Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Witam wszystkich, jestem justyna mam 25 lat. Potrzebuje pomocy,wygadania sie komus. Kocham swojego meza i moze wyda sie to smieszne ale i jednoczesnie nienawidze go za to wszystko co mi robi. Zaczne moze od poczatku. Poznalismy sie prawie 8 lat temu, to byla bajka, jak by ktos przeniosl mnie gdzies do zaczarowanej krainy, milosc, czule slowa. Pozniej slub, dziecko. 2 lata temu stracil prace i wyjechal za granice. Wiedzielismy ze damy rade wkoncu tak bardzo sie kochalismy,ale przeliczylam sie, nie sadzilam ze czlowiek moze sie tak bardzo zmienic. Nagle moja bajka pekla jak banka mydlana. I zaczelo sie brak czasu, zbywanie, wyzwiska, imprezy, flirty i wole nie myslec co jeszcze. Moje zycie stawalo sie pomalu pieklem, a ja nie potrafie odejsc. Nie wiem czy dam rade bez niego, choc zdaje sobie sprawe z tego ze bedac z nim to tak jak bym sie na to wszystko godzila. Pomocy nie potrafie juz sobie z tym wszystkim sama poradzic.

Wiele razy probowalam nawet ostatnio bylam u niego chcialam spedzic z nim czas porozmawiac poczuc ze wciaz mnie kocha,a bylo calkiem inaczej. Zajzalam do jego kompa a tam gg. I stalo sie musialam zajzec. Od dluzszego czasu rozmawial z inna, zapewnial ze ja kocha,ze miedzy nim a mna juz dawno nic nie ma. Do niej kochanie a do mnie ze do niczego sie nie nadaje. Gdy spytalam sie go dlaczego,dlaczego mi to zrobil zrobil mi awanture ze go szpieguje. Nie potrafie mu tego wybaczyc jak mozna tak poprostu skreslac, niszczyc to wszystko co co nas laczylo. Ale i nie potrafie odejsc, nie potrafie powiedziec dosyc i tkwie w tym punkcie i nie moge sobie poradzic z tym wszystkim sama.

I tu pojawia sie problem ze nie potrafie tak poprostu odejsc choc wiem ze powinnam wkoncu powiedziec dosc. Teraz dzwoni mowi ze dla niego to nic nie znaczylo ze mnie kocham ze ze mna chce byc. Tylko juz nie potrafie zliczyc tych jego pustych slow, obietnic. Tego wszystkiego co mi zrobil a ja mu "wybaczalam" a raczej dusilam w sobie.

Dziekuje za ta rozmowe, musze wkoncu powiedziec dosc. Bo taka jest prawda on nie ponosi konsekwencjii swoich czynow. Zawsze wszystko dusilam w sobie. Tym razen nie potrafilam i wkoncu zaczelam myslec rozumem,a nie sercem. Bo pomimo tego wszystkiego kocham go i nie wiem czy da sie wyleczyc z milosci. Przydala by mi sie w tej chwili taka pigulka albo zaczarowana gumka. Bardzo skupilam sie na se swoim problemie,a ty jak sobie z tym wszystkim radzisz?

Najwazniejsze jest pozytywne podejscie. Napewno spotkasz swoj ideal kobiety, druga polowke :-) a ja boje sie tego ze poraz kolejny raz mi to zrobi. I boje sie tego co bedzie jesli sie rozstaniemy, do konca zycia bede samotna tzn. Nie tak do konca no bo mam corke i jest najwiekszym moim szczesciem. Nie potrafie juz tak dluzej zyc i nie potrafie przekreslic wszystkiego i zapomniec.

Wczoraj przestalam odbierac od niego telefon. Jest ciezko ale bede silna ze wzgledu na moja coreczke. Nie chce zeby moje problemy pozniej odbijaly sie na niej. Dziekuje za poswiecony czas naprawde tego potrzebowalam, wsparcia i zrozumienia chwili bez lez.

