Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Jak tam u Was dzisiaj?...

hej. Nie wiem juz czy dobrze robie, piszac tutaj ale nie mam pojecia co robic. Jestem mloda, mam zaledwie 19lat. Wiem, ze strasznie przesadzam, ale po prostu nie daje rady.. Bylam w zwiazku trzy lata. ( szczeniacka milosc, wiem). Chlopak wyjechal na studia. Przetrwalismy pierwszy rok bardzo burzliwie. Jest nieobliczalny i przy kazdej klotni potrafil mnie zostawic i odejsc.. Wytrzymywalam to bo go kochalam. Wmawialam sobie, ze on to robi z tesknoty. Az nadszedl moment, gdy juz nie wrocil... Miesiac  plakalam w poduszke i gdy wydawalo mi sie, ze ide do przodu wrocil z podklulonym ogonem. Koeljny raz mimo cierpien wrocilam bo wmowilam sobie ze to minie bo mnie kocha.. Nadszedl kolejny rok studiow. Obiecywal zmiane,ze nie bede wiecej przez niego cierpiec.. Znow zrobil to samo.. Wiem, ze to toksyczny zwiazek. Chce wkoncu sie podniesc i isc do przodu, bo kiedys mnie to zniszczy..:(

Witajcie
u nas właśnie przeszła mega burza , a rano tez miałam burzowo (nie tak jak wieczorem ), wczoraj byłam na tej parapetówce , sporo wypiłam , potem po 23 się trochę rozkleiłam u kuzynostwa a miałam mu ok 23 znać czy ma już przyjechać po nie czy jeszcze nie ale z tego wszystkiego nie zadzwoniłam , to on zadzwonił do kuzyna i chciał ze mną gadać ale kuzynka stwierdziła że lepiej nie a gdy chciał i tak po mnie przyjechać to nie podali mu adresu , no i nocowałam , rano kuzynka mnie odwiozła no i miałam rozmowę - nie wiem właściwie o co mu tak naprawdę chodziło twierdzi o to że nie zadzwoniłam jak się umawiałam , twierdzi że narobiłam siary u   "jego" rodziny itp chwilami miałam wrażenie że był zazdrosny że skoro tak się nachlałam to nie wiadomo co tam robiłam , eh szkoda słów - naprawdę nie rozumie jego zachowania,  no a po południu pojechaliśmy na prośbę córci do kina (wszyscy) a potem na pizze i było tak jak dawniej , wiecie chciałbym się odciąć ale nie mo?e bo co mam powiedzieć dziecku które mówi że chce spędzić czas z mamą i tatą

Żania - jak czytam Twoją historię to widzę siebie... Dwa lata temu też ryczałam ,żyłam w huśtawce, każdy przejaw jego uprzejmości traktowałam jak sygnał- coś jeszcze z tego będzie. Oni postępują schematycznie... Też rozmawiałam z lafiryndą... Doskonale znam te uczucia... Teraz jestem już dalej.  Widocznie każda musi przejść przez te etapy. Też tu szukałam rad... Dziewczyny dobrze mówią - nie daj się sobą pomiatać, bawić Twoim kosztem.. Trzymam kciuki - zawalcz o siebie, patrz na życie przez pryzmat swojej osoby, a nie jego. Czy widzisz jakąkolwiek skruchę, że Cię skrzywdził i rani swoim postępowaniem?
Ja traktuję go teraz jak ojca MOICH dzieci. Nie - naszych, ale moich.. i staram się rozgraniczyć te dwie sprawy. Pozwalam sobie na tęsknotę... ale nie ma już rozpaczy. Mam swoje nowe życie... powoli nowy zalążek związku, plany do zrealizowania na przyszłość...
Pisz dalej co Ciebie boli, ale tutaj a nie jemu. Jego to nie interesuje....

Klopsik  idealnie trafiłaś opisując mnie , bardzo bym chciała podchodzić do niego tylko jak do ojca moich dzieci ,ale na to pewnie potrzebuje czasu , wiesz ciągle czekam na słowo "przepraszam" ale się chyba nie doczekam ... a ja trzymam kciuki za "nowy zalążek"
oszka od tych słów wszystko się zaczyna a  właściwie kończy

Wieanna - przytulam. Trzymaj sie, to wszystko minie.... powiedz czy Ty pracujesz? Chodzisz do pracy czy cale dnie siedzisz w domu??

