Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Hmmm... KiedysBylam: Odpowiadając na Twoje pytanie - jeśli lubisz tego gościa,jest sympatyczny, miły, czujesz chemię i coś może z tego być, to idź w to Ale bądź ostrożna. Po takich przejściach ostrożności nigdy nie za wiele

A jeżeli to ma być tylko na zasadzie "klin klinem", to odradzam, bo możesz tylko wyrządzić krzywdę i sobie i jemu.

No to nie zbywaj go i jak to się mówi "go with the flow"

Nie planuj z nim od razu ślubu i dzieci, spędzaj z nim czas, poznawajcie się stopniowo i po pewnym czasie sama będziesz wiedziała czy to "to".

Piszesz, że nie jesteś nim zauroczona. Ja gdzieś kiedyś czytałam, że im człowiek starszy, tym trudniej jest mu się zakochać. Może dlatego nie czujesz już tych młodzieńczych "motylków w brzuchu"

Ps. A nawet jeśli nic Wam nie wyjdzie w sensie związkowym, to może się z tego np. narodzić fajna przyjaźń. Same plusy

Fragi - dzieki :DDD

niby niepotrzebnie juz mysle na zapas ale taki czlowiek wlasnie glupi jest!!! ze nadal na papierze mam meza - to raz. a dwa, ze wlasnie zawsze taka bylam - jak juz cos z kims to potem mialam chlopaka przez 7 lata, a potem znalazlam meza, czyli kolejne 6. i tyle z moich zwiazkow. nie jestem po prostu przyzywyczajona, do nie wiem, od tak spotykania sie z kims, flirtowania, takiego bycia nie bycia wiec jakby jak cos sie zaczyna dziac to jakby odruchowo zaczynam o tym myslec tak, a nie inaczej, n oael teraz tego juz nie chce. bo chce pokorzytsac i sie pobawic, ale nie chce traktowac tego zbyt serio. po prostu sam fakt ze nie mysle o jm, ze sie usmiecham, daje mi pozytywna energie...i jakby uswiadamiam sobie sama przed soba jak bardzo tgo potrzebuje, jak bardzo mi tego brakowalo - tej jakiejs troski troche, zainteresowania, spojrzenia

sobiesama - dziekuje. tylko co konkretnie masz na mysli mowiac badz czujna? Ja wiem, tak sie mowi, ale tak konkretnie? Co to oznacza? co powinnam/ nie powinnam robic ?

Ja mam na myśli tylko to.. żebyś niczego nie żałowała. Wiadomo, że jesteśmy po rozstaniu z obolałym seruchem i może zbyt łatwo, będzie to serce zawładnąć, namówić. Nie wiem, głośno się tylko zastanawiam razem z Tobą Rób tak, żebyś potem, jeśli to nie wyjdzie nie wyrzucała sobie nic. Nie chodzi mi żebyś się powstrzymywała, czy nie próbowała, nie zrozum tego tak. Idź do przodu z rozwagą. Jak to mówi moja mama BĄDŹ MĄDRA. I dla własnego dobra na nic się nie nastawiaj i nie zaklądaj.
Jest fajnie, obojętnie jak to się skończy, przeżywasz wkońcu miłę chwile. I to się liczy. Trzymam kciuki

A to są bardzo mądre słowa porzucona.
Mój eks, chodzi jak struty, chowa się po kątach. Normalnie muszę się nawracać na dobre tory, żeby mi się szkoda go nie zrobiło przypadkiem. I zastanawiam się czy takich psychofagów czasami dopada jakieś sumienie. Wątpię. Choć bardzo bym chciala. Nie dochował mi wierności (oczywiście kłamał jak wychodziły informacje) a biorąć pod uwagę fakt , że próbował ciągnąć na dwa fronty mówiąć np. "daj mi trochę czasu, potem pewnie będzie wszystko dobrze" i nie chciał być, ale nie chciał się do końca rozstać, pewnie ta nowa nie była taka pewna. I może minka smutna bo jednak nie wyszło. Biorąc pod uwagę, jak pięknie potrafi się zaprezentować, zaraz pewnie pojawi się nowa, ale teraz chodzi z miną
I właśnie jak można TAK KOŃCZYĆ. Jak można być taką świnią, oszukiwać, zdradzać, kłamać. Osobie której tydzień wcześniej się mówiło KOCHAM CIĘ. Tacy ludzie chyba nie rozumieją powagi tego słowa. I mi taki facet napluł  w twarz. A ja myślałam że go kochałam, myślałam bo przecież takiej osoby nie da się kochać. I teraz trzeba się z tego leczyć i naprawiać. Ze złudzeń.