Dziekuje,dobranoc

M.nie pisz,uwiez mi na słowo,że pózniej będziesz żałować.A już o tym jak się poczujesz jak Ci nie odpisze po raz kolejny nie wspomnę.Ja od 4 sierpnia nie mam kontaktu z ex.W sumie napisałam mu 3 smsy i nie doczekałam się żadnej odpowiedzi.Bo uwaga jak powiedział mojej siostrze:''nie będzie zniżać się do mojego poziomu" he he tekst roku.Masakra.Dziś masz gorszy dzień,naszła Cię słabość ale nie daj się.Jak już Cię tak bardzo korci do napisania tego smsa to zrób jak ja- napisz go na kartce,wylej wszystkie żale a potem ją porwij :)działa.Ja już nie mam ochoty do niego pisać,a do tego że jeszcze o nim myślę codziennie pomału się przyzwyczajam.Oby kiedyś mi przeszło tak jak jemu :\

M. - tak naprawde, to czy napiszesz tego smsa czy nie - nie ma ZADNEGO znaczenia.... jesli chcesz - napisz. Ale tak jak pisze Paprotka, potem poczujesz sie jeszcze gorzej. Ale jesli tego Ci trzeba? Kolejnego 'dowodu' ze nic sie nie zmienilo, to to zrob ja to w pelni rozumiem, bo ja tez mam takie sekundy doslownie gdzie mysle zeby do niego napisac od tak, zebysmy sprobowali jeszcze raz, od nowa (ha ha ha ) i potem zal mi samej siebie myslac - co? za dlugo juz nie uslyszalas ze cie nie kocha? 2, 3 meisiace to za dlugo tak? musisz uslyszec to znowu? No i taka jest prawda. PRzeciez wszystk ozostalo juz powiedziane, wszystko jest jasne. Naprawde. Nie kocha mnie, nie byl szczesliwy, teraz jest mu dobrze, nigdy nie bedziemy juz razem. To wszystko jego slowa z przed kilku miesiecy. CZy cos tutaj nie jest jasne? Do tego -  nie odzywa sie, nie daje zadnych 'znakow' zebym miala powod zeby pytac ponownie.

Daj znac czy dalas rade czy napisalas....

M. - o tak, ja tez tak sie ludze. Ale to gdyby zasteksnil, teraz lub wczesniej to chyba by sie jakos odezwal, zwlaszcza ze Ty sie odzywalas. Ba, chociaz by na smsy odpisal chyba nie? Zwlaszcza ze wiedzieli jak bardzo chcialaysmy.

JA mam, mialam to samo - tez mysle ze moze JUZ sie cos zmienilo... moze juz nie jest tak pewny tego co zrobil. Ale tak myslac to mozna by do wariatkowa trafic albo napisac nowe zycie w swojej glowie, ktorego nie ma i nigdy nie bedzie. Przeciez to bardzo proste i logiczne tak naprawde. Gdyby cokolwiek od nas chcieli no to chyba bysmy o tym wiedzialy prawda...?

Witam wszystkich.
Od dłuższego czasu czytam wasze wpisy, przynoszą mi trochę ulgi, często dają do myślenia. W końcu postanowiłam dołączyć. Zaczęłam czytać posty w momencie, gdy podejrzewałam, że między mną a moim facetem jest ktoś inny. Oczywiście ślepo i naiwnie mu wierzyłam we wszystko co mówi.
Pierwszy raz odkryłam tą znajomość kilka miesięcy temu (przez sms-y)   
Przysięgał, że to skończone, że ona nic dla niego nie znaczy. Uwierzyłam mu, bo mocno go kocham. Zresztą nie będę owijać w bawełnę, kocham go nadal. Próbowałam mu zaufać, mówiłam, że będzie ciężko, twierdził, że poradzi sobie z tym. Chciałam jakiegoś dowodu, że to skończone, że jestem jedyna, ale upierał się, że nie będzie mi nic udowadniać. I mówił, że kocha, że jestem tylko ja. I tak mijał czas a każdemu naszemu spotkaniu towarzyszyły wieczorne sms-y, które do niego przychodziły.
Czułam, że to ona, ale on się wypierał. Więc wierzyłam. Ślepo. Nie potrafiłam się do niego zbliżyć, czekałam, aż się ogarnie i znowu poczuję się wyjątkowa. A on nie potrafił mi tego dać, nie potrafił walczyć o nas, nie potrafił zaangażowac się wo to bardziej. Jak się okazało, już wtedy dzielił czas na pół. Między nas obie. Ja byłam bardziej niedostępna dla niego, bo nie ufałam, a ona była słodka, bo nie wiedziała o moim istnieniu. Więc uciekał w jej ramiona. Byłam raz ja raz ona. Zamknięte koło.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jest ktoś inny równie "ważny". Dlatego przy tym trwałam.
Dokładnie w niedzielę wieczorem (tydzień temu) wróciliśmy z małej wycieczki, podjechaliśmy pod jego miejsce zamieszkania. na Staliśmy chwilkę i wtedy podeszła do niego dziewczyna. Poczuł się zmieszany. O coś go spytała i odeszła na bok, żeby poczekać na niego. Zawołałam ją imieniem, który wrył się w moją pamięć (wiedziałam jak tamta miała na imię). Odwróciła głowę i wtedy zorientowałam się, że to ona. Podeszłam do niej, zapytałam czy są razem. Potwierdziła. W odpowiedzi powiedziałam, że może go sobie zabrać.
Chwilę po tym, przyznał mi się, że kochał nas obie, że to było dla niego coś więcej niż zwykły przelotny romans. W tamtym momencie serce mi pękło na pół..
Rozsypałam się wewnętrznie

