Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

No i nie wpadaj w samouwielbienie Fevers

Bags, mi się wydaje, że akurat analizy i refleksji nigdy za wiele. Właśnie nie chcę powielić schematu kolejny raz, dlatego tak to mielę w głowie. I jak widzisz głównie przyglądam się własnym wewnętrznym demonom. Sięgam do przeszłości aż do dzieciństwa, robię sobie psychoanalizę do bólu. Nie mam jeszcze kompletnego obrazu, rozjaśniają mi się dopiero jego fragmenty.
To dziwne, że miłość i bycie w związku nie powinno uszczęśliwiać, ale że trzeba najpierw samemu być szczęśliwym. Próbuję to ogarnąć. Co masz na myśli - jakich partnerów się wtedy przyciąga?
Pozdrawiam

Bags, a mógłbyś przekleić tę listę tutaj? Szukam, ale cała roztrzęsiona jestem, chyba nie mogę znaleźć...

Myślę, że w tym związku to ja byłam chyba wampirem empocjonalnym... ale nie wiem, gubię się totalnie. Z jednej strony myślę, że ten mój ewentualny "wampiryzm emocjonalny" jest naturalną potrzebą bliskości drugiej osoby, którą zdrowy związek zaspokaja. To cienka granica, gdzie zaczyna się patologia, nie wiem czy ją przekroczyłam... Smutno mi, bo wiedząc już, że mam z tym problem, celowo chciałam tego uniknąć w tym związku, bardzo uważałam, żeby nie nalegać, nie naciskać, nie wymagać. Doszło właśnie do tego, że bałam się zadzwonić, wysłać smsa - byle nie robić tego za często, odpisywać zdawkowo, rozmawiać swobodnie, starałam się pilnować. Nie wiem, co było najpierw: brak uczucia z jego strony, czy moja pogłąbiająca się depresja, ale jej powodem był brak uczucia z jego strony!! Obłęd...

A ten film to już od dawna chcę obejrzeć...

Myślę, że w tym związku to ja byłam chyba wampirem empocjonalnym...

Z jednej strony myślę, że ten mój ewentualny "wampiryzm emocjonalny" jest naturalną potrzebą bliskości drugiej osoby, którą zdrowy związek zaspokaja. To cienka granica, gdzie zaczyna się patologia, nie wiem czy ją przekroczyłam...

bardzo uważałam, żeby nie nalegać, nie naciskać, nie wymagać. Doszło właśnie do tego, że bałam się zadzwonić, wysłać smsa - byle nie robić tego za często, odpisywać zdawkowo, rozmawiać swobodnie, starałam się pilnować. Nie wiem, co było najpierw: brak uczucia z jego strony, czy moja pogłąbiająca się depresja, ale jej powodem był brak uczucia z jego strony!! Obłęd...

A ten film to już od dawna chcę obejrzeć...

bags pozwoliłam sobie wkleić "dekalog"

Bags, a mógłbyś przekleić tę listę tutaj? Szukam, ale cała roztrzęsiona jestem, chyba nie mogę znaleźć...

Myślę, że w tym związku to ja byłam chyba wampirem empocjonalnym... ale nie wiem, gubię się totalnie. Z jednej strony myślę, że ten mój ewentualny "wampiryzm emocjonalny" jest naturalną potrzebą bliskości drugiej osoby, którą zdrowy związek zaspokaja. To cienka granica, gdzie zaczyna się patologia, nie wiem czy ją przekroczyłam... Smutno mi, bo wiedząc już, że mam z tym problem, celowo chciałam tego uniknąć w tym związku, bardzo uważałam, żeby nie nalegać, nie naciskać, nie wymagać. Doszło właśnie do tego, że bałam się zadzwonić, wysłać smsa - byle nie robić tego za często, odpisywać zdawkowo, rozmawiać swobodnie, starałam się pilnować. Nie wiem, co było najpierw: brak uczucia z jego strony, czy moja pogłąbiająca się depresja, ale jej powodem był brak uczucia z jego strony!! Obłęd...

A ten film to już od dawna chcę obejrzeć...

wieanna napisał/a:

Myślę, że w tym związku to ja byłam chyba wampirem empocjonalnym...

Co przez to rozumiesz, Wampiryzm czyli wbicie kłów w kogoś do wyssania energii - po drakulowemu krwi

Z jednej strony myślę, że ten mój ewentualny "wampiryzm emocjonalny" jest naturalną potrzebą bliskości drugiej osoby, którą zdrowy związek zaspokaja. To cienka granica, gdzie zaczyna się patologia, nie wiem czy ją przekroczyłam...

Jesli naturalna, to nie wampiryczna. Naturalna idzie w zgodzie z emocjonalnością i inteligencją Ciebie jako partnerki

bardzo uważałam, żeby nie nalegać, nie naciskać, nie wymagać. Doszło właśnie do tego, że bałam się zadzwonić, wysłać smsa - byle nie robić tego za często, odpisywać zdawkowo, rozmawiać swobodnie, starałam się pilnować. Nie wiem, co było najpierw: brak uczucia z jego strony, czy moja pogłąbiająca się depresja, ale jej powodem był brak uczucia z jego strony!! Obłęd...

Jeśli już to mógłbym - tak na sucho - stwierdzić, że to On angażował się za Was dwoje. Bo przesadne - i tu znowu wchodzi pojęcie patologicznego wampiryzmu - jest wręcz obsesyjne nękanie partnera; trzymanie jak na smyczy, że nawet z wc nie może skorzystać, już nie mówiąc o umyciu rąk. Banalne, śmieszne ale zarazem realne i prawdziwe.

A ten film to już od dawna chcę obejrzeć...

Siądź wygodnie w fotelu, zagospodaruj sobie 1,5h, odpal youtube i do dzieła

Zrobię to...

Moje wyniki:

A to owa lista nieprzeredagowana:
Co masz w sobie takiego pozytywnego z cech charakteru jak:
- empatia, 100%
- nadmierna tolerancyjność, 100%
- jakiś zaburzony wzorzec wyniesiony z domu - DDA, DDR, DDD, "wresling" między rodzicami po boksersku, 0%
- braki w poczuciu własnej wartości - potoczne kompleksy, 100%
- opiekuńczy, 100%
- o wysokim wartościach moralnych, 100%
- perfekcjonista - nie koniecznie pedantyk, 100%
- mający problem z odmawianiem, mówieniem "nie" nawet tym stanowczym, 100%
- dobrze wykształcony "łeb na karku", ustawiony samodzielnie "fura, skóra i komóra", 40%
- optymista, 0%
- odporny na sztresa, 0%
- człowiek orkiestra vel robot wielofunkcyjny - w myśl za Ireną Kwiatkowską "kobieta pracująca żadnej pracy się nie boi, wszystko w mig rozpier..." 80%
- mieć problemy z rozróżnianiem wartości granicznych - dobro - zło; miłość nienawiść; seks - zdrada  big_smile 0%
- przeskalowane poczucie obowiązku i winy, 80%
- mistrz imaginacji i idealizacji - Kazik kiedyś śpiewał "na głowie kwietny ma wianek, w ręku zielony badylek...", panimajesz? 80%
To jest menu najdroższej restauracji z Mariotta dla takich dziwnych osobników, dla których Ty/Wy jesteście łatwym kąskiem i co to mydlą Wam oczy w mig - bez wody i na sucho. A potem jesteś wykastrowany w imię miłości, bo się poświęciłeś.

wieanna napisał/a:

Bags, a mógłbyś przekleić tę listę tutaj? Szukam, ale cała roztrzęsiona jestem, chyba nie mogę znaleźć...

Myślę, że w tym związku to ja byłam chyba wampirem empocjonalnym... ale nie wiem, gubię się totalnie. Z jednej strony myślę, że ten mój ewentualny "wampiryzm emocjonalny" jest naturalną potrzebą bliskości drugiej osoby, którą zdrowy związek zaspokaja. To cienka granica, gdzie zaczyna się patologia, nie wiem czy ją przekroczyłam... Smutno mi, bo wiedząc już, że mam z tym problem, celowo chciałam tego uniknąć w tym związku, bardzo uważałam, żeby nie nalegać, nie naciskać, nie wymagać. Doszło właśnie do tego, że bałam się zadzwonić, wysłać smsa - byle nie robić tego za często, odpisywać zdawkowo, rozmawiać swobodnie, starałam się pilnować. Nie wiem, co było najpierw: brak uczucia z jego strony, czy moja pogłąbiająca się depresja, ale jej powodem był brak uczucia z jego strony!! Obłęd...

A ten film to już od dawna chcę obejrzeć...

Miałam identycznie. Podczas rozmowy bałam się powiedzieć pewnych rzeczy aby nie popsuć mu humoru abym nie wyszła na marudę. Starałam się pilnować do momentu jak już nie wytrzymałam to wyrzucałam z siebie wszystko co mnie gryzło. W pewnym momencie już nie wiedziałam kim jestem, jak mam sie zachowywać aby czegoś nie zniszczyć. On był tak zmienny, że ja nie nadążałam za nim.  Pisałam było źle, milczałam też było jakieś .....Jak miał zły dzień to robiłam wszystko aby chociaż na chwile poprawić mu humor. Moje samopoczucie zeszło na drugi plan.... Jak już była jakaś forma normalność to zerwał ze mną.

zraniona.d napisał/a:

Fevers napisał/a:

Uświadomić sobie, że osoby, które kochacie już nie istnieją. Wy kochacie wspomnienia, którymi chcecie koniecznie żyć,  a nie realne osoby. Czy to, że hołubicie w głowach wizje swoich ex w taki sposób, jaki chcielibyście widzieć, sprawia, że posuwacie się w swoim rozwoju duchowym? A może odwrotnie? Może nie patrzycie obiektywnie? Ja podczas swojego rozwodu uświadomiłem sobie ( bo moja ex uparcie choć nieświadomie dążyła do udowodnienia mi, że stała się sprzedajną " ... " ), że osoby z którą żyłem już nie ma. Jest inna. Zdradliwa, podstępna i rozchylająca nogi przed fagasem, który był w naszym małżeństwie na spory kawałek przed rozpadem. A raczej jej przeskokiem na fagasa i prawie skuteczną próbą obarczenia mnie wyrzutami sumienia. Nie udało się to jej, bo kilka miesięcy wstecz, jeszcze w trakcie procesu olśniło mnie. Zobaczyłem na sali sądowej człowieka zawistnego, zaślepionego, bezwzględnego. Nie mającego nic wspólnego z osobą, która żyła niegdyś u mego boku. Tak więc drogie Panie i Panowie, czas, byście też otworzyli się na ten kierunek myślenia. Gwarantuję, że to przyniesie Wam w odpowiednim czasie spokój ducha. Ich już nie ma. Jesteście tylko Wy i Wasze życie. To, jak je spożytkujecie - zależy wyłącznie od Was. Albo życie będzie uciekać Wam przez palce, albo weźmiecie je za przysłowiowe jaja i to Wy zaczniecie je przekuwać.
" Jeśli nie chcecie dokonywać wyborów, to życie dokona ich za Was". A to nie musi być dla Was korzystne. Noski do góry kochani. Ja też mam za sobą rozwód z kimś, dla kogo kiedyś bym wyrwał serce ze swojej piersi. Dziś bym z tą osobą nie chciał ubić muchy w kiblu. Nie dlatego, że jestem mściwy. Ale dlatego, że odrazę we mnie budzi osoba, która w swojej samolubności była na tyle bezwzględna, wyrachowana i złośliwa, że chciała powalić mnie na kolana po to, aby jej romans nie był zagrożony.

Porzucona85, mylisz się. Nie jest tak, że niektóre kobiety przyciągają frajerów. Te kobiety nie dokonały żadnego rozwoju emocjonalnego po poprzednim związku. Nie odrobiły lekcji. Nie szukały w sobie tego wadliwego trybiku zwanego patologicznym mechanizmem i nie przerobiły go. Dlatego wybierają ciągle i nadal jednostki w pewien sposób patologiczne. Bo nie umieją zauważyć potencjalnego zagrożenia i w nich, i jednocześnie w sobie samej. Albo inaczej - wierzą, że bez przeorania własnej świadomości od płycizn do głębi, tym razem się uda. A figa. Wadliwa maszyna nigdy nie będzie pracowała ze stuprocentową sprawnością. Wiem to po sobie i ponadrocznej orce emocjonalnej. Dziś intuicyjnie omijam szerokim łukiem kobiety, które mają problemy emocjonalne. Ale zapewniam, że to był ponad rok łażenia po ścianach, walenia głową w mur, wycia do księżyca. Najłatwiej byłoby mi wtedy wbić się klinem w kolejny układ i utulić smutki w ramionach kobiety pragnąc dać jej moją niespełnioną miłość. Ale tu było zagrożenie. Po czasie bym ją przytłoczył sobą, jednocześnie nie miałbym swojej autonomii bo byłbym uzależniony od niej...i kolejna katastrofa gotowa. Warto poświęcić rok czy nawet dwa lata na rozwiązanie problemów ze sobą, aby zmaksymalizować prawdopodobieństwo wejścia w zdrowy układ poprzez rozumienie i ZAUWAŻANIE zagrożeń płynących ze strony osób emocjonalnie zachwianych.

