Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

juz wchodze...

To mi też polejcie, ale smutać nie będziemy.

Scooby ja Ci szczerze radzę - nic nie rób. Jakkolwiek to zabrzmi - Twoja miłość leci coraz szybciej w przepaść i tylko patrzeć, jak uderzy o beton. Będzie Cie wiercić i kręcić - nic nie rób, Jej już nie ma w TWOIM ŻYCIU. Ona też musi zrozumieć, co miała, a co wybrała - upadek na samo dno.

Drogie Panie, co Wy mu radzicie ? Przecież On będzie przy niej rozedrgany jak narkoman na odwyku, a Wy mu kontakt osobisty radzicie..
Królewna wyczuje to piorunem i znów zmiesza go z błotem, bo będzie czuła że ma nad nim przewagę.

Nie było nawet tematu, jej wybór, ona wybrała palenie trawy, zadawanie się nie wiadomo z kim... Ja się starałem, przeżyłem piekło i nadal przeżywam. Teraz jej czas na ruch ale ja stawiam kreskę, za dużo zdrowia mnie to wszystko kosztuje... Nie potrafię już dalje tak cierpieć.

dziewczyny i chłopaki, cokolwiek by się nie działo nie piszcie do nich!! nie po tym jak Was potraktowali, to nie ma sensu przecież! Ja wiem, że jest mega ciężko, ale trzeba to przetrzymać!

Matrix sadziłam, że lepiej się juz czujesz. Rozumiem, że on nadal sie nie odezwał? Wiem, że cierpisz ale musisz wytrwać. Wydajesz się mega konkretną kobietą, wierze że masz w sobie tyle siły żeby przez to przejść!!

scooby moim zdaniem ta kobieta tylko czeka na to żebys za nią chodził żeby mogła Cie upokarzać, widać sprawia jej to przyjemność. Musisz wyznaczyć sobie granice! nie kontaktuj sie z nia ani jej rodziną, przecież dała Ci jasno do zrozumienia że nic z tego więcej nie będzie!

Kazdy w takiej sytuacji czułby sie podobnie, to nie ma za duzo ze słabością wspólnego. No dobra, a jak sie czujesz z myślą że np. mogłabys wsiąść w samochod i pojechać do niego. Zależy Ci bardzo na spotkaniu, więc jeśli tak zrobisz to przeciez nie odmówi Ci rozmowy. Byłabys skłonna to zrobić?

Samochodu nie posiadam, więc jedynie autobus albo rower wchodzi w grę (autobus z mojego miasta do miasta, do którego on ma 3 km albo rower od babci do niego bezpośrednio lub też do tego miasta), tylko jest jeden problem ? tą opcję już raz wykorzystałam ? podczas 5 dni ciszy 2 miesiące temu. O ile jego rodzina przywitała mnie naprawdę ciepło, to on sam zapytał, po co przyjechałam, ja zaś na to, że chcę porozmawiać (o czym już tu pisałam)... Generalnie na moje pytanie, czy on jeszcze mnie kocha, bo nie wiem, stwierdził, że powinnam wiedzieć, jak jest (zapewne był zły i dlatego nie chciał mówić wprost o uczuciach, jednak to, co powiedział, sugeruje stałość uczuć, dlatego teraz też nie mogę uwierzyć, że on mógłby już nic nie czuć). Mówił też wtedy, że miał  zamiar do mnie napisać. Potem oczywiście dalej byliśmy razem i pisał oraz mówił, że mnie kocha.

Biorę tą opcję po uwagę, ale jednocześnie boję się jego reakcji, bo może się okazać, że jeszcze jest zły i zareaguje podobnie (choć sam mówił, że gdyby on zerwał i chciał wrócić, to przyjechałby nawet do mnie, gdyby trzeba było ? czyli on walczyłby w ten sposób). Nie chcę, żeby czuł się osaczony. Jedyne, co mogę zrobić, to nalegać na spotkanie w tym mieście, do którego ma 3 km albo po prostu pojechać tam w weekend i napisać mu, że jestem tam i chciałabym się z nim spotkać, choć to brzmi niedorzecznie...

Być może nie odzywa się, bo nie zapytałam wprost, czy chciałby do mnie wrócić, gdybym się zmieniła i postarała naprawić swoje błędy ? gdy napisał, abym powiedziała wprost, o co mi chodzi, pisałam jedynie, że chcę dalej z nim być, naprawić swoje błędy itp., nie zapytałam go zaś, czy on chciałby powrotu ? więc przyjął do wiadomości to, co napisałam i może czeka na więcej?

