Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Witam

Wczoraj był jeden z najgorszych dni w moim , naszym życiu , gdy zaczeliśmy rozmawiać z dziećmi ,powiedzieliśmy im że mamy problemy i musimy się zastanowić nie było tekstu że tata już nie kocha mamy że może będzie tak że tata wróci ale i tak że nie ,gdy tylko usłyszeli że się wyprowadza to oboje zaczęli płakać , mąż mówił a oni płakali a ja razem z nimi , mężowi też poleciała łezka , syn 14 lat nie nie powiedział nie miał żadnych pytań przyjął fakt do wiadomości a córcia 7 lat powiedziała mi na ucho (nie wiem czemu nie do taty) że  nie chce żeby tata się wyprowadzał  i że chce żeby nasza 4 była tak jak zawsze razem - jak powiedziała te słowa to myślałam że mi serce pęknie , potem mąż musiał pojechać do pracy , dzieci się chwilkę uspokoiły nawet powygłupiały razem , potem syn Poszedł jeszcze na kompa a córcia znowu zaczęła pytać i mówić , czy tata musi zrobić to co powiedział , kto teraz się będzie z nią bawił  (chodzi o to gdy nie idzie do szkoły a tata jest w domu to się razem zawsze wygłupiali ) a kiedy tata wróci jak już się wyprowadzi , że wie że tata będzie jej tatą , powiedziałam jej że zawsze będzie jego ukochaną córeczką a ona na to a Ty jego ukochaną żoną , gdyby tylko wiedzieli sama wyprowadzka to dla nich szok a co dopiero gdyby wiedzieli że tata już mamy nie kocha bo pokochał inna panią .
Teraz 1 się wyprowadzi i będzie myślał , poprosiłam go aby naprawdę dobrze to wszystko przemyślał i zastanowił się czy  warto dla niej ranić najbliższe mu istoty zaproponowałam mu że możemy zacząć wszystko z wymazaniem tego wszystkiego co było , powiedział że to przemyśli ale żeby wrócić to musi na jakiś czas odejść. jej jeszcze jakiś czas nie będzie w Gdańsku wiem że wczoraj rozmawiali i bardzo się przejęła  tym jak dzieci zareagowały a ja mu mówię a co myślała że będą skakać z radości , Swoją decyzję będzie musiał podjąć w miarę szybko bo wiadomo nie można tego odciągać w czasie , i teraz trzeba czekać albo na jego decyzję albo na jej(bo skoro tak podobno przejmuję się naszymi dziećmi to ona to powinna zakończyć nim się jeszcze na dobre nic nie zaczęło)
Mąż twierdzi że nic i nikt nie będzie miał wpływu na jego decyzję że będzie to wyłącznie jego decyzja , wiecie wczoraj po raz pierwszy a było to jeszcze przed rozmową z dziećmi przyszedł i przytulił mnie sam od siebie , prasowałam i nagle zaczęłam ryczeć (taki miałam mega dół najpierw ta akcja w kościele potem świadomość że z dziećmi trzeba będzie rozmawiać)

wierny_tomasz- daj mi imię i nazwisko, a udowodnię Ci, że będzie o krok od zdrady już po miesiącu max. Oczywiście do niej nie dojdzie, bo bym nie mogła z takim agentem. Przykro mi, ale każdy mężczyzna jest do tego zdolny, choć sam o ten fakt wypiera.

Naprawdę tak myślisz? Jestem skłonny to zrobić, będziesz mocno zdziwiona jak polegniesz? :-)

witaj stefan71 napisz co się dzieję a odrobinę Ci ulży

wierny_tomasz napisze wieczorem na gg ??

wierny_tomasz- nie polegnę, NIESTETY.

