Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

nosz ku.wa, ale jak ktoś mówi do Ciebie żonka, przyszła żonka i mówi, że będe nosiła jego nazwisko, to chyba coś znaczy... Nie można się rozmyślić w tydzień.. Chciałabym jeden dzień posiedzieć w jego psychice.

28 lat, a zachowanie 16-latka. A ja naprawdę uważałam go za dojrzałego... To uczucie jedności, znam.. Wiesz, bywały wieczory, że kładliśmy się do łóżka i gadaliśmy do 3 w nocy.. Wciąż mielismy sobie tyle do powiedzenia.. Ale ok, nie rozpamiętuję, bo to bez sensu. Muszę patrzeć przed siebie a nie za...I ta jego beztroska, też mnie wnerwia. Rozstalismy się, a on dalej taki spokojny... Pisze, tylko to, co chce, jesli w ogóle. na 4-stronicowego sms'a, gdzie wiele mu zarzuciłam, odpisał, ze "Nie bawię się Tobą złośnico".. Zupełnie jakbyśmy byli razem.. Nie pojmuję go, ale nie zamierzam analizować. Nie to nie. Ja się podniosę, a on zatęskni.

Dziewczyny,

Jak mi jest nas wszystkich szkoda. Nigdy bym nie pomyślała, że coś takiego mnie spotka i co najlepsze nigdy nie sądziłam, że będe aż tak cierpieć.

Przez 4 godziny zaczytałam się tak, że pierwszy raz wyłączyłam się kompletnie od myślenia o nim (nie wierzę!). Teraz mam takie dziwne uczucie....jakby tego związku nigdy nie było.Wydaje mi się taką abstrakcją to, że byliśmy tak blisko. Czuję tęsknotę, brak, wiem, że nie jestem tak szczęsliwa jak byłam z nim, ale jednocześnie ten związek już wydaje mi się abstrakcją, jakby to był mój wymysł, jakby wcale nie był tak bliski, aż nie mogę uwierzyć, że mieszkaliśmy razem tyle lat...nie wiem dziwne uczucie, nie wiem czy też tak macie, może już wariuję i mój mózg płata mi figle...

Z Twoim mózgiem ok- to wszystko raczej normalne, bo każda z nas tak ma... Ja czułam obojętność.. przez chwilę.. A teraz znów smutek, jakiś żal... Znów zbiera się na ryk... Już chyba nie wiem jak sobie radzić... Huśtawki nastrojów to norma.. Znam aż za dobrze....

z_pozoru- ja wiem, że nie zaufam juz tak jak 1 razem, poza tym, nie wyobrażam sobie nikogo innego przy moim boku.. ;(
na razie chcę poczuć spokój... Nic więcej. Chcę o nim nie myśleć, nie analizować... po prostu żyć jak przed nim... Ale nie umiem...

Tak spokój ducha ;p tez o tym marze, o dniu bez mysli o nim, o nich. Rzeczywiście myśl o tym ze inny facet miałby zastąpić jego? nie teraz, nie na tym etapie ;/ az mnie mdli od tego. Ja nie potrafie sie tak przestawic z dnia na dzien tak jak on. To chyba dziewczyny świadczy o bardzo duzym przywiązaniu do nich, o naszej miłości. Wiedziałam juz 1 dnia po rozstaniu jak bede sie zachowywac, wszystkie obawy sie sprawdziły: ból jak widze jego szczescie z inną, obawa przed nowym związkiem, facetem o zgrozo ;( Ach te moje wspomnienia, to jak oznajmiłam mu podczas wspólnego kryzysu ze nie wyobrażam sobie  byc z innym mezczyzną..wiecie co zrobił? pocałował mnie w głowe i przytulił, bo co innego miałby zrobić przecież prawda? Boże zresetuj mnie tak, bym nic nie pamietała z tych trzech lat ;/

Witajcie. Mimo że jestem facetem a to forum dla kobiet to w jednym z poprzednich tematów opowiedziałem o swojej sytuacji.
Byliśmy 3 lata ze sobą rok temu się rozstaliśmy ona rzuciła jest młodsza o 5 lat, przez rok kontakt był raz lepszy raz gorszy, parę razy spotkanie płacz na tych spotkaniach, aż tu nagle ona ma faceta, wysyłają sobie jakieś serduszka na fb strasznie to śmieszne ale jednocześnie wkurzające. Że jest ktoś inny.