Hm, czerwona lampka...
Kiedy ktoś jest za miły, szczególnie ktoś kogo mało znam, to rodzi się pytanie:
- czego ode mnie tak naprawdę chce ?

facet ma Ci płacić za wynajmowanie mieszkania ?

no oczywiscie ze mi placi za wynajem mieszkania. najpierw przywizol depozyt, teraz zaplacil za 4tyg z gory. ogolnie to on jest taki bardzo zdystansowany, spokojny bym powiedziala. on zrobil te wszystkie rzeczy ale nawet nie wspominal ze 'o umyklem ci ekspres'. ja to wszystko po prostu zauwazam, bo jestem tez wyczulona. niewazne, niech sie dzieje co chce..... jak cos wiecej tak naprawde sie wydarzy to wtedy bede myslec. teraz juz analizuje bo czuje sie jakbym cos zlego tak naprawde robila....

Nie dam rady przeczytac tych wszystkich postów, co u Was stara ekipo:)

Popieram kolege! uwazaj Kiedysbylam na niego! ze swojego doswiadczenia wiem, ze nie da sie nie angazowac jak to nam sie wydaje. Czesto jest tak, ze druga strona angazuje sie bardzo a my nawet tego nie zauwazamy, a potem jest kwas.
Tymbardziej, ze to Twoj lokator, lepiej uniknac nieprzyjemnych sytuacji na przyszlosc!
Tak wiec, zimny kompres na glowe i mniej winka i nic na sile, jak ma cos byc, to bedzie. Predzej czy pozniej
Ale milo, ze jest ktos kto wywoluje usmiech na Twojej twarzy!
pozdrawiam

Witam Wszystkich starych (stażem) i nowych .
Dawno mnie nie było, ale w moim życiu od końca czerwca nastąpiła straszna rozpierducha.
Nie dotyczy to moich relacji z żoną. Tu jest wszystko OK.
Myślę, że do końca września sytuacja moja ustabilizuje się.
Nie wiem czy uda mi się nadrobić zaległości w tym wątku, wątpie.
Ale proszę, pamiętajcie, że jestem z Wami i zawsze będę Was wspierał.
Pozdrawiam cieplutko i do poklikania

ok, czyli co? pojawia sie ktos - bo pojawil sie, tak mozna to nazwac, cos sprawilo ze przyszedl obejrzec ten pokoj i i mi i jemu jakos wszystko spasowalo ze zamieszkal. czyli pojawil sie. spedzam milo czas - normalne, prawda, na poczatku zawsze tak jest. i co? jest tak fajnie poki co ze powinnam zalozyc z gory ze to ma zle intencje, chce sie ze mna przespac a do tego sypiac z innymi? Nie, ja naprawde jestem bardzo ostrozna, staram sie. Ale faktem jest ze wczoraj spedzilismy kolejne 8 godzin razem. bez jakis 'szalow' pieknych komplemencikow do bolu. nie - zjedlismy, posprzatalismy po jedzeniu, obejrzelismy film i duzo porozmawialismy. o mnie, o nim. rozmwialam z nim na wszystkie najwazniejsze dla mnie tematy - choroba mamy, moj jm, no i o nim rowniez. od poczatku wiem jaka jest jego sytuacja - nie ukrywal. tez jest rozwodnikiem, ma syna w Polsce. Kiedys juz bym go skreslila, nawet do towarzystwa - bo rozwodnik. Kobiety tez zdradzaja, Bags, wiesz ze czasem sytuacja jest odwrotna, ze to facet jest mniej winny, prawda ? Tylko ze punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia. Teraz sama zaraz bede rozwodka. no i co ? jestem gorsza niz bylam kiedy bylam 'panna'? Nie, na pewno madrzejsza. Niewazne, nie znam go - oczywiscie. Ale mam ochote poznac. Nie planuje, nie nastawiam sie. Ale co powinnam robic? Z gory zalozyc ze jest jakims oszustem i nie spedzac z nim wiecej czasu, mimo ze jest mi fajnie, ze czuje sie bezpiecznie, ze usmiecham sie i ze od 2 dni nie pomyslalam w zasadzie o jm? Pytam powaznie, doradzcie. Ok, piszecie ze pewno klamstwo i nastawienie na czerpanie korzysci ze mnie. Czyli co? Wiecej nie spedzac czasu razem? Poki co to obawiam sie bardziej ze to on moglby posluzyc mi za moja 'koldre' i odskocznie, a nizeli ja jemu.

