Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Pisanie wiadomości "w eter", do kogoś zaufanego pomaga. Ja jak chciałam mu nawrzucac, albo napisać, że tęsknie, albo zapytać co u niego, to pisałam do znajomej. I to działało. Już więcej nie chciałam do niego pisać i pytać o to, co już poszło "gdzieś tam"... Po prostu te myśli dawały spokój. Bo psychologicznie podchodząc gdzieś je wysłałaś, nie ma odpowiedzi. Więc nie chcesz tego robić znów. To działa naprawdę.

Dzięki Misiek. Czasem mam takie wyrzuty sumienia, że tutaj tak truję Wam głowę. Ale wiesz trudno komukolwiek zrozumieć to co przechodzę. Najgorsze chyba jest to, że nabawiłam się tej depresji, straciłam sens życia. Wiem, wiem głupie i może kiedyś sama puknę się w głowę, ale w tej chwili tak jest.

Co do zmiany psychologa, pomyśle nad tym bo postępów nie widzę. Wiem, że nie ma lekarstwa, wiele zależy ode mnie, ale mnie jakby teraz nie ma. Ja czyli moje życie. A jak ono wygląda? Tak, że rano nie mam siły wstać z łóżka, w przeciągu miesiąca trafiłam trzy razy do szpitala, w wieku 24 lat ze stresu miałam stan przedzawałowy. Tyle mi zostało z miłości. No i stany lękowe, boję się przyszłości. Po prostu. No bo przecież zawsze będę czuła jego brak. Za rok, za dwa, za trzy, robiąc coś fajnego będę myślała, że miałam zrobić to z nim, że mógłby teraz być.

Co mnie zaskoczyło. To stwierdzenie mojej Pani Psycholog. Że teraz szasta się określeniem uzależenia od miłości i kochania za bardzo, ale to nie zawsze o to chodzi. W moim przypadku bardziej nie umiem sobie poradzić ze stratą niż jest to kochaniem za bardzo. Nie kocham za bardzo, bo on nie był potworem, który mnie zdradzał, gnębił, poniżał, a ja przy nim trwałam. Po prostu tak jak żałoba. Czyli druga w przeciągu miesiąca.Nie wiem, nie przetrawiłam tej informacji jeszcze.

To jest w pewien sposób zabawne. To był mój pierwszy związek. W wieku 21 lat...nigdy nawet nie chodziłam na randki, co było zaskoczeniem dla wszystkich. Ale ja zawsze chciałam byc dla tej pierwszej (i ostatniej) miłości taka czysta...bez bagażu doświadczeń, bez przeszłości. Czekałam na to coś. Na to bum. No i je miałam. teraz zostałam bez mężczyzny, bez przyjaciela, bez najbliższej osoby. No i bez planów czy chociażby wizji przyszłości.

Tak, wiem jeszcze tyle przede mną, jeszcze nie raz się zakocham...ale ja się chcę właśnie raz zakochać. RAZ i ostatni. Nigdy nie bawiło mnie szukanie, jakieś krótkotrwałe związki. Ja nwet nie byłam na randkach, zawsze odmawiał, bo zawsze czułam, że to nie to.

Ach, przepraszam.

Dokładnie Insomnia,

Mam takie samo wrażenie, ja nie pasuję do tego świata. Coś podobnego napisałam w ostatnim poście. Dla mnie seks, intymność były zawsze tak ważne. Był pierwszą osobą, przy której się otworzyłam, przy które przeżyłam to wszystko.

Nie wiem czy można kochać kolejny raz.

Czy zawsze trzeba szukać winy w tych, którzy zostali zdradzeni? Gdybym się nad tym zastanowiła to pewnie znalazłabym milion powodów...za mały biust, za mało perwersyjna, zbyt nerwowa, podejrzliwa, zazdrosna, za chuda, za gruba może?, nie ten tyłek, nie te włosy, nie te usta, nie ten seksapil, zbyt pewna siebie a może zahukana za bardzo....
Zawsze się coś znajdzie, ale co to za facet, który tkwi w związku z kobietą, która mu nie odpowiada??? Odwagi nie ma, żeby powiedzieć czego mu brakuje...Nie umie zaakceptować rzeczywistości??  "Jeśli masz problem z otoczeniem zacznij terapie od siebie".
Może one go nie chcą na stałe??? A może on nie chce ich...
I pewnie tak to jest, że oni wzajemnie nie chcą siebie...bo fajnie jest poczuć czasem ten dreszczyk seksu z nieznajomą, wyuzdaną, nieskrępowaną perwersyjną dz*w*ą!
Ja nie czuję się winna....i żadna z Was nie ma prawa nawet przez chwilę pomyśleć....TO PRZEZE MNIE....nie wolno!!!!

misek666: święta racja! Szmaciska z siebie robimy;/ Heh...