Powiem tak każdy z nas zasługuje na miłość, na to żeby być kochanym ale trudno jest tak patrzeć i stać z boku gdy osoba która gdzieś tam była nam bliska ma kogoś innego i jest z nim szczęśliwa.

Ehh Boże zresetuj mnie z tych 3 lat żeby to tak się dało.

Figo, odpisałam w Twoim wątku, witaj w klubie. Możesz tu nam wylewać żale, jako i my wylewamy, ale nie rób nic nierozsądnego. A interesują Cię inne dziewczyny? Może zacznij się rozglądać. My, kobiety, mamy tak, że po rozstaniu nie chcemy innego, ale Wy faceci raczej nie, więc możesz to wykorzystać.

Ja jutro (tzn dziś), muszę wstać rano, a siedzę... Ale znalazłam tu parę wątków, które dają mi nadzieję, że mimo, iż się nie odzywa, to może nie wszystko stracone, może to próba sił. I tak pewnie będę żyła tą nadzieją zawsze. Gdybym miała tyle samo wytrwałości w innych dziedzinach życia, osiągnęłabym chyba szczyty.

Dokładnie, ta nadzieja. Jak ja się jej boję, ale tylko ona daje mi ukojenie. Budzę się rano, dociera to do mnie jakby od nowa. Jest we mnie rozpacz, ból, który rozrywa od środka, więc kolejna myśl - nie, to nie jest koniec, uspokój się, przecież to się nie może tak skończyć, teraz go nie ma, ale będzie, na pewno będzie. Tylko to pozwala mi wstać. Ta myśl, że kiedyś się spotkamy, że no właśnie...teraz jest mu dobrze, ale zatęskni, zrozumie. Jakby ta moja miłość szczera i prawdziwa miała wystarczyć aby wrócił. Boję się tego, boję się, że będę tak żyła tą nadzieję, za jakiś czas dowiem się, że np kogoś ma i .... to będzie kolejny koniec. Ale może być tak, że wtedy będę myślała, że może teraz ją ze mną porównuje i właśnie doszedł do wniosku, że ze mną było mu lepiej.

Jestem jakby wiecznie w stanie czekania, że może jednak kiedyś. Jakbym ciągle czekała. Nie spotkam się z żadnym facetem, bo to jakby oznaczało pogodzenie się z rozstaniem? Nie mogę iść na przód tak od nowa bez niego, bo czuję, że to jeszcze nie czas, że przecież jeszcze coś się okaże.

Zwariuję, naprawdę boję się, że zwariuję.

niewiem 1104 wiesz co jestem w podobnej sytuacji też łudzę się że ta druga strona do mnie wróci, że jakoś to będzie. MImo tego że ona ma teraz kogoś innego - dopiero zaczyna się w ten związek angażować, pojawiły się motylki w brzuchu jakieś serduszka na fb to pewnie po tym czasie pierwszego uderzenia tego zauroczenia będą fazy takiej rutyny, tu widzę nadzieje na porównanie jego do mnie. Ja wiem to strasznie egoistyczne jest, bo przecież porównanie może wyjść na gorsze no ale co zrobić człowiek musi mieć jakąś nadzieję i nią żyć.

Dlatego są dobrzy ludzie którzy muszą nas wspierać w tym wszystkim.

Gdyby człowiek mógł cofnąć czas o ten rok półtora inaczej by to poukładał. Może mniej by bolało, ehh kto to może wiedzieć.

do Black Angelica tak interesuję się innymi kobietami. Tylko w mojej głowie są takie szufladki ( wiem to dziecinne). w jednej jest napisane dziewczyna - i w niej jest moja była a pozostałe to przyjaciółki, znajome I żadna dziewczyny z szufladki znajome nie przesunęła się nawet o milimetr do szufladki dziewczyna. Póki moja była tam będzie.
Jest nowy dzień a ja całą noc przesiedzialem na łóżku i patrzyłem się w ścianę. Czasem to jest silniejsze ode mnie.