Tylko jak przejść z tego etapu widzenia Byłego jako osobę, którą kochamy na gnidę bez serca, sumienia ... ? Jak to zrobić?

To przyjdzie samo, ponieważ to naturalny mechanizm u osoby skrzywdzonej. Sęk w tym, by nie doszukiwać się tego na siłę. Nie tworzyć projekcji tej osoby jako gnidy. Zresztą, nie wykluczam, że jak do tego dojdzie, to będziesz pewne miłe wspomnienia związane z nim przywoływać z głębin pamięci. Ale to za jakiś czas

Dlatego właśnie nie wiem, czy przekroczyłam tę granicę, czy nie. Z jednej strony zdrowy rozsądek podpowiada mi, że po to jest związek, żeby zaspokajać (moją) naturalną potrzebę bliskości. Z drugiej strony czuję, że może odrobinę przegięłam, ale musiałby to potwierdzić obiektywnie naoczny obserwator. Ale wychodziłam z założenia, że póki jestem w związku, to mam święte prawo wymagać uwagi, zainteresowania, bliskości, czułości. Domagałam się uczciwości - albo jesteś ze mną i okazuj uczucie, albo skończ to.

Niby jak on się angażował??? On miał wyje...e na wszystko Właśnie mówię, że ja nie nękałam... starałam się nie narzucać, nie pisać, nie dzwonić. Pod koniec tylko może już to robiłam, bo za duży był ten rozdźwięk między tym, jak wyglądał związek, a jak powinien. Innymi słowy, wszyscy mówili: on ma cię w dupie. Natomiast jest trochę tak, że jeżeli ktoś Cię nie kocha, to Twoją troskę o siebie uważa za nękanie.

Twój blog poczytam na pewno

Jednak to nie jest tak, że nie stawiałam wymagań. Ale kiedy uważałam, że mam prawo o coś racjonalnego, nieprzesadnego, naturalnego poprosić, otrzymywałam bardzo krótką, prostą, asertywną odmowę. Nie, bo nie. Wydaje mi się, że myliłam jego asertywność ze zwyczajnym olewem. I oczywiście godziłam się z tym. No bo co jeszcze mogłam zrobić, oprócz rozmowy i wyjaśnienia, dlaczego o coś proszę?

Ogólne moje wnioski powoli się formułują: na pewno moje za niskie poczucie własnej wartości. Ale również brak uczuć, poza początkową fazą, z drugiej strony, maskowany asertywnością, potrzebą niezależności, przestrzeni, swobody, wolności i tym podobnymi bzdetami

Asertywność polega na dbaniu o swoje prawa, ale tak, by nie naruszać praw innych osób. Asertywność nie jest brutalna. W asertywności nie ma miejsce na pogardę, poniżanie i obrażanie, które polecasz.

Toksyczne związki - nawet jeśli Twój takowych znamion nie miał, to schemat jest podobny - są bardzo uzależniające, są jak narkotyk. Twoja separacja - o ile do niej dojdzie, nawet poprzez czasowe rozstanie -  jest jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co Was od siebie uzależniło. Ponadto przez cały okres trwania związku Twoje życie było podporządkowane i zorganizowane wokół "szalejących" emocji Twojego partnera. Teraz brakuje Ci po prostu czynnika, który (paradoksalnie) nadaje Twojemu życiu kierunek.

