Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

czytam, czytam i te wszystkie przeżycia, które opisujecie są do siebie tak bardzo podobne. Nic odkrywczego nie napiszę zatem, bo i moje będą podobne, nawet podobnie wyrażone. Przez dwa dni było ze mną nieźle. Sama sobie się dziwiłam, że nie płakałam po kątach i miałam takie wrażenie, jakbym w środku nie była z waty, tylko z czegoś solidnego. Ale pod wieczór zaczęłam móżdżyć... I wymóżdżyłam sobie, że to naprawdę już koniec (choć cały czas to wiem) i mam od wczoraj dołek psychiczny. Znów. Znów pętają mi się po głowie wyobrażenia na temat mojego męża układającego sobie życie z kimś innym. Znów stają mi przed oczami moje wcześniejsze marzenia, o naszej małej rodzinie, o tym jak będziemy razem cieszyć się synkiem i uczyć go życia. Znów pojawiła mi się wizja Wigilii, którą planowaliśmy spędzić po raz pierwszy we trójkę. I milion innych marzeń i wyobrażeń, nie tylko tych tylko moich, ale tych, które jeszcze niedawno były wspólne. Wszystkie na raz ładują mi się do głowy. I jak mam ten strumień zatrzymać? Jak to robicie? Mówicie sobie: 'teraz o tym nie myslę'?, zajmujecie się czymkolwiek innym? czy pozwalacie, aby to płynęło i odpłynęło? Nasze mieszkanie jest puste bez mojego męża i ciche bez rozmów z nim. Chyba najbardziej mnie dzisiaj boli, że z kogoś najważniejszego stałam się kimś najmniej ważnym. Wszystko jest do d***

hej dołączam się do grupy, jestem po rozwodzie i kilku nieudanych związkach, oczywiście nie marudzę bo sama podjęłam decyzję o ich początku i końcu, ale czasami się gubię w tym wszystkim witam was wszystkich

Kurcze, rzeczywiście synek jest bardzo absorbujący. i jego jeszcze bardzo rzadkie i bardzo nieświadome uśmiechy są jak balsam. Ja wiem, ze musze przeczekać ten czas, gdy jeszcze nie reaguje, tylko ciągle płacze i wiem, ze ten moment jest z kazdym dniem coraz blizej. Wiem, ze to on mnie z tego wyciągnie.po prostu mialam gorszy moment. nawet zdałam sobie sprawę ze nadszedł w chwili, gdy przyjechała moja mama pomoc mi trochę i zwyczajnie przy większym luzie po prostu pozwoliłam sobie na wycieczkę do przeszłości...

Otóż to! Uważam tak samo! Bardzo mądra wypowiedź, podobnie sugerowałam autorce.

Ja osobiście zaglądam, czytam, niektóre stwierdzenia naprawde podnoszą na duchu. Ale sama to już nie wiem co pisać, bo tak samo cały czas mam te same odczucia, zmartwienia i cieżko sie wyleczyć. Są chwile lepsze kiedy chce się śmiać, a za chwile przychodzą chwile zwątpienia. Mam momenty kiedy przychodzi mi na myśl mój ex i całkiem miło wspominam bez bólu, tęsknoty jednak za kilka dni powraca smutek, żal jakieś wyrzuty, że coś źle zrobiłam. I wkoło to samo, takie wahanie nastroju... i myśl, że nigdy nikogo tak nie kochałam i już nikogo tak nie pokocham. I najgorsza myśl, że do końca życia zostane sama, że już jestem starą panna. To chyba nigdy nie przejdzie ;(

M. no nie wiem, moze i czytaja a nie pisza. Zobacz - i znowu Twoj 'optymizm' przemawia!! ja wierze ze sa WYLECZENI, przynajmniej na tyle ze nie czuja potrzeby pisania codziennie na forum.

Lenka - ale Ty to jestes swiezynka tutaj : )

ja nie mowiac juz o osobach ktore sa na forum bardzo dlugo, mialam na mysli te, ktore pisaly najwiecej w tym samym okresie co ja, czyli tak od maja do wrzesnia, przykladowo Fragi, Nojaneiwiem, Lakos, Zpozoru silna, Niewiem i wielu innych. Cos ostatnio sie nie odzywaja.

