Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Figo, do Ciebie też się nie udało F.ck! Ale widzę, że też masz tą śmieszną końcówkę va.pl jak ja spróbuję przez stronę

W tym pierwszym przeczysz i biczujesz siebie sama, bo jak można żyć dalej spokojnie na luzie i zarazem oczekiwać dzwonka do drzwi, skrzypnięcia przy otwieraniu lub wejścia po cichu w nocy ukradkiem do sypialni? Totalny absurd.

Zdecydowanie to drugie. Odgrzewany kotlet smakuje tak samo, czy zakalcowe ciasto jak udany wypiek?

Chodzi o to, żeby nie oczekiwać. Mieć nadzieję, że będzie dobrze i żyć dalej.

Nie zwróciliście uwagi na moje słowa:

Raz już tak miałam. Żyłam sobie nadzieją (jak głupia, wiem, bezpodstawną), powiedziałam sobie, że przecież zawsze mogę go mieć w sercu, nikt mi tego nie zabroni, zaczęłam pracę, zaabsorbowała mnie i dopiero po czasie dotarło do mnie, że mam szczęście, iż nam nie wyszło, bo przecież chłopak miał problem z alkoholem. Dopiero po czasie jego urok osobisty przestał przesłaniać mi jego problemy. To jednak był krótki epizod, inna para kaloszy, teraz jest co innego.

A wypiek - udany, a i owszem, przepis sprawdzony już kilka razy i genialny w swej prostocie, więc nie mógł się nie udać => taka trochę "nie wprost" odpowiedź na Twoje pytanie, bo akurat dziś piekłam ciasto

Marina, podziel się swoją historią, bo jesteś nowa, a i mojej historii nie znasz, skoro 2 minuty po napisaniu przeze mnie posta, odpisujesz  bez wahania. U mnie to ja namieszałam, więc byłabym ostrożna w ferowaniu wyroków. Na swoim miejscu i na miejscu "czytaczy" moich postów. Oczywiście to tylko moje zdanie.

Poprawka - może czytałaś wcześniej. A może jesteś drugim wcieleniem Bagsa?

Witam No na razie nie daje - milczeniem, a ja próbuję chwilowo odciąć się od tego, żeby móc w ogóle jakoś funkcjonować. Nie wiadomo jednak, jakie podejście zastosować wobec tego faktu na przyszłość, bo przecież trzeba żyć i realizować siebie, a ból w tym przeszkadza.

Tylko zauważ, ile razy pisałam tam: "a może" przy każdej opcji. Może to, może tamto. Tysiąc myśli, tysiąc opcji, bo nie wiadomo, która dobra. W jednej minucie myślę tak, w drugiej podważam swoje myśli - bo to jest sytuacja patowa na dobrą sprawę. Konflikt tragiczny.

U Ciebie była zdrada, więc brak zaufania zrozumiały. U nas obustronna niedojrzałość - a dojrzeć kiedyś trzeba. Bo nie ma sensu rezygnować ze związku, jeśli jest "nie halo", nie próbując nic naprawić, wszak w każdym związku prędzej czy później będzie "nie halo". Podobno kiedyś, gdy coś się zepsuło, to się to naprawiało, teraz wymienia się na nowe. Ale to nowe w obecnych czasach psuje się coraz szybciej (widzimy to na przykładzie telefonów, pralek, lodówek, telewizorów, komputerów etc.) i naiwnością jest przekonanie, że nowe wybawi nas od wszelkich problemów.

Mnie może wybawi, jeśli jeszcze będę potrafiła pokochać, w co wątpię. W tym wszystkim najgorsze jednak jest to, że on nie zdaje sobie sprawy, że "nowe" nie wybawi jego, że z każdą będzie to samo, jeśli nie wyciągnie wniosków; że nad związkiem trzeba pracować. Jako, że był mi bliski, chcę mu to uświadomić, bo podejrzewam, jaki będzie tego finał w przeciwnym wypadku. Zostanie sam, może po latach będzie żałował, ale będzie już za późno. A szkoda, bo mogło się udać.

Z pozoru silna - jest taka opcja, ta osoba znika kompletnie, nie widzisz jej komentarzy (nawet jak skomentuje Twojej najbliższej osobie, to on się nie wyświetli), nie możesz jej wyszukać, ani ona Ciebie - po prostu takiej osoby już nie ma. Jest tylko jeden problem, możesz później odblokować ale jednocześnie już nie jest Twoim znajomym.