Rozstaliśmy sie rok temu jednak przez rok był kontakt raz mniejszy raz większy, ale taki ostateczny cios ( chociaż to głupie określenie co tam) został zadany miesiąc temu gdy dodała zdjęcie z nim na fejsie i teraz przesyłają sobie jakieś tam buziaczki czy coś takiego. Dla mnie to jest dziecinne i takie infantylne no ale co zrobić. Może to takie robienie czegoś na pokaz żeby udownić sobie innym ze mam fajnego faceta i on jest lepszy od poprzedniego. Kto wie. Kobiety są pod tym względem dziwne tak samo faceci. My w tych sprawach mimo że są różnice to tak za bardzo się nie różnimy.

nie wiem 1104 a Ty kiedy się rozstałaś z facetem ?

Dobrego dnia jeśli on może być dobry.

Wegetacja to najlepszy stan w jakim można mnie dziś określić.
Mi się średnio co trzy dni śni. Masakra. Jeszcze te zdjęcia na kompie, na skydrive. Bez sensu. Czasem myślę żeby to usunąć spakować w jakiś folder zgrać na płytę włożyć głęboko do szuflady i nie pamiętać ale tak się nie da po prostu się nie da.

Bo głowa myśli cały czas pracuje. I gdzieś tam kołacze się myśl kurcze może ona kiedyś zrozumie, może doceni to kogo straciła.

Fragi20 trzymaj się, pamiętaj.

No ja także mam taki plan. Muszę jakoś się zebrać w sobie o tym nie mysleć. Trzeba się wziać w garść przez rok udawało się to teraz też się uda. Po prostu nowa rzeczywistość. Tylko jak tu się zebrać jak każde miejsce w tym cholernym mieście mi ją przypomina. Jej facet mieszka obok mnie, idąc do znajomych nadrabiam drogi żeby się z nią i z nim przez przypadek nie spotkać, do pracy jeżdżę okrężną drogą, byle nie przejeżdżać obok jej uczelni. To jest tak głupie że aż śmieszne. No ale co zrobić.

Fragi ale pamiętaj musisz coś zjeść, nie pozwól żeby emocje źle odbily się na Twoim zdrowiu bo psychika to jedno ale ciało to drugie.

No, ja już pół roku... Chociaż w sumie to ze dwa miesiące, od ostatniego spotkania, które z hukiem zabiło moje nadzieje. Nie wiem więc jak liczyć. Po co liczyć w sumie... To i tak nic nie zmieni. Dziś wstałam i myślałam, że go nawet nie chcę. I przyszłam do pracy... I znów zachciałam Ale chcieć to ja se mogę. Fragi, swoją drogą, silna babka z Ciebie jest, wiem, że cierpisz, ale chciałam Ci powiedzieć, że dzielnie się trzymasz i masz dużo mądrości w sobie, dziewucho.
Brak kontaktu polepsza.
Ale tak cholernie boli, że nic dziwnego, że każdy zalicza jakąś smsową wpadkę. Ja jeszcze się trzymam... Ale pewnie się złamię, bo po co sobie pomagać, jak można sobie dowalić, nie?

Dziękuje za ciepłe słowa- dodają siły i wiary, że może byc lepiej. Zaczytałam się w Twoich postach, o Twojej pierwszej miłości, która odrzuciła, po której nie widziałaś nic, a jednak pokochałaś.. Lepiej, mądrzej... Czytając zrozumiałam, że może ja też kiedyś... Staram się dopuszczać głos rozsądku, by nie uczynić sobie z niego centrum mojego wszechświata, ale to takie trudne... Mama już zła, że wciąż za nim płacze, ale kurka, rozumie mnie. Strasznie to nas zbliżyło. I chyba powielam jej schemat. Ją też kiedyś rzucił narzeczony.. mówiła, że czekała rok, bo on odszedł bez słowa, bez wyjaśnień. A teraz z moim Tatą są niemalże 30 lat po ślubie i jak to ja ich kwituję "wciąż mają motylki"... I mówi, że lepiej w życiu jej potoczyć się nie mogło i że na lepszego Tatę trafić nie mogłam Uspokaja mnie to w jakimś stopniu i odrywa od mysli o tym niestabilnym emocjonalnie dupku.