Być może postrzegam tą sytuację w bardzo krzywym zwierciadle, zdaję sobie z tego sprawę, ale mój mózg wynajduje wszelkie możliwe wytłumaczenia istniejącego stanu rzeczy, nie potrafię stwierdzić, że nie ma szans ? przecież ludzie są różni, ludziom zdarzają się szczęśliwe powroty, nawet po latach...

Chciałabym pewnego dnia obudzić się jako całkiem inna osoba, poczuć tą siłę, jaką czułam jeszcze rok temu i znów wierzyć, że wszystko jest możliwe, że to cisza przed burzą... pozytywną burzą, że szczęście właśnie szuka do mnie drogi i, choć trochę zbłądziło, niebawem zapuka do drzwi.

z pozoru silna !!!!
najlepsze życzenia urodzinowe. samych pozytywnych, zaskakujacych, przyjemnych zwrotów akcji

A tak a propos dostałam życzenia od osoby po której bym sie tego nie spodziewała: właśnie od  Niego, jaka szkoda że własnie nie mam nic na koncie zeby podziękować ojojoj jaka strata hehehe ;p;p Pozdrawiam

Wszystkiego Najlepszego!

Psia mać, ale ze mnie frajer. Tak się zagadałem na mieście z przypadkowo spotkanymi kumplami, że nie w porę dostrzegłem jak sympatycznie wyglądająca brunetka się za mną ogląda. Nim zatrybiłem, było za późno. Wieczór jednakże należy zaliczyć do udanych.
Nie mogę się doczekać powrotu do pracy... :]

Matrix, pewna szansa istnieje, ale nie bierz to jako pewnik. Najlepiej żadnego wspominania o przeszłości - i jak Ci tak zależy - to jedynie dobra zabawa i wulkan pozytywnych emocji. I zachowaj ostrożność. A i najważniejsze - baw się dobrze.

sto lat , sto lat jedno zyczenie mam dla Ciebie badz szczesliwa

lexi, ja może nie aż taka stara ekipa, bo z tych nowszech, ale jedak.. czasem wpadam

Witajcie, zaglądnęłam tutaj co nowego i widzę, że baaardzo dużo..

tak osobiście, odniosę się do jednej osoby, scooby. bo pamiętam, że jak ostatnio widziałam Cie na forum, to własnie jakąś nową znajomość miałeś, ale niestety widzę, że nic z tego, tak jak u mnie... ale o tym trochę później.
scooby, absolutnie! Ja (i nie tylko) radzę Ci już nic nie robić. Będziesz tylko pogarszać sprawę. Ona musi się sama obudzić z tego wszystkiego, a do naprostowania jej ma swoją własną rodzinę. Wiesz, ja tez miałam taki desperacki pomysł żeby gadać z mamą mojego byłego. Zrobiłam to, ale to było w okresie przed ale i nieuniknionym rozpadzie, to nic nie dało.
Widze, że Tobie też kliny nic nie pomagają.. jak u mnie. Poznałam wielu facetów, ale jakoś miejsca zagrzać nie można było.. zdecydowaną większość od razu spławiałam. Był tylko jeden, który zdołał mnie oczarować i może i coś by z tego było, ale... to już dłuższa historia. Trochę za późno się pojawiłam w jego życiu mimo, że z początku wyglądało to całkiem inaczej. Natomiast jest tez taki któremu pozwoliłam walczyć i zbliżyć się do mnie, no i mam podobny problem do Twojego.. To nie to i żal mi chłopaka.

Teraz coś do wszystkich. Ludzie! Pierwsza i najważniejsza rzecz - zero płaszczenia się! To co musicie zrobić na samym poczatku jesli ma być mowa o jakichkolwiek próbach odzyskiwania, najwazniejsza rzecz po prostu priorytet, to odbudować swój szacunek i wartość w oczach tej drugiej osoby. Bo teraz oni nie mają za grosz szacunku do waszej osoby! Staliśmy zbitymi psami przez nich i to co trzeba zrobic najpierw, to pokazać że jednak nimi nie jesteśmy. Zawsze cenimy najbardzije to, co wydaje nam się wartościowe, to szanujemy najbardzije.. to co jest już dla nas niedostępne.
Wartość + Niedostępność -> to jest punkt wyjściowy, jeśli to się osiągnie to można o czyms dopiero gadac, ale nie raz jest tak, że wtedy już się nie chce, bo jest nowe, lepsze życie..