Może nie zawsze ale z reguły taką taktykę stosują "niewinni" zdradzający i porzucający. Wmawianie winy partnerowi, że zdradził z jego winy, to jest czysta lobotomia umysłowa. Jest na tym forum wątek Fluffiego i tam ten aspekt został rozebrany do ostatniej śrubki i zaciekle niekiedy przedyskutowany.
Z drugiej strony im mniejsze mamy poczucie własnej wartości, tym większe jest wtedy biczowanie się i wmawianie sobie winy; tyle że w większości przyjmujemy "pokutną" postawę sprawcy z powodu wmówienia Nam czegoś niedokonanego - uzależnienie od partnera, wiedzie w tym swój prym.

Masochistka mało powiedziane....esh, jakie my głupie jesteśmy:P Ja kopnę Ciebie i poproszę żebyś mi oddała. Ty przynajmniej miałaś odwagę odejsć, ja nawet tego nie potrafię. Choć nigdy nie mów nigdy:) Pocierpisz dwa dni...
no i rada...niech go mama usunie ze znajomych!!!
Ze sprawdzaniem tych gnojków jest jak ze słodyczami, wiemy, że nam dupy od nich rosną a pałaszujemy jak oszalałe zwłaszcza w chwili smutku i rozpaczy co wywołuje jeszcze większą depresję jak przybieramy na wadze...no ale ja tu się nie oprzeć pokusie?
Zastanów się co chciałaś zobaczyć gdy tam wchodziłaś?

Może jest tu ktoś z Wrocławia??? Służę pogaduchami przy butelce wina:)!!! Wspólne wyjście i dowartościowanie siebie....:)

Fragi20;p ja tez sie biczowałam. Codziennie sprawdzałam czy nie zmienił statusu, czy to juz oficjalne i czy rzeczywiscie plotki o nich to prawda..do momentu kiedy weszłam na fb i zobaczyłam jej zdjęcie na jego profilu z bardzo miłosnym podpisem. Kiedy to zobaczyłam a było to okolo 2 tygodni temu, ostatni, doszłam do wniosku ze robie sobie krzywde sprawdzając ,,co u niego". Zabolało jak cholera, ale teraz przynajmniej jak mi przychodzi to do głowy zeby zobaczyc to od frazu mi sie odechciewa bo wiem ze bedzie bolało, ze bede cierpiec. A po co mi to...jestem w takim stanie jest mi dobrze, i nie chce sobie tego psuć. Tobie tez radze zeby Twoja Mama skasowała i w ogole. Fragi20 nie rób tego i nie wchodz na jego profil;p bedzie to trudne ale wierze w Ciebie, wolisz aby Twój dzien minal z usmiechem czy we łzach po tym co mozesz zobaczyć, z własnej głupotki ;p
A  tak w ogóle, juz tyle nie mysle. Jednak wczoraj tylko raz go wspomniałam, wieczorem nic a nic az tu nagle kurcze sen, chyba symboliczny...juz taki mam talent ze, sny mam prorocze, tylko te charakterystyczne (jak przysnił mi sie on flirtujący z kobieta w czerwieni to kilka dni i po związku) teraz snił mi sie ze zaczynamy od nowa, ale ja mam watpliwość, jednak dwie rzeczy symboliczne: splecione z ogromna siła nasze dłonie i oddanie przez niego naszyjnika (który mu oddałam po rozstaniu) a który był dla mnie bardzo ważny bo od niego. Jednak nie załozylam go tylko schowałam do kieszeni ;p;pot taki typowy sen co?nie mam nadziei, i nie chce miec jednak obawiam sie ze cos nadciaga ;/ musiałam sie tym z Wami podzielić Moi Drodzy ;p Pozdrawiam
P.S. MISIEK666 jestes the best, naszym guru i przewodnikiem ;p;p

Sny tez miałabym w poważaniu gdyby nic nie znaczyły i sie nie sprawdzały...
Fragi20 rzeczywiscie troche w Tobie masochistki ;p;p Ciesze sie ze to wszystko wiesz, jednak robisz swoje;p;p od dzis koniec wchodzenia na jego profil. Niech no ja tylko przeczytam ze weszłas ...;p taka propozycja ode mnie, za kazdym razem jak wejdzie któras z nas na profil byłego to zjada łyzeczke cynamonu lub soli, albo octu albo wrzuca do słoika 5-taka ;p;ptylko nie wiem jaka nagroda;/;/ pozdro ;p

Fragi_20 i z pozoru_silna: Ja mam dziś podobnie... mój ex cały dzień chodzi mi po głowie i wciąż zastanawiam się czy aby na pewno ta "koleżanka" była tylko koleżanką, czy może już z nią jest skoro pojechała za nim z Czech aż do Londynu? Zastanawiam się czy mnie z nią nie zdradził kiedy jeszcze byliśmy razem bo zachowywał się bardzo dziwnie... i chociaż wiem, że nie ma już sensu rozpatrywanie tego co było to bardzo złe myśli chodzą mi po głowie. I ogólnie tak mi dzisiaj jakoś tak smutno i źle
Ps. Ja mojego ex-a wykasowałam z Facebooka. Żałuję tylko, że nie mam dostępu do konta tej francy bo wtedy na pewno wiele by się wyjaśniło ;/

Marteczka: Ja przez 5 lat mieszkałam we Wrocku, niestety jakiś miesiąc temu się wyprowadziłam

Tego czy on z nią już kręcił wczesniej nie wiesz i sie prawdopodobnie nie dowiesz..tez mam, miałam watpliwości a jezeli by tak własnie było to kolejny powód i dowod na to ze na nas nie zasługiwali. Powiem szczerze ale moze zabolec ze jezeli tak daleko za nim pojechala to znaczy ze nie jest jej obojetny ;/ i jeszcze jedno, jak nie ta to inna by sie napatoczyła niestety.