Witaj kiedysbylam...

czytałam o spadku formy u Ciebie  w wątku, przykro mi, że to w jakiś sposób wraca.. Ale sama znam to z autopsji... Zaakceptuj te gorsze dni, popłacz, a kolejne wzniesienie będzie już wyższe, już coraz rzadziej będziemy spadać, jestem przekonana... Dla mnie samej końcówka tamtego tygodnia była okropna, płakałam, tęskniłam... Ale przeszło. Od kilku dni znów czuję moc, że będzie dobrze, że się ułoży.. Że nie chcę go przy moim boku, wręcz bardzo awersyjnie o nim myślę..
Także chyba doskonale Cię rozumiem... Trzymaj się ciepło i godnie przeżyj ten kryzys ! :* Pozdrawiam

Zania,

podziwiam Cie i jednoczesnie zazdroszcze Twojego piekna wewnetrznego, ktre po prostu "bije" z Twoich wpisow.
Niestety, porownuje Cie ze soba, a ja nie umialabym sie zachowac z taka klasa i honorem. A sytuacje mialam podobna i to nie raz - z tym samym mezem.
Jakos mi od tego smutno - ze tak marnie wypadam przy Tobie.
Mam nadzieje, ze Twoj maz sie opamieta.

tez przechodzę właśnie przez okres wzlotów i upadów. Raz jest dobrze a za chwile kryzys - pytanie że bez tej osoby nie dam rady...
dobija to strasznie człowieka. Mam nadzieje, że z czasem zacznie się to poprawiać ponieważ nie wiem jak długo wytrzymam te nie przespane noce i wahania w dzień.

Pozdrawiam

Witam

Dziś dzień minął spokojnie chociaż gdy poszłam po córkę do szkoły pierwsze jej pytanie było czy tata będzie - eh
ja dziś na spokojnie bez westchnień i płaczu ale to nic nie znaczy po prostu maska założona

Miriamm dzięki Ci za Twoje słowa ale wierz mi że trzymam się tylko dla dzieci , no i nadzieja się troszeczkę  tli chociaż po tym wszystkim sama się sobie dziwie ,ale zawsze byłam optymistka mimo że się waliło im paliło , jak to określiła  moja koleżanka z liceum ode mnie zawsze taka radość biła , wiesz każdy zachowuje się tak jak to uznaje za słuszne , nie jesteś w niczym gorsza , my zranione i porzucone jesteśmy wszystkie takie same
babaga tu możesz pisać co tylko chcesz my tu wszyscy jedziemy na jednym wózku
tomek112 podobno czas leczy rany... podobno

wczoraj się zastanawiałam czy by mi ulżyło gdybym przyłożyła mojemu mężowi ale kto by mi rękę rozbujał ....

skarbonka nie przeczytałam ale juz mam więc lada chwilka przeczytam

Wczoraj rozmawiałam z niedoszłą teściową i dowiedziałam się, że mój były narzeczony pytał czy może wrócić do domu. A to znaczy, że w końcu opadły mu klapki z oczu i w końcu zorientował się, że jego "koleżanka" nie jest taka idealna jak mu się wydawało.

Teraz tylko czekać na to aż za mną zatęskni i będzie próbował wrócić. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie bo chyba bym tego nie przeżyła. Wystarczy, że już raz rozwalił moje serce na milion kawałków.

Żania dzieki za zauważenie nowej istoty:) Nie chciałam pisać o tym co mnie spotkało ale jak tego z siebie nie wyrzucę chyba eksploduję. Mój mąż od siedmiu lat zresztą poznał przez internet niewiastę z drugiego końca kraju. Mailowali, dzwonili i wysyłali sobie zdjęcia przez trzy miesiące. Znalazłam ponad 2000 postów na FB. Najwięcej było wyznań miłości w moje urodziny. Kiedy to wszystko znalazłam nie wypierał się. Tak pokochał ten wyidealizowany obraz kobiety której nawet osobiście nie poznał ze postanowił się wyprowadzić. Błagałam by został dla naszych dzieci. Nie mogę uwierzyć że był w stanie tak tanio nas sprzedać. Po 10 latach związku i 7 małżeństwa był gotów dla poprawianych graficznie zdjęć jakiejś... zostawić synów i mnie. Twierdził zawsze kiedy chciałam poważnie pogadać że on nie umie. Z nią na poważnych rozmowach spędził tyle czasu... Od maja staram się zapomnieć. Nie potrafię. Żyjemy w jednym domu ale ja widzę, że on mnie nie kocha a jedynie toleruje....