Przemyślcie to.

Dokładnie bgas... Na dużo rzeczy zacząłem patrzeć z innej perspektywy i rozmowy z Toba, nie głupie rozmowy pomagają mi się wyprostować więc wielkie dzięki dla Ciebie i innym użytkownikom tego forum... Rozmawiałem też z Dawidem i też mi dużo pomógł...

Klaudia 21 lat porzucilam 26 letniego nieudacznika i oszusta ! zaczelam ZYC !!!! teraz uwielbiam swoje zycie

Puk, puk... Czy jest tu ktoś?
Bo mi w takie dni jak ten - deszczowe i ponure - samotność boli najbardziej

Hej Fragi jak dobrze zobaczyć znajomego nicka
Powiedz co u Ciebie słychać, bo dawno już nie pisałaś.

Ja dzisiaj też cały dzień walczyłam ze sobą żeby nie napisać byłemu smsa o tym jak wielką złość do niego czuję i jak ogromny mam żal do niego. Wczoraj byłam na chrzcinach siostrzenicy i spotkałam się tam z całą rodziną. Wszystkie kuzynki w moim wieku były ze swoimi mężami i dziećmi albo są w ciąży. Kuzyni, młodsi o kilka lat byli ze swoimi dziewczynami/narzeczonymi, rozmawiali o ślubach, dzieciach... A ja po raz kolejny uświadomiłam sobie, że straciłam wszystko, że nie mam już nikogo i że zostałam z niczym... Zmarnowałam na mojego byłego kilka lat życia, podczas których mogłam poznać kogoś wartościowego i założyć rodzinę. A tak obudziłam się z ręką w nocniku i cholernie boję się tego, że już nigdy nikogo nie spotkam i zostanę sama;/ Tym bardziej, że przed 30-tką to już nie jest takie proste jak kilka lat temu. W dodatku przez tego kretyna (sorki za wyrażenie ale taka prawda) mam teraz taki uraz do facetów, że boję się otworzyć. Kiedy tylko pojawia się na horyzoncie ktoś, kto próbuje się do mnie zbliżyć,to uciekam gdzie pieprz rośnie.

Próbuję o tym nie myśleć, a przed popadnięciem w totalną depresję powstrzymuje mnie mój labrador Felek Jest wielkim pieszczochem i zawsze mogę się do niego przytulić To pomaga chociaż na chwilę...

Trochę się rozpisałam, mam nadzieję, że nie zanudziłam

Dziękuję za słowa otuchy Od razu się zrobiło trochę cieplej w serduchu

Ja też się powstrzymałam przed napisaniem do byłego, bo dokładnie tak jak Ty nie chcę mu dawać satysfakcji. Mam nadzieję, że jak nie będę się odzywać, to może chociaż troszkę go to zaboli, może zacznie się zastanawiać co u mnie i dlaczego nie piszę? Niech myśli, że jestem szczęśliwa, że poznałam jakiegoś faceta i że mam go już głęboko gdzieś. Przynajmniej tak sobie to tłumaczę, wtedy jest mi łatwiej powstrzymać się przed wysłaniem smsa

Tak, 85 to mój rocznik. Niestety I wcale nie czuję się młoda Zwłaszcza, że wszyscy moi koledzy- rówieśnicy mają już żony/dziewczyny/narzeczone i nie znam żadnego singla w moim wieku. Ehhh, życie... Chyba musisz mnie poznać z tymi Twoimi znajomymi kawalerami Moja mama się śmieje, że trzeba szukać jakiegoś młodszego

A co do tego, że każdego dnia będzie łatwiej, to fakt, jest łatwiej pod tym względem, że już nie myślę o nim każdego dnia. Choć to nie pomaga pogodzić się z tą cholerną samotnością.