Paprotka, Wieanna, tak, uwazam ze 'klinowanie' nie jest dobre. Tzn przychodzi czas, ze warto spotkac sie z kims, raz czy drugi, to faktycznie pomaga odciagnac uwage, dowartosciowac sie troche, ale uwazam ze dwa tygodnei lub miesiac po rozstaniu to jednak zdecydowanie za wczesnie. Nie mowiac juz w ogole o jakims nowym zwiazku. U mnie pol roku mija i wiem ze wciaz jest za wczesnie na jakikolwiek zwiazek w ogole. Wiadomo, nie ma regul, ale tak ogolnie mowiac uwazam ze klinowaniem mozna sobie sporo krzywdy wyrzadzic. Bo przez chwile jest 'super' a potem znowu uswiadamiamy sobie jak bardzo 'kochamy' eksa jeszcze i jest jeszcze wiekszy dol.
CZAS, CZAS i CZAS.... no i znajomi, rodzina.... niektorzy mowia ze z rodzina najlepiej na zdjeciu sie wychodzi. Coz, wspolczuje takim osobom. Moja rodzina idealna nie jest, tez mnie denerwuja z wieloma rzeczami od lat, ale nie poraz 1wszy utwierdzilam sie ze rodzina to rodzina i zawsze moge na nich liczyc. TEraz tez, najwiecej czasu, juz pol roku po, spedzam mimo wszystko z bratem i jego dziewczyna oraz z kuzynka. Nie mowie juz o pomocy natychmiastowej jaka otrzymalam zaraz po rozstaniu, kiedy to brat przyjechal mnie POZBIERAC doslownie ode mnie z mieszkania i zabral do siebie i przez peirwsze dni dawal jesc i pic bo dla mnie samej bylo to zbyt duzo..... Ale teraz kiedy juz jest 'normalnie' tez wiekszosc weekendow, neidziel zagladam do nich. Choc wiadomo ze tez mnie to denerwuje, jak zaczynam za duzo myslec, to mysle sobie ze - a po co do nich jezdze, po co sie z kims tam sie spotykam, czasem nie mam na to wielkiej ochoty lub nie widze wiekszego sensu, ale wlasnie o to chodzi, zeby troszke sie zmuszac to normalnego funkcjonowania, zeby nie zapuscic korzeni we wlasnym lozku placzac w poduszke. Ok, fakt, nie ma to wielkiego sensu moze czasem - jechac do brata po raz kolejny np w niedziele zalozmy bo nic konkretnego np nei bedziemy robic, ale uwazam ze sens ma to taki ze ma to wiekszy sens niz siedzenie samej w domu i myslenie o swoim 'przykrym' zyciu, co oczywiscie jest bardziej prawobodobne gdy zostane sama w domu. Ja wlasnie w taki sposob funkcjonuje przez ten caly czas i dlatego polecam Wam... probojcie ze wszystkich sil zrobic cos ze soba. Wiadomo, na poczatku nie ma t owiekszego sensu, ale z czasem, w taki wlasnie sposob buduje sie to nowe zycie, juz bez meza czy chlopaka.... 

Ja tez jeszcze

no witaj M : )

urodziny, swieta, n-ta rocznica slubu, ktora nigdy nie doszla do skutku, pierwszy sylwester osobno itp itd..... kazdy z nas to przerabial i przerabia, dla kazdego z nas kazda z tych okazji jest bardziej lub mniej wazna. Ty, teraz piszesz o jego 30tych urodzinach.... Ja 'mialam' 3 rocznice slubu miesiac temu. Przedwczoraj urdozil sie dzidzius mojej kuzynce - ktora on dobrze znal i lubil i tez cieszyl sie z jej ciazy. I co? wiesz, walczylam ze soba, ale ostatecznie nie wyslalam mu zdjecia z informacja o tym, ze dzidzius juz na swiecie. Na rocznice tez nic nie napisalam. i nie zamierzam juz.