Z tą siłą Kochana to jest tak, że sobie myślę o tym, że rodzice tyle włożyli bym była szczęśliwa, że tyle wyborów dokonałam bez niego, że coś kiedyś przecież było przed nim, więc musi się udać. A zaraz taki głos z daleka.. Był przez całe Twoje dotychczasowe dorosłe życie... Matura, prawo jazdy, studia, egzaminy.. Śmierć bliskiej osoby... Był w najtrudniejszych momentach mojego życia. ZAWSZE. I wtedy ta siła pryska, a ja się rozpadam.

Czuję, że muszę tu tyle pisać. uspokaja mnie to i mogę bez ogródek mówić co czuję.

Faktycznie, gdzieś umknął.
przeczytałam. Wiesz, trudna sprawa, tym bardziej, że jesteście po ślubie baardzo długo. Tylko, jesli on "nie pamięta" o czym pisał... Wierzysz w to>? Tania bajka, niestety. Albo usiądzie, rzeczowo z Tobą porozmawia i sobie wyjaśnicie, a jak znów będzie zaczynał od "nie pamiętam", to chyba jedynie ten pozew z próbą odzyskania sms. Chociaż dziwne, że usuwa połączenia itd., skoro nic ich nie łączyło..? Nie sądzisz.? Z nim musisz rozmawiać, bo my nie wiemy jak jest, znamy tylko Twoje domysły.

Trudno też oczekiwać, że powiemy: "Skoro tak mówi, to tak jest. leć i go przytul". Bo my tu wszyscy zranieni, oszukani, zdradzeni, więc awersja do mężczyzn. Przynajmniej ja.
Na pewno życzę Ci siły w podejmowaniu mądrych decyzji

Powiało takim optymizmem, że aż idę na to śniadanie A tak poważnie, to po dwóch dniach żali i pijania jedynie melisy, mój żołądek odkrył, że jest głodny. idę zaspokoić to uciążliwe burczenie i jakoś przeżyć kolejny dzień.

Wam również życzę duużo Słoneczka, choć u mnie deszcz, chmury.. Zupełnie jak w moim życiu....

Dziewczyny i Chłopaku,

Ja już nie wiem jak mam myśleć. U mnie to jest wszystko tak dziwne. Jestem świadoma, że go nie ma, że tęsknie, że mi go brakuje, ale nie mogę uwierzyć, że już naprawdę nigdy...to ta myśl mnie przeraża. Nie dociera to do mnie, ja nie wiem czy robię coś źle?Nie miałam takiego upadku na samo dno, takiego bum - tak koniec definitywny. To wszystko pojawia się na chwilę, a później jest takie - nie nie, to nie może być koniec.

Mówię o tym, piszę o tym, niby to czuję ale mam opczucie, podświadome, że to nie koniec, że jeszcze kiedyś...

Wczesna,

Na pewno Cię czeka. Już o tym wiesz. Ja nigdy nie kochałam, więc nie wiem czy można kolejny raz - Ty już wiesz.

A ja sobie właśnie uświadomiłam, że ja nie chcę zapomnieć, nie chcę się odkochiwać, ja chcę go ODZYSKAĆ!!!

Serio, nerkę bym mu oddała!

Ousi ja przczytałem Twój post i wiem, że nie tylko ja.
Ten icydent opisany przez Ciebie jeszcze nie świadczy o zdradzie.
Ale bądź czujna i go pilnuj.
Chyba ma kryzys wieku średniego.
Cholera, nigdy nie zrozumie ciuli, którzy mają wspaniałą żonę i dwoje dzieci a szukają wrażen.
Może wysłałaś meża na zsyłkę i on czuje się źle?

Ousi - są firmy, które zajmują się odzyskiwaniem sms-ów może spróbuj tego zanim pójdziesz do sądu. Znajoma wiem, że po złożeniu pozwu, przez sąd "zażądała" odzyskanie sms-ów.

Witam

Jestem tu nowy, zobaczyłem ten wątek, że niby grupa wsparcia a pierwszy post zaczyna się od słów:

"Moi Drodzy co Wy na to ,żeby sie poznać ?"

