Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

heh Fragi - no ja w tym co piszesz tez odnajduje bardzo duzo z samej siebie. TEz juz w sumie w 80% w mieszkaniu go nie ma, ale tez jeszcze czasem na cos natrafie, bo raz, ze jeszcze po kilka rzeczy ma przyjechac, dwa ze kilka rzeczy chcialam mu po prostu dac, a trzy ze ze zdjeciami to naprawde nie wiem co zrobic. nie mam ochoty ich ogladac, no ale zeby wyrzucic? zdjecia ze slubu  itd? i sama wlasnie nie wiem co powinno sie z nimi zrobic? chyba schowac gdzies gleboko, wszystkie w 1 miejscu i niech leza..  nie wiem ?

pisal do mnie wczoraj wreszcie w sprawie umowy ktora mamy podpisac, wyslal mi ja czy mi pasuje. no nie pasuje mi :DDD bo nie ma tam ujetego tak jak powinno byc, wiec mu napisalam, narazie cisza. Boje sie troche tego jak bedzie jak przyjedzie po raz ostatni do tego mieszkania, zabrac te kilka rzeczy. Ciekawi mnie po prostu jego reakcja, na to ze mieszkam z facetem hehe. Nie ma opcji zeby tego nie zauwazyl ze mieszka ktos nowy i ze facet. To po prostu widac - w lazience, w kuchni.... zreszta, co mnie to obchodzi!! niech sobie mysli co chce. W kazdym razie stresuje mnie to jeszcze troche, byc moze przyjedzie w sobote.

a w ogole to w sobote moj brat robi u mnie w mieszkaniu impreze - niespodzianke dla swojej dziewczyny. Bedzie wesolo, moj lokator pracuje do pozna w sobote, bedzie w domu ok polnocy. poczatkowo odmowilam bratu tej imprezy no bo lokator pracuje w niedziele od rana, a impreza do polnocy raczej sie nie skonczy Ale po konsultacji z lokatorem, zdecydowalam sie zgodzic zeby brat zrobil ta impreze, bo on twierdzi ze nie bedzie mu to przeszkadzac. Powiem wam ze tez sie tego troche obawiam - raz, ze wszyscy pewnie beda juz lekko wcieci, a on trzezwy  - wiec w kwestii co on pomysli o moich znajomych Dwa, co oni pomysla o nim, tez na pewno wszyscy beda ciekawi mojego lokatora hehe. a w tym wszystkim ja i on po srodku i to 'cos' to miedzy nami ) ehhh ale co tam, ja juz sie chyba niczym nie przejmuje powiem wam )

A nad morzem tak pięknie dziś, zapraszam ;-)
PS. Pociąć i wyrzucić kurtkę byłego- bezcenne. Myślę, że dwa miesiące (dziś miesięcznica ) wystarczą czekania aż łaskawie po nią przyjedzie.

No tak, to ja mieszkam na drugim końcu Polski - Rzeszów, Podkarpacie I tu niestety pogoda fatalna ;/

Kiedysbyłam: Wszystkie zdjęcia schowaj w jakimś pudle i zakop je gdzieś głęboko na strychu

Fragi: Widzę, że szalejesz

Paprotka: A co to za wolontariat? Bo u mnie w mieście jest tylko praca z chorymi dziećmi - upośledzonymi albo w hospicjum i to chyba jeszcze bardziej by mnie dobiło

Oj, myślę, że bardzo źle to oceniasz. Weź sobie wyobraź jak źle się żyje takiemu biedactwu w hospicjum, a mimo to potrafi się uśmiechać i cieszyć małymi rzeczami. Myślę, że byłabyś w stanie sprawić, że te dzieci byłyby szczęśliwsze, że Twoja bliskość i ciepło dałaby im to czego potrzebują do normalnego rozwoju, poczucia bezpieczeństwa, akceptacji i zrozumienia. A ofiarowane szczęście odbija się, potęguje i wraca!
Jestem święcie przekonany, że dało by Ci to furę radości i szczęścia oraz podniosłoby poczucie własnej wartości. Na 100%.

No nie wiem, ja się obawiam tego, że bardzo bym przeżywała to, że te dzieci w tak młodym wieku chorują i ogromnie cierpią. A gdyby (odpukać) któreś maleństwo powiedzmy zmarło to na pewno chodziłabym jak struta przez kilka tygodni albo miesięcy Znam siebie i wiem, że jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że tak by się to skończyło. Ja po prostu jestem za bardzo wrażliwa na krzywdę ludzką.