Fragi2 no i to mi sie podoba...ja dałam rade to Ty tez mozesz;p;p łyżka soli jak najbardziej ;p trzymam za słowo..tylko bez oszustw Moja Droga ;p

Nie ma sensu oszukiwać samej siebie- a tymbardziej Was, bo to bez sensu... Muszę być ze sobą fair, inaczej nigdy nie wstanę.

Misiek, uwierz mi, że chętnie bym to zrobiła... Przynajmniej w wyobraźni >;)

Dzień dobry wszystkim!!!
Oby ten dzień był o niebo lepszy niż każdy poprzedni...tego życzę wam wszystkim i sobie tez...

Dziewczyny,

Powiedzxie mi, czy tylko ja tak mam, czy Wy może też. Jak zajmę się czymś na chwilę (maksymalnie jest to kilka minut) to później te myśli uderzają jeszcze bardziej, tak jakby ze zdwojoną siłą? Jakby człowiek dostał obuchem w łeb?

Ja jeszcze jestem na tym etapie, że myślę o tym cały czas, tak naprawdę chyba nie ma minuty, żeby o tym wszystkim nie myśleć....

A czy też jesteś już na etapie, że ten związek, który był, ta bliskość, to wszystko piękne wydaje się takim absurdem, abstrakcją, którą wymyśliłaś?Niby wiesz, że był, ale przez to co się wydarzyło, aż trudno Ci uwierzyć, że tak było...jejku nie umiem tego opisać, ale to są dziwne odczucia...

Te uczucia są nie do zdefiniowania. Często używam określenia MATRIX.. Nie umiem tego ubrać w słowa. Wiem,że był, że było dobrze, bo ja bardzo tego chciałam. Na wiele rzeczy się godziłam. Teraz go nie ma, zaakceptowałam. Teraz buduję siebie, tworzę sobie wspomnienia bez niego, wychodzę do ludzi, śmieję się, staram się robić tak, by moja nowa rzeczywistość była "lepsza" chociaż pozornie, niż ta, którą miałam przez ostatnie 4 lata...

I to wszystko wiem, ale nie umiem zaakceptować, że go nie ma w moim życiu (chociaż i tak bym nie chciała)- jakiś pierdzielony paradoks. Nie godzę się z tym, że nie mogę napisać do niego, że nie wiem co u niego, a już najgorsze z najgorszych, że teraz może przytulać i pieścić kogoś innego, nie mnie...

Ostatnio z kumplem przegadałam pół nocy przy drinku- był w podobnej sytuacji do mojej. Czuł, że jest na samym dnie. Nie umiał konstruktywnie zacząć dnia. Przeżywał kolejne, z nadzieją, że minie. W końcu się przełamał. Spakował (choć to za duże określenie, wrzucił w bagażnik parę rzeczy) i pojechał do naszego wspólnego kumpla do Niemiec... Po prostu. Chciał do Włoch, ale fundusze nie pozwoliły
I powiedział,że to był TEN krok, który oddzielił jego bycie z nią od nowej rzeczywistości. Że zrobił coś SAM i że się dało. Oczywiście samotna podróż mówił ciągnęła się bez końca, ale kiedy po weekendzie wrócił poczuł, że już wie, że to skończone, że teraz zaczyna się coś nowego. Wpadł w wir imprez, jak to określił "nie trzeźwiał". trwało to parę m-cy, a teraz? Teraz mieszka z dziewczyną, ma dobrą pracę, stabilność..

I ja właśnie czerpię z takich historii, bo widzę, że się da, że można zacząć od nowa, choć to mega trudne. Ale trzeba chcieć. Każdy inaczej przeżywa, innych rzeczy potrzebuje, by ukoić ból, choć troszkę złagodzić. Najważniejsze, by częściej widzieć w wyobraźni przyszłość BEZ NIEGO!!! niż przeszłość..
Sama mam więcej gorszych niż lepszych dni, ale te lepsze staram się wykorzystywać maksymalnie. I mam nadzieję, że tych gorszych będzie coraz mniej

Kurcze kochani zaś człowieka nie ma i zaś posty a jak jestem ich nie ma i zaś strona do nadrabiania oj oj.

marteczka_ka1 Wrocław hah mam złe wspomnienia

A tak spokojnie z tym guru być nie byłem i nie będę. Jestem za głupi xD. Po drugie ja w zasadzie jestem na etapie do którego wam daleko to pomogę co nie . Mi też pomogli to się odwdzięczę.
Ja wszystko rozkładam na proste czynniki i prosto pisze. Tak albo tak innej prawdy nie ma.