Mayk - zgDam sie z toba w zupelnosci. kazdy kto mnie troszke tutaj zna na forum, pewnie zrozumie co mialam na mysli i wie jak dlugo juz  sama tez cieprie. Nie mam ochoty robic krzywdy ani sobie ale nikomu innemu tez nie. Napisalam to troszke ironicznie? nie wiem jak to okreslic. Mialam na mysli, ze wlasnie biore pod uwage to co on czuje/poczuje i ze nie chcialabym zeby potem byl 'kwas' ale wlasnie na ta chwile uwazam bardziej prawdopodobne ze to on moglby liczc na cos powazniejszego niz ja sama. niewazne. nie czuje sie gotowa, jest naprawde fajnie i nie bedzie dalej, kurde troche szczescia chyba mi sie nalezy, troche oddechu po tych 5-6 miesiacach od definitywnego rozstania. Ale powiem mu tak jak jest i zeby po prostu nie oczekiwal zbyt wiele bo ja nie wiem co bedzie. zreszta, naprawde jak macie jakies dobre rady to chetnie poslucham

Ostrożność nigdy nie zaszkodzi mieć. A napisałem to w kontekście takim, że Ty możesz przez to być pociągnięta do odpowiedzialności przy rozwodzie z tytułu zdrady. Skąd możesz wiedzieć - a już tym bardziej przypuszczać - co za patent strzeli Twojemu jm do głowy, tym bardziej za namową jego kochanki? Miej się na baczności pod tym kątem

Bags - tez juz o tym myslalam, o rozwodzie. Ale rozwod prawdopodobnie bedzie tutaj, nie w Polsce. Szybciej i mniej bolesnie. Ze wszystkim do tej pory sie dogadalismy, mam nadzieje ze i tutaj nie bedzie neispodzianek. Tutaj podpisujesz papiery, nie idziesz nawet do sadu, nie widzisz sie nawet i nie mamy zupelnie o co juz walczyc. zobaczymy. Ok, co do lokatora - dziekuje za wszystkie opinie, jak widac - co czlowiek, to inne podejscie i opinia (biorac pod uwage rowniez te z mojego watku). Troche chyba wyluzuje sama, ostudze go ze tak powiem. Powiem mu dzisiaj po prostu jak jest i tyle. Czas pokaze...

Tu nie ma reguły, jak wszędzie. Ale i odchyły od tej normy wszędzie są, krawężnik krawężnikowi nie równy. Sam mam policjanta w rodzinie i oddzielenie jego pracy od życia prywatnego jest mocno zarysowane. Co w pracy, to w pracy; co w domu, to firmie nic do tego. I na odwrót.

Zerknij tu: http://www.netkobiety.pl/t49062.html

dobry wszystkim, jak tam dzisiaj nastroje? Fragi, jak tam?

u mnie tez pogoda do duu i zimno. Ale nastroj calkiem dobry. Od kilku dni, po chyba nei wiem 200 dniach - bo tak jakby policzyc od grudnia zeszlego roku, on i to cale bagno nie jest moja pierwsza mysla po przebudzeniu. i to dla mnie tak dziwne ale zarazem pozytywne ze brak slow. Tylko ja juz chyba sie uzaleznilam od tego myslenia i pragnienia jego powrotu, ze teraz jak nie robie tego od kilku dni, to dziwnie sie czuje, jakbym nawet miala jakies wyrzuty sumienia ze juz o nim nie mysle, ze tak jakbym pogodzila sie z tym ze tego malzenstwa juz nie ma.... heh ( o to chyba chodzilo prawda?). Nie, ale dziwny etap znowu teraz mam.

Kiedysbylam: To jeszcze dłuuga droga przed Tobą. Wiem po sobie. Kolejnymi etapami będą złość, żal, smutek i analizowanie tego co zrobiłaś źle (choć prawdopodobnie nie ma w tym Twojej winy). Generalnie przed Tobą ogromna huśtawka nastrojów.
Najważniejsze jest to, że w końcu przestajesz zaprzeczać i czekać na powrót łaskawego Pana Męża i przyjmujesz do wiadomości, że to już koniec. To pierwszy krok do wyzdrowienia

A jak tam sprawy z lokatorem?