W dodatku temat trochę znam, bo moja mama pracuje z dziećmi upośledzonymi i zawsze kiedy miałam z nimi kontakt to było mi ich żal:(

Ehhh... Ja generalnie jestem dzisiaj na "nie" Nastrój do d..., pogoda też do d...

Witam, ja też jestem zdradzona i porzucona po 14 latach związku w dodatku nadal okłamywana. Nie mogę się pozbierać czytam i czytam ale nic nie daje ukojenia.
Mój mąż zdradził mnie ze swoją "koleżanką" rok temu. Przyznał się dopiero wczoraj przez cały czas twierdził,że nic się nie dzieje,że to tylko koleżanka. Ale czy z koleżanką sypia się regularnie ja wiem ,że tak było on się przyznał tylko do jednego razu. Czy z koleżanką mieszka się w jednym mieszkaniu nie sypiając z niż już więcej? Nie wierzę w to. Odszedł mówiąc ,że nie chce mnie już więcej ranić , że sam nie jest siebie pewien czy nie zrobi tego po raz kolejny. Z koleżanką owszem spotyka się nadal ale tylko w celach rozrywkowych bez łóżka, tak twierdzi - nie wierzę. Nie widzi sensu ratowania naszego związku ,dlaczego? ,bo ja go ograniczam. Mówi,że mnie nadal bardzo kocha i naszą córkę ale powtórzę "nie chcę Was więcej ranić". Dodam,że przy ostatniej awanturze jak wyszła na jaw jego zdrada doszło do rękoczynów. Wiem zaraz mi ktoś odpisze,że nie jest niczego wart. Przeczytam książkę o Kobietach Kochających za bardzo , na chwilę dotarło. Ale ja nie mogę pozbyć się tego dziwnego uczucia w środku ,że nie potrafię bez niego żyć i nie potrafię zrozumieć dlaczego człowiek ,któremu nic nie brakowało nie widzi sensu dalszego bycia razem?

musimy ruszyc tyłek i zrobic cos dla siebie.Te wolontariat to przyznaje się bez bicia nie jest z mojej strony bezinteresowne.Musze zmienić otoczenie,poznac nowych ludzi a ne tylko mieć wspólnych znajomych z ex.Po pracy mam wolny czas moge zrobic coś dla kogoś więc dlaczego nie.Myslę że w takim miejscu jak tem wolontariat są ludzie o dobrych sercach i nikt mnie tam nie skrzywdzi

.......................................................................................................................................
moje gg 427786

Coś w tym jest...

Dzięki , nawet się uśmiechnęłam

Nie powiem ale wspomagam sie tez herbatką z melisy(podwójna dawka:P) i ziołowymitableteczkami niby na sen ale na mnie i tak nie działają.Masz doła,żle ci pisz tutaj :)pomożemy

chyba jesteśmy na podobnym etapie..

Wszystkiego NAJ! :-)
Ja miałem miesiąc temu :-)

Taka zużyta i wywalona na śmietnik.
Najbardziej nie lubię iść spać, bo wiem,że jak się obudzę to nic się nie zmieni,znowu będzie tak samo,znowu będzie to straszne uczucie pustki i złości znowu  będę ryczeć .U mnie to się ciągnie od dwóch tygodni taka przepychanka ,wczoraj się odważył mi powiedzieć , że mnie nie chce , a ja codziennie przeżywam to na nowo.

Dodam jeszcze że bardzo boje się boje jak dzieci to przyjmą bo defakto byliśmy dobrym małżeństwem bez większych kłótni itp a w gronie przyjaciół i rodziny to nawet uznawani jesteśmy (bo jeszcze nikt nie wie )za wzorowe idealne małżeństwo , boje się bo to bardzo wrażliwe dzieci wiem że nie będę potrafiła znieść ich cierpienia , ja dorosła sobie nie radzę w takim razie jak oni mają sobie poradzić ???

ja to wszystko wiem , nie chce już się poniżać i żebrać o jego miłość , kiedyś w teorii to takiej opcji by nie było , tylko łatwo się mówi jak się nie jest w danej sytuacji ... nie rozumiem tylko jak on może planować życie z osobą która zna póki co tylko wirtualnie + to jedno krótkie spotkanie , po prostu zamienia mnie kobietę z krwi i kości na internetową panienkę , przecież oni w/g mnie w ogóle się nie znają a już za chwilkę maja razem mieszkać , naprawde nie daje sobie z tym wszystkim rady , teraz jak taka głupia cieszę się jeszcze że jest z nami ciałem chociaż już nie duchem , czy na prawdę można aż tak kogoś kochać - jak przestać .........???