Co do fejsa oj nie wchodzić . Jesteście w takim stanie że nie ważne co by tam było to i tak sobie dopiszecie że to ta! Z tą się spotyka! To ta siksa!
Nawet gdy jest to ta siksa to nie warto psuć sobie dnia lub dni wchodząc tam. Was już nie ma na dzień dzisiejszy i lepiej dbać o siebie i swoją psychikę niż latać i szpiegować byłego. Nic to nie zmieni a tylko pogorszy. Wiem sam po sobie . Lecz moje śledztwo pewne mnie tylko upewniło co i jak.

porzucona85 ja bym się nie oszukiwał tym że kobieta która rzuca dla faceta wszystko i jedzie z nim do Londynu o tak tylko dla koleżeństwa. Nie mają po 2 lata żeby się kolegować. Ja nie wierzę w przypadki. Wszystko ma swoje wytłumaczenie.
Nie nabieraj się na jego słowa. Teraz te słowa nic nie znaczą. Mówić sobie można. Taki samotny a koleżanka obok niego.

Swoją drogą wiedziecie ile piec w piekarniku nadziewaną paprykę ?

Aż się zrobi miękka i zacznie marszczyć skórka. Ale to zależy jaką wkładałeś. Poszperaj w dziale kuchennym na głównej stronie forum.

Edit...
Am memoriam fejsa i innego skupiska ludzkości:
Czasami trzeba:
Zamknąć oczy, aby zobaczyć ...
Milczeć, by powiedzieć ...
Uciec, aby wrócić ...
Zgubić się, by znaleźć ...
Upaść, aby wstać ...
Przestać myśleć, by uświadomić sobie ...
Przestać szukać, aby znaleźć ...
Zatrzymać się, by kontynuować ...
Przestać szperać, by się nie dołować... !
O! i żyć "jutrem" i nie wracać do "wczoraj".

Fragi20 pogratuluj sobie bo nie jest tak źle. Ja to dopiero jestem naiwna, a ślepa to byłam od samego początku i tak mi zostało.
Dla mnie małżeństwo(ślub Konkordatowy - jak to brzmi)to świętość, coś co się zdarzyło i nie można tego zmienić.Mówiąc <tak< ślubuje się miłość tej drugiej osobie ale czy ona tego naprawdę chce, czy jest tego warta. Bez względu na to ile mieliśmy czasu na to aby poznać tą drugą osobę zanim powiemy TAK to i tak na końcu się okazuje, że to pomyłka, że jesteśmy dla siebie oby nieznajomi. Dziś wiem albo mi się tylko tak wydaje ale mój pan przez ostanie dwa lata zmienił się bardzo, do tego stopnia, że zastanawiałam się czasem co się dzieje, że jest taki zupełnie inny.A może faktycznie taki był tylko dopiero wtedy to pokazał to swoje drugie dno.
Dziś myśli ze mą strasznie wirują. Kurde i koszenie trawnika niewiele pomogło. Tam dopiero myśli miały pole do popisu. Tak mi łeb napieprzały, że kosiarkę zagłuszyły. Zobaczcie jakie to dziwne. Kiedy byliśmy razem to ja trawę kosiłam bo pan był stworzony do wyższych celów, a kiedy go tu nie ma dzisiaj cały trawnik ze mną kosił. Tego właśnie nie rozumiem skoro wtedy był mi przy koszeniu niepotrzebny to tym bardziej po cholerę mi dzisiaj!!! Myślałam, że kosiarka wyciszy emocje, że przestanie gnieść w klacie. Niestety ciągle to samo.

Poczatek- jeszcze nie ma czego gratulować, bo większość dnia mój były "towarzyszy" mi w głowie. Nic nie zrobię sama, nie myśląc o nim.. Jestem ciekawa ile jescze zamierza tam siedzieć... Chcę sie już uwolnić.. raz na zawsze.. Ale wiem, że to długa drooga... No ale cóż.. OBY było już tylko lepiej.

