Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Ja chodziłam na jedno, dwa spotkania i ucinałam kontakt. Po takim krótkim czasie facet nie zdąży się zaangażować, a Tobie da to pozytywnego kopa

Mi się akurat jakoś tak trafiało, że poznawałam nowych facetów przez FB Wiadomo jak to jest po rozstaniu - szukałam towarzystwa, żeby nie czuć się tak samotnie, więc dosyć mocno się tam udzielałam, komentowałam posty znajomych, udzielałam się w grupach dyskusyjnych i... faceci sami do mnie zagadywali. Nawet taki niezobowiązujący flirt na FB też poprawiał humor tu ważne jest żeby dać jakieś zdjęcie profilowe, które zwraca uwagę :P

Czasami poznawałam kogoś na imprezie, wtedy też umawiałam się na jedną kawę i do domu Jak założysz mini i szpilki to na pewno nie będziesz mogła się opędzić od adoratorów

No i chyba najprostszy sposób: portale randkowe typu sympatia.pl. Ja osobiście nigdy nie korzystałam ale może warto spróbować? W sumie sama zastanawiam się czy sobie nie założyć tam konta...

Dziękuje za ciepłe słowa! Po raz setny to forum daje mi kopa na rozpęd, żeby nie siadać i się nie załamywać, choć tak mi jest najprościej- usiąść i płakać, bo przestał kochać, bo już nie chce, bo go nie obchodzę. Masakra.

Pomyślę nad jakimś portalem randkowym.. Co do obiegu- to ja wiem, że być może wiele przede mną, chodziło mi tylko o to, że ja nie umiem, bo nie miałam kiedy się nauczyć flirtować, podrywać, zaczepiać. Z resztą, nie sądziłam, że będę w takiej sytuacji.. miał być na zawsze...

Fragi: Pooglądaj sobie też Rihannę - Take a Bow.
Tego się musimy trzymać.

Tak różne jesteśmy a tak podobne w cierpieniu. Tak się zastanówmy i zadajmy sobie pytanie: czy CI faceci którzy w różny sposób nas zranili warci są po pierwsze naszego zdrowia którego nikta nam nie zwróci jak się pochrzani na długie lata? czy warci są kilkunastu straconych kilogramów naszych pięknych ciał? czy warci są tej depresji, nerwicy i myśli samobójczych? Jezeli chodzi o mnie to miałam własnie wszystkie te symptomy porzucenia - ale w pewnym momencie w którym Moja Kochana Rodzicielka;p tak sie załamała moim przerzywaniem ze miała stan przedzawałowy;/doszłam do wniosku ze nie moge poświecic zdrowia mojej Matki i najlepszej przyjaciółki dla niego.STOP z tym wszystkim. Moze i nie jestem atrakcyjną pustą lalą ale wiem juz czego od zycia chce i jak mam postąpic z następnym partnerem, chodz moja nadzieja na poznanie kogoś kto sie mna zainteresuje jest równa zeru. Ale nie dotego zmierzam.NIKT ale to nikt nie jest wart takiego poswięcenia na które my się godzimy.  Spójrzmy na to z boku: co widzimy - zadręczającą się, ok, zranioną kobietę która zamiast odrzucac mysli negatywne nie skupia sie na sobie ale na NIM. Nie sądziłam tak jak Wy ze gosciu mnie zrani, chodz moja intuicja mnie nie zawiodła. Długo sie broniłam zeby sie otworzyc przed nim, ale cóz gadki, szmatki i w koncy wpadłam. Pociesza mnie fakt ze to nie jest koniec a poczatek czegos lepszego gdzie ja bede SILNĄ, TWARDO stąpającą po ziemi kobietą niezależną - nie wiem jak u Was ale to moje marzenie. Zycie jest trudne, jest wiele innych problemów z którymi bedziemy musiały sie borykać: skonczenie studiów, znalezienie pracy, utrzymanie się w tak trudnych czasam. TYLE własnie jest problemów innych. Wiele osób mi powtarza ze chcieliby miec taki problem jak mój - rozmyslanie o karaluchu którego trzeba zniszczyć. Dziewczyny jest tyle przypadków kobiet porzuconych które w tym momencie smieja się z tego ze cierpiały mając u boku kogoś lepszego. A propos tych piosenek: trzeba posłuchać smutnych piosenek zeby sie wypłakać, dac upust tym złym emocjom, wyrzygać ten piasek co do ostatniego ziarenka. Ponieważ skutkiem tego wszytskiego jest to ze mózg bedzie kojarzył wspomnienie o tamtym jako ból,fizyczne nasze cierpienia i w konsekwencji bedzie sie bronił odrzucając emocje, nostalgie, wspomnienia. Nasze ciało zacznie sie bronić. Im więcej łez tym lepiej. Pamietam jak wspominajac byłego cisnełam wszystkim co miałam pod reka - w rezultacie mam kilka rzeczy zdeformowanych ;p;p A mi pomogły własnie piosenki ;p;p i filmy albo seriale: Seks w wielkim mieście, New Girl. P.S. Cierpie ale mniej. Jest mi przykro ale mniej. Wspominam go lecz nie po przebudzeniu. Mam nadzieje ze ta szantrapa go zrani, wyrwie mu serce lub wkopie go w niezle gó....o. Bo nie ukrywajmy co słodka 20tka ma do zaoferowania? Inna piosnka do posłuchania: http://www.youtube.com/watch?v=FHp2KgyQUFk