Nie miałam tu na myśli Twojej sytuacji tylko że jak rozmawialiśmy z mężem hipotetycznie o zdradach itp to ja pewna byłam że to byłby ewidentny koniec a już troszkę inaczej się myśli gdy faktycznie taka sytuacja nastąpi , mogę do Ciebie napisać na gg ??

Żania,

Jakie to naiwne kochać kogoś przez gg a codzienność? Nie uda mus ię ukryć twarzy za słoneczkiem , czy chmurką , 24h online, życzę mu "powodzenia"

Nie martw się przypuszczam że prędzej czy później on pożałuje swego kroku, a Ty korzystaj z życia nie myśl o nim , myśl o sobie skoro On już nie potrafi, nie ma czasu czy się znudził.

Sama napisałaś masz dla KOGO! a jak to za mało to poszukaj jeszcze kogoś, zajmij ię pracą , studiami, zdrowiem , urodą czymkolwiek, bądź atrakcyjna a będzie skomlał, jeśli nie z miłości to zazdrości:P

No właśnie te wysyłanie emotek jak nastolatkowie  (teraz będą próbować w realu) dzięki za wszystkie słowa otuchy . wiem że muszę się wziąć w garść , mam nadzieję że kiedyś zatęskni bo chyba dopiero po stracie docenia to co miało, na razie nie jestem gotowa na nowego kogoś bo muszę przestać kochać jego

Żania , nie myśl o tym .

Rób swoje, bądź piękna nie mów o niej źle,

Zauroczenie mija, a życie to nie kolorowe obrazki to problemy , schody po których trzeba się wspinać nie bądź tym wołem pociągowym niepotrzebnie się zmęczysz, jeśli tak robiłaś do tej pory pozbądź się balastu, skorzystaj z okazji,

jeśli to on Was podciągał w górę to tym bardziej stań na własne nogi a sama poczujesz się lepiej.

Głowa do góry jest tyle rzeczy i osób które warto jest kochać...( I kto to mówi?)

Żania nagminnym problemem u ludzi - bez sprowadzania sprawy do meritum poprzez podziały na płeć - jest nieumiejętność głębszego wyrażania nie tyle swoich uczuć, co nurtujących Nas z osobna problemów stricte związkowych.
I tak ma to miejsce w Twoim przypadku. Wielu z Nas - w tym również ja - padło tego ofiarą. Najprościej jest mówić komuś o tym z zewnątrz - przez gadulce, skype, meile i etc. - niż obgadać temat do szpiku kości we dwoje. choćby nawet miało boleć i powodować złość poprzez płacz.
To co robi Twój facet jest szantażem emocjonalnym na Tobie, a jeśli dojdzie do kontaktu w realu... do zdrady fizycznej jest niedaleka droga. Poszedł na całego, bo "znalazł" kogoś, kto jego bolączki "rozumie". Ale zarówno on jej jak i odwrotnie nie zna na tyle, co Wy siebie.
Chwilowe zauroczenie, motylkomania i etc., bo takie są tego objawy, niosą za sobą kolosalne w skutkach efekty. Nie tyle dla Ciebie co dla Niego. On poza nią świata nie widzi z tego w/w powodu i teraz masz dwa wyjścia: albo nakłonić go do wizyty u psychologa - nawet wspólnie - albo niestety wycofywać się rakiem z Waszego związku.
Zajmij się sobą  - i dziećmi - "po kokardę", ale sobą przede wszystkim. Jeśli on nie widzi jakichkolwiek podstaw do ratowania Waszego związku, bo ona jest "ważniejsza" - tak kolokwialnie i brutalnie mówiąc... nic tu po Tobie.

Czytałem ze zrozumieniem i w tym samym co i Wy celu jestem na forum. Nie mniej jednak tli się w Was - bo we mnie już dawno zgasło - światełko nadziei by partnera jakoś z tego błędnego koła wyrwać. Wyrwać Waszym udziałem w tym kołowrotku. A to jest niestety awykonalne, dopóki oni sami się o tym SAMI nie przekonają.

Powód jest banalnie prosty - niedojrzałość intelektualno - emocjonalna do bycia z kimś w związku. Bo o problemach w nich się mówi między sobą, a nie ucieka w otoczenie i świat wirtualny. O czymś takim jak rozmowa uczą Nas od małego, ale jak widać nie każdy potrafi z tego zrobić użytek; a już w związku zwłaszcza.
Ich zauroczenie i olewczo-ignorancki stosunek do Was, będące glównym powodem rozpadu - podałem w poście do Żanki. To jest jedynie wierzchołek całego clou Ich problemu, przez który Wy cierpicie.
Czują a raczej czuli się niekochani i niedoceniani w związku, co znalazło odzwierciedlenie w "panience ze szklanego ekranu". Dlaczego Wy poszłyście w odstawkę? Odpowiedź jest prostsza niż myślisz. Umieją powiedzieć innym to, o czym z Wami nie potrafili porozmawiać; a przyciśnięci do muru zaczną przebąkiwać coś o sygnalizowaniu problemu. Sygnalizowali to indianie, ale dymem.