Wszystkie tu jesteśmy silne i wstaniemy szybciutko, mądrzejsze i z czasem ze wspanialszymi mężczyznami u boku! A co, niech powieje optymizmem

bolijakcholera bardzo fajny kolega. fajnie ze powoedzial. szkoda ze tak pozno ale i rak niezle. zona musiala sie zdziwic.
nie podejmuj pochopnie zadnych decyzji. nie daj sobie wmawiac tylko wytlumaczec. mow ze wiesz i tego sie trzymaj i popatrz na zachowanie zony. co bedzi dzialo sie dalwj. do niczego nie doszlo czego nie mizna by bylo wybaczyc ale zaufanie podkopane bardzo. patrz i mysl

Choć miłość można okazywać na wiele sposobów, słowa są często odbiciem stanu duszy. Bądź chętny do słuchania, nie skory do mówienia i nie skory do gniewu. Trudno jest okazać miłość, kiedy nie ma ku temu motywacji - a mocne słowa i rękoczyny to ich zaprzeczenie. Lecz prawdziwa miłość nie opiera się tylko na uczuciach, lecz na determinacji w okazywaniu życzliwości. Nawet jeśli nie ma za to nagrody. Jeśli w coś wkładasz czas, energię i pieniądze, to coś staje się dla Ciebie coraz ważniejsze. Nie zależy Ci na czymś w co nie inwestujesz. Jak można kochać kogoś, kto Cię nieustannie odrzuca?? Odpowiedź jest taka, ze nie możesz jego kochać, bo nie dasz jemu tego, czego sama nie masz.

"To, że Ciebie kocham zależy ode mnie, ale to jak Ciebie kocham zależy od Twojego zachowania" To niewerbalnie próbij przekazać partnerce.

Gdy rozjezdzaja sie wizje spojnosci zwiazku poprzez braki tego znaczacego czynnika trwalosci zwiazku jakim jest nie tylko seks, to moze trzeba partnera wziąć za "wszarz" usadzić i zacząć rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać. Nie pozwolić sobie wyjść, można się złościć, krzyczeć, płakać, ale rozmawiać bez owijania w bawelne - nie mylic z posciela. Niech to nie będzie - na poczatek - godzinna rozmowa przy butelce wina lub bardziej wyskokowych trunkach... po co od razu skakac na boki i utrudniac wyjscie partnerowi z domowych pieleszy, poprzez "rozrastajace sie poroze".
Niech trwa ona calymi dniami, miesiacami a nawet latami, bo jakos to trzeba na wzor zakonczenia jak w seksmisji zbudować od podstaw. Potrzeba nawet ta wyzszego rzedu zaspokojenia potrzeb jest w koncu matka wynalazku. Po cos bylo w koncu rozdawane przez tego siwego Pana u gory stosowne "oprogramowanie" do tego czterordzeniowego procesora, ktory kazdy z Nas nosi pod czuprynka, zwane nie inaczej jak wlasnie rozmowa.
Zamiast wysylania jej sygnalow po indiansku dymkiem, morsem czy Brailem, ze Ci to jej zachowanie "nie pasi", jest passe zamiast trendy, to usiądź i pogadaj w 4 oczy z nią, wykladajac bez pardonu kawe na lawe.

Czegoś takiego jak własnie ROZMOWA uczą Nas jak wiesz już od małego, ale jak widać nie każdy potrafi zrobić z tego właściwy użytek i szuka drogi wyjścia z kryzysu na skróty... i zabawne jest jak bardzo często jesteśmy egoistyczni - będąc w związku.
Z góry przepraszam moderację, że się "powtarzam" i uprzejmie proszę o wyrozumiałość smile

Zdrada to podstępne zabójstwo partnera bez sądu, wyroku i prawa do obrony. Lub inaczej - jest jak podanie polonu Litwinience w herbatce- zabija powoli i wszyscy wiedzą. że nie ma ratunku - śmierć i tak nastąpi. To tylko kwestia czasu.
Nie bez kozery mówi się przecież, ze zdradzający wymienia mercedesa na malucha (taka metafora), bo dopiero po "tym" fakcie otwierają mu się szeroko oczy, ze jest dokładnie odwrotnie. Jest ta fascynacja, motylki i cala reszta "wisienki na torcie" będąca niczym innym jak fikcja gdy przyjdzie szara codzienność i różowe okulary spadną z łoskotem na ziemie.

Słabe jest to, że człowiek dopiero po fakcie zdaje sobie czasem sprawę, jak bardzo źle zrobił. Jak bardzo kocha. Jak bardzo potrzebuje. Jak bardzo żałuje. Jak bardzo chce naprawić. Jak bardzo, jak bardzo, jak bardzo...Jak bardzo - jakkolwiek to głupio nie zabrzmi - zakochuje się na nowo... I odnoszac sie tu do zdradzonych kobiet, uwazam - zreszta nie tylko ja - ze w piekle nie ma wiekszej nienawisci niz w sercu zdradzonej kobiety.
Daj jej teraz przestrzeń, odsuń się w cień i zajmij się sobą.
W żadnym razie nie proś o powrót, nie zmuszaj Jej do rozmów, nie wyznaczaj czasu na zmiany. Odsuń się, stań się trochę nieosiągalny, tajemniczy, niezależny - metoda 34 kroków. OBSERWUJ Z DYSTANSEM a nade wszystko nie daj się prowokować, bo mimo tego, że być może też i Ona była nie w porządku, to teraz bardzo potrzebuje argumentów, że dobrze robi, "bo Ty taki piiiiii byłes".
Z wyczuciem prowadź rozmowy. I nie pozwól sie wpędzać w poczucie winy, bo gdy tylko zaczniesz przepraszać, starać sie byc lepszym to tak, jakbyś potwierdzal, ze było miedzy Wami źle. Na takie zachowania będzie czas dopiero po Jej powrocie do związku.