Fragi zgłasza się! ;-)

A całkiem poważnie.. Nie piszę, bo nic 'nowego' się nie dzieje.. Ale czytam codziennie...Może poza tym, że organizuję sobie SWOJE życie po swojemu.. Pomału zaczyna doby brakować i pewnie to główny powód tego, że nie piszę.. Poza tym docierają tu nowe duszyczki i jak czytam, to serce mi się kraje, bo doskonale wiem, co czują, przeżywają i nie znajduję odpowiednich słów, by im ulżyć choć troszkę...

Kidysbylam- jest lepiej, to nie ulega wątpliwości, że ten cały koszmar jakoś pomału mija... Dziś nawet założyłam zegarek, który od niego dostalam kiedyś. Strasznie mi się podoba, ale nie nosiłam go w ostatnim czasie... Dziś go mam i choć przypomina mi o nim, to jakoś tak łatwiej z tymi myślami... Już nie jest to ktoś bliski, a raczej ktoś, kto kiedyś był i wyrządził mnóstwo krzywdy w moim życiu... że go nie chcę, nie takiego mężczyznę pokochałam kiedyś, kiedyś...

Ale to nie zmienia faktu, że to całe 'bagno', które dostałam w spadku po nim, wciąż mi towarzyszy... Wiem,że zaraz będzie kontra w postaci "Masz dopiero 22 lata!"... Ale nie przeskoczę tych uczuć, ze teraz odczuwam niepokój co będzie za rok, za dwa.. Czy zapomnienie o nim jest możliwe.. ? Czy kiedyś przeżyję choć jeden dzień CAŁY, nie wspominając jego imienia...? Czy kiedyś kogoś pokocham, czy przy kimś poczuję się jak przy nim..? Czy moze wiecznie już będę sama i powinnam sobie kota kupić.... ? teraz po tym bólu z powodu odrzucenia mam inny... na szczęście mniej dokuczliwy, ale jest.... To pewnie też wina mojej samooceny, bo o ile ja sama ze sobą czuję się świetnie, to wiem, ze nie odpowiadam aktualnie panującym kanonom mody, co do płci pięknej... Takie moje bolączki...

PS. Dzisiejszy poranek był powtórką tych zaraz po rozstaniu... na szczęście jakoś się otrzepałam... Ale wciąż nie jest tak, jak być powinno.. Choć byłam z nim na tyle długo, ze już zapomniałam, że kiedyś byłam sama i czułam się szczęśliwa...

Dużo siły i usmiechu życzę Wam wszystkim.. Oby weekend minął szybko...

Fragi, heeej Jak ja lubie Cie czytac nie wiem, mzoe dlatego ze pamietam JAK BARDZO jeczalas nam tutaj ) JAK BARDZO w kolko to samo, ze nie mozesz, ze nie potrafisz, ze sie nie da.... a teraz??!! no i pieknie i u Ciebie bardzo szybciutko bo co to? koniec lipca chyba do nas dolaczylas.

Fragi, nie pisalam Ci chyba o tym wczesniej i to naprawde nie chodzi o to, ze Twoj bol byl mniejszy bo to nie byl maz. Absolutnie. Swoje wycierpialas i jeszcze wycierpisz, ale co do Twojego leku czy jeszcze kiedys sie TAK poczujesz i z kims bedziesz , to naprawde odpowiadam Ci; TAK, na 100%!! Ja bylam z chlopakiem przez 7 lat - od 14 do 21 roku zycia - pierwsza, wielka milosc, prawdziwa zreszta. Potem rozstanie i przyejchalam do Anglii w totalnej rozpaczy, szybko poznalam jeszcze meza. Ale uwierz mi ze nie wierzylam w to, ze jeszcze kogos naprawde pokocham ,ze bede tak szczesliwa jak bylam z tym chlopakiem. Bylam, bylam z 'mezem' naprawde szczesliwa i naprawde go pokochalam. To, jak jest teraz to juz jakby inna bajka.
A Ty jestes wlasnie bardzo mloda jeszcze i chcac nie chcac, to byl 'tylko' chlopak co po prostu nie blokuje Ci zycia w zaden sposob. Dlatego trzymaj tak dalej i mam tylko prosbe do Ciebie, ze jak juz kiedys ,za kilka miesiecy sie zakochasz, to nam tutaj napiszesz!!!