Ciężko mi dzisiaj strasznie, nie mogę złapać oddechu, czuję się jakbym tonęła

Kalina32, brak mi słów, serce by mi pękło... to dopiero tydzień, powiedz, co się z Tobą dzieje, jak sobie radzisz?

Fragi, mam to samo... płaczę przez sen, płaczę w drodze do pracy, w pracy, wieczorem w domu i w łóżku. Też nie wiem, kiedy to się skończy. Wrażenie strasznej samotności i przegranego życia nie opuszcza mnie ani na chwilę.

Kiedyśbyłam, dziękuję...

Wiecie.. najbardziej boli jak wyobrażam sobie, to że mówił jej to samo co mi, tęsknił za nią, dotykał jej, obiecywał, spotykał się z nia wtedy gdy nie miał dla mnie czasu.
Ból po prostu nie do opisania Niszczy mnie to od środka. Ciągle go kocham więc boli jeszcze bardziej.
Chciałabym wyrzucić obraz jego i tej dziewczyny z pamięci. Wszystko bym oddała, żeby się tego pozbyć..
Oddajesz serce, myśli, duszę jednej osobie, wstajesz rano i zasypiasz wieczorem szczęśliwa, myśląc o nim i pewnego dnia, wszystko zostaje zniszczone, skopane, sponiewierane.
A teraz? Na pzremian, płacz, złość, obojętność względem tego co wokoło się dzieje. I to durne oczekiwanie na telefon, sms-a, cokolwiek. Kilka dni cisza. I znowu się objawił. Napisał. Myśli powracają, wspomnienia również.
Wydaje mi się, że jest odrobinkę lepiej. Boję się, że to tylko dlatego, bo się odezwał. Nie wiem..

Powiem Wam, że czytałam sobie te wasze posty i czytałam, bo wtedy tylko podejrzewałam.
Tak mi było szkoda was wszystkich. Nie podejrzewałam, że u mnie będzie to podobnie...
Cieszę się, że jesteście.
Przyznam też, że jestem na etapie wiary w to, że on sie ogarnie i coś zrobi z tym wszystkim. Chociaż wiem, że pewnie bym sobie z tym nie poradziła. Przecież zabierał ją w nasze wspólne miejsca. Bo on mi je pokazał. Tam spędzaliśmy czas. Skoro nie miał dla mnie czasu, to zapewne jeździli tam razem.
Ale nadal wierzę. Bo nie potrafię wyrzucić go z serca.
Póki co, odzywa się. Mówi, że kocha, że tylko ja jestem ważna, że zrozumiał, że sercem został pzry mnie, ale muszę mu w tym pomóc, bo sam nie da rady mi tego udowodnić, że cieszy się, że w końcu się poznałyśmy, bo nie mógł juz tego wytrzymać. Zachowuje się tak, jakby to on był poszkodowany. Problem w tym, że tylko mówił. Nic więcej. Żadnych czynów, tylko słowa.
I oczywiście jeszcze kilka dni temu obwiniał mnie za to, co się stało. Bo nie czuł się wystarczająco adorowany. Więc sama zaczęłam szukać winy w sobie.
I nadal liczę nie wiadomo na co

Wieanna, ja już nie płaczę non stop, z reguły jak mi się 'nazbiera'.. .Ale doskonale Cię rozumiem.. Ja zaraz po rozstaniu płakałam non stop.. Naprawdę. nie było czynności, której nie robiłabym płacząc... Pamiętam (i chyba nigdy nie zapomnę) swoich urodzin- zostawił mnie 3 dni przed nimi... Jak jadłam tort urodzinowy, a łzy kapały mi ciurkiem... teraz już jest łatwiej, lżej.. I jak sobie przypomnę tamten czas, to nawet ten dzisiejszy płacz jest jakiś lżejszy i znośniejszy...