Aj, mam dokładnie takie same myśli.
No bo tak - jedynie ta myśl, że jeszcze kiedyś się spotkamy, że może jednak coś nam się uda przynosi mi ulgę, cholerną ulgę, taką, że jestem w stanie zasnąć. Więc ona jest czasem potrzebna. I tak sobie momentami myślę, że skoro nie szukam związku (naprawdę mogę być do końca życia sama, nie boję się tego - ważne żeby za nim tak nie tęsknić i nie czuć tego bólu) to czy ja się blokuję jakoś w swoim życiu?Żyję normalnie (może jeszcze nie do końca ale staram się) więc sobie poczekam, a może kiedyś...
Wiem głupie to wszystko. Ale nadzieję, że ta nadzieja będzie powoli umierać, będę powoli się przyzwyczajać zamiast tak mocno i jednorazowo zderzyć się z tym wszystkim. Wiem, że tak musi być bo inaczej no nie ruszę...

Dokładnie. To też nie jest taka dobra metoda, tak myślę. Wmawiasz sobie, że jesteś pogodzona, że już jesteś po wszystkim, nagle powiedzmy spotykasz tę osobę, cokolwiek i ...upadasz ponownie. Moja Psycholog powiedziała, żeby pozwolić sobie na wszystkie emocje i uczucia, każdą myśl jaka przyjdzie. Bo to nasza głowa wie najlepiej co jest dla niej dobre, więc się jej słuchajmy. Potrzebujemy idealizować - idealizujmy, potrzebujemy myśleć, wspominać - wspominajmy. Niczego nie powinno się przyspieszać, do niczego zmuszać. Ten proces może trwać długo, to nie ważne, ważne, żeby z tego wyjść wolnym. Nawet jeśli potrzebujemy dużo czasu.

Bags, muszę poczytać Twoje wcześniejsze, pierwsze wpisy. Czy Ty byłeś taki silny od początku, czy to przyszło dopiero z czasem?Jeśli z czasem to jest dla nas nadzieja (ah, to słowo!)

Co do wyparcia, oj u mnie silne, bardzo silne!I nawet nie mówię o tym, że robię rano z przyzwyczajenia dwie herbaty, w sklepie w kasie łapię jego ulubione cukierki, czy zastanawiam się czy ten sweterek w sklepie by mu pasował. To są takie momenty w ciągu dnia. Ale do mnie pewne rzeczy jeszcze nie dotarły. Wiem, że go nie ma od dłuższego czasu, nie będzie go dzisiaj, za jakiś czas ale nie umiem tego ogarnąć w dłuższej perspektywie czasu. Nie mogę uwierzyć, że już nigdy, nigdy. Świadomie wiem, a podświadomie?Jakby nie.

Może boję się utraty tej nadziei, bo co mi bez niej pozostanie?

Moi Drodzy,

Trzymajcie się!

Dzień dobry, Wieczór moi Drodzy.

Doopa, doopa, doopa. Muszę się wyżalić, bo zdechnę chyba zaraz. A miało być tak fajnie... Kupiłam sobie tą kieckę, jest super, ale on mnie w  niej nie zobaczy. Kupiłam sobie szpilki, ekstra, ale on nie pochwali w nich mojej pupy. Nie jest tak jak miało być po zakupach.

Walczę sama ze sobą, by za chwilę znów spaść na samo dno. Nie mam już na to siły. Będę sobie wyła do księżyca do końca zasranego życia. Straciłam ochotę na walkę o siebie, najchętniej pojechałabym do niego, pogadała, przytuliła... I na chwilę obecną jest mi tak źle, że  w dupie mam to czy się upodlę, upokorzę, teraz myślę jak jakaś narkomanka- bądź tu za każdą cenę ! Wcześniej chyba aż tak nie miałam..
Jak któraś z Was pisała- nerkę? NIe ma sprawy, tylko bądź.

I o niczym innym myśleć nie potrafię, niczym nie da się go wypełnić... Kopa w dupę chcę!

Może nie tyle z czasem, co z naruszeniem zasady przez jż, którą sam z żelazną konsekwencją przestrzegam - zdrada w związku. A już tym bardziej w małżeństwie. W tej kwestii karty wielokrotnie wykładałem na stół. Do tego momentu naginałem wiele spraw na korzyść eks, przesuwałem granice - błąd nr 1 - ale tego zdradzieckiego progu u mnie nagiąć ani przesunąć się niestety nie da.
Tak jak po tych wszystkich szopkach ze strony jż, zaufanie by odbudowywała długo i na odległość - bo nie oszukujmy się, ale po tym jak zostałem wespół z wyrocznią potraktowany, to z otwartymi ramionami bym jej nie przyjął - tak po zdradzie jest już definitywny "game over".