Fragi, Woytek, Porzucona, Z pozoru silna - fajnie ze jednak jestescie, ufff )

ale juz tyle nie piszecie, wiec to tez chyba dobry objaw....

Porzucona - no to jak wraca do mamusi no to bardzo dobrze, fakt, moza za jakis czas i u mamusi mu nie pasowac wiec musisz byc ostrozna i przygotowana. Bo to byloby najgorsze, jakby angle Cie strasznie mocno 'pokochal' bo 'zrozumial' .......... taaaaa. bo zrozumial ze wygodniej mu bylo z Toba, tak by to bylo tak naprawde. Ale moze nie bedzie chcial powrotow....

Fragi - no chyba jestesmy w jakis normach, tylko ze Ty jestes duzo krocej od rozstania niz ja..... ja od polowy kwietnia tu koczuje ) u mnie w sumie chyba troche lepiej. Tylko przeraza mnie troche to co robie.... NORMALNIE, kiedys uznalabym najnormalniej w swiecie, po tym co laczy mnie z L., ze po prostu jestesmy razem. A teraz? Teraz traktuej to jak taki zwiazek bez zobowiazan...? zywie do niego jakies uczucia, emocje, spedzam bardzo fajnie czas, ale jakos tak mam z 2 strony nie rusza mnie to wszystko zbytnio.... w sensie, mam ochote to popisze z nim w ciagu dnia, nie mam ochoty, to mu nie odpisuje... i tak to wlasnie wyglada z mojej strony... takie bezplciowe troche, nie to, ze wcale nie ma emocji zadnych z mojej strony, bo sa, ale nie takie jakie bylyby w 'normalnej' sytuacji....

Czytam Twój post zalewając się łzami. Mój kochany "jeszcze mąż" podobno martwi się o moje zdrowie psychiczne, jednocześnie spotykając się z Inną, nową Miłością Swojego Życia. Pomoc czerpię czytając Wasze historie i liczę na opamiętanie i cud

Hej witam wszystkich mam 26 lat i dziewczyna po 4 latach związku zostawiła mnie dla innego miesiąc temu i jest z nim szczęśliwa. Jestem bardzo załamany i nie potrafię sobie z tym wszystkich poradzić bo bardzo ją kochałem i kocham nadal.

Witam

no i po dwóch dniach względnego spokoju dziś ogarnął mnie smutek ....

Jestem

Czytam na bieżąco, tyle tylko że już się nie wypowiadam na bieżąco.
Chyba zamknęłam się w sobie i cierpię w samotności.

A co tam u Ciebie słychać Paprotko? Jak idzie "lizanie ran"?

Dziś wyjeżdzam  z koleżanką na tydzień do Chorwacji.Nie czuje radości z tego wyjazdu.Nic nie czuję.Nawet się nie spakowałam.Mam nadzieje że wróce odmieniona,wypoczęta.Nabiorę dystansu do tej całej sytuacji.3majcie się cieplutko

Witajcie

U mnie nastrój w kratkę
Paprotka85 , kiedysbylam rozumie Was bardzo dobrze mnie też nic nie cieszy , mój mąż wyprowadza się 1 października do swoich rodziców , wiem że jej jeszcze na razie nie będzie , może wcale , też się zastanawiam jak to będzie bez niego chociaż będzie przyjeżdzał do dzieci kiedy tylko będą (i o ile nie będzie w pracy) chciały i dodatkowo jeszcze kończymy remont ale to też nie cieszy bo przecież razem mieliśmy tam mieszkać , wczoraj stwierdził że przecież się nic nie zmieni tylko tyle że nie będzie nocował no i jeszcze będzie się zastanawiał nad powrotem - ale chwilami jak sobie przypomnę ta krzywdę jaka mi wyrządził ile bólu mi przyspożył ile słów wypowiedział zastanawiam się czy chce , kurde przecież go tylko kochałam i kocham i za to wszystko i tak mi podziękował , z bólem stwierdzam że nie on nie zasługuje na mnie , na żadne powroty i otwarte furtki , tak bardzo mi tylko szkoda dzieci...............  Pewnie będzie ciężko ale musi jakoś być a z czasem może będzie dobrze i znajdę swoje szczęście ........bo na nie zasługuję i WY dziewczyny także