Nie no gorzej już wymyślić nie mogłaś!!! Trafisz z deszczu pod rynnę noł noł noł odradzam Wierz mi to nie jest trafiony pomysł na ukojenie bólu...

Nie no nie wierzę że nie ma nikogo żadnej koleżanki,znajomej,siostry,kuzynki,sąsiadki... A jeśli tak to widzisz to taka drobna uwaga na przyszłość,nie można się kolejnemu partnerowi oddawać całkowicie bo jeśli tracisz jego to tracisz wszystko
Przyjedź do mnie ja mam dużo fajnych koleżanek rozkręcimy Cię

Fragi20 jedna podstawowa sprawa-przestań szukać winy w sobie!!!

Łoooo ile postów jednak jak kobiety zaczną rozmawiajać to coś w tym jest i zaś nadrabiać trzeba .

A jo żem był tu i tam . Nawet sporting uprawiał chodź nie widać xD.

Kwiatuszku100: mi randkowanie bardzo pomogło. Żadnego angażowania, chodzi tylko o to, żeby wyjść z domu, miło spędzić czas i w końcu przestać płakać!!!

Albo trafiasz na jakiegoś pajaca i wtedy Twoje myśli typu "Boże ja już nikogo normalnego nie spotkam" pogłębiają się..przetestowałam na własnej skórze. Dlatego to dzieła na mnie jak wrzątek

A jak kto przechodzi...hmmm ja nie wiem jak sobie z tym radzę. Niby jest ok ale to maska dla otoczenia bo wystarczy ze zostanę sama w domu i już jestem taką słabą małą istotką