Więc uzbrój się kochana w cierpliwość i wyrozumiałość dla samej siebie..

Dziś, na jakimś blogu przeczytałam chyba mądre zdanie.. "Powiem tak - pierwszy miesiąc boli, drugi też, nawet powiem więcej, przez pierwsze miesiące boli jeszcze tylko bardziej, tak jakby czas wcale nie leczył ran. To prawda, czas zaczyna leczyć rany ale wybaczcie za kolokwializm - dopiero po jakimś czasie. Te pierwsze tygodnie, miesiące takie będą i nie ma co słodzić." ... I to chyba prawda... Bo mija 3 miesiąc... A kurcze boli, wciąż boli...

Trzymajcie się !

PS. Co do tego, ze boją się przyznać do błędu- nie popadajmy w paranoje.. Potrafili odejść,  a to też wymaga siły, odejście.. Więc gdyby serce im pękało jak nam, umieliby to pokonać. NIE CHCĄ.. I to wszystko..

Witajcie,
Jestem nowa w tym zagadnieniu. W sobotę przez przypadek odkryłam, że mąż (5 lat po ślubie i 9 lat razem) mnie zdradza.
Skonfrontowałam to z nim, nie chciał uwieżyć, że się dowiedziałam. Dodam, że zdradził mnie 2 tygodnie po poronieniu.
Kłamał, manipulował, przez ostatnie kilka tygodni dręczył, że mamy kryzys, że chcemy czegoś innego i może lepiej sie rozstać.
Próbowałam ratować nasze małżeństwo, starałam się. Zwodził mnie, że się zastanowi nad terapią. Nie wiem, jak długo by to jeszcze trwało. Był w szoku, chyba nadal jest. Teraz się wyprowadza. Wczoraj zobaczyłam jaki naprawdę jest, że przez te wszystkie lata mną manipulował, wykorzystywał, odebrał mi poczucie własnej wartości. Już sama nie wiem kim jestem. Zniszczył mnie. Rodzina mnie wspiera, widzieli co się ze mną działo, jak mnie traktował. Mówią, że teraz odżyję, będę w końcu sobą.
Tylko ja nie wiem już kim jestem...zawsze byłam z nim. Ale wiem, że osoba, którą kochałam całą sobą umarła, a ja muszę iść dalej. Poradźcie jak? Jestem na sinusoidzie, raz jest lepiej i mam wrażenie, że szybko minie, a raz jestem w totalnej rozpaczy, nie mogę jeść, mam krater w miejscu serca.

Nie wiem, ale chyba nie pisz. Chyba naprawdę gdyby cokolwiek czuł, dowiedziałabyś się o tym pierwsza...

Łatwo mówić, a nie wykluczam, że sama napiszę niedługo coś podobnego...

Tak się zdenerwowałam tym, że chcesz napisać, bo od razu widzę samą siebie w identycznej sytuacji. Chyba nie róbmy tego...

A ja jestem za tym,żeby się porządnie upić. O!

Witam po długiej nieobecności.
Tylko Was podglądałem.
Niestety zawirowanie w moim życiu nie pozwoliło mi na częstsze wizyty.
Teraz jestem pełen nadziei, że na dniach wszystko się wyklaruje i będzie OK.
Pozdrawiam wszystkich starych bywalców jak i nowych.

I ja chce do Was, ja tez!!

Tutaj Ania, 36 lat, mezatka (jeszcze) od 6 lat, razem od 8 lat. Jego zdrada, wniosek o separacje, na ktora on strasznie naciska, chce juz, teraz, kiedy dla mnie z bolu wysilkiem jest umycie zebow. Zgadzam sie na separacje, wiem, ze to koniec, bo dla niego to nie byla przelotna przygoda, on sie naprawde zakochal (zna ja i sa razem od 3 tygodni....). Potrzebuje wziac skads sile, zeby isc do tego adwokata, przeczytac ze zrozumieniem, naniesc swoje uwagi. Jest bardzo zle, a wszystko najgorsze jeszcze przede mna, chociaz nie wiem jak najgorsze moze byc jeszcze gorsze.