I pomyślało mi się, że może warto by się spotkać w realu? Jestem z trójmiasta, chętnie bym wypił piwo czy sok z kimś kto też dostał po dupie za swoje oddanie i miłość. Czy takie spotkania się odbywają między Wami? Jeśli ktoś jest chętny to zapraszam na priv. Dość już mam tego betonu w głowie, pogadałbym z kimś kto przez podobne rzeczy przechodzi, byłoby to realne wsparcie, tak myślę.
Co Wy na to?

pozdrawiam
Tomasz

Tak. Był to dowód do rozwodu.

Do Trójmiasta mam rzut beretem, chętnie wyjdę na jakieś piwko, żeby oderwać się od moich spranych myśli. Napisałam na e-mail do Ciebie.

Witam w klubie porzuconych/wymienionych na nowszy model, nie koniecznie lepszy;p Widze ze u Ciebie to były prowadzi jakies gierki;/ z tego co widze to ciagnie go do Ciebie. Myślę że z nią jest bo to odskocznia, coś nowego co najprawdopodobniej rzuci bez mrugnięcia okiem ;p U mnie jest tak ze on sie w ogole nie odzywa - najwyraźniej jest mu z nią dobrze. Twój to przynajmniej poczekał te pół roku zeby zacząć być z kimś innym, tzn że nie byłaś mu obojętna. Troche Ci zazdroszcze bo ja nie byłam az tak ważna skoro po 3 latach związku on sie związał ponownie po upływie niespełna tygodnia ;/ Na Twoim miejscu troszkę bym go pohamowała: raz że chce abyś była o niego zazdrosna, dwa ze otwiera sobie wyjście ewakuacyjne jak mu nie wyjdzie z tamtą ;( Chyba nie chcesz kogoś tak dwulicowego? Pozdrawiam

Fragi20 bez Ciebie i Twoich złotych myśli nie damy rady ;p;p

Z_pozoru- wszystkie sobie jesteśmy potrzebne, w "kupie siła"

I każdy ma swoje antidotum na ból.. Przynajmniej jeden wieczór spokojniejszy..  Ale coś jeszcze mi pomogło. W agonii ciężko myśleć o negatywach byłego- wiem. Więc teraz, kiedy czuję chwilowo siłę, wzięłam kartkę i spisałam wszystko co mnie wkurzało, nawet najmniejsze pierdoły. Wypisałam, a kartka przyda się jak dopadnie mnie tęsknota. To już druga moja, pierwszą wyrzuciłam w chwili słabości, bo przecież jego wady też kocham..:(  Skoro nie chciał sam się mi obrzydzić, zachował kulturę (haha) to sama sobie go obrzydzę!

A to jak szybko byli wchodzą w nowy związek, to nie uzależniaj od siebie ! Myśl  w drugą stronę- skoro tak szybko wszedł w coś nowego, to znaczy, ze jest niestabilnym emocjonalnie dupkiem (kocham to określenie). Chciałabyś takiego chwiejnego przy sobie przez całe życie...?

Nie do końca masz mi czego zazdrościć...bo on jak zerwał ze mną to jeszcze się spotykaliśmy ale jak się okazało on z tamta również! I potrafił przyjść do mnie w WALENTYNKI z kwiatkami i tekstem 'zostań moją walentynką' a potem iść spotkać się z nią! Tak więc paranoja Jak wróciłam z wakacji to byłam w domu 1 dzień i sms od niego z pytaniem czy już wrócilam bo znajomi mówią mu to i tamto...dlatego ja kompletnie jestem czasem rozbita przez takie jego zachowanie! A jeszcze jeden fakt, że przepływ informacji na mój temat do niego jest iście szybki! Mój rozum po prostu nie ogarnia tego co on robi...

I może to źle zabrzmi, ale życzę Ci żeby Twój eks się do Ciebie nie odzywał bo będzie Ci o wiele łatwiej o tym wszystkim zapomnieć i ruszyć do przodu;) Moją odskocznią w tym momencie jest siłownia, gdzie wyciskam 7 poty, ale dzięki temu jestem szczęśliwie zmęczona, polecam bo pomaga! Dodatkowo obrany cel do którego dążę, to zmienieć swoje ciało na jeszcze lepsze, tak więc są tego plusy

Faktycznie ma tupet facet;/ niezłe ziółko, jak najdalej od niego, naprawdę nic dobrego z tego nie wyniknie. W końcu zdradzi Ciebie albo ją - nie wiesz przecież co on mówi jej? Gościu leci na dwa fronty i to nie ładnie.