Witam was kochani otóż nie chodzi o mnie i mężusia mojego, u nas związek kwitnie.  Tylko o moich rodzicach chce napisać co z nimi jest?. są małżeństwem od 28lat, minęło 3sierpnia. Ale te3lata ostatnie to masakra? mieszkamy razem z rodzicami? tata na dole a mama na górze, każdy ma swój pokój ,a wręcz dzieli się góra i dół. w ogóle się do siebie nie odzywają, ja jestem najstarsza i mężatką jestem od 5lat, i mam jeszcze dwie młodsze siostry, B. jest w Lublinie bo studiuje i pracuje w wakacje nie chce przyjeżdżać do domu, a najmłodsza A. właśnie skończyła 17lat i nie może się doczekać pełnoletniości. I w internacie jest ale co weekend przyjeżdża do domu. Ja natomiast aktualnie nie pracuje bo zrezygnowałam z zagranicy bo staramy się o dziecko ?ale mąż jest w Rosji i co miesiąc na 2tyg przyjeżdża. ale nie wyobrażam sobie w tym domu naszego bobaska, ale może coś wnuczek zmieni..Rachunki płaci raz tata raz mama, oczywiście tata 2razy tyle zarabia co mama, i co wam powiem to mało kto przyjeżdża z rodziny, choć wcale się nie dziwie bo nie wiedzą jak mają się zachować..jak oboje są w domu, bo każde u siebie przyjmuje? jeśli chodzi o jedzenie to tata gotuje na dole bo jest kuchnia a na górze jej nie ma, mama gotuje jak taty nie ma, ale jak nie widzi tata to częstuje mamę, bo ja też często gotuje. Strasznie mama szpera po taty rzeczach, ubraniach, torbie tej co chodzi do pracy, bo tam jest grafik i pieniądze, a jeśli chodzi o pieniądze ostatnio mama zaczęła tacie podbierać drobne pieniądze. cała torbę trzyma w garażu w aucie swoim. jak zostawi w spodniach i wystarczy chwila jak gdzieś tata pojedzie i już kasy nie ma. Kiedyś się mamy zapytałam po co szpera w rzeczach? wiecie co mi mama odpowiedziała że dopiero zacznie! I naprawdę zaczęła.27lipca byli wszyscy oprócz mnie na weselu u naszego kuzyna oczywiście dziewczyny z chłopakami i z tata pojechali. A mama pojechała swoim autem. Oczywiście nie siedzieli obok siebie? Ja nie wiele z mężem widziałam co w domu się działo co mi dziewczyny opowiadały lub pojedynczo rodzice? bo byliśmy za granicą i nie chcieli nas martwić i opowiadać ale teraz napatrzę się z nawiązką. Chcieliśmy żeby się pogodzili ale nic z tego, wszyscy próbowali, taty brat nawet popchnął tatę żeby się położył i mamę tak na niego? i nie? i jeszcze powiem że oboje są tak zawzięci że szok!!!siostra młodsza mamy też razem obie pracują. Rodzice taty próbowali wielokrotnie, a rodziców mama nie ma już od ponad 20lat.  Może to nie było idealne małżeństwo ale było ale teraz to trudno określić. Były ?ciche dni? ale potem wracało do normy. Z rodziny mojego męża tylko teściowie wiedzą że tak się dzieje u nas? Kocham swoich rodziców bardzo i  często wspominam jak kiedyś było cudownie jak potrafili leżeć obok siebie i oglądać TV i śmiać się. Naprawdę u nas jest dobrze tylko to? Ciekawa jestem co Wy na to???

Dzień dobry wszystkim.
Wyjaśnijcie mi pewną rzecz...jak facet po pół roku ni stad ni zowąd może wyskoczyć z tekstem że on wie że nic już nie ma ale czy jest jeszcze nadzieja??? Bo ciągle czuje coś,nie zapomniał i chce spróbować jeszcze raz...
Powiedzcie mi po co on to robi co??? Aby rozpierdzielić mnie od środka???? Zaznaczam że rozeszliśmy się z kulturą,zachowując wzajemny szacunek do siebie,bez awantur,kłótni... Jak prosiłam to nie działało,miał to gdzieś a jak się skończyło to się opamiętał????????
Nie ogarniam.........

Kwiatuszek100: cholera, coś jest w tym, że po pół roku od rozstania wszyscy byli chcą wracać. Jesteś już którąś osobą, od której słyszę, że właśnie po 6 miesiącach były mówi że chce wrócić... Może tyle czasu trzeba, żeby wszystko przemyśleć, docenić co się straciło i wyciągnąć wnioski? Nie wiem... może ktoś wyjaśni mi ten fenomen?

Dasz mu szansę?
Wierzycie w powroty?

Ja to mam przeogromną nadzieję, że za pół roku nie będę chciała go oglądać, nie mówiąc o powrotach, więc nie straszcie!