Black Angelica ja myslę, że możesz stosować takie metdody o których czujesz że są w stanie Ci pomóc, ale wyznaczyłabym sobie na Twoim miejscu jakąś granicę czasową. wiadomo, że początki są bardzo ciężkie i trzeba sobie radzić w każdy możliwy sposób (dopuszczam nawet metode chwilowego klina) ale wszystko musi mieć swoje granice. Od pewnych emocji nie jesteśmy w stanie uciec, nawet odkładane w czasie w końcu nas dopadną. Możemy po prostu być na nie lepiej przygotowani. Piszesz, że chciałabyś nauczyć go dojrzałości, walki o rzeczy ważne, ale nie możesz zrobic tego bez jego zgody i chęci. No nie da sie.

Ja stworzyłam liste jego wad, za każdym razem gdy mnie łapie zwątpienie wyciągam i czytam - pomaga a jak powstaja mi w głowie mysli, że może sie odezwie biorę głeboki oddech i mówię sobie, że to nieprawda, że sie skończyło. Powtarzam to na glos, wypowiedziane jakoś bardziej do mnie trafia.

Możliwe, że z jednej strony byłem już "zaprawiony w bojach" po pierwszej zdradzie fizycznej sprzed lat w dawnym luźnym związku - a ciężko to przeszedłem, będąc tak zaangażowanym jak "teraz" w małżeństwie - tak też byłem poinformowany o takiej możliwości ze strony żony, przez moją silną grupę wsparcia w tej walce- psychologów i duchownych. Poza tym pokrewieństwo istniejącej w międzyczasie zdrady emocjonalnej, też zrobiła swoje.
Klęknąć z wrażenia i tak klęknąłem, tego się nie wyprę i każdy to musi na swój sposób przejść i "zaliczyć", czas i ogólna świadomość tego wszystkiego zrobiła swoje.

Ale te jego złe były reakcją na moje - tego jestem pewna, więc u mnie to nie zadziała, bo stałam się po prostu obiektywna. A wyolbrzmianie jest lepsze - spróbuj, może szybciej Ci przejdzie.

podpinam sie rękami, nogami i wszystkim co tylko mogę.... ((((((((

Nie mam już siły ((

hej dziewczyny, trzymajcie się !! Gorsze dni  zdarzają się każdemu, trzeba przeczekać ten ból, nie walczyć bo tylko energie stracicie. Trzeba wywalić z siebie wszystkie złe emocje. Będzie lepiej, wiem że trudno w to uwierzyć ale tak jest.

Siemano Robaczki
Napykaliście trochę tych stron to fakt.

Czytam i czytam,każde z was ma podobnie a jednak inaczej a ja zastanawiam się na jakim etapie jestem ja...
Podjęłam pewną decyzję oby okazałą się dobrą bo jak mi to da w dooopę ze zdwojoną siłą to nie ogarnę już na pewno

A teraz pytanie za 100 pkt-czy jest tu ktoś kto wybaczył zdradę i dał drugą szansę?????

Witam wszystkich.

Scooby, czytałam Twój pierwszy post w Twoim wątku - i powiem Ci, że jeśli dziewczyna mówi Ci, żebyś wypier..., to nie ma do Ciebie szacunku i to się nie zmieni. Poza tym nie jest Ciebie warta po prostu, zmień te wspomnienia, pamiętaj tylko to, co złe, to, że kazała Ci wypier... . KOgoś takiego nie warto kochać.