M. wiem ze boli, ze przychodzi czesto znienacka. Tak jak sama piszesz - nie ma zlotej rady, przynajmniej ja jej nie znam... PRzeczekac, pomyslec ZNOWU o tym wszystkim negatywnym co zrobil, o sytuacji jaka jest u Ciebie od 9-10 miiesiecy, ze tak jak sama piszesz - tak jest z nia i mieszka z jej dzieckiem. Tak, pewnie ona mu te urodziny organizowala, pewnie za 2 miesiace spedza razem wigilie. Tak jak i moj 'maz' ze swoja 'przyjaocilka'. To straszne - fakt, ale coraz czesciej usiwadamiam sobie ze jeszcze straszniejsze, ode tego co oni powyprawiali, jest to, JAK my sie tym przejmujemy, jak to przezywamy i ile zycia nam to zabralo. To jest dla mnie chyba JESZCZE straszniejsze, a to akurat zalezy w duzej mierze od nas samych....

M. no a ja to co ? TEz ciagle tu jestem, ciagle przezywam. Wiec naprawde nie bede sie madrzyc bo sama jestem gdzie jestem.

Piszesz, co z tego ze wiesz? No z tego wlasnie to nic piszesz ze nie umiesz tego zmienic. Wiesz co? Ja tez tak mowie: ' no naprawde chcialabym juz o nim nie myslec, przestac, ale NIE POTRAFIE'. wiesz co? Ja mysle ze my potrafic to potrafilybysmy, zwlaszcza juz na ten moment. JA, to po prostu czasem NIE CHCE go tak DO KONCA, skreslic, wykreslic ze swojego zycia, tak juz na 1000% procent, zeby wiedziec ze NIC mnie z nim juz nie laczy, NIC sie juz wiecej NIGDY nie wydarzy i ze NIC juz dla mnie nie znaczy, troche sie boje i troche 'wole' byc jeszcze w tej roli ofiary - 'no jak on mogl' .... ? bo wtedy nie biore 100% odpowiedzialnosci za swoje wlasne zycie - no bo przeciez 'to przez niego'. i mysle ze u Ciebie jest troche podobnie.... pomysl o tym. JA wiem juz od psycholog i nietylko, ze jest to bardzo niebezpieczne. Bo o ile na poczatku samym to jest poprawne, ze czujem ysie ofiarami i skrzywdzeni, bo takei sa fakty generalnie, ze to on isa winni, o tyle  z czasem powinno to minac, powinnismy wziasc swoje zycie w swoje rece. JA niby o tym wiem, ale wlasnie wciaz czasem chyba 'wole; pomyslec co on mi z tym moim zyciem zrobil, zamiast zapomniec o nim.

Kochane, ja już nie mam siły, naprawdę. Minęły dwa tygodnie i jest coraz gorzej. Chodzę do pracy, ale średnio co godzinę jestem w kiblu, żeby się wyryczeć. Nieraz dzwonię do rodziców jak małe dziecko, tylko żeby usłyszeć, że wszystko będzie dobrze, chociaż już w to nie wierzę. Wczoraj w nocy myślałam, że serce mi pęknie z bólu i strachu. Czemu to tak boli? "Klinowanie" nie pomaga, jeszcze bardziej dobija. Z tych spotkań uciekam prawie biegiem do domu, padam i ryczę. Byłam tak szczęśliwa, mówię Wam, jak jeszcze nigdy w życiu, nie wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. No i słusznie, bo się nie działo. Czemu mi to zrobił, czemu w ogóle zaczynał??? Zostaje płacz, smutek i rozpacz. Ja już ten ból przeżywałam wiele razy. Ale tym razem NAPRAWDĘ wierzyłam, że się udało, że się uda! A przecież powinnam wiedzieć, gdzie moje miejsce. Ja już chyba naprawdę długo nie pociągnę

Oho, widzę,że dzisiaj dzień płaczu.
Ale to nawet dobrze, tłumaczenia,że się ułoży, gdy człowiek jest w czarnej doooopie tylko denerwują-wiem po sobie.
Powiem jedynie tylko tyle, że czasem trzeba przejść przez to całe bagno, by potem móc spokojnie cieszyć się życiem.
Wiem,że to marna pociecha, ale.....DZIAŁA!!!!
Jestem tego żywym przykładem, mój wymarzony mężczyzna, po tym,gdy złamał mi rękę i nie dawał mi spokoju przez sms-y, skutecznie obrzydził mi cały ród męski.
Ale nie dałam się.
Nie dam mu tej satysfakcji-a popłakać zawsze można, nikt nam nie zabroni, podobno to oczyszcza....
Wytrwałości !