A co powiecie moje drogie na takiego sms od exa:

''Przepraszam,szukałem chyba najszczęsliwszego związku i dlatego o nas nie walczyłem,teraz jest za pózno,kiedyś ci to wytłumacze.Kofam Cię" i jeszcze jeden:

''Kiedyś to zrozumiesz"
Palant do potęgi ntej.

kiedyś byłam-  ja to wszystko wiem tyle że go jeszcze kocham i ustaliliśmy że jeszcze pomyśli o powrocie oczywiście będzie też opcja że będzie myślał o tamtej, sama nie wiem przecież nawet jak wróci do mnie to i tak nie będzie tak samo ,nie zapomnę tych wszystkich jego słów które wypowiedział a przede wszystkim nie pokocha mnie więc to wszystko bez sensu  bo nie wiem co by musiał zrobić żeby mógł wrócić chyba stanąć na .....i zakręcić się wokół własnej osi no a jeśli spróbuje z nią i mu nie wyjdzie to oczywiście opcji powrotu nie będzie nigdy !!! Wniosek z tego jeden -definytywne rozstanie ??:(
na razie rozum mówi co innego a serce co innego -czas pokaże

paprotka oczywiście że palant i udanego wyjazdu
porzucona jesteśmy z Tobą , nier zamykaj się w sobie

Witam, chyba wreszcie odnalazłam dział dla siebie Poczytałam was i widzę,że tu ludzie sie rozumieją, bo przeszli gehennę.Mam teraz 50 lat, zostałam po raz pierwszy zdradzona, gdy miałam 29.Uparłam się, że dzieci muszą być wychowane w pełnej rodzinie i tak mimo kolejnych zdrad i poniewierki, a nawet znęcania się nade mną, dotrwałam.Chłopcy są już dorośli, zaczynają pracować, liżą swoje rany po ukochanym tatusiu tak samo jak ja, tylko podchodzą do tego po męsku, ale ja wiem jak bardzo cierpią.Na razie jestem zawieszona w próżni, nie wiem co z tym wszystkim robić.Dzisiaj leżałam do południa, bo nie chciało mi się wyjść na świat.Nieraz siedzę w łazience z zamkniętymi oczami, zwinięta w kłębek, bo tylko tam czuję się bezpiecznie.Nie jest ze mną dobrze, choć było mnie stać, żeby w końcu wysłać go do wszystkich diabłów, teraz to odchorowuję.To tak w skrócie. Cieszę się,że was znalazłam.

Pomóżcie - pierwsza noc po rozstaniu, trzęsę się, mam ochotę umrzeć, siedzę sama, w końcu zawsze zostaję sama i samotna, pomóżcie... Przepraszam za chaos ale nie wiem co zrobić, żeby nie czuć już tego bólu, żeby nie myśleć co będzie ze mną i z moim życiem, ten strach mnie paraliżuje, co mam zrobić, jak radzić sobie z moim zmęczonym umysłem, z miliardem myśli, ze strachem, bólem, rozpaczą, z chęcią cofnięcia czasu, z natłokiem pytań, z miotaniem się do kogo się zwrócić o pomoc, i kto mi może pomóc i jak??? Wariuję z bólu, czy mogę prosić Was o wsparcie?

Zbytdelikatna, dzięki, bardzo potrzebuję tego, bardzo chcę to z siebie wyrzucić... Z góry przepraszam za ten bełkot i dziękuję Tym, którzy to przeczytają.

W skrócie mówiąc, właśnie przeżywam kolejne setne odrzucenie w moim prawie 30-letnim życiu. Jestem wrakiem w rozsypce. Między innymi dlatego to jest takie trudne, że to już nie wiadomo który raz, wydaje się, że to ciągle to samo, według tego samego scenariusza porzucenia. Tym razem to trwało rok, zdążyłam się przywiązać i bardzo zakochać, myślałam, że to wreszcie ten jedyny, byłam pewna. Były dziwne i sprzeczne sygnały, które powinny mi dać do myślenia, ale ponieważ trwało to dalej, nie dopuszczałam do siebie myśli, że z drugiej strony nie ma uczuć. Bo wydawało mi się niemożliwe, być w związku przez rok, i nie wiedzieć, czego się chce. Że to to, lub nie to. Myślę, że 2-3 miesiące wystarczą do namysłu nawet najbardziej niezdecydowanym. Ale nie. Znowu byłam na jakimś pieprzonym okresie próbnym, i znowu jestem z niego wyrzucona. Znowu nie przeszłam testu, nie zdałam egzaminu. Starałam się, jak mogłam. Możecie wierzyć lub nie, ale dlatego że kochałam, nigdy nie zrobiłam celowo przykrości, no nie zrobiłam nic złego. Przeciwnie, chciałam dawać mnóstwo wsparcia, czułości, przyjaźni, śmiechu, wszystkiego. I dawałam. W zamian otrzymywałam ochłapy, przynajmniej ostatnio. Takie smutne wrażenie mam. Próbowałam rozmawiać, póki był czas, ale nie było jak. Nie dałam rady, nie było chęci rozmowy z drugiej strony. Obecnie obwiniam się o miliardy rzeczy. Nie wiem, gdzie był błąd, bo nie dostałam tej informacji, mimo że o nią prosiłam, i uważam, że należała mi się. Ale nie. Zawsze przychodziło to łatwo - odmawiać mi. Przepraszam, że się tak skarżę. Jestem w szoku, bo wiedziałam, że jest nienajlepiej, ale nie spodziewałam się, że to będzie koniec. Tak lekko. Jak wyrzucenie śmieci. Boli straszliwie. Wspomnienia na każdym kroku. Zadręczanie się. Jedynie kontaktować się nie mam ochoty, bo tak lodowatej odmowy się nie spodziewałam. Ale ludzie zamieniają się w bryłę lodu w ciągu godziny. Poprosiłam tylko o szansę, nie dostałam. Plany legły w gruzach. Boli straszliwie. Siedzę w totalnym otępieniu, nie jem, nie śpię. Boli ta lekkość, z jaką ze mną zerwano. Błyskawicznie, bez wahania. Oczywiście usłyszałam wszystkie żenujące teksty stosowne do sytuacji, ale boli samo ich wspomnienie. Boli to, że znowu coś się definitywnie zamknęło. Że to już któryś raz. Nie mogę uwierzyć ani zrozumieć. Że kochana osoba zmienia się w ciągu godziny w obcego człowieka. Wszystko boli, gdzie się nie spojrzy. Nie wiem, jak dalej żyć. Wiem, że z drugiej strony nie ma nic, pustka, żadnej tęsknoty, a jedynie ulga. Źle mi jest straszliwie, nie mam siły zaczynać znowu. Boję się samotności, najbardziej się jej bałam, i znowu przyszła. Ciężko było mi się zakochać, ale w końcu się udało. Myślałam, że złapałam Boga za nogi. Ale mówiłam sobie, że to moja ostatnia próba w życiu. Że na więcej już nie starczy mi sił. No i pustka i złe myśli. Żal mi samej siebie, że byłam niekochana przez rok, że znowu jestem sama jak palec. Obecnie marzę o jakimś zastrzyku, który wyłączyłby mnie już na dobre z tego obłędu, żebym nie musiała już tak cierpieć.

Dziękuję Wszystkim

hej 28 lat od 2 dni sama 4 lata po ślubie zostawił mnie z dwiema malutkimi córkami .teraz planuje swój los życie

Dziewczyny, przeczytałam Wasze historie, nie mam słów na to wszystko... skąd brać siłę, żeby to unieść jakoś dalej...

Zraniona28, to jest definitywne rozstanie? Powiedz, jaki masz plan?

Zraniona.d, tak dobrze Cię rozumiem, naprawdę miałam podobne przejścia, strach przed wysyłaniem smsów, żeby się nie narzucać... a to niby jest ta najbliższa osoba!... obłęd. Też się zadręczam, co zrobiłam nie tak, gdzie i jakie błędy popełniłam.