Witam ;-)
Podpytywana, odpowiadam, że trzeci dzień (WOW!) nastrój znośny, nawet powiedziałabym, że jest fajnie. Pod warunkiem, że nie jestem w domu.. Więc wiem, jakie to złudne. Kazano mi nie liczyć dni dobrego nastroju, tylko nim się cieszyć, więc tak też robię ;-)

Pomimo pogody do bani i tego, że przemokłam dziś do suchej nitki.. Zaczekam do wieczora, bo wiem, że taka pogoda nigdy pozytywnie nie wpływała na moje wieczorne humory, więc strach się bać, ale no właśnie.. Miałam nie martwić się na zapas ;p

Wiele zachowań nas łączy.. To "uzależnienie" od myślenia o byłym... Dziś się złapałam na tym w pracy. Pochłonięta dużą ilością obowiązków (jak to zawsze przy rozpoczęciu roku szkolnego) "zapomniałam" o nim.. I w pewnym momencie w głowie bardzo głupia myśl.. "Jak to? Nie myślisz o nim? Przecież był Ci taki bliski..." I zaraz uświadomiłam sobie, że powinnam się z tego raczej cieszyć, a nie mieć wyrzutów sumienia, że umiem w miarę się ogarnąć chociaż w pracy.. Więc sama siebie nie za bardzo rozumiem właśnie w tej kwestii myślenia i nie myślenia o byłym.. Cieszę się, że są to jakieś obrazy jego osoby, że nie jest to już takie "bliskie''.. Już rzadko "czuje" jego zapach, czy dotyk dłoni.. Po prostu myślę na zasadzie "Ktoś kiedyś w Twoim życiu był. Ktoś, kto bardzo Cię zranił.. " Rozumiecie to dziewczyny..? No i to myślenie rzaaadko mnie opuszcza niestety..

Kiedysbyłam- cieszę się, że dogadujesz się z Lokatorem, to chyba najważniejsze, że jest po prostu z kim spędzić miło popołudnie. I że wyjaśniłaś mu charakter Waszej relacji...  Aż Ci normalnie zazdroszczę

Mimo pogody nie nastrajającej życzę Wam duużo uśmiechu!

Fragi  no dokladnie tak jak piszesz nie no ja sie dziwnie czuje jak nagle nie mysle o nim, albo mysle o jakies 80% mniej niz przez ostatni czas, ale tak naprawde baaaaaaardzo sie z tego ciesze. BARDZO. Po to po prostu bylo samobiczowanie, samokatowanie sie, ale z 2 strony wiem ze to nei jest tak latwo samemu zmienic, ot tak po prostu: 'wiem, ze nie powinnam o nim myslec to przestane'. No niestety sie tak nie da. U mnie, nie ukrywam, ze standardowa sytuacja - pojawil sie ktos inny w moim zyciu (nie, ze prywatnie, ale tak ogolnie) bo nowa osoba ogolnie, bo plci meskiej i do tego spedzamy teraz duzo czasu razem, to po prostu moje mysli, w jednej chwil iw sumie odwrocily sie od jm. Cala moja energia ktora skupialam na wciaz mysleniu, smutku, teraz przekladam na cos innego. Nie wiem na ile warte jest myslenie o lokatorze, nie wiem na ile wart jest czas ktory teraz razem spedzamy. Nie wiem. Ale staram sie nie stac zgorzkniala mloda rozwodka ktora wszystkich facetow bedzie teraz uznwac za stracony gatunek. Staram sie korzystac z dnia dzisiejszego, czuje sie zadowolona, coraz bezpieczniejsza zyciowo ogolnie a do tego ze troche sobie poflirtuje ( po raz 1 w zyciu tak naprawde!!) to chyba wszystko jest lepsze niz tkwienie w tym w czym tkwilam przez ostatnie w sumie 8-9 miesiecy (jeszcze przed rozstaniem). i tego kazdej z WAS zycze. jakiegos takiego zapalnika, w postaci kolegi, kolezanki, nowej pasji, ktore naprawde jakos was uzdrowia, zapala, odciagna uwage....

Fragi - heh no jest wesolo, to fakt. Wracasz do domu, a tam nie panuje cisza i ciemnosc, ale swieci sie swiatlo, cos tam gra a do tego od wejscia czujesz OBIAD. nie banana (heh), nie jogurt, nie kanapke (to juz musialo mi sie chciec), ale normalny obiad, do tego ugotowany przez kucharza od kilku dni nie wlaczylam nawet telewizji. To sa takie sprawy ktore wiele mi uswiadamiaja bo pokazuja zmiany jakie zachodza w moim codziennym zyciu.