Wczesna - no i tez pieknie, dlatego o Was wszystkich mowie, pisze, bo mysle ze to jest najlepsza pomoc dla tych 'nowych'.... Wy, my, jako dowody tego ze jakos ,powoli ale sie z tego wychodzi. Dlatego uwazam ze fajnie by bylo jakby osoby juz jakos sobie radzace pisaly tutaj czesciej cos pozytywnego, b ote osoby nowe moga poczytac, zaznajomic sie z 1 czy 2ga historia i dowiedza sie ze ta Fragi czy Wczesna ktore wlasnie tutaj napisaly ze sie umiechaja, tez same pisaly dokladnie t osamo co one teraz, tylko ze kilak tygodni, miesiecy temu.....

To jest to też kurcze mam 26 lat i straciłem "tylko" dziewczynę z która byłem 4 lata. Sądziłem że mnie nie jest wstanie nic złamać ale to mnie niestety złamało. Ona układa sobie życie z nowym a ja rozpaczam już 2 miesiące, niby jestem chłopakiem i sądziłem że przejdzie mi to szybko a tu niestety lipa. Nie umiem tego tematu zamknąć bo nie ma prawie godziny w której nie przypominam sobie o niej i o naszych a może moich wspólnych marzeniach:(:(:(

ja nie płacze ale ze mną też bywa nie ciekawie:( Trzymaj się jakąś komedie albo coś obejrzyj na poprawę humoru.

Czytam Twój temat. On się wyprowadził czy Ty?

może powinnaś okazać mu uczucie i postarać się z nim szczerze porozmawiać.

Ja też jestem tu codziennie i czytam nie zawsze piszę.Tak dobrze rozumiem nowe osoby na forum.Początki rozstania są strasznie trudne,ten ból,tęsknota,strach i często obwinianie siebie za rozpad,a już o idealizowaniu byłego/byłej nie wspomnę.Wczoraj pierwszy raz od 2,5 miesiąca nie ryczałam bo jest weekend.Może przyzwyczajam się do tego że już go nie ma?A może to wyjście z kolegą w zeszłą niedzielę coś dało?Nie wiem.Wczoraj usiadłam na spokojnie sama w pustym mieszkaniu i zastanowiłam się nad moim związkiem.Ja go już nie kocham bo zabił we mnie wszystkie cieplejsze uczucia jakie do niego żywiłam.Kochałam wytwór swojej wyobrazni bo to chyba nie możliwe,że po 5 latach nie poznaję człowieka z którym byłam.Wygląda tylko jak ten którego kochałam ale mówi i robi rzeczy o które nigdy bym go nie podejrzewała.To najbardziej bolało.Moje zawiedzione nadzieje w nim pokładane.Chciałam mieć rodzinę,prawdziwy dom niestety on miał inne zdanie.Czy za nim tęsknie?czasami tak,brakuje mi go,naszych zwykłych czynności,śmiechu,wygłupów.Ale ja już bym nie chciała,żeby do mnie wrócił,bo wiem że już nigdy nie byłoby tak samo.Znając siebie wiem,że bym mu kiedyś wybaczyła ale na pewno nigdy bym mu nie zapomniała.Staje mi się obcym człowiekiem i to chyba tak ma być.Ale myślę o nim codziennie i do tego też się pomału przyzwyczajam.Widząc go gdzieś z daleka nie ryczę,czuję tylko smutek i żal.Zdaję sobie sprawę,że nie byłabym z nim szczęśliwa a o błędzie zamieszkania z przyszłą teściową nie wspomnę.Ale może to po prostu przyśpieszyło nasze rozstanie.Czasem tez zastanawiam się czy jeszcze o mnie myśli,czy tęskni?Ale potem myślę sobie,że po co mi to wiedzieć.Po co mi myśleć o facecie,który już spotykał się z inną a ja nadal tam mieszkałam.On dokonał wyboru a każdy nasz wybór pociąga za sobą pewne konsekwencje.Ja już to wiem on musi się tego jeszcze nauczyć.
Tak jak napisała Fragi da się dalej żyć mimo że jest ciężko.

Bierz poprawkę, na wszystkie osoby piszące na forum.
Jedne z nich to książkowe trolle, inne z kolei to takie oto właśnie białogłowy, prowokujące dyskusję wśród tych, których dotknął taki problem-a więc kobiety, zostawione przez mężczyzn, dla takich latawców.
Najlepszy sposób ignorancja.
A u mnie pierwszy raz od dobrych dwóch miesięcy dół.
Czasem tak się zastanawiam po co to całe nasze staranie, po co ta głupia walka?
Albo to wpływ pogody, albo już się po prostu starzeję.

v
Carapathia nasza optymistko jeśli Ty masz doła to jak wierzyć że będzie dobrze - uściski dla Ciebie gorące , u mnie też cały czas smutek i taki jakiś niepokój od dwóch dni mnie trzyma
Itram możesz napisać na gg 44470544