U mnie wszystko jasne. Dziś, po 4 dniach włączyłam telefon i żadnego smsa. Nie odpisał na mojego smsa, w którym pisałam mu, co chcę powiedzieć mu na spotkaniu ana na ponowne pytanie, czy możemy się spotkać, zakończone prośbą o odpowiedź. Po co w takim razie pisał w sobotę, abym powiedziała mu wprost, o co chodzi? No tak, ciekawość. Zaspokoił ciekawość, wie, że chodzi o powrót, więc zlewa. Nie dociera do niego, że chcę naprawić tą relację, że zrozumiałam swoje głupie błędy (nerwy, fochy, złość). Płaszczyłam się, bo to ja zerwałam, a on wpędza mnie w jeszcze większe poczucie winy, nieadekwatne do stopnia zawinienia. Wychodzi na to, że nie zasługuję nawet na spotkanie. Fakt, ja też nie chciałam się spotkać, aby powiedzieć mu prosto w oczy, że zrywam - pewnie to go zabolało. Mści się na mnie? Ale to też powinno mieć swoje granice. Nie płaczę, jestem zdezorientowana. Co robić? Znienawidzić go? Przekonywać dalej, ugłaskać jakoś tą urażoną męską dumę?

Czytałam, czytam i polecam. Ma w sobie jakąś moc, i z góry mówie że cięzko się zabrać, podchodziłam kilka razy aż w końcu nastąpił taki moment, właśnnie po ciężkim rozstaniu że się zabrałam. Czytałam i płakałam jak dziecko. Niesamowite doświadczenie. Polecałam wszystkim kobietom w moim życiu, te które przeczytały - zakochały się.

Biegnąca z wilkami - to tytul książki

Analogia do "Białego kła" Jacka Londona chętnie bym poczytał, nawet w pdf-ie

o a to ciekawy pomysł, nie znam żadnego mężczyzny który by przeczytał. Chętnie poznam Twoje zdanie na jej temat. Niestety posiadam tylko wersje papierową, ale może w necie jest gdzieś dostępny pdf. Jeśli znajdę to Ci wyślę.

Dzięki Wczesna jesteś moim mistrzem!

Jejku, mam 24 lata przeżywam coś takiego pierwszy raz w swoim życiu, to co ludzie powinni przeżywać wcześniej. Nie wiem jakie reakcje są złe, jakie przedłużają ten proces...tyle pytań w głowie.A tak naprawdę dalej nie mogę w to uwierzyć, wydaje mi się, że on jeszcze będzie, no przecież będzie...ah...

Wczesna, tak mi przykro, że przeżywasz to kolejny raz, tak po prostu nie powinno być. Umrzeć z miłości powinniśmy tylko raz.
Ale z tego co pamietam to właśnie ten poprzedni wspierał Cię w tych złych momentach, tak? Jak jest między Wami teraz?

niewiem,
Żadne reakcje nie są złe, wszystkie są TWOJE, zgodne z Tobą, a teraz powinnaś robić wszystko, co jest dobre dla Ciebie właśnie. I nic nie tłumić, pozwalać sobie na łzy, ból, tęsknotę, byle z myślą że chcesz żeby minęły, mi wtedy wszystko wisiało i planowałam tak cierpieć do końca życia... Czysty masochizm, dlatego cierpiałam tak prawie 2 lata.

To, że wierzysz i czujesz, że jeszcze będziecie razem - każdy tak ma na początku, ja tak myślałam przez dobre 4 miesiące teraz, dopiero ostatnio jakoś mi się to zmienia. Ale 4 miesiące to była czysta pewność, że to przecież tylko przerwa, a nie koniec Więc się nie przejmuj. To pomaga nie oszaleć, tak mi się wydaje.

A tamten co mnie wspierał... Z tamtym którego tak kochałam nie mam kontaktu już od 6 lat, on ma już dziecko (wpadł, he he) i po tym, co mi zafundował, nie odpowiadałam już nigdy na żadne próby kontaktu z jego strony. Serio, to była historia jak z kiepskiego dramatu, też łącznie ze szpitalami, niestety to przez niego tam trafiałam. Odcięłam się od niego, rodzice i znajomi otoczyli mnie murem, już nigdy nie udało mu się do mnie przebić, nawet jego przyjaciele kategorycznie odmawiali mu zaaranżowania "przypadkowego" spotkania ze mną. Zdołał tylko skontaktować się pocztą - dostałam po latach jeden list. Koniec historii, chociaż list wciąż trzymam.

Wspiera mnie ten, który był między tym pierwszym, a tym ostatnim Też mnie rzucił, ale taka zakochana to ja nie byłam, więc mocno nie płakałam. On chce do mnie wrócić od 2 lat i teraz serio uratował mi tyłek, jesteśmy dosyć blisko, często się widujemy, jestem mu bardzo wdzięczna za pomoc. Ale tylko tyle. Jak będzie kiedyś potrzebował, też mu pomogę. Powrotu jednak nie będzie, bo kocham kogoś innego.

toksykiem nie jestem, a z toksykiem styczność miałam, i jak w książęczce pisali, nikt nie zrozumie jakim cudem to się stało, kto sam nie dał się urobić.
jakieś jeszcze mądre książki do polecenia to słucham, oddaje się w wir literatury

Kurcze ja też się tego boję, że już nigdy nikogo nie pokocham. Boję się, że nie zdołam zapomnieć

A ja chcę, żeby po prostu przestało tak boleć, chcę przestać się bać. Mogę kochać i będę, ale niech tak nie boli!

Natalaka ale Ty się nie nakręcaj na przód co będzie i że nie pokochasz itd. Wiem że to tak łatwo się mówi ale nie patrzcie tak daleko w przyszłość. Żyjcie chwilą i róbcie wszystko aby zapomnieć. Zabawcie się zróbcie coś tylko dla siebie i myślcie o sobie nie o nich. Pomaga i zdaje egzamin . Najgorsze jest sobie wmawianie tego całego syfu do głowy. Puknijcie się w łeb i przestańcie. To tylko prowadzi was do rozpaczy i błędnego koła. Jak już wmawiacie sobie to wmawiajcie że oni wam nie są potrzebni do pełni szczęścia. Ja też nie wierzyłem że mogę żyć bez niej a jednak realia są inne. Da się ? Da

Czesc wszystkim jeszcze raz... Niektorzy z Was znaja moja historie i teraz mam naprawde powazny problem... Czuje sie jak gowno... Caly czas ja kocham, mysle o Niej, nie potrafie zapomniec. To naprawde boli. Poznalem nowe dziewczyny ale ja nie potrafie... Zyc mi sie odexhciewa i nie mam bladego pokecia co mam robic... Juz dlugi okrea czasu nie roZmawialem z Nia, a ostatnia proba kontaktu skonczyla sie pogrozkami ze strony jej brata... Walczylem o Nia i sie tak zastanawiam czy nie zawalczyc o Nia jeszcze raz, czy moze sprobowac, sprobowac zrobic cokolwiek, pokazac jej Ze bardzo ja kocham, ze jestem innym czlowiekiem

Scooby, nie! Kwiaty i list absolutnie nie! Będziesz wtedy zbyt słodki, to nie działa. Obczaj na necie stronę: http://www.uwodzenie.org/video-jak-odzyskac-byla-kobiete/ i posłuchaj konferencji, może coś Cię zainspiruje. Działania najlepiej jednak podjąć po dłuższym czasie, gdy emocje opadną, skoro nawet jej brat Ci groził - tzn. że na razie nie jest dobrze. Generalnie, jeśli macie jakieś kanały komunikacji typu Fb (ja z moim niestety nie mamy) - masz duże pole do popisu, pokaż że dziewczyny się Tobą  interesują, że stałeś się atrakcyjniejszy itp. -(sugestywne zdjęcia, komentarze). Tylko to może pomóc, przekonywaniem jej nic nie zyskasz. Trzymaj się!

Jeśli ona zablokowała Cię na Fb, a jej brat Ci grozi, to dzwonienie do niej nie jest na miejscu, ona nie chce kontaktu z Tobą. Pamiętaj też o tym, że nękanie jest przestępstwem (art 190a Kodeksu karnego - stalking), więc jeśli nie odpuścisz, może być nieciekawie (jakkolwiek groźba też jest przestępstwem). Odpuść na razie, odezwij się po dłuższym czasie, dla swojego dobra.

Odetnij się więc - to na pewno ją zastanowi, skoro wcześniej walczyłeś, a nagle odpuściłeś  - zacznie się zastanawiać, dlaczego. Nie ma sensu oczekiwać innych rezultatów, jeśli ciągle robimy to samo, jak to ktoś kiedyś powiedział. Zmień zachowanie, a i rezultat prawdopodobnie się zmieni. Ja też próbowałam walczyć z całego serca, ale on to moje serce ma niestety w d.... .

Ogłaszam wszem i wobec, że ja, znana tutaj do niedawna jako Black A., pozbyłam się wszelkich złudzeń i nadziei na powrót mojego eks. Nie wydarzyło się nic ? ta cisza po prostu wreszcie uświadomiła mi, że jego już nie będzie. Co, więcej, nie czuję już żalu, jestem po prostu wściekła. Z dniem dzisiejszym odpuszczam i puszczam go wolno - to samo radzę Wam ? odpuśćcie!