Wim, że nie będziesz sie madrzyc... nawet bym Cie o to nie podejrzewała...
Wiesz tu chodzi o mnie... o to ze ja wiem ze bez niego sobie poradze (mam gdzie mieszkac, co jesc, mam prace) ale ja zwyczajnie ciagle tesknie za tym co moglam miec a czego nie mam (meza, dziecko...)... mam za to 28lat, podły charakter (i tu tez moge mu podziekowac), kazdy facet - tak jak Twój lokator - jest wlasciwie skreslony na wstepie... ech...

tesknie za nim, nie zycze mu zle, ale jednoczesnie jak pomysle ze jest szczesliwy to najlepiej bym go udusila, sprawila by bolalo go tak jak mnie bolalo i boli, by w koncu poczul ze to co zrobil tak cholernie mnie zabolalo ... ((

tak wiem, ze nie powinnam tak mowic, myslec.... i nie lubie sie za to... przypomina mi to troche cos w stylu : jezeli nie chce byc ze mna to niech nie bedzie z nikim... ech... jestem zla...

p.s.
co do Was dziewczyny... przepraszam, ale jedyne co moge Wam doradzic to - WALCZCIE i starajcie sie nie poddawac..

Nie moge napisac ze czas wszystko zmieni i ulozy sie tak ze bedziecie sie z tego smiac, bo u mnie juz 10 miesiecy i konca nie widac...

Trzymajcie się...

Wianna, Zania, jak tam dzisiaj? MAm nadzieje ze choc troche lepiej ??

M. no wlasnie, 10 miesiecy po, a Ty wciaz bardzo przezywasz to w takim sensie ze ciagle skupiasz sie na tym no JAK ON MOGL?!! a no mogl ..... i nie on jeden. inni zostawiaja po 20 latach, zostawiaja kobiety z dziecmi lub w ciazy. i co one maja powiedziec?? to dopiero jest krzywda jaka wyrzadaja zonom/dzieciom.

Chodzi mi o to, ze tak - jestes ofiara. Wszyscy zdradzeni jestesmy nimi. I te uczucia sa calkiem normalne w 1 fazie, kiedy jest rozpacz bo naprawde ktos nam te krzywde ogromna wyrzadzil. ale po 6, czy 10 miesiacach, kiedy juz generalnie w miare normalnie funkcjonujemy nie mozemy sie tka skupiac bardzo na tej krzywdzie... M. - no zrobil tak wlasnie jak piszesz, olal Cie totalnie, jak kazdy z nich olal nas, naprawde nie mniej ni wiecej, a Ty analziujesz ciagle czy wyslal tego 1 smsa czy nie. M. !! ) uwierz mi na slowo!! nawet gdyby do Ciebie tego 1 smsa wyslal w stylu' co tam'? albo 'jak leci' to naprawde nic by to nie zmienilo. Mowie to ja, ktora gdzies po dordze takie zapytanie dostala i powie Ci to mysle tutaj kazda inna dziewczyna ktora dostala jakies smsy od swojego bylego. Raz, ze to naprawde nic nie znaczy w 99%, bardziej przypadek albo ich czysta ciekawosc, a dwa ze rozwala ns od nowa, bo wiekszosc z nas wlasnie sie ludzi w takich sytuacjach, co sama ostatnio przechodzilam.

Wiec M. - jaka roznica ze nie napisal nic. Tak, mysle ze powodem jest wszystko po trochu - nie chce Ci robic nadziei bo znajoac Ciebie i sytuacje, wiec ze tak bys to mogla odebrac - i tu akurat plus dla niego, a dwa no mysle ze po prostu srednio go to juz interesuje - tyle. Tak jak jest w wiekszosci przypadkow. Mojego MEZA podkreslam po 6 latach wspolneg ozycia, tez nie interesuje co u mnie genralnie i nie intersowalo go od 1 dni. A moze mu glupio, a moze nie chce robic nadziei mi? a moze to a moze tamto? juz staram sie naprawde nie myslec jaki jest powod bo to nie ma najmniejszego znaczenia. Co by zmienil 1 sms powiedz? Ulzylo by Ci? Chcialabys sie z nim 'kumplowac'? Bo zapytalby co u Ciebie raz na 3 miesiace?? Kochana, chodzi mi o to, ze dopoki czegos nie mamy t ozawsze nam sie bedzie wydawac ze byloby lepiej tak czy tak, no gdyby chociaz napisal itd... Ale w naszych sytuacjach to nrpawde nic nie zmieni sytuacji na lepsze, bo my ich kochalysmy, chcialysmy z nimi byc, mnie slubowal milosc wiernosc itd.... wiec jedynei gdyby chcieli z nami byc, mogloby zmienic nasze polozenie, ale nie jeden sms albo nawet 10..... ja sobie juz to usiwiadomilam.