Zdrada to podstępne zabójstwo partnera bez sądu, wyroku i prawa do obrony.
Lub inaczej- jest jak podanie polonu Litwinience w herbatce- zabija powoli i wszyscy wiedzą. że nie ma ratunku - śmierć i tak nastąpi. To tylko kwestia czasu

Zdaję sobie doskonale sprawę, że nie jest Tobie się łatwo pogodzić z tym co się stało, że ciężko jest "start your life all over again"- ale trzeba się z tym pogodzić.
Będzie cholernie trudno, ale uwierz mi, to jest możliwe.

"Nie rób priorytetu z kogoś, dla kogo jesteś tylko opcją, czasem jedną z wielu."

Bo musisz przewartościować całe dotychczasowe swoje życie, cały swój świat wartości.
Musisz przebudować tak, aby zniknęło słowo "MY" jako partner - partnerka... rodzina.
Słowo "MY" zniknęło w momencie zdrady i to bezpowrotnie.
Już nie żyjesz dla niej, a ona dla Ciebie, przestaliście być jednością, rodziną, mającą wspólne plany i wspólny świat wartości. Ona wyznaje teraz INNY!!!

Od tego momentu zostało słowo "JA" i tylko ono już się liczy-
Ja- to znaczy mam poczucie swojej wartości,
Ja- to znaczy szacunek do  siebie,
Ja- to znaczy jestem dumna kobietą/facetem, zasługującą/ym na szacunek innych,
Ja- to znaczy, że liczą się tylko moje potrzeby,
Ja- to znaczy że najważniejszymi dla Ciebie osobami jesteś Ty sam(a).

Ja oznacza również, że partner/ka jest zupełnie dla mnie osobą, która w moim życiu okazała się może i przykrym, lecz tylko maleńkim epizodem.

Postawiliście nowy dom pt zwiazek - ale na piasku, nie skale. Na bardzo kruchym fundamencie. Widocznie postawił go kiepski budowniczy i nie o Tobie tutaj mowa.

Czy warto ryzykować dalsze mieszkanie w nim, wiedząc że w każdej chwili może runąć?
Jak się człowiek dowiaduje co zrobiła najbliższa "niby" osoba to chce się zniknąć.
Walnąć gdzieś w koncie i wyć. Nie je się, nie śpi, czepia się wszystkiego co tylko daje jakąś namiastkę normalności związku. Nie zdając sobie sprawy, że to uczucie właśnie i emocje kierują nami w tej chwili. Często poniża się do granic możliwości. I nie ma innej wersji jak to przeczekać.

Zdanie, które mocno trzeba sobie zapisać w pamięci brzmi: o miłość się nie błaga... !
No niestety, bardzo znikoma ilość ludzi wierzy i stosuje się do rad napisanych na portalu.
Większość mając świadomość, do czego to może doprowadzić i tak podąża swoją ścieżką.
Po prostu do pewnych decyzji musimy dojrzeć a nasza wiara jest przeogromna.
Popełniamy mnóstwo dziwacznych błędów.
Rozum krzyczy jednak NIE ale serce i tak ściska.
Dopiero po pewnym czasie, kiedy stajemy się cieniem samego siebie, wypruci z emocji, dociera do nas prawdziwy obraz tego, co się stało. Dobrze kiedy będzie to parę miesięcy i jest jeszcze odrobina siły i silnej woli aby odejść, gorzej kiedy przyzwyczajamy się do sytuacji, pogrążamy się coraz bardziej i trwa to latami. Wtedy zmiany w naszej psychice zachodzą na tyle ogromne, że jest później mało realna szansa na normalne życie.

Bo 90 procent ludzi i tak chce pożywić się jeszcze tą odrobiną nadziei. Nigdy nie wiem co jest gorsze, czy przebywanie z taką osobą, czy życie w niewiedzy i kołaczących się myśli, co teraz moja "ukochana/y" robi. Ale jedno jest pewne- trzeba wszelkimi sposobami się starać oddzielić serce od rozumu. Porównywać, co mówi a co robi Twój partner/ka.

Pewnie zdarzyło się Wam nieraz, że tłumaczyliście ją/jego wybielałeś, myślałeś, że jest inna/y,
bo obojętnie co się stało, to wiąże was przecież jeszcze miłość. A tak naprawdę podświadomie wiedziałaś/eś, że to jest czysty absurd, bo to co robi nie pokrywa się w faktach.

Jednak serce, ta odrobina nadziei wmawiają nam że jest inaczej. Po prostu chcemy w to wierzyć że jest inaczej, więc oszukujemy samych siebie. To, że Twój związek to fikcja i nic z tego nie będzie to fakt oczywisty.  ci co twierdzą inaczej, są niepoprawnymi optymistami albo masochistami.