Siłownię już przerobiłam i straciłam 6 kilo na wszystkim tym odreagowywaniem, z tym ze u mnie praca praca praca. Teraz juz mam wiecej czasu dla siebie i powoli brakuje mi tych ciężkich dni podczas których o niczym nie myślałam. I powtarzam jeszcze co wcześniej napisałam: zakupy Moje Drogie to jest to - lecz z umiarem

Widzisz jednak istnieją pozytywy tego wszystkiego. A propos włosów dziwne zeby facet nie lubił rozpuszczonych włosów zwłaszcza w łóżku - ale różni są ludzie ;p Ja z kolei mogę poflirtować z innymi, zauważyłam ze też szczerze się usmiecham do innych, wczesniej mniej jakby ;p i jeszcze jedno doszłam dopiero do wniosku ze lepiej czuje sie w towarzystwie mężczyzn niz kobiet, wczesniej tego nie widziałam bo sie ograniczałam ;p A jak pozytywy muszą być ;p w ogole mowią mi ze sie zmieniłam na lepsze ;p

Piwo dla tej Pani i dla Panów (tych z lepszej półki) za szczerość i swobodę ;p Ja już lecę bo jutro do pracy ;/ Dobrej i spokojnej nocy

Jeden dzień mnie nie było, a tu tyle postów, i widzę, że optymizm też się wkradł Nie wiem, od czego zacząć nadrabianie zaległości, więc napiszę może o sobie.

Fragi, widzę, że mamy podobnie. Też nie mogłam wczoraj zasnąć chyba od 2 do 5... Wstałam niewyspana, zdołowana... Tym razem nie pomógł makijaż, czułam, że ten dzień, będzie stracony, ale... nie był! Spotkałam się z przyjacielem, na początku w ogóle niechętna do rozmowy, potem oczywiście przez cały czas opowiadałam o moim eks, mój przyjaciel miał łzy w oczach w pewnym momencie (on mnie nadal kocha, kiedyś "kręciliśmy", ale ja nie potrafiłam go pokochać...), a gdy mówiłam o tym, że chciałabym dostać szansę, żeby naprawić mój związek z eks, stwierdził, że dostanę, ale nie szukam tam, gdzie trzeba i odszedł, pożegnaliśmy się jeszcze.

Co ja poradzę na to, że kocham tego, którego kocham? Nie chcę szukać szansy gdzie indziej, nie chcę zmieniać się dla innego faceta, chcę zmienić się dla tego, którego kocham.

Później załatwiłam sprawę urzędową, potem do domu, potem znów na miasto celem dowiedzenia się, czy reklamacja butów została uznana i wyboru innych, już wybrałam, ale wezmę jutro, bo a nuż jakieś lepsze przyjdą w dostawie. Potem zaś nieoczekiwanie spotkałam kolegę z dawnej pracy - takiego, który zawsze wywoływał na mojej twarzy uśmiech i choć dziś kolega sam był zdołowany swoim życiem, to rozmawiało nam się miło, posiedzieliśmy na ławce, wypaliliśmy kilka papierosów i porozmawialiśmy o starych i nowych czasach. Powiem Wam, że to dało mi kopa, jakoś tak po prostu. Takie chwile są cenne.

I powiem Wam też, że zawsze warto ładnie wyglądać, zrobić ten makijaż, włosy, ubrać się najlepiej, jak tylko można - codziennie. Tyle chyba możemy dla siebie zrobić, prawda?   Nie wiem, w jakiej wielkości miastach mieszkacie, ale ja w takim, w którym zawsze mogę spotkać kogoś znajomego na ulicy - i właśnie dlatego warto dobrze wyglądać, bo i lepiej będzie nam się rozmawiało z ludźmi. Przynajmniej ja tak mam, jestem bardziej pewna siebie, gdy dobrze wyglądam.

Aha, spotkałam też przypadkiem innego kolegę, porozmawialiśmy chwilkę, ale też uraczył mnie swoim fajnym uśmiechem, co dodało mi otuchy. Bardzo cenię w ludziach uśmiech, ale taki "zaraźliwy".