Jak to w toksykach bywa: toksyczny, oparty na uzależnieniu związek często się rozpada. Mężczyzna, albo nie mogąc znieść ciągłej dominacji kobiety i z chęci odzyskania kontroli nad własnym życiem, albo po tym, jak ją skutecznie upokorzył, odczuwając do niej niechęć i brak szacunku ? odchodzi. Inicjatorką rozstania bywa też kobieta, która nie może już dłużej wytrzymać zadawanych przez mężczyznę cierpień, rozczarowana tym, że jej całkowite poświęcenie się związkowi zostało niedocenione i że jej wysiłki, by partner się zmienił, nie przyniosły żadnych efektów.
    Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że po takiej nauczce kobieta, dotknięta syndromem ?kochania za bardzo? zdrowieje - nie ma mężczyzny, to nie ma uzależnienia. Niestety, tak nie jest. Po pierwsze, gdy toksyczny związek się rozpada, cierpienie kobiety trwa nadal. Teraz dopiero przeżywa prawdziwe katusze. Na przemian odczuwa złość, wręcz nienawiść do swojego ex oraz tęsknotę, połączoną z nadzieją, że znowu będą razem. Jej życie znów przepełnia mężczyzna, choć nieobecny ciałem, to obecny duchem. Nie jest w stanie normalnie funkcjonować, odczuwać żadnej przyjemności, robić żadnych planów - wciąż myśli o nim. Często jej obsesja prowadzi do prób nawiązywania kontaktu, różnych rodzajów agresji, śledzenia go, niekiedy do błagalnych próśb o powrót. Jeśli mężczyzna wciąż jest od kobiety uzależniony, bywa, że po jakimś czasie rozłąki ponownie do siebie wracają i na nowo rozpoczynają swój toksyczny ?taniec?.
            Jest też inny scenariusz ? kobieta, by przerwać swoje cierpienie, tworzy nowy związek. Niestety, jeśli nie zrozumiała swojego syndromu, to najprawdopodobniej znów w nim będzie ?kochać za bardzo? i uzależniać się od mężczyzny. Jej głód miłości wciąż przecież nie został zaspokojony, a lęk przed samotnością stłamszony. Nałóg nie rozwija się, tylko narkotyk zmienił swoją fizyczną postać.
           Kobieta, która uświadomiła sobie swoje uzależnienie od mężczyzny, zrobiła już pierwszy krok. Pojęła, dlaczego tak naprawdę jest nieszczęśliwa i że droga do wyzdrowienia jest tylko jedna ? mozolna praca nad sobą. Mozolna i bardzo trudna, ponieważ gdy na nią wstąpi, co i raz dopadają ją wątpliwości, czy jest ona słuszna.

bags napisał/a:

zraniona.d napisał/a:

miałam identycznie. Podczas rozmowy bałam się powiedzieć pewnych rzeczy aby nie popsuć mu humoru abym nie wyszła na marudę. Starałam się pilnować do momentu jak już nie wytrzymałam to wyrzucałam z siebie wszystko co mnie gryzło. W pewnym momencie już nie wiedziałam kim jestem, jak mam sie zachowywać aby czegoś nie zniszczyć. On był tak zmienny, że ja nie nadążałam za nim.  Pisałam było źle, milczałam też było jakieś .....Jak miał zły dzień to robiłam wszystko aby chociaż na chwile poprawić mu humor. Moje samopoczucie zeszło na drugi plan.... Jak już była jakaś forma normalność to zerwał ze mną.

Jakiż to on ma apetyt na życie, że ciągle chodzi głodny. A jak głodny to zły i naburmuszony...
Jakiż to on nudny, skoro przy mnie aż tak bardzo się nudzi...
Jakiż to on napalony na mnie, że aż tak go kręcę...
A ja sama się nakręcam i chodzę na paluszkach urobiona po kokardę i mając dół wczesnoporonny "niech mnie ktoś przeleci, bo ocipieję", kiedy to On był tak zmienny, że ja już nie nadążałam za nim
Partnerstwo to równe prawa czy dyktatura? Ja tu partnerstwa nie widzę... za to dyktaturę bliską podprogowego szantażu emocjonalnego na bazie sygnałów.

Bags, ja Cię nie rozumiem... Jaka dyktatura? Ze strony Zranionej.d???

Fevers napisał/a:

bags napisał/a:

Ja z Nim - i nie tylko - w innym wątku w tych sprawach i tematach klawiaturę zaklikałem na amen i dalej piszę .

Czólko Bags

Oj tak Trochę się naklepaliśmy na klawiaturach, to fakt. I nie było to ślepe tłuczenie w klawisze. Zawsze wypływały z tego sensowne i ciekawe konkluzje. Przynajmniej moim zdaniem. Dlatego tu też sugeruję zastanowienie się nad tym, co Bags pisze, bo jest w tym naprawdę wiele prawdy. Prawdy nie zasłyszanej, a przerobionej na własnym grzbiecie.