Więc albo pogodzisz się z tym, co się stało, będziesz żył w układzie na zasadzie każdy sobie rzepkę skrobie i układasz sobie życie równolegle z kimś innym,
bo łączą was rybki, dom, wspólna firma itp.
albo odchodzisz i układasz sobie życie z dala od niej.
Innej alternatywy nie ma... niestety.

A "Brak" kontaktu opisuje ta metoda - nie przeredagowana - przeznaczona dla małżeństw w kryzysie:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj żony. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

3maj się. I przemyśl wszystko to co Tobie napisałem, na chłodno, bez emocji.
Bo gdy włączają się emocje - wyłącza się myślenie.

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? ? &p=400 wertuj i czytaj. Tu jest wsio na temat zdrad i ew. rozwodu krok po kroku. Na spokojnie, bez emocji.

Nie mogę zacytowac przez forum to kopiuję post bags'a:

"Od tego momentu zostało słowo "JA" i tylko ono już się liczy-
Ja- to znaczy mam poczucie swojej wartości,
Ja- to znaczy szacunek do  siebie,
Ja- to znaczy jestem dumna kobietą/facetem, zasługującą/ym na szacunek innych,
Ja- to znaczy, że liczą się tylko moje potrzeby,
Ja- to znaczy że najważniejszymi dla Ciebie osobami jesteś Ty sam(a).

Ja oznacza również, że partner/ka jest zupełnie dla mnie osobą, która w moim życiu okazała się może i przykrym, lecz tylko maleńkim epizodem.

Postawiliście nowy dom pt zwiazek - ale na piasku, nie skale. Na bardzo kruchym fundamencie. Widocznie postawił go kiepski budowniczy i nie o Tobie tutaj mowa.

Czy warto ryzykować dalsze mieszkanie w nim, wiedząc że w każdej chwili może runąć?
Jak się człowiek dowiaduje co zrobiła najbliższa "niby" osoba to chce się zniknąć.
Walnąć gdzieś w koncie i wyć. Nie je się, nie śpi, czepia się wszystkiego co tylko daje jakąś namiastkę normalności związku. Nie zdając sobie sprawy, że to uczucie właśnie i emocje kierują nami w tej chwili. Często poniża się do granic możliwości. I nie ma innej wersji jak to przeczekać.

Zdanie, które mocno trzeba sobie zapisać w pamięci brzmi: o miłość się nie błaga... !
No niestety, bardzo znikoma ilość ludzi wierzy i stosuje się do rad napisanych na portalu.
Większość mając świadomość, do czego to może doprowadzić i tak podąża swoją ścieżką.
Po prostu do pewnych decyzji musimy dojrzeć a nasza wiara jest przeogromna.
Popełniamy mnóstwo dziwacznych błędów.
Rozum krzyczy jednak NIE ale serce i tak ściska.
Dopiero po pewnym czasie, kiedy stajemy się cieniem samego siebie, wypruci z emocji, dociera do nas prawdziwy obraz tego, co się stało. Dobrze kiedy będzie to parę miesięcy i jest jeszcze odrobina siły i silnej woli aby odejść, gorzej kiedy przyzwyczajamy się do sytuacji, pogrążamy się coraz bardziej i trwa to latami. Wtedy zmiany w naszej psychice zachodzą na tyle ogromne, że jest później mało realna szansa na normalne życie.

Bo 90 procent ludzi i tak chce pożywić się jeszcze tą odrobiną nadziei. Nigdy nie wiem co jest gorsze, czy przebywanie z taką osobą, czy życie w niewiedzy i kołaczących się myśli, co teraz moja "ukochana/y" robi. Ale jedno jest pewne- trzeba wszelkimi sposobami się starać oddzielić serce od rozumu. Porównywać, co mówi a co robi Twój partner/ka.

Pewnie zdarzyło się Wam nieraz, że tłumaczyliście ją/jego wybielałeś, myślałeś, że jest inna/y,
bo obojętnie co się stało, to wiąże was przecież jeszcze miłość. A tak naprawdę podświadomie wiedziałaś/eś, że to jest czysty absurd, bo to co robi nie pokrywa się w faktach.

Jednak serce, ta odrobina nadziei wmawiają nam że jest inaczej. Po prostu chcemy w to wierzyć że jest inaczej, więc oszukujemy samych siebie. To, że Twój związek to fikcja i nic z tego nie będzie to fakt oczywisty.  ci co twierdzą inaczej, są niepoprawnymi optymistami albo masochistami.

Więc albo pogodzisz się z tym, co się stało, będziesz żył w układzie na zasadzie każdy sobie rzepkę skrobie i układasz sobie życie równolegle z kimś innym,
bo łączą was rybki, dom, wspólna firma itp.
albo odchodzisz i układasz sobie życie z dala od niej.
Innej alternatywy nie ma... niestety.