Ja nie wiem, czy to jest tak, że kochałam za bardzo. Na pewno kochałam, ale nie przytłaczałam tym, starałam się nie dawać tego odczuć. Zbytdelikatna masz rację, że jestem bardzo niepewna siebie, zwłaszcza teraz, ale też on od początku w żaden sposób nie podnosił mojej samooceny i pewności siebie. Komplementów było mało, a okazywania uczuć wcale. Bo ich nie było widocznie. Wybieram się znowu do psychologa, rok temu już mi pomagał. Nie wiem, skąd u mnie ten głód miłości, miałam szczęśliwy dom, dzieciństwo i rodziców. Nie miałam żadnych traumatycznych przeżyć. Nie wiem, co powoduje, że jestem tak neurotyczna, znerwicowana, nieszczęśliwa, depresyjna, melancholijna i niepewna siebie. To jak kalectwo, czasem myślę, że już dłużej nie dam rady z tym żyć

Pozdrawiam Was...

Dziewczyny...
przeczytajcie to - głównie pierwszy post - i spróbujcie znaleźć jakiś cień analogii w tym wątku do swoich przypadków.
http://www.netkobiety.pl/t28505.html
Jak się podnieść?
Wstać z kolan, otrzepać kurz i ruszyć do przodu. Upadki będą, ale już mniejsze i z asekuracją rąk.

Uświadomić sobie, że osoby, które kochacie już nie istnieją. Wy kochacie wspomnienia, którymi chcecie koniecznie żyć,  a nie realne osoby. Czy to, że hołubicie w głowach wizje swoich ex w taki sposób, jaki chcielibyście widzieć, sprawia, że posuwacie się w swoim rozwoju duchowym? A może odwrotnie? Może nie patrzycie obiektywnie? Ja podczas swojego rozwodu uświadomiłem sobie ( bo moja ex uparcie choć nieświadomie dążyła do udowodnienia mi, że stała się sprzedajną " ... " ), że osoby z którą żyłem już nie ma. Jest inna. Zdradliwa, podstępna i rozchylająca nogi przed fagasem, który był w naszym małżeństwie na spory kawałek przed rozpadem. A raczej jej przeskokiem na fagasa i prawie skuteczną próbą obarczenia mnie wyrzutami sumienia. Nie udało się to jej, bo kilka miesięcy wstecz, jeszcze w trakcie procesu olśniło mnie. Zobaczyłem na sali sądowej człowieka zawistnego, zaślepionego, bezwzględnego. Nie mającego nic wspólnego z osobą, która żyła niegdyś u mego boku. Tak więc drogie Panie i Panowie, czas, byście też otworzyli się na ten kierunek myślenia. Gwarantuję, że to przyniesie Wam w odpowiednim czasie spokój ducha. Ich już nie ma. Jesteście tylko Wy i Wasze życie. To, jak je spożytkujecie - zależy wyłącznie od Was. Albo życie będzie uciekać Wam przez palce, albo weźmiecie je za przysłowiowe jaja i to Wy zaczniecie je przekuwać.
" Jeśli nie chcecie dokonywać wyborów, to życie dokona ich za Was". A to nie musi być dla Was korzystne. Noski do góry kochani. Ja też mam za sobą rozwód z kimś, dla kogo kiedyś bym wyrwał serce ze swojej piersi. Dziś bym z tą osobą nie chciał ubić muchy w kiblu. Nie dlatego, że jestem mściwy. Ale dlatego, że odrazę we mnie budzi osoba, która w swojej samolubności była na tyle bezwzględna, wyrachowana i złośliwa, że chciała powalić mnie na kolana po to, aby jej romans nie był zagrożony.