Wieanna - człowiek szczery przyciąga ludzi szczerych. Wrażliwy - wrażliwych. Zakłamany - zakłamanych. Itd. Tu masz odpowiedź. Pewne osoby zawsze obracają się w towarzystwach odpowiadających ich charakterystyce wrażliwości, emocjonalności i osobowości.

Wybacz ale nie zgodzę się z Twoja opinią przyciągania odpowiednich ludzi. Manipulant wyszukuje wrażliwych, naiwnych ludzi. Mało spotykane zjawisko aby uczciwa osoba przyciągała uczciwą. Czy my żyjemy na tej samej planecie? Piszesz o jakieś nierealnej harmonii. Przeciwieństwa przyciągają się. Sztuka polega na tym aby nie dać się złowić nieodpowiednim osobnikom .

Gubię się w tych wszystkich analizach i zawiłościach...

W tej chwili po prostu wyję, drugi dzień wyję z tęsknoty, tylko tyle rozumiem

Ja przechodzę przez drugie rozstanie z Byłym. Nie ma recepty na to. Mimo cudownych krzepiących wypowiedzi, jak to  powinno się skupić na swoim życiu. Nie każdemu pomoże np. kolejny kurs językowy.  Jednak nadmiar zajęć może zagłuszyć  chociaż na chwile emocje kłębiące się w nas.    Ja też tęsknie i chodzę po ścianach próbując sobie wbić do swojej uroczej główki zdanie ,, on ma kogoś i nie chce cię  i co ci to da że myślisz" Jak miałam takie momenty jak Ty, wychodziłam z domu idąc przed siebie bez celu. Szukałam recepty na to jak mam dalej żyć. Wiem jedno inaczej przechodzi się rozstania w wieku 25 lat a po 30...

zraniona.d napisał/a:

Ja przechodzę przez drugie rozstanie z Byłym. Nie ma recepty na to. Mimo cudownych krzepiących wypowiedzi, jak to  powinno się skupić na swoim życiu. Nie każdemu pomoże np. kolejny kurs językowy.  Jednak nadmiar zajęć może zagłuszyć  chociaż na chwile emocje kłębiące się w nas.    Ja też tęsknie i chodzę po ścianach próbując sobie wbić do swojej uroczej główki zdanie ,, on ma kogoś i nie chce cię  i co ci to da że myślisz" Jak miałam takie momenty jak Ty, wychodziłam z domu idąc przed siebie bez celu. Szukałam recepty na to jak mam dalej żyć. Wiem jedno inaczej przechodzi się rozstania w wieku 25 lat a po 30...

Wyjście na prostą z tej sytuacji wymaga przerobienia traumy zbliżonej do te po pogrzebie i jej 5 stanów:
gniew - dlaczego ja, dlaczego on,
zaprzeczenie - to co się teraz dzieje, to nie jest prawda,
negocjacje - szamotanina z samym sobą co jest prawdą a co mitem,
depresja - chęć powrotu za wszelką cenę do dawnego stanu,
akceptacja - jest tu i teraz z doświadczeniami z przeszłości.

Wiekowo inaczej, bo z większym bagażem doświadczeń, lecz nie każdemu jest to dane kilkakrotnie przejść. Ludziom się rozpadają różne związki z różnym stażem i pozycją w chierarhii zwiazkowej.

http://www.netkobiety.pl/t44284.html

Zadręcza mnie jedno pytanie: czy gdyby mnie kochał, byłby ze mną, nawet gdybym mu się narzucała.
Widzę moją dużą winę w tym wszystkim, ale taką "winę niezawinioną", bo kochałam i miałam najlepsze intencje, a ja wciąż wierzę, że kto kocha, ten to docenia...

zraniona.d napisał/a:

bags napisał/a:

http://www.netkobiety.pl/t44284.html

Dziękuje za ten wątek. Tylko połowę z wymienionych rzeczy popełniłam. Pozwoliłam sobie odebrać wszystko. W tym najważniejszą rzecz - radość z życia.