Gdy odpuścimy, oni przestaną mieć nad nami kontrolę, choćby tą kontrolę poprzez nasz umysł, który codziennie generuje wspomnienia i żale nad rozlanym mlekiem. Gdy odpuścimy, poczujemy się lekko,  tak jakby dla nas także do nic nie znaczyło ? wszystko, nawet seks. Dla nich to nic nie znaczy, więc dla nas też ? proste. Choćbyśmy nawet na poczatku miały/mieli udawać, to, jeśli będziemy powtarzać takie podejście do naszych eks, z czasem wejdzie nam to w nawyk. Gdy zaś odpuścimy ? oni to wyczują i znów będziemy mogły/mogli iść przez życie z podniesionymi głowami ? bo same/sami będziemy mieć nad sobą kontrolę, bo będziemy ponad tym. Wzrośnie poczucie własnej wartości i nasza wewnętrzna SIŁA. Upadki są po to, aby podnieść się i iść dalej! Wbrew wszystkiemu i wszystkim. Polecam w tym momencie kawałek Tetris ?Trzeba żyć: http://www.youtube.com/watch?v=4FS9qT7KLMI
?Nawet jeśli coś zakłóca Twoje sny, trzeba żyć, trzeba żyć(...) Miarą wygranych jest uśmiech przez łzy?? - Tetris

Prawdziwa miłość wszystko wybacza i nigdy się nie kończy ? tego się trzymajmy. Jednostronna miłość jest jedynie spalaniem się. Tracimy nasze najlepsze lata w życiu, rozpaczając każdego dnia, podczas gdy oni/one dobrze się bawią. Nie dajmy im tej satysfakcji.

Jak tego dokonać? Przekuwając ból, smutek i żal w złość ? a ta, poza strachem jest największym motywatorem do działania. Choć wiem, że nieraz jeszcze może zapłaczę, wiem też, że obrałam już konkretny kierunek, a więc nie waham się już pomiędzy jedną z dwóch opcji i sprzecznymi myślami.

Dlatego apeluję, dziewczyny i chłopaki ? ODETNIJMY SIĘ od tego, zamknijmy ten rozdział książki i odłóżmy ją na półkę, niech pokryje ją taka warstwa kurzu, że tytuł i nazwisko autora staną się nieczytelne.

Witam..dawno się nie odzywałam ;p
Scooby dzięki Tobie i kilku innym facetom zranionym wiem że są mężczyźni którzy zamiast kamienia mają jednak serce i potrafią kochać i tęsknić za kobietą. Ja niestety miałam to nieszczęście soptkać faceta który zbyt szybko sie angażuje i zakochuje, zbyt łatwo mu to przychodzi. Jest, chyba, niestabilny emocjonalnie, niestały w uczuciach. Wczoraj dowiedziałam się ze mój były ma już nad łóżkiem zdjęcie tej drugiej do której i przez którą zapomniał mnie i te 3 lata, a zajęło mu to ze 4 dni żeby się spikneli. 3 miesiące są razem a on już mam jej zdjęcie nad łóżkiem. Ale zdaje mi się że powiela schemat: jak był ze mną to bardzo szybko powiedział mi że mnie kocha, być może już taki jest szybki bill. Dalej nie przechodzi mi przez głowę jak szybko można się przestawić kochać mnie a potem bardzo szybko, bez mrugnięcia oka zmienić obiekt miłości ;/ Ale wiem też że cała rodzina jego jej nienawidzi, jednak wszyscy się boją że będzie to coś bardzo poważnego, tak na maksa. To byłaby jego druga dziewczyna w życiu, mam nadzieje że nie ostatnia bo zdzierżę każdą inną tylko nie tą manipulatorkę

Wczoraj bardzo dobrze się bawiłam ze znajomymi, nawet daląm czadu na parkiecie z nieznajomymi ;p do momentu aż znów coś we mnie pękło. Zaczęłam płakać na imprezie wyobrażacie sobie?Całe szczęście były koło mnie życzliwe osoby które troche mi nagadały;pJa już nie chce o nim myśleć, to jest męczące bardzo;/

I na dodatek mój problem polega na tym że własną wartość uzależniam od  bycia z facetem. Czuje się mało atrakcyjna i boję się że zostane już sama w życiu bo nikomu się nie spodobam ;/ jestem żałosna.. i dziecinna przez to wszytsko co dzieje się w mojej głowie