Porzucona85, mylisz się. Nie jest tak, że niektóre kobiety przyciągają frajerów. Te kobiety nie dokonały żadnego rozwoju emocjonalnego po poprzednim związku. Nie odrobiły lekcji. Nie szukały w sobie tego wadliwego trybiku zwanego patologicznym mechanizmem i nie przerobiły go. Dlatego wybierają ciągle i nadal jednostki w pewien sposób patologiczne. Bo nie umieją zauważyć potencjalnego zagrożenia i w nich, i jednocześnie w sobie samej. Albo inaczej - wierzą, że bez przeorania własnej świadomości od płycizn do głębi, tym razem się uda. A figa. Wadliwa maszyna nigdy nie będzie pracowała ze stuprocentową sprawnością. Wiem to po sobie i ponadrocznej orce emocjonalnej. Dziś intuicyjnie omijam szerokim łukiem kobiety, które mają problemy emocjonalne. Ale zapewniam, że to był ponad rok łażenia po ścianach, walenia głową w mur, wycia do księżyca. Najłatwiej byłoby mi wtedy wbić się klinem w kolejny układ i utulić smutki w ramionach kobiety pragnąc dać jej moją niespełnioną miłość. Ale tu było zagrożenie. Po czasie bym ją przytłoczył sobą, jednocześnie nie miałbym swojej autonomii bo byłbym uzależniony od niej...i kolejna katastrofa gotowa. Warto poświęcić rok czy nawet dwa lata na rozwiązanie problemów ze sobą, aby zmaksymalizować prawdopodobieństwo wejścia w zdrowy układ poprzez rozumienie i ZAUWAŻANIE zagrożeń płynących ze strony osób emocjonalnie zachwianych.

Fevers - bardzo fajnie i konkretnie napisane. Z przykladami, z praktyki, oparte na Twoim wlasnym przykladzie.

To fakt, ze tesknimy za czyms, co owszem, moze i bylo kiedys, ale tego juz nie ma. No to fakt, tylko co to zmienia? No ja wlasnie po prostu tesknie, za nim, jaki byl, za nami, za naszym wspolnym zyciem... co mi pomaga swiadomosc ze tego juz nie ma ? Mnie to daje poczucie ogromnego smutku, porazki, bezsensu zycia? no bo skoro bylo dobrze przez 5 lat, naprawde dobrze, nie idealnie ale dobrze I sie skonczylo, nic z tego juz nie ma, no to po co byc z kims innym, na nowo, nawet jesli bedzie znowu dobrze moze 5 lat albo moze tym razem 10, a potem moze sie po prostu skonczyc?
Mi jest ciezko pogodzic sie z tym, ze po prostu teraz moej zycie wyglada tak bardzo inaczej, ze jestem sama, bez meza, bez rodziny, tej swojej wlasnej. Bo on byl dla mnie MOJA rodzina, my nia bylismy.
I tez bym nie chciala teraz byc z nim, z takim czlowiekiem jakim sie stal, jakim jest teraz. No ale znowu - to nie umniejsza mojego zalu i smutku. I etap na ktorym teraz jestem jest dziwny, jak kazdy z poprzednich.

Daleko mi juz teraz od rozpaczy, paniki, jak bylo na poczatku. Widze duzo wiecej I coraz to wyrazniej. Jest jakis spokoj, bo czlowiek jzu po prostu byl wykonczony tym bezustannym mysleniem, glowieneim sie I walka. Wiec jest spokojniej, wolniej, ale to wszystko mnie przynajmniej daje poczucie glebokiego smutku?.

Fevers, życiowo mądry z Ciebie człowiek...

Ja myślę, że u mnie trochę tak było, jak piszesz... Nie chcę wchodzić w szczegóły, może to tu opiszę później, za jakiś czas, na razie jest to zbyt bolesne. Ogólnie, boli jak oparzenie setnego stopnia, jest to fizyczny ból rozdzierający umysł i wyrywający serce. Wszystko tak, jak piszesz.

Bardzo dużo teraz myślę nad sobą. Oczywiście chcę powrócić do spotkań z psychologiem, bo mam wrażenie, że problem faktycznie leży głębiej. Ja chyba między innymi błędnie założyłam, że w związku człowiek może odkryć swoje wady i słabości, może oczekiwać wsparcia, może się w pewien sposób odkryć, ze swoim strachem, potrzebą bliskości, wewnętrznymi demonami. Błędne założenie. Może za bardzo sobie sama z tym wszystkim nie radziłam. Jednak z mojego doświadczenia wynika, że jeśli ktoś naprawdę kocha, to zmierzy się ze wszystkim, co w jakiś tam sposób nęka drugą osobę. Może się mylę. Ja zostałam z tym sama.

Napiszę więcej wieczorem, jeśli pozwolicie, bardzo mi to pomaga...

Pozdrawiam