Masz już pierwszy powód na "nie" wobec eks partnera i pierwszą nauczkę na przyszłość. Kolejne masz już stopniowo przed oczami. Przyjrzyj się temu dokładniej

zraniona.d napisał/a:

bags napisał/a:

Masz już pierwszy powód na "nie" wobec eks partnera i pierwszą nauczkę na przyszłość. Kolejne masz już stopniowo przed oczami. Przyjrzyj się temu dokładniej

Próbuje odkochać się. Znając mój twórczy umysł, który pracuje 24 na dobę, Wymyśliłam, że może powinna zobaczyć go z inna. Nie uciekać od prawdy ale zobaczyć ją na własne oczy. Może to pozwoliłoby mi zrozumieć, że on ma mnie gdzieś. Istnieje też ryzyko, że obraz jaki ujrzę wbije  mnie w podłogę. Czy to jest dobry pomysł ??

Zdecydowanie przejść na zasadę "zero kontaktu". konfrontacja z nowym modelem będzie jak powrót do punktu wyjścia. Przynajmniej na teraz, kiedy jesteś "przetrącona" i rozbita wewnętrznie.

A powiedzcie mi, bo jedna myśl nie daje mi spokoju... Ktoś w jakimś innym wątku napisał, że dobrych ludzi się nie kocha... takich miłych, pomocnych, kochanych, życzliwych, bo są zwykli, pospolici, nie wzbudzający emocji, nudni, przewidywalni. Tylko takich, co nami "bujają", olewają, rzucają ochłapy zainteresowania a potem znowu zlew. Wniosek logiczny, że trzeba być ch...m i zdzirą, to będą nas kochać. Czy naprawdę tak to działa? Czy gdy kogoś kocham, muszę go ranić, aby mnie kochał? Czy to naprawdę tak powinno być? Czy da się żyć w takim związku, gdzie trzeba partnerem nieustannie pomiatać, aby utrzymać jego zainteresowanie? Mi się wydaje, że z takim partnerem też byłby coś nie tak, jeśli faktycznie trzeba go zlewać, aby go intrygować.

Jak myślicie, to naprawdę tak jest?

takie mądre zdanie

Jeśli on był dostatecznie głupi żeby odejść bądź dostatecznie mądra , by mu na to pozwolić

coraz bardziej podoba mi się mój tok myślenia , ale po tej awanturze jaką urządził przy dzieciach coś we mnie pękło w stosunku do jego osoby

zraniona.d napisał:
Piękne zdanie. Powinnam je zapisać i czytać jak mantre. Tylko jak spojrzeć na rozstanie w ten sposób. Ja czuje się, jako ta głupia istota co zepsuła wszystko. Natomiast on - mądry facet co ułożył sobie życie, co tam że poranił kogoś. Liczy sie efekt końcowy - jest szczęśliwy.

Kobieto jak możesz w ten sposób myśleć to on jest idiotą który nie zasługiwał na Ciebie i nie bądź pewna że jest szczęśliwy , bądź pewna tego że Ty będziesz kiedyś  szczęśliwa
Moja mama wczoraj mi takie zdanie powiedziała -tylko nie zadręczaj się że ty coś źle zrobiłaś , nie daj sobie tego wmówić to on jest winny , niedojrzały

Żania napisał/a:

zraniona.d napisał:
Piękne zdanie. Powinnam je zapisać i czytać jak mantre. Tylko jak spojrzeć na rozstanie w ten sposób. Ja czuje się, jako ta głupia istota co zepsuła wszystko. Natomiast on - mądry facet co ułożył sobie życie, co tam że poranił kogoś. Liczy sie efekt końcowy - jest szczęśliwy.

Kobieto jak możesz w ten sposób myśleć to on jest idiotą który nie zasługiwał na Ciebie i nie bądź pewna że jest szczęśliwy , bądź pewna tego że Ty będziesz kiedyś  szczęśliwa
Moja mama wczoraj mi takie zdanie powiedziała -tylko nie zadręczaj się że ty coś źle zrobiłaś , nie daj sobie tego wmówić to on jest winny , niedojrzały

Mamy to mądre kobiety. Moja mi powtarza, że to wsza była. Nie był uczciwy wobec Ciebie. Ma racje tylko Ja już tak mam zrytą psychikę, że czuje się jakbym straciła coś tak cennego. Widzę w nim same zalety a przecież tyle czasu leciał na dwa fronty. Spotykał się ze ma i z nią.