Potem wybrałam się na zakupy do galerii handlowej, niestety wracając, załapałam doła, a dotarłszy do domu, musiałam go wypłakać przy specjalnie w tym celu odpalonym utworze "Już bez ciebie" Bajm - znacie? Piękny, oddaje dokładnie to, co czuję... Mój dzisiejszy dół był jednak głębszy, głębiej nazwany, a mianowicie, wiem, że muszę "ruszyć z kopyta" z karierą zawodową i wiem, że stać mnie na wiele, ale co mi z tej kariery, co z tego, że możliwe, iż spełnię swoje marzenia i będę w całkiem innym miejscu niż teraz, jeśli te chwile spędzone z nim będą do mnie wracać i nawet, jeśli osiągnę sukces, będę miała poczucie, że pozwoliłam odejść największej miłości mojego życia? Ta myśl nigdy nie da mi spokoju, wszak moim priorytetem zawsze była miłość...

Wiecie jednak, że miałam w sobie tyle dyscypliny, aby nie siedzieć bezczynnie, ale upiec w końcu ciasto? Uparłam się, ze upiekę je dziś (wczoraj mi się nie udało), więc płakałam tylko trochę. I powiedziałam sobie - najpierw ciasto, potem forum. W końcu odpoczynek musi być, a na forum przesiedziałam już całe ostatnie 3 dni, dokładnie całe.

Z drugiej strony, czytając Wasze posty o tej nadziei, zapoczątkowane przeze mnie, pomyślałam sobie - a może miejmy tą nadzieję dalej? Mimo, że oni/one się nie odzywają - pomińmy ten fakt. Żyjmy dalej nadzieją, że wrócą, tak będzie łatwiej, bo możemy sobie spokojnie żyć, bez poczucia odrzucenia, bez wszystkich tych skorelowanych z tym poczuciem emocji, osiągać swoje cele, wiedząc, że i tak czeka nas szczęśliwe życie u ich boku. A po jakimś czasie może się okazać, że te cele tak nas zaabsorbują, iż nie będziemy chciały/chcieli ich powrotu (teraz tego nie zakładamy, ale kto wie, to może przyjść samo). Po prostu róbmy swoje wiedząc, że oni wrócą, więc możemy być spokojne/spokojni.

A może bredzę...?

Wiesz... Ja również chciałam tak to pojmować... Że będę żyła sobie z nadzieją, ze może za rok, za dwa.. Ze to nie jest tak, że mnie nie chciał.. po prostu na razie nie mozemy.. rozumiem Cię, ale nie wiem na ile jest to zdrowe dla nas.. bo kiedyś zderzymy się z rzeczywistością.. I czy nie będzie trudniej się zbierać..? NIe wiem. Nie mam fachowej wiedzy, te z Was, które chodzą do psychologa mogłyby uzyskać odpowiedź.
ja wolę sobie go "obrzydzić", wmówić sobie, ze go nie chcę w moim życiu. Choć to ciężej wykonać.. Gdy w moim przypadku zostawił mnie w fazie największego kochania Na początku roku miałam kryzys, wyszłam cało z niego, pokochałam jeszcze mocniej i lepiej i dostałam kooopa!

Właściwie jest to tzw. mechanizm obronny niższego rzędu, czyli mniej dojrzały (jak rzecze spis treści ksiązki "Diagnoza psychoanalityczna", którą niedawno wypożyczyłam z biblioteki, a za którą mam zamiar się zabrać) ale czy my wszystkie / wszyscy jesteśmy dojrzali, skoro chcemy, żeby wrócili? Chyba nie...

W sumie to może wypowiem się, gdy wysnuję jakieś wnioski z tego, co mam zamiar przeczytać.

Ale jeśli wmawisz sobie, że go nie chcesz, to też zaprzeczasz sobie. Choć metoda ze spisaniem wad - dobra, swego czasu czytałam w internecie porady coacha - specjalisty od tematyki odkochania, który radził właśnie skupiać się na wadach byłego partnera i wyolbrzmiać je do granic możliwości. Tylko, ze u mnie to chyba nie zadziała, już to wiem, bilans robiłam w głowie i wciąż widzę więcej zalet, choć dużo rzeczy mi w nim przeszkadzało. Fundamentalne kryteria jednak spełnia, więc w moim przypadku to nie zadziała.