Wez sie w garsc i tak odetnij te niewidzialna nic, raz na zawsze, w swojej glowie, w swoim sercu. Wyobraz sobie fizycznie ze beirzesz nozyczki i przecinasz to cos, powiedz 'zegnaj' i naprawde ruszaj do przodu. JA tez nieraz nie moge powstrzymac mysli o nim, ale to tak ogolnie, n oze przeciez zyje gdzies obok itd. Ale absolutnie nie pozwalam sobie juz na analizy, co powiedzial, co zrobil, dlaczego tak a dlaczeg osiak, ze porzucil mnie w taki czy inny sposob. To juz niewazne. Tak sie stalo i koniec. 6 misiecy o tym myslalam kazdego dnia i to nic nie zmienilo. Wystarczy.

Kiedysbyłam
kurcze ale ty fajna babka jesteś i jaka silna psychicznie ;)ja mam o 2 miesiącach małe przebłyski mądrości podobnej do twojej a potem znowu dół.Chociaż powiem Ci że jak czytam twoje posty i innych dziewczyn,które są tu dłużej ode mnie to napawa mnie to optymizmem,że ja tez w końcu stanę na twardych nogach.Pomału już nie myślę o tym dlaczego mi to zrobił,dlaczego tak nagle się zmienił i co ja mu zrobiłam,że mnie skreślił i tak nagle o mnie zapomniał.W kwestii smsów zgadzam się z tobą.Lepiej jak nic nie dostajemy od nich czy na urodziny czy na święta itp.ja wiem po sobie,że to by mnie rozwaliło i znowu byłby dół i zaczęłabym myśleć,że on żałuję,że tęskni i myśli o mnie.Małymi kroczkami zaczynam żyć bez niego,w tygodniu już nie płaczę tylko w weekendy.Może nadejdzie taki weekend,że się uśmiechnę i nie będę płakać.

M. ! do jasnej anielki masz wiadomość do przeczytania i odpowiedz na nią i to w try miga.

Żania niepewność jest najgorsza. Czytam cały czas Twoje wypowiedzi ale jest w nich pewna sprzeczność.... Czego na obecną chwilę chcesz?

Macie racje...

Wiadomość od niego wzbudziłaby we mnie nadzieję, ale jednocześnie sprawiła, że wiedziałabym że byłam ważna...

Macie racje...

Wiadomość typu "Co słychać" wywołałaby ból....

Macie racje....

Tylko informacja typu: przemyślałem, byłem głupi dajmy sobie szansę... byłaby tą która ukoiłaby wszystko co czuje....

Macie racje również w pozostałych kwestiach.... Ja to wiem, ale...
No właśnie - to ALE....

Kiedysbyłam - dzisiaj po pracy spróbuje Twojego sposobu.... może on pomoże....

nibynieJA - brawo za wytrwałość, ja pewnie nie miałabym tyle siły biłabym się z myślami a na koniec odpisała "a po co pytasz?"

paprotka85  - ech wiem o czym mówisz.... a przy tym zawsze wychodzisz na tą złą.....

Dziękuję Wam...

I tu się mylisz. Za dużo analizujesz a z tego nic dobrego nie ma. Nawet jeśli dostałabyś taki sms to po jakimś czasie może Panu się odmienić. Ja właśnie przechodzę przez coś takiego.

Witam Was wszystkich,
Nie wiem, co jest gorsze ból po rozstaniu, czy grypa żołądkowa, którą właśnie przechodzę
Żyć się odechciewa

Możesz dać mi to na piśmie?

Miasto Bagsa

Aaaaa to takie konszachty masz no a gdzie ten list/notkę zostawić ?

Ta

Nie, nie, nie to nie tak,źle mnie zrozumiałeś. Nic z tych rzeczy. Ot żart taki.

Już się wystraszyłam,że na priv. dostanę od wyżej wymienionego porządny opr. za to.

Gratuluję.

Paprotka - dwa miesiace to naprawde jeszcze malutko, takze i tak dobrze sobie radzisz. Ja po 2 miesiacach to w ogole nie dopuszczalam do swojej mysli i swiadomosci ze to naprawde koniec. Tzn wiedzialam ze koniec, ale nie dopuszczalam ze taki na zawsze... ehhh bylam wrecz pewna ze jeszcze chwilka, jeszcze dzien, tydzien, miesiac i wreszcie on zrozumie i bedzie ze mna chcial byc, bo na pewno ma jakies watpliwosci, musi miec.... NIE MIAL.

Nibynieja - dawno jakos Cie nie czytalam nigdzie, a jakos mi sie wlasnie kojarzysz z okresem mojej najwiekszej rozpaczy na forum Nibynie ja, jestescie po rozwodzie juz? Rok i 2 miesiace - no wlasnie, to wszystko niestety trwa. Ale rozwalilas mnie, normalnie sie usmialam tym co napisalas - ze napierw napisal co u Ciebie a potem 'to spadaj' :DDD ha ha ha. no po prostu nie moge. jaki poziom intelektualny oni w ogole reprezentuja to naprawde strach sie bac.... Js tez sobie tak postanowilam juz i od poltora miesiaca mi sie udaje - ze chocby sie palilo i walilo, jesli od tego nie bedzie zalezec moje zycie, to sama z zadnego powodu do niego juz nie napisze. Ani z powodu narodzin dziecka, ani z powodu problemu z samochodem, a niz powodu mamy, zadnego. Odpisac odpisuje tylko na formalnosci. Choc ostatnio totalnie mi odpuscil i siedzi cicho i az znowu sie zastanawiam.

M. - piszesz, ze gdyby napisal do Ciebie  co slychac, to wiedzialabys ze bylas dla niego wazna?? no kochana.... !! heh, gdybys byla dla niego wazna, albo ja dla swojego meza to by mnie nie zdradzal, a potem nie porzucal jak rzecz i nie zapominal w trybie mimo wszystko ekspresowym. T osamo u Ciebie. Alez my moze kiedys bylysmy dla nich wazne, tego juz sama nie wiem, ale teraz, lub ostatnie czasy nawet przed zdrada - wazne nie bylysmy i nie jestesmy, naprawde przeciez trzeba kierwoac sie logika.... bo 1 sms to bys poczula sie wazniejsza? no wiec wlasnie jak Ci tutaj wszyscy tlumaczymy - o dupe rozbic te ich smsy raz czy dwa razy po rozstaniu.

Carphatia - wspolczuje jelitowki, obrzydlistwo, ale jak na wszystko - trzeba przezyc.

Misiek - tak, ja to ostatnio naprawde smieje sie ze zrobilam sie jakas taka 'spokojna' tak naprawde... w sensie jedyne co mnie martwi - to zdrowie mamy i moje wlasne, tak, na tym mi zalezy i to jest dla mnie wazne. REszta? jakos sie niczym nie przejmuje Wczoraj to jechalam ze sklepu i normalnie pomyslalam sobie ze w sumie to ja nawet troche szczesliwa jestem.... tylko ze po chiwli pomyslalam ze chyba mam cos juz z glowa.... no bo co? mam prace, mam mieszkanie, ktore narazie spokojnie sobie sama oplacam, mam samochod - czyli jakies podstawy do normalnych warunkow bytowych, mam brata i kuzynke w anglii ktorzy sa dla mnie wazni, mam prau znajomych dobrych, mam kochana mame, kupilam sobie wczoraj wlasnie mase pierdol do mieskzania - ozdoby jesienne, kwiaty  no i ogolnie mnie to ucieszylo i sprawilo radoche stwierdzam, ze NIE CHCE tracic czasu na zale, nie jest wesolo i kolorowo, ale jestem jakas taka zadna zycia, nie wiem jak to opisac.... nie chce tracic an iminuty na smutki (co oczywiscie nie oznacza ze tego nie robie).