Ja też jestem;p codziennie czytam i czytam. Otuchy mi dodaje to że jest nas baaardzo dużo. Wiele osób skrzywdzonych i wciąż przybywa ;/ Ja niedawno się przeprowadziłam, rozpoczęłam nowe życie w nowym miecie. Cierpienie prawie uszło. Nie mam czasu myślec o nim. Nadszedł czas myślenia o sobie, odkrywam siebie na nowo, bez niego ;p Na duchu mnie podtrzymuje myśl ze w moim życiu jeszcze się ktoś pojawi;p nie ma opcji aby w życiu kobiety był tylko jeden mężczyzna. To wręcz niemożliwe ;p Oczywiście pojawiają się myśli o nim. Chciałabym go jeszcze kiedyś spotkać i porozmawiać o zaistniałej sytuacji. Porozmawiać tak na luzie, zobaczyć go bo teraz zaczyna mi się kojarzyć nie z tym złem ale i z tymi wszystkimi rozmowami, chwilami spędzonymi razem. Wiem ze już nie będziemy razem ale dałabym duuuużo żeby z nim porozmawiać na osobności,sam na sam, szczerze. Teraz wiem że byliśmy na różnych etapach życia i że nie było szans aby nam się udało a szkoda ;/ wiem też że nasze rozstanie to wina obojga stron. Teraz czekam aż ktoś się pojawi w moim życiu, jednak jest jedno ,,ale" wszystkich facetów porównuje do eksika eh żaden nie jest wystarczająco dobry. Dochodzi też problem z zaufaniem, mam nadzieje że komuś zaufam ;p Pozdrawiam

Dobrej nocy życzę Wam wszystkim, ja zasypiam dziś bez strachu.

Witam
Pogoda do bani , nastrój mój jeszcze gorzej

Wieanna mam nadzieję że dobrze spałaś

witam Was:)
bardzo długo mnie nie było na forum, jak spojrzeć z początku było nas kilka osób a teraz....aż zal sciska  w sercu że tyle osób ma zranione serca...pamiętam w zeszłym roku dokladnie pażdziernik był miesiacem gdzie wszystko zaczeło się sypać, 1 listopada nastąpił koniec....a teraz jestem z nim znowusz, heh i powiem Wam  że wcale mi na sercu nie jest lepiej, wtedy myslałam ze to koniec świata że nie jestesmy razem, a teraz ....to co czuje znowu sprawia że nie mam siły na ten zwiazek.....z perspektywy czasu myślę że lepiej było przecierpiec tamten czas niz dac sie uniesc uczuciom...czasem lepiej rozumu posłuchać niż serca...głowa do góry ludziska...

Właśnie bagsa coś ostatnio nie widać. Za co niby został zbanowany??

Fragi trzeba czasu niestety. Ja też cały czas myślę tym bardziej że to niedziela dzisiaj i nie będzie co robić;/ Tak samo wczoraj miałem się świetnie bawić na dyskotece, a się opiłem i o pierwszej przyszedłem do domu:( Też 2 miesiące minęły i cały czas niestety myślę, boli jak nie wiem co że ona teraz jest szczęśliwa z innym:( Nic musimy Fragi wycierpieć swoje a z czasem nam przejdzie  i spotkamy te właściwe nam przeznaczone osoby.

Masz pewnie rację Mateusz... Że swoje trzeba wycierpieć.. Tylko czy to minie? Czy kiedyś będę myślała o nim bez żadnych emocji.. ? Czy kiedyś przeżyję cały dzień bez myślenia wciąż o tym wszystkim..? Ten ból, strach, paraliżuje... Że to zawsze będzie ze mną.. Ze się od niego nie uwolnię...

wieanna, możemy sobie podać ręce... mam to samo od wczoraj. Ciekawe ile takich nawrotów trzeba zaliczyć... to chyba jest jakiś zestaw genów. są osoby, które po prostu stwierdzają 'łaski bzzz' i idą dalej. a my przeżuwamy jak te krowy na pastwisku. jak pisał Norwid - 'próżno się będziesz zaklinać i zwodzić, i wiarołomić zawzięciu własnemu...'
masz tez czasem takie niechrześcijańskie skojarzenia, ze cale zło jakie ktoś wyrządził wróci do niego? bo ja mam i ciagle sie za to ganie, bo nie wolno źle życzyć. a z drugiej strony patrząc, jeśli tak bardzo kochamy tych naszych facetów, to powinnyśmy chcieć aby byli szczęśliwi. no a skoro szczęściem dla nich jest uwolnienie się od nas... to w imię szczęścia tego ukochanego faceta trzeba po prostu dać mu odejść. pamiętam, jak 7 lat temu, na kilka m-cy przed ślubem z moim poprzednim partnerem zakończyłam z nim związek. nie mogłam już dłużej. teraz to do mnie wróciło. ale chyba jednak lepiej było zakończyć zanim odbył się ślub, niż potem rozwodzić... ehh, wszystko zawsze wraca.