Sorry Koleżanko, ale z takim podejściem do związków i patrzenia na pryzmat otoczenia - nawet tego najbliższego - jesteś śmieszna tak delikatnie i bez urazy mówiąc. A pisanie takiego eska do eksa to już błazenada do kwadratu z Twojej strony.
Wiesz w czym jesteś lepsza od tych piewców ślubno - związkowych? Ano w tym, że znasz już te fundamentalne kwestie lepiej od nich i co może się rozsypać w zwiazku; a i rozejść się po ślubie nie jest tak lekko jak teraz.
Już tu kiedyś pisałem i znalazłem poparcie Naszych forumowiczów, że cieszę się na widok zakochańców na ulicy i miziających się po kątach nie dlatego, że oni chodzą cali w skowronkach, lecz z faktu, że mogą być nieświadomi tego, co ich czeka, a co My przerobiliśmy. Egoistyczne podejście, wiem, ale przynajmniej nie dołuję sie motylkomanią innych, bo jakiś niezydentyfikowany obiekt latający odpadł ode mnie i jestem "wybrakowany". Cieszę się z tego co doświadczyłem, z czego wyciągnąłem wnioski i na przyszłość nie uzależniam swojego szczęścia od drugiej połowy. Bo cały wic tej radości leży we mnie, a nie w niej.

Bags: Nie rozumiem, dlaczego według Ciebie jestem śmieszna? Może mi to wyjaśnisz?
Piszesz, że nie uzależniasz swojego szczęścia od drugiej połówki - to super, ja też bym tak chciała ale niestety nie potrafię. I nawet nie chodzi mi tu o faceta ale bardziej o rodzinę, o dzieci. Jestem i zawsze byłam osobą bardzo rodzinną i od kiedy pamiętam chciałam mieć dwójkę, trójkę małych brzdąców i ciepłą, kochającą się rodzinę. A jestem już w takim wieku, że często myślę np. o dziecku, dorosłam już do tego, włączył mi się instynkt macierzyński (czy jakkolwiek to nazwać), a niestety wiem czy kiedykolwiek będzie mi dane je mieć. Dla mnie to jest największym problemem
Jest mi tym trudniej, że ślub był tak blisko (rozstaliśmy się 4 miesiące przed) i po cichu planowałam już małego bobaska.

Jeśli to jest dla Ciebie śmieszne - trudno. Ja w tej chwili mam ogromne poczucie straty i wiele wiele żalu do byłego. Może z czasem zmienię podejście do tematu i będę mądrzejsza... W tej chwili cały czas szukam odpowiedzi na pytanie "dlaczego?" i nie umiem, nie potrafię się pogodzić z tym co mnie spotkało.

A smsa do niego nie napisałam i nie napiszę, chociaż bardzo kusi.

Fragi20: Mija piąty miesiąc od rozstania.

Z prostej przyczyny:
1. moim hobby od ponad dekady jest psychologia i zagadnieniem zdawanym teoretycznie i praktycznie na licencjacie zawodowym była psychologia poznawcza człowieka. Nie jestem z zawodu psychologiem a hotelarzem tak na marginesie.
2. przerobiłem od deski do deski kwestię patologii uzależnienia w związku, jego toksyczności a co za tym idzie niedojrzałości emocjonalnej i intelektualnej obojga płci. Żeby nie wyjść na suchego piewcę tych teorii, to posłużył mi za królika dośiwadczalnego mój związek - nie tylko ten ostatni - jak i przypadki z życia wzięte, które czasem miałem okazję przedyskutować z ich ofiarami.
3. temat wszechobecnego bydlactwa - tak bardzo delikatnie mówiąc - wśród ludzi jest mi dobitnie znany do szpiku kości od strony medycznej, choć moja przypadłość zdrowotna kończy się na zoperowanym prawie do perfekcji ścięgnie Ahillesa w Trzebnicy.

Ja też straciłem wiele - sakramentalny związek małżeński - i w trakcie jego trwania przeszedłem taki wietnam i ścieżkę zdrowia, której żadnemu swojemu przyszłemu wrogowi nie życzę. Pokładałem w nim wielkie nadzieje, a niesłuszny wpiernicz dostałem niewspółmiernie wiekszy. Mój wątek i w miarę szczegółowy opis tego jest tutaj.