Jedyne czego sie boje, to ze zachartuje sie tak mocno i tak bardzo, ze bede radzic sobie tak dobrze sama, ze nei wiem jakiego faceta musialabym spotkac, zeby ze tak powiem ;'sprostal mi'  i moim oczekwianiom. Nie, nie ze musi byc niewiaodmo kto, ale chodzi o to, ze zawsze bylam niezalezna itd, a teraz to juz w ogole i nie wiem czym musialby mnie taki facet przyciagnac do siebie, co takiego zaoferowac od siebie, zebym podjela ryzyko wejscia w jakis kolejny zwiazek.....

a tak w ogole to ide sluchajcie dzisiaj na mecz pilki noznej POLSKA - ANGLIA ) na Wembley :)o, kolejna rzecz ktora robie po raz 1 i to bez niego. Z nim nigdy na meczu akurat nie bylam.  Idziemy w 8 osob znajomych, ale beda jaja podejrzewam Mam nadzieje tylko ze nie dojdzie do zadnych rozrob, bo przeciez ma byc ok 18 tys Polakow tutaj w Londynie, no ale Anglikow bedzie jednak wiecej

Glowy do gory!

Ewitta02, dziękuję serdecznie za Twojego posta? też tak poczułam, że musisz dobrze mnie rozumieć. Aż mi łzy leciały ciurkiem
Dziękuję Wam wszystkim serdecznie za Wasze ogromne wsparcie? brzmi jakbym się żegnała.

W czwartek mam znowu psychoterapię i układam sobie w głowie główne tematy do poruszenia, godzina to mało, ale musi wystarczyć? Tego, co przeżywam teraz w tych dniach, nie życzyłabym najgorszemu wrogowi, nie miałabym serca. Widzę, że Wam też ciężko?

Psychologowi chcę powiedzieć o tym smsie jak pierdnięcie, że poczułam się do granic upokorzona i zlekceważona. Chcę też powiedzieć, że zaczynam dostrzegać, co poszło nie tak. Normalnie jest tak, że na początku ludzie się zakochują i okazują to sobie zwyczajnie, czynami, gestami, słowami i spojrzeniami. Ale to dawałam tylko ja, nie dostając nic w zamian, chociaż związek trwał. Nie rozumiałam tego i jakiś wadliwy mechanizm mentalny we mnie doszedł do wniosku, że wobec tego chyba muszę na to uczucie ?zapracować?. I zaczęło się nadmierne staranie z mojej strony, które samo w sobie powodowało, że angażowałam się jeszcze bardziej, przy cichym pozwoleniu z drugiej strony, bo przecież korzystał z tego, ale jednocześnie oddalał się. A ja cierpiałam, męczyłam się i wykrwawiałam po to, żeby na koniec zostać wyrzucona jak śmieć. Tak było.

Chcę też powiedzieć coś o mojej Mamie. No i demonie samotności, który tak mnie męczy ostatnio

Trzymajcie się moje mądre dziewczyny ciepło.

Paprotka, Żania, a jak u Was dzisiaj?...

kiedysbylam, moim zdaniem na sms najlepiej krotsza wersja, a jak więcej niż jedna rzecz to je po prostu wypunktować 1... 2...
z doświadczenia wiem, że ta forma działa najlepiej:)
po jednym takim mailu moim to nawet odpowiedz dostałam, że forma kuleje, ze po "tylu" latach to można inaczej:)

witajcie

dziś odrobinkę lepiej , przynajmniej nie wyję ale znowu mi namieszał , przyjechał kłaść panele tzn , razem kładziemy , zapytał mnie co wszyscy sądzą na jego temat , odpowiedziałam że chyba dobrze to wie , odpowiedział sobie że pewnie wyklei (czy coś w tym stylu , zapomniałam ) a za chwilkę powiedział a jak wrócę to ciebie wyklną , odpowiedziałam mu że przecież to jest moje życie zresztą nie ma takiej opcji a on a skąd wiesz na co ja przecież wiem jak jest a on na to o to widzę że wiesz więcej ode mnie - zatkało mnie , potem jak już skoczyliśmy zapytałam go czy napije się kawy a on zapytał czy ja jestem w stanie jeszcze cokolwiek dla niego robić , odpowiedziałam że jeszcze tak , potem na odchodne powiedział żebym się trzymała i zrobił taki gest że przejechał ręką  po włosach od czubka mojej głowy do szyi 
Czego on che , co zamierza ???

Lenka_13, witaj...