nazywam ją "dojrzałością".
Rzeka płynie, nigdy nie jest taka sama.
Prawie na każdy cytat, przysłowie, myśl można znaleźć "odbicie lustrzane".
Tak naprawdę uświadamiam sobie ile od nas samych zależy...
To ja przecież wybieram w co chcę wierzyć. Czy chcę w życiu pójść ta drogą, czy tamtą. Czy chcę być szczęśliwy i 10001 innych thinks...Szczęście jest w nas.
Wy, ja , my, boimy się jednego - ZMIAN. To budzi w człowieku PANIKĘ, a czym ona jest? Strachem między innymi...
Zaciskać pięść panie, panowie i rozpocząć Oczyszczający Bunt. Podjąć pewne decyzje.
Uda się, nie uda? Stop!
Warto przestać się zadręczać i po prostu zacząć DZIAŁAĆ.

Właśnie Carpathia! Gicio!
Nie mam pojęcia na jakim etapie jesteście ludziska w swojej żałobie.
Bo to cierpienie, to właśnie żałoba - ludzie umierają w naszych sercach, umysłach.
Mogą się narodzić ponownie lub nie.
Możemy im na to pozwolić lub nie. Możliwości jest sporo. Mamy WYBÓR.
Proszę, nie odbierajcie mnie jako "kozaka". Swoje wycierpiałem, wypłakałem, nieważne ile litrów. Ciągle kątępluje i to lubię. Dochodzę ciągle do nowych wniosków, odkrywam świat na nowo, moje JA. Ciekawe to
Chcę koorwa działać i to robię. To jak z ta reklamą na naszym forum. Może nas irytować, albo...możemy znaleźć sposób i mieć peace of mind.

P.S Carpathia ( dusza artysty? ) dobra jesteś w "węglowych malowidłach"?

No nie chwaląc się kiedyś moja pasja.
Dzisiaj określiłabym to jako "dawno i nieprawda".
Ale taki fajny dryg w paluszkach pozostał, jednak na "smar do rakiet" tak do końca to się nie nadaję
Wasze zdrówko

Tak wiem "od Ciebie zależy ile będziesz cierpiała" ... Tak, nawet przez chwilę w to wierzyłam...
Czy wpływa na szczęście? Są momenty, ze płaczę, ze mam dość etc.. wtedy wpływa na moje szczęście... coraz mniej takich chwil...
Ale poza tymi chwilami jest w porządku - cokolwiek to znaczy.. Żyję, wywiązuje się z obowiązków, chodzę na zakupy, do kosmetyczki, ze znajomymi, sprawiam sobie przyjemności.. Więc jakby zasadniczo JUŻ na to wszystko nie wpływa... Jakoś sobie buduję swój świat bez niego, przyzwyczajam się, że jestem sama... Ale właśnie.. Wracam (jak dziś) po całym dniu do domu, nie pustego, ale brakuje mi... Brakuje mi tej cholernej obecności, kogoś z kim obejrzałabym film... Nie wiem już czy personalnie jego.. No a druga sprawa, ze wciąż jest obecny w głowie- a na to już za bardzo wpływu nie mam, choćbym nie wiem jak walczyła sama ze sobą..

Wiec pomimo tego, że moje życie się toczy normalnie, to szczęśliwa nie jestem....

Dobry wieczór
ja od dziś wiem że to koniec definytywny , wymusiłam dziś na nim powiedzenie czego , kogo chce: ją czy nas (znaczy mnie i dzieci) zwlekał z odpowiedzią ale w końcu powiedział :- "chce ją " zabolało ale postanowiłam koniec już płaczem koniec z poniżaniem się ,stop koniec i kropka , skoro tak chce to niech spada i niech będzie szczęśliwy , jego wybór jego decyzja , nie ma opcji  o powrocie już nie !!! Jestem fajną wartościową dziewczyna która zasługuje na szczęście i tego się będę trzymać
Dobrej nocy i głowy do góry
Moje dwie sentencje ze stopki będą dla mnie myślą przewodnią