Tak więc szukając odpowiedzi na pytania "dlaczego" możesz dojść jedynie do ich wyznaczników, bo prawdę zabrał partner ze sobą "do grobu" idąc właśnie na łatwiznę. I w związku z tym czytając takie powielające się non stop stwierdzenia, ze "mam żal, jestem taka, siaka i owaka na eksa" jest dla mnie głupotą. Bo owszem, trzeba tą traumę pseudo pogrzebową i jej poziomy przejść, ale głównie wyciągnąć z tej porażki wnioski na przyszłość. Babranie się w tym i rzucanie razów w stronę partnera jest ciągłym staniem w miejscu. My też coś tam mamy za pazuchą, a ukrywamy to przed sobą i światem poprzez spychologię winy na eksów.
Doświadczeniem nie jest to, co się człowiekowi przytrafia, lecz to co on z tym robi.
Mam świadomość tego, ze moje posty i riposty w nich zawarte są na swój sposób brutalne, ale zawsze staram się w takich wypadkach zachować kulturę i szacunek do przetrąconego rozmówcy, chcąc go zarazem potrząsnąć z tego letargu beznadziejności.

Witam ponownie
Co do tego, że po burzy zawsze wychodzi słońce zawsze odpowiadam, ze to gradobicie się przeciąga u mnie w nieskończoność ;p Ale jakoś prę do przodu.

5 miesięcy.. Zazdroszczę Ci.. Ja mimo tego, że nie chcę go już w moim życiu, nie widzę go jako mojego męża, ojca moich dzieci, to nie umiem się pozbyć z głowy.. jest to na tyle męczące, że dzień w pracy zaczynam od melisy.. Żeby jakoś przebrnąć przez stres i się nie powyć...

Pytam więc- na ile jest to normalne..? 1,5 miesiąca po rozstaniu, a on zajmuje 90% czasu w mojej głowie. Staram się nie analizować, nie zagłębiać się, tylko pozwalam tym myślom płynąć... Nie ma czynności, której nie wykonałabym z jego imieniem w głowie... Nie chcę tak..
Długo zajęło Ci i Wam wszystkim odcinanie się emocjonalne i myślowe od byłych..? Ja mam wrażenie, że on zawsze będzie w mojej głowie... Jestem tym zdecydowanie zmęczona... Chciałabym wstać jakiegoś pięknego dnia i pomyśleć o sobie, nie o nim...

Dziękuje za odzew
"i już teraz wiem że czas to nasz przyjaciel ;p;p " - no mam nadzieję,że to minie, bo do jasnej anielki. Ile można.. ? Staram się być cierpliwa, ale czasem to brakuje siły na tą walkę z mózgiem ;p Może jak się ''przemęczę" tymi myślami, to odpuści trochę

Cieszę się z Twojego progresu, miło się czyta Twoje posty nasycone emotkami ";p" Jak widać "po każdej burzy wychodzi słońce"

bardzo ladnie sobie dziewczyny radzicie . Ja bardzo srednio bym rzekla. A to juz zaraz 5 miesiecy. U mnie nie ma niestety dnia zebym o nim nie myslala, zeby nie powiedziec godziny.... wciaz pierwsza mysl po przebudzeniu to ten bol.... dzis zmarla moja babcia wiec juz w ogole jest mega dol. a ja nie moge pojechac na pogerzeb. Najzwyczajniej w swiecie, teraz kiedy jestem sama, mam kredyt do placenia, nie moge sobie pozwolic ani na dni wolne w pracy ani na 300 funtow zeby pojechac i wrocic i do tego wprowadza sie do jutro moj lokator. Jest mi tak zle z ta mysla ze nie pojade na pogrzeb ( Poinformowalam go rano o tym, ze babcia zmarla. Napisal: 'przykro mi, trxzymaj sie'. Nawet nie zadzwonil. Mam wrazenie ze jego obojetnosc siegaja juz takiego punktu w moim odbieraniu tego, ze juz wiem naprawde ze NIC nie robi na nim wrazenia. Nawet czyjas smierc. I ja naprawde nie mowie o nas. NIE. Ale mamy jakis tam kontakt, nie rozstalismy sie 2 lata temu, wciaz jestesmy malzenstwem, byl tu w mieszkaniu w sobote, ma klucze jeszcze, normalnie rozmawiamy ze soba, wiec zeby nawet nie zadzwonic w takiej styacji. Po prostu. Zeby zlozyc mi te kondolencje, zeby zapytac o cokolwiek. Mysle ze boli to wszystko juz tak bardzo, ze niedlugo pekne. Niedlugo pekne i naprawde go skresle w swojej glowie. Moze tego mi potrzeba....