Dzień dobry smutasy. Co by wam się tu nie nudziło i nie płakali trochę uśmiechu wysyłam

Pewien zdrowie, inny nie pisze bo nie chcą robić innym kłopotu że zaś ich wysłuchują, a inni dalej tkwią po uszy w bagnie. Lecz ile to procent ? Z pewnością jak Wojtek pisze wrócą tutaj z swoimi smutkami.

MWA25 widzę że żyjesz bo moje meile chyba nie dochodziły do Ciebie . Tak wracając do Ciebie kochaniutka to po co z nim jesteś ?

Fragi oj Fragi oj oj

Wienna a powiedz mi co stoi na przeszkodzie abyś znowu poznała kogoś ?
Nie wiem czemu ale lepiej siedzieć marudzić i użalać się nad sobą niż wziąć życie w swoje ręce. Ludzie tu jęczą i się pytają kiedy się zakochają a nawet po poprzedniej miłości nie przełknęli gorzkiego smaku.
Życie rysujemy sobie sami więc weź tą kredkę i sobie namaluj nowe lepsze życie. Nic nadzwyczajnego Proste.

Misiek ma dużo takich kredek, on sobie pięknie pomalował świat, może nam użyczy ;D

Ja myślę, że na pewno się podzieli

Obawiam się tylko,że nie ołówków, a czasu nam potrzeba... Choć przyznam się, że niecierpliwię się trochę i złoszczę.. Bo kurde ile można tracić życia na takie przeżywanie kolejnych dni... ?

Ja tam nie wiem już co zdrowe a co chore.. Czasem mam wrażenie, że to ze mną coś jest nie tak, że nie potrafię definitywnie odciąć się od przeszłości..

Nie chcę go za męża, za chłopaka, nawet kumpla takiego bym nie chciała,... A wciąż siedzi mi w głowie...

Też tak mam przez to dzisiaj byłem 2 raz u psychologa i szczerze nic mi to nie pomogło. Facet patrzał na mnie i mnie słuchał i nic mądrego nie powiedział w żaden sposób mi nie pomógł nie wiem czy kolejny raz pójdę. Poszedłem ponieważ ojciec mnie do tego namówił bo widział że średnio sobie ostatnio radze z tym wszystkim.

Ja jutro idę. Ale mi to chyba coś daje, skoro nie mogę się już doczekać. Tylko, że to cholernie boli... odkrywanie tych warstw własnej dysfunkcji i patologii... myślisz, że jesteś na dnie, a tu od spodu słychać pukanie Ech.

W sumie pierwszą wizytę byłem i mnie słuchał i za dużo nie powiedział. Opowiedziałem mu całą swoją historię i tyle. Powiedział mi że może mi pomoc w poukładaniu tego wszystkiego poprzez rozmowę. Dzisiaj byłem u niego i znowu ciągnął mnie za język żebym jak najwięcej opowiadał i też za dużo mi nie powiedział od siebie tylko że to wszystko to jest kwestia czasu tak jak wszyscy mówią. W sumie wydaje mi się że on nie wie jak mi pomóc ponieważ sam mi powiedział że pan to musi wycierpieć nie może pan tego chować bo na to rozwiązaniem jest tylko czas. Powiem wam że mi bardziej pomgaga rozmowa z moim kumplem niż z nim i nie wiem czy do niego więcej pójdę czy to ma sens. Wizytę niby umówiłem ale zobaczę czy pójdę.

Hehe wiesz może akurat taki specjalista mi się trafił, może są lepsi, albo inaczej sprawy rozwiązują nie wiem nie znam się na tym bo to całkiem nie moja dziedzina. No ale 2 razy byłem i tylko opowiadałem i on słuchał, nie oceniał ani mnie ani mojej byłej tylko słuchał i w sumie nic co by mnie na duchu podniosło nie powiedział.