A "Brak" kontaktu opisuje ta metoda - nie przeredagowana - przeznaczona dla małżeństw w kryzysie:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj żony. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

3maj się. I przemyśl wszystko to co Tobie napisałem, na chłodno, bez emocji.
Bo gdy włączają się emocje - wyłącza się myślenie."

Chłonę jak ciepłe bułeczki...oj chyba nauczę się tego na pamieć!!!!
Wrocław zaprasza:)

poczatek123 ten stan błędnego koła przejdzie, trzeba umieć zrobić pierwszy krok. Decyzje jednak trzeba podjąć gdy emocje trochę opadną. Dziś przeczytałam świetną sentencję: "NIE DECYDUJ W ZŁOŚCI, NIE OBIECUJ W SZCZĘŚCIU"!

porzucona85 ajjj, to się minełyśmy:(

Fragi20...szkoda, że Pomorze:( byłby wieczór "oczyszczenia":)! a potem kac:)

A jak sprawa się miewa? Są razem czy rozstali się?

No i żeby byli szczęśliwi w kolejnych związkach oraz w życiu,  oboje!
Trzeba sobie zdać sprawę, ze ten, który zdradza to chory człowiek. Każda choroba wymaga leczenia...wiec niech wyzdrowieje a wtedy i on  będzie zadowolony z życia. Choć pewnie usłyszę, że na nic nie zasługuje skoro jest podłym oszustem. I to prawda, póki kłamie, prowadzi podwójne życie, zdradza zasługuje na potępienie. Życzę jednak każdemu zdradzającemu, żeby się obudził, wyleczył i potrafił spojrzeć w lustro na swoje odbicie!! I innym w oczy...wyleczony.

Ooo... Ja mam płytę z jego kazaniami. Dostałam ją od koleżanki. Do tej pory nie mogłam się zabrać za przesłuchanie jej ale skoro Ty też polecasz to w końcu się zmobilizuję

Ps. Dziś pogadałam sobie ze starym, dobrym kumplem z którym nie widziałam się już od bardzo dawna i powiedział mi jedną fajną rzecz: "męski świat nie pozwoli Ci na staropanieństwo" To taki mały pozytyw z dzisiejszego dnia, który chociaż na chwilę poprawił mi nastrój.
Dziewczyny, takich myśli się trzymajmy

Marteczka: Niby się minęłyśmy ale jak kiedyś się wybiorę w odwiedziny do Wrocławia to na pewno dam Ci znać.

W genialny sposób przekłada "ingerencję" kościoła do spraw związkowo - małżeńskich. Prosto, klarownie, niekiedy z nutą ironii i humoru wszystkie pesymistyczne przytyki, zawiłości prostuje i przedstawia "od kuchni". Posłuchać, przeanalizować i szczęka opada z łoskotem na glebę.

Nawet "z odzysku"

Koniec znaczy nowy początek!!!! Zacznij biegać, gotować, uczyć się angielskiego itp. Cokolwiek!! U mnie to działa, robię wiele rzeczy w ciągu dnia żeby tylko nie myśleć. Mój zdrajca jest teraz 200 km ode mnie, spędza końcówkę urlopu w rodzinnym mieście Poznań. Ma tam znajomych, kumpli co noc około 1.00/2.00 w nocy pisze mi dobranoc...bawi się chłopak, pewnie znakomicie. O zdradzie (do której się oczywiście nie przyznał) dowiedziałam się dzień przed jego wyjazdem. Muszę coś robić bo inaczej bym zwariowała myśląc i wyobrażając sobie z kim teraz ma przyjemność mnie zdradzać.
Najgorsza jest noc, tuż przed zaśnięciem...wszystko skumulowane wraca. A obrazy jego zdrady widzę z każdym szczegółem. Ale wierzę, że kiedyś to przejdzie. Póki co emocje muszą opaść, jak wróci zastanowię się co robić.

Trzymam kciuki za Ciebie!

kiedysbylam, nie umiem powiedziec czemu sie ludzilam, nie majac do tego zadnych znakow/powodow. Moze jedynie to ze w mojej glowie powodem mialy byc te wspolne lata, to co kiedys nas laczyło. Ale czy to bylo ludzeniem sie takim stricte, chyba bardziej nie umiem tego przyjac. Ta mysl jest tak bolesna, ze wpada na jakis czas i pozniej...hmmm...cos innego ja zastepuje. Jestem swiadoma, ze nie ma go teraz ale jakos nie umiem myslec o latach i calym zyciu bez niego. Trudno mi uwierzyc, ze to sie dzieje, ze naprawde stracilismy to na zawsze. Wiem, ze sie nie odezwie, no chyba ze za rok. Nie czekam kazdego dnia na wiadomosc od niego. Zyje tu i teraz bez niego ale nie wiem co dalej. Kiedysbylam, u mnie jest o tyle kiepsko, ze to moj pierwszy i jedyny zwiazek, nie przezylam nigdy rozstania nie wiem jak to jest byc z kims innym. On mnie na wszystko otworzyl bo bardzo balam sie zwiazku. Teraz znowu.