Mieszkamy razem i w najblizszym czasie nie mam szansy na zmiane tego, chociaz codzienne widzenie sie strasznie jatrzy rane, rozdapuje kiedy widze jego szczescie, caly czas na telefonie, ona wiecznie pisze, on odpisuje, dzwoni, a ja siedze zasmarkana i widze to wszystko. Nie ma litosci dla mnie, dla mojego bolu.

Przytulcie prosze, slonce swieci, a ja jestem w jakiejs ciemnej dziurze emocjonalnej (a zyciowej i finansowej ciemnej d....).Od rana zbieram sie zeby wyjsc na spacer ale nie mam sily, do tego wygladam jak zombie.

Ania

Dzieki Ci wielkie Kochana,

jakos wytrzymuje, jak wiele innych przed nami i wiele innych po nas. Nie bardzo mam gdzie sie przeniesc na pare dni, mieszkam za granica, maz jest cudzoziemcem, mam tutaj znajomych, ale nie przyjaciol. Na ta chwile wyjazd nawet krotki do Polski ze wzgledu na pieniadze, a raczej ich brak, nie wchodzi w gre (aktualnie nie mam pracy, co jeszcze bardziej mnie dobija w tej sytuacji, bo nie moge wynajac czegos, albo po prostu wyjechac na pare dni ulozyc sobie wszystko w glowie, odpoczac). Dlatego tez, wiedzac, ze kochanka meza ma mieszkanie prosilam go, zeby przeniosl sie do niej na jakis czas, ze tak bedzie wszystkim chyba lepiej, skoro i tak postanowili byc razem. Kiedy jego nie ma w domu czuje sie lepiej, o ile mozna, moj smutek skonfrontowany z jego radoscia dobija mnie, telefony, smsy. Ale on nie chce, bo prace ma doslownie za rogiem, tutaj swoje rzeczy itd. Tak wiec wykombinowali sobie, ze po prostu bedzie u niej pare razy w tyg nocowal, fajnie co? Taka baza wypadowa. Z drugiej strony boje sie panicznie weekendu kiedy pojedzie do niej, boje sie, ze zniknie na te 2-3 dni a ja zostane sama ze soba i myslami. Gubie sie we wszystkim, sama nie wiem czego chce.

Zalamka, siedze caly dzien przy telefonie i czekam. Zadzwoni czy nie. Ludze sie ze tak, bo wkoncu wczoraj dzwonil a ja nie odbieralam. A dzisiaj nie wiem co mam ze soba zrobic. To boli! Mam ochote krzyczec!

Moze i tak czas na przemyslenie wszystkiego, tylko to tak strasznie boli. Chce mi sie wyc! Krzyczec!

Hej Towarzyszko Niedoli,

przeczytalam Twoje posty i widze, ze nasze historie pokrywaja sie w wielu miejscach. Fakt, ja nie mam dziecka i u mnie klamka zapadla, ze to koniec. Fakt, ze wczesniej rozmawialismy w separacji, wypaleniu itd, ale jakos trwalo to wszystko (chociaz pewnie TEN DZIEN i tak w koncu by nadszedl), decyzja "zapadla sie" kiedy maz poznal kobitke, zakochal i chce byc z nia. Nie mam nic do gadania tutaj, i pomimo ze rozwazalismy separacje, to wiesc o kochance zwalila mnie z nog, zawalila moj swiat, bo tutaj juz nie chodzi o nasza wspolna rozsadna, przemyslana decyzje tylko weszly straszne emocje z jego strony, mojej i kochanki. On chce jak najszybciej podpisac papiery, ja wiem, ze to zrobie, tylko sily na zebranie sie nie mam. Nie bede stawala okoniem bo i nie ma po co. Malo, ze i tak boli, to powiedzial mi, ze im dluzej zwlekam (wg niego zwlekam, nie widzi mojego cierpienia, nie widzi, ze ja najzwyczajniej w swiecie sily fizycznej po tym wszystkim nie mam ) tym dluzej szkodze trzem osoba,z podkresleniem na swoj nowy zwiazek.......Boli strasznie, ale chyba kiedys przejdzie. Dlatego mysle, czy Twoj opor tutaj zeby kontynuowac z takim facetem ma sens, cierpisz caly czas, dzien za dniem, on Cie nie oszczedza, moze w ten sposob chce Cie zmusic do odejscia. Nie byloby latwiej dla Ciebie i corci zebys podjela decyzje o odejsciu?   Bedzie bolalo, ale i tak boli, ale perspektywa wyzwolenia w przyszlosci jakas.