Kiedysbylam- bardzo mi przykro, że do tego wszystkiego musisz uporać się jeszcze ze śmiercią Babci. Przyjmij najszczersze kondolencje i uściski! :*

Musisz kochana sobie jednak uświadomić, że ten brak zapominania, to wina tego że wciąż macie kontakt, na co wpływu nie masz rzecz jasna, przez formalności... Więc to wydłuża okres zdrowienia...
Mi się wydaje, że Ty to masz za miękkie serduszko... Musisz przestawić sobie jego obraz w głowie.. To nie jest już Twój mąż, ten, za którego wyszłaś. To obcy facet, który na wieść o śmierci tak bliskiej Ci osoby pisze (?) "przykro mi" (?). Pozwól sobie rozbić jego idealny obraz w głowie, zauważ ile cierpienia Ci przyniósł ten człowiek.. Mam nadzieję,że to o czym mówisz szybciutko w Twojej głowie pęknie i proces zapominania ruszy... Tego Ci życzę..

ale my genralnie nie mamy juz kontaktu - widzimy sie raz na 3 tyg np i to na 10 minut gdzie interakcji nie ma zadnej. Tak, na codizen - ZERO kontaktu. Tak mojego meza juz nie ma. Ale dlatego pytam 'GDZIE JEST MOJ MAZ??!! GDZIE ON JEST???

ja wlasnie tak do konca nie potrafie myslec o nim jak o obcym czlowieku ktory ma mnie w dupie. a takie sa fakty. tak naprawde znow zachowal minimum czlowieczenstwa, odwalil swoje. Nie moge powieziec ze jest 'podly'. Na wiesc o tym ze mama w szpitalu odpisal, a potem pytal o jej zdrowie przez ponad miesiac. teraz tez odpisal. krotko i na temat. a Ze ja liczylabym na jakies wieksze emocje, na jakas troske, to juz po prostu moj problem (

A ja w kilka miesięcy po definitywnym rozstaniu doszłam do wniosku, iż nie warto wylewać łez, tęsknić i myśleć o kimś dla kogo nie byłam ważna. Rozstania bolą, lecz bardziej bolałaby mnie na starość świadomość zmarnowanego życia.

Kiedyśbyłam, współczuję Ci, ale trzymaj się jakoś. To jest chyba właśnie ten moment, w którym powinnaś pęknąć i stwierdzić, że nie jest Ciebie wart, bo nie jest! I faktycznie każda z nas ma taki moment, ja też do tego dochodzę, a może właściwie już doszłam. Jeśli czujesz, że ten moment nadchodzi, to dobrze, to znaczy, że naprawdę zaczynasz być gotowa do tego, aby wyrzucić go z głowy, albo może nie wyrzucić, z wku.wić się i stwierdzić, że skoro jego nie obchodzi Twój ból, to Ty nie powinnaś przez niego cierpieć, bo i tak masz za dużo problemów, odejmij sobie chociaż ten jeden - jego.

Nie jesteś żałosna, to normalne, że liczyłaś na jego telefon, każda z nas by liczyła. Przynajmniej już wiesz, jakim on jest człowiekiem i że nie mogłabyś na nim polegać, mężem to on jest chyba z nazwy, a i tak na to miano nie zasługuje. Myśl o sobie i swojej mamie, która Cię potrzebuje, choćby wsparcia telefonicznego. I choć Ciebie nie ma kto wspierać (oprócz forumowiczów), trzymaj się, jeśli nie dla siebie, to dla własnej rodziny, bo teraz rodzina jest najważniejsza.

Mądrze mówicie dziewczyny - musimy się jakoś trzymać i być dzielne dla rodziny.

Scooby - i znowu generalizacje... Zacznij wreszcie zauważać inne, porządne dziewczyny, a przestaniesz zadawać takie pytania, no kurde... Ileż można? W głowie masz tylko jedną, a pytasz, czemu KOBIETY są takie czy siakie... Nie kobiety, tylko ta Twoja konkretna eks, a czemu taka jest - tego nie wie nikt.

Może i tak, ale dopóki nie spróbujesz, nie dowiesz się. Możesz przecież po prostu spotykać się z tymi dziewczynami jak z koleżankami na początku. Poznasz, zobaczysz, że istnieją porządne i dobre dziewczyny, powoli zaczniesz znów ufać i nie musisz od razu się wiązać - chodzi o to, żebyś po prostu zmienił swoje postrzeganie kobiet. Tyle Z czasem znów będziesz gotowy na związek