Porzucona - n otak wlasnie jest, ze zapomina sie najpierw na chwile, ale potem na troche dluzsza, a potem na jeszcze dluzsza. To sie naprawde dzieje. Tylko bardzo powoli niestety, ten caly proces.

Fragi20: Niestety u mnie dziś znowu dołek. Pogoda nie nastraja pozytywnie, a w dodatku dostałam odpowiedź z tej firmy gdzie byłam na rozmowie w sprawie pracy. Niestety nie dostałam się do kolejnego etapu i trochę mnie to wszystko podłamało.

Ostatnio zaczęłam szukać jakichś kursów, szkoleń, dodatkowych zajęć, czegokolwiek żeby mieć motywację do wyjścia z domu. Chciałam się zapisać na kurs tańca, ale lekcje zaczynają się dopiero pod koniec miesiąca więc szukam czegoś innego bo taka bezczynność i myślenie o NIM mnie dobija

Porzucona- przykro mi, że się nie dostałaś i że u Ciebie dołek... Ale.. Na tej jednej pracy świat się nie kończy, a dołki ponoć w końcu też mijają Nie załamuj się tylko.! Ściskam Cię mocno! :* Pogoda dobijająca, to prawda, ale wejść pod kocyk z laptopem i "pogadać" z Wami w sumie dobrze mi robi

Ja też szukałam zajęcia na siłę, kursu.. Nic mi z tego nie wyszło.. Niestety u mnie "na siłę" to ja jedynie na piwo umiem wyjść Więc zaprzestałam na siłę szukać sensu swojego istnienia. Skupiłam się bardziej na Mamie, która jest po zabiegu i wymaga pomocy w pracach domowych, na pracy, którą tak lubię, na studiach, które olewałam, bo weekend przecież to był "nasz czas".. I na szczęście dziś akurat siedzę w domu, żadnych planów i jakoś mnie to szczególnie nie gryzie.. Aż dziwne..
Mayk- miło, że jesteś z nami, mimo, że jesteś już na "prostej" (jeśli dobrze zrozumiałam).

Tak.. To porównanie stanu zaraz "po", a jak teraz mi się ''żyje", to dochodzę do podobnych wniosków.. Te wieczory, jakby ktoś wyrwał mi część mnie... Ta niemożność wstania z łóżka.. Nie chcę nawet tego wspominać.. Bo właśnie "po co?" W imię czego tyle cierpienia ? Teraz lekko nie jest, ale właśnie.. Jakiś sens jest.. Wstaję, uśmiecham się coraz częściej, maluję paznokcie (choć na początku wydawało mi się, że już nigdy nie pomaluję na czerwono, bo on tak lubił, to teraz po co?) - ano właśnie dla siebie! Dla własnego komfortu i dobrego samopoczucia. I wciąż odkrywam w sobie coś.  I to takie dziwne, bo początkowo moja samoocena była poniżej poziomu morza, teraz, z każdym dniem czuję się ze sobą lepiej! I to takie dziwne,... Tyle krzywdy mi wyrządził, tym, że wciąż nieświadomie walczyłam o uznanie w jego oczach.. Ależ ja byłam "dziwnie" zakochana.. Ślepo..

PS. Uśmiechaj się jak najwięcej!

Tak Polak mądry po szkodzie a w trakcie to masakra-mało powiedziane tragedia ale i  tak trzeba z tego wyjść więc uwierz im wcześniej tym lepiej,po kija przedłużać sobie kwarantanne i zamotanie z myślami.Przekonasz się sama kiedyś że mam racje.Zawaliłem z podobnych problemów prawie 2 lata życia.Dziś patrząc z perspektywy wiem że jak kretyn je po prostu zmarnowałem.Niestety takie jest życie że czasami w to co święcie wierzymy staje się pewnego dnia iluzją.Trudno, należy się z tym pogodzić ponieważ i tak nigdy nie wejdziesz do tej samej rzeki,szukaj innego strumienia.Ja jestem w wyśmienitej formie dziś bo się kompletnie odciąłem od przeszłości,było to niesamowicie trudne ale jest możliwe.Przemyśl.

Fragi i kiedysbylam - zazdroszcze. Pamiętam jak czytałam Wasze posty i było kiepski, jest spora róźnica, wychodzicie na prostą i to bardzo fajnie.

Porzucona - no to ja dołuję razem z Tobą. Mnie skwaszona mina eksa, w pracy dobija. Przypomina mi że przez niego jestem nieszczęśliwa, i co ? może on teraz też po tym co poodwalał? Kurna mać. Zaliczam dół, już któryś dzień. Zajebiście.