No właśnie pochwalił się,że przybory ma i na tym stanęło. Chytrus

A ja jak zwykle po spotkaniu z psychologiem, tymczasowo pełna energii, racjonalnego myślenia i wiary w lepsze jutro... szkoda, że to tak krótko trwa. Za parę godzin znów będzie czarna d.pa.

Carpathia, napiłabym się z Tobą, a właściwie najchętniej to kompletnie bym się nawaliła.

Pozdrawiam wszystkich.

Hej, wiem, że to taki mały spam.. Ale chciałabym Was prosić o pomoc. Bo już sama nie wiem co mam robić. A chciałabym przeczytać dużo Waszych opinii.. Temat na forum: "Zerwanie"

Ale żeście się rozpisali
Witam nowo przybyłych
kiedysbyłam wiem jedno że faceci to skomplikowane istoty i z nimi nigdy nic nie wiadomo co innego mogą myśleć co innego robić a o czym innym jeszcze marzyć w przypadku mojego jedno jest pewne gdy wyszła sprawa z lafirynda łeb by sobie za nią dał,uciąć że kocha że chce z nią być i takie tam pierdołki a teraz co nie wie jak będzie na dodatek gdy go w niedziele zapytałam jak by sobie wyobrażał powrót po słowach nie kocham Cię (znaczy mnie) wiesz co odpowiedział - że to były tylko słowa - że zawsze może mnie pokochać na nowo - normalnie wtedy śmiać mi się chciało fajny żart ??
M. z dwóch powiedzeń nadzieja matka głupich a nadzieja umiera ostatnia wole te drugie
Carapathia ja też się przyłączyłabym zwłaszcza że na parapetówce piłam pyszne wódki smakowe które na dodatek ślicznie pachniały
Misiek Tobie chyba faktycznie zostały kredki w szarych kolorach
wieanna i tak jesteś dzielna
Woytek Ty dawaj te wyłączniki dzięki którym zrobimy tak jak nasi panowie i nie będziemy skamleć
Znowu Panna Anna - przytulam
Kalina tez jestem zdania że nie można kochać dwóch osób (|kobiet) na raz

hahaha, moglbym to samo powiedziec o kobietach

za duzo Was tutaj Drogie Panie, niestety nie posiadam zdolnosci bilokacji <taki żarcik>

Masz siłę jeszcze na to żeby coś przemyśleć?
Przeczytałam twoją historię i w głowie mi się zakręciło. Zakochał się w innej. Wiem co czujesz.. Wiem jak to boli. Przechodzę to samo. Od niedawna.
Czasami mam żal do siebie, że go zostawiłam. Dlaczego? Bo przecież powiedział, że kocha nas obie, ale chce zostać przy mnie. A ja nie dam rady.
Nie wiem co by było, gdybym nie zaglądnęła do jego telefonu. Ile by to jeszcze trwało, skoro trwało kilka miesięcy.
I ciągle zadaję sobie pytanie, dlaczego tego nie skończył, skoro mnie kochał? Czy miał zamiar?
Kilka miesięcy żyliśmy w trójkącie. Spotykal się z nią, później jechał do mnie.
Pamiętam też niejedną przykrą sytuację, gdy nie miał ochoty na seks. Mogę się tylko domyślać, co było tego powodem. Rozrywa mnie to od środka Strasznie to boli. Strasznie.
Na dzień dzisiejszy szuka pretekstu żeby się ze mną skontaktować. Pisze co jakiś czas, chce pogadać. Twierdzi, że chce ze mną być.
Nie potrafię mu tego wybaczyć. Nie wiem co musiałby zrobić, żeby mnie przekonać. W głębi duszy tego pragnę. Ale on po kilku sms-ach zaczyna odpuszczać. Wiem, że wystarczyłoby jedno moje słowo "wybaczam ci" ale co dalej? Czy będzie uczciwy? Czy skończył tamtą znajomość dla mnie? Przeciez podobno ją kochał. Nie potrafię uwierzyć w to, że to rzucił
Od wczoraj wydawało mi się, że jest lepiej. A dzsiaj znowu to samo. Myślę, tęsknię, płaczę. Tyle rzeczy chciałabym żeby mi wyjaśnił