Witajcie

czy jestem? no właśnie on by chciał żeby przez całe życie było tak jak na początku małżeństwa- cud miód i orzeszki ale wiadomo życie to nie bajka i z czasem przybywają problemy a on che cały czas na różowo tylko on nie zdaje sobie sprawy że nie wkracza w związek nowy z czysta karta tak jak to było u nas  tylko troszeczkę zapełnioną i już od samego początku będą mieli pod górkę

bags - próbowałam go nakłonić do wizyty u psychologa itp ale coś Ty nawet o tym nie chciał słyszeć , zgadza się że łatwiej  komuś obcemu mówi o swoich problemach ale jak go pytałam czemu do mnie nie przyszedł szczerze pogadać skoro czuł że coś się kończy to powiedział że przecież "coś " mówił a reszty miałam się domyśleć - a co ja jasnowidz jestem (dobre z tym sygnalizowanie dymem , tak ona jest teraz dla niego najważniejsza i wiem że ani prośbą ani groźbą nic nie zdziałam

skarbonka mi też się  wydawało że rozmawiamy o wszystkim no widać żyliśmy na dwóch różnych planetach

Nasza rozmowa z dzisiaj oczywiście powiedziałam że już więcej nie będę ale no właśnie spytałam go czy jest pewien na 100 % swojej decyzji , odpowiedział że na 99 % bo zostawia sobie furtkę , powiedziałam mu że furtka jeszcze jest uchylona , to zapytał jak długo będzie , powiedziałam że nie mogę mu podać daty ale z czasem ta furtka pewno będzie się zamykać aż się zatrzaśnie i tylko kluczykiem będzie można ją otworzyć ale ten kluczyk trzeba będzie jeszcze mieć i jeszcze jedno m?śle że decyzję o wyprowadzce podjął pod wpływem jej słów , wiecie co mu kiedyś powiedziała że strasznie jej ciężko z tym że on jeszcze z nami mieszka, przebywa i kładzie się ze mną do jednego łóżka no kurna biedactwo jej ciężko mąż twierdzi że to nie jest pod wpływem jej słów ale on będzie bronił swoich racji do upadłego nie ważne czy ma rację czy nie , pod znakiem zapytania stoi też kiedy ona pojawi się w Gdańsku bo mieli ją przenieść z fili z tej Piły do Gdańska ale na razie nie wiadomo więc jeszcze chwilkę będzie miał okazje jeśli się wyprowadzi pomieszkać sam i bez niej i bez nas może dobrze mu to zrobi i jeszcze coś przemyśli, ale wiecie co stwierdziłam że ten szantaż emocjonalny o którym pisał bugs to jest straszna rzecz bo drugi człowiek wykorzystuję swoją "władzę"to że wie ze  kochany do gnojenia drugiej osoby bo jak można to nazwać a to bardzo boli może nawet bardziej od przemocy fizycznej (nie wiem nie doświadczyłam)

No to ładnie , może wstyd się przyznać , ale wszystkie punkty pasują. Przez rok czasu właśnie to przerobiłam.
Ja Ciebie to powinnam po stopach wycałować

Mam dziś kryzys. 13 dzień od rozstania, powoli zaczyna do mnie docierać. Pół dnia ryczę, walczę ze sobą żeby do niego nie napisać, nie zadzwonić. W poniedziałek są moje urodziny i mieliśmy spędzać je i ten weekend razem. Pęka mi serce i cały czas te wspomnienia. Zrobiłabym wszystko żeby cofnąć czas... Poradźcie jak to przeżyć bo mam ochotę leżeć na podłodze i wyć w głos...

Dobre Tak trzymaj

http://www.youtube.com/watch?v=WaSy8yy-mr8

Hej kobietki, witam w klubie... u mnie od kwietnia to samo co u Was.. Żania, mój Mąż również wybrał panienkę z internetu niż mnie własną żonę... z tym, że Ona niby wielce zakochana w nim za każdym razem odwoływała umówione spotkania. A On bieduleczek wielce zakochany wciąż naiwnie trwa i myśli, że będą już wiecznie razem... Tymczasem Ona pogrywa z nim jak chce..Zrywa z nim, to wraca... pozwala innym kolesiom poznanym przez neta przyjeżdżać do siebie i wstawia zdjęcia z nimi na Facebook, a mój Mężulek umiera z miłości, i jest na każde jej skinienie mimo to.. Patologia straszna. Ja mimo wszystko go wciąż kocham (czasem brzydzę się sama sobą za to), i nie mogę patrzeć na jego poczynania.. Zaś kontakt z jakimkolwiek innym facetem mnie paraliżuje.. Łączę się z Tobą w tym bólu, wiem jak to boli.. I wciąż zadaję sobie to samo pytanie co Ty.. Czemu nie wybrał mnie.. kobiety, żony która zrobiłaby dla niego wszystko, która go wspierała, kochała i życie by za niego oddała, dla nic nie wartej "kobiety" którą może mieć każdy...? Nigdy tego nie pojmę...

Remedios...współczuję...u Ciebie to 13 dzień, u mnie leci 5 miesiąc.. i kiedy już ostatnio myślałam, że jakoś zaczynam sobie z tym radzić i powoli iść do przodu..znów mnie chwyciło.. znów wyję każdej nocy, w najmniej odpowiednich momentach... Wczoraj wystarczył tylko widok jesiennych drzew, spadających liści, pochmurnego nieba - bym wyła całą drogę ze sklepu tak ot, po prostu.. Strasznie to ciężkie... Też mam ochotę jak Ty połozyć się, wyć w niebogłosy i dodatkowo.. już nigdy się nie obudzić.. Za cięzkie to wszystko ehh...

Żania, nie, nie mieszkamy razem.. już od 5 miesięcy. Wyprowadziłam się od razu na drugi dzień, kiedy tylko odkryłam, że mnie zdradza. Nie zatrzymał mnie..Ja na samym początku myślałam, że serce pęknie mi z tęsknoty, ja nie żyłam - ja tylko istniałam.. od tego czasu, widzieliśmy się 3 razy, za każdym razem próbowałam namówić go na terapię, ponieważ widziałam, że jest między nami jeszcze chemia, On sam to czuł, i kiedy już wydawało się, że może będzie lepiej, że może coś do niego trafia.. wycofywał się..mówił, że moglibyśmy spróbować, gdyby nie było jej.. a ja wtedy czułam się jak gówno - jak nic nie znacząca istota, czułam i do dziś czuję się nikim. Czuję się gorsza, czuję że nic nie znaczę...Jego kochanka to bardzo zły człowiek. Tak jak u Ciebie - wiedziała od początku, że ma żonę mimo wszystko brnęła w to dalej, nigdy nie zapomnę jak przyjechałam po rzeczy, jak zadzwoniła i powiedziała do mojego męża- żeby mnie wyrzucił z domu i kazała mi "spierda...". Nigdy nie zapomnę tych chwil, tego upokorzenia. To zostaje w człowieku na całe życie..A ja głupia mimo wszystko wciąż czekam, wciąż kocham - wiem, że za bardzo, że jestem od niego uzależniona - boję się, że nigdy przy nikim nie będę się już czuć tak jak czułam się przy nim, że w każdym mężczyźnie będę szukać jego namiastki.. To tak wciąż boli, że czasami nie mogę wytrzymać..

Co do Twojej dzisiejszej sytuacji, to wyobrażam sobie jak musiałaś się czuć.. Wydaje mi się, że Twój Mąż specjalnie nie powtórzył tych słów.. na złość Tobie. Co do dzieci - myślę, że powinny znać prawdę. Mimo, że jest brutalna, ale nie powinniście ich oszukiwać. A co, jeśli Tatuś jednak nie wróci? A one będą żyły wciąż nadzieją? Wiem jak to jest.. bo sama byłam takim dzieckiem.. Niemniej jednak trzymam za Ciebie mocno kciuki, aby decyzja którą podejmiesz była dla Ciebie i dzieci jak najlepsza :*

Widzę Żania, że Ty podobnie jak ja swego czasu przykładasz wielką wartość do słów sakramentu małżeństwa. Mi tak to zostało do dzisiaj
Dla Nich, osób tak "medialnie" zauroczonych to jest nic nie znaczący aspekt w konfrontacji z kochankami. Kurza ślepota, pomroczność jasna, nie wiem.

Ja w swojej walce użyłem ciężkiego kalibru, bo poprosiłem Naszego duchownego o wstawienie się w rolę mediatora. Liczyłem na fakt, iż On jest autorytetem dla żony i osobą przygotowującą Nas do ślubu w kwestii nauk, to coś na tym zyskam.
Autorytet stał się za przeproszeniem szatanem a ja, to już wiadomo...

Tymi kategoriami i wartościami sakramentalnymi niestety nic nie ugrasz... sprawdzone i doświadczone.