Dajcie te punkty.Zaciekawiłam się.

Punkty od Bagsa a od mojej osoby taka drobna sekwencja myślowa.Zawierając związek przewiduj jego zakończenie zaskakujące Cię,powodem,terminem,sytuacją,strategią drugiej strony.Nie masz prawa wtedy dać się złamać,masz zaaplikowaną szczepionkę odpornościową jak przed grypą.Żyjesz dalej.

Hmmm... To chyba nie jest za dobre rozwiązanie. To tak jakby całe życie żyć z myślą "po co się starać? kiedyś i tak umrę". Ja myślę, że nie można z góry zakładać, że związek małżeństwo się rozpadnie, bo wtedy jaki byłby sens się w to pakować?

Sens zawsze jest ale niestety nic nigdy nie okazuje się wieczne.

Chyba trochę przesadzasz. Moi rodzice są ze sobą 30 lat i są naprawdę zgodnym, kochającym się małżeństwem i (odpukać) nie zapowiada się na to, żeby miało się coś zmienić w tym temacie. Więc nie mów, że nic nie jest wieczne. Jasne, stworzenie dobrego, trwałego związku nie jest łatwe ale nie jest też niemożliwe. Ja w to ciągle wierzę

Jestem tu nowa i chciałabym podzielić się moją historią, gdyż szukam pocieszenia o ile jest to w ogóle możliwe.
Mam 33 lata już po jednym rozwodzie(!) Od 5 lat jestem w innym i wydawało mi się stabilnym i szczęśliwym związku z mężczyzną, którego uważałam (choć może zabrzmi to banalnie) za miłość mojego życia!
Okazuję się po 5 latach, że mój cudowny mężczyzna mnie zdradza!!Jestem tego pewna - kobiety czują takie rzeczy, są sygnały, których nie da się przeoczyć - wracanie późno z pracy, nagłe spotkania służbowe późnym wieczorem, wyjazdy służbowe, których wcześniej nie było i telefon schowany w samochodzie zapinowany, o którym teoretycznie powinnam nie wiedzieć, bo jest ukryty! Coraz częste kłótnie i obojętność całkowita na to co się ze mną dzieje!
Wiele przeżyliśmy razem, to były chwile piękne i cudowne pełne szczęścia i radości ale także chwile tak trudne, że niektórym ciężko będzie je zrozumieć - mój kochany trafił do z.k. za stare grzechy na rok i miesiąc, a ja zostałam sama ze wszystkimi problemami i kłopotami. W tamtym momencie odwrócili się od niego wszyscy - rodzina i "przyjaciele" zostałam tylko ja. Wspierałam go, jeździłam na widzenia co tydzień, odwiedziłam każdego dyrektora, kierownika i wychowawcę w z.k. by ułatwić mu pobyt tam. Robiłam mu zakupy i wysyłałam paczki. Pokłóciłam się o niego z całą moją rodziną! Przepraszał, że przez niego cierpię, prosił bym go nie zostawiała i obiecał, ze będziemy zawsze razem! Że nigdy nie będzie w stanie mi się odwdzięczyć za to co dla niego robiłam i ze byłam z nim.
Myślałam, że po tym co przeszliśmy już nic nie będzie w stanie nas rozdzielić, że zawsze będziemy się kochać. Okazuje się, że po 2 latach od jego wyjścia z z.k. tą wielką miłość i lojalność czuję tylko ja!! Nie mogę wręcz uwierzyć, że po tym co przeszliśmy on robi mi coś takiego! Czuję rozczarowanie i ból nie do opisania i nie do zniesienia!!! Teraz też jest na "służbowym spotkaniu" - moje połączenia zbija a telefon ukryty przede mną jest włączony - czyli sprawa jest jasna!!
Gdyby nie fakt, ze kocham tego człowieka tak bardzo, że bez namysłu nawet 1 sekundy oddałabym za niego życie, uniosłabym się honorem i odeszła, ale nie mogę, bo jestem głupia i naiwna i mimo tych wszystkich oczywistych dowodów wciąż wierzę, że może jednak mi się wydaje, że mnie zdradza, może jeszcze wszystko się ułoży, choć podświadomie wiem, że to początek końca!! Szczerze mówiąc chciałabym zamknąć oczy i już się nie obudzić, by nie cierpieć, bo ten ból jest nie do zniesienia!!