Ja dziś jakoś rano posłucham piosenki "Stronger" od jednej z użytkowniczek i mnie nastroiła tak, jak powinna.Małe zakupy, oczywiście empik w moim mieście to dno totalne, nie znalazłam czego szukałam, więc poszukam w necie. Nawet wymieniłam ciepłe spojrzenie z jednym przystojniakiem! I dzień od razu lepszy się wydaje być
Łapie każdą chwilę oddechu od tego bólu, jakoś trzeba sobie radzić. A jak pani w Lidlu poprosiła o dowód, kiedy kupowałam papierosy, to moja duma sięgnęła pod sam sufit Oby do juta, jutro znów będziemy walczyć. Ja obieram taktykę z dnia na dzień. I jakoś leci

Siły nam wszystkim życzę !:)

A skąd...jak mam dać szansę jaką kurcze szansę??? Na co??? Przecież ja go NIE KOCHAM więc nie wyobrażam sobie tego nawet. Miałeś,nie doceniłeś to nie mój problem już. Niech by myślał gdy mieszkał ze mną a ni eteraz,ja mam już swoje osobne życie! A wnioski niech sobie zachowa na związek z kimś innym

Ja to bym chciała zeby odezwał się po pół roku, juz nie koniecznie z powodu chęci powrotu.. dlaczego? zeby powiedzieć mu co o nim mysle, usłyszeć ze załuje i przy okazji chciałabym mu zadać te wszystkie pytania które zadaje sobie teraz. Jak bedzie czas pokaze, wiele osób ma przeczucie i twierdzi ze jeszcze sie odezwie, ja jednak mam przeczucie ze ten fenomen powrotów nie dotyczy mnie i jego ze względu na ta drugą ;/ pozdro ;p

co za czasy, co się dzieje, gdzie te wartości, czemu tyle świństwa ludzie sobie wzajemnie robią ...

no właśnie, ja nie chcę w takim świecie żyć i takich norm przyjmować, nie chcę się takimi ludźmi otaczać, masakra

Kwiatuszek100 a jak Ty nie pozwolisz mu na powrót i nie nie wyżygasz mu nic, to jesteś zajebista

tak. lubię to

wbijajcie do mnie mam wolną chatę hihi

O tak, dla mnie 3*carlsberg poproszę, bo zdechnę zaraz!

Mi chyba taki detoks potrzebny. Najebać się i ubawić, przepraszam za wulgaryzm, ale myślę, że nawet Bogowie tego forum czasem mają dość ;-)

dokładnie tak jest...i patrzeć jak się męczą oni i dzieci jeśli są...katastrofa:(

Witam, również życzę miłego dnia
Dzisiaj robię kroczek w przód- jadę na kawkę do przyjaciółki, z czasów szkoły podstawowej. Później rzadko się spotykałyśmy. Nasze drogi przez nota bene mężczyzn się pokrzyżowały.

Mam nadzieję, że to jest właśnie początek końca mojego rozpaczania. (OBY!!!).

Mama dzis powiedziała coś, co mną wstrząsnęło : "Doceń siebie! Nie pozwól sobie płakać przez faceta, bo kiedyś siebie za to znienawidzisz, za ilość łez na jaką sobie pozwoliłaś". Oczywiście się popłakałam, ale tylko dlatego, że szkoda mi tego życia, które miałam z nim. Ale nie wiem tak naprawdę, czy to, które przede mną nie będzie bardziej fascynujące. Może kiedyś podziękuje mu, że mnie zostawił..?

Musiałam podzielić się moimi spostrzeżeniami, bo często wrcacam i czytam swoje posty. i zauważam, że pomaluuutku mój tok myślenia się zmienia.. Oby...

Dużo sił na ten deszczowy dzień Wam i sobie życzę ! ;-)

No a u mnie stało się...
Ex zadzwonił po miesiącu ciszy i przeprowadziliśmy długą rozmowę. Zaczęło się od kłótni, przez płacz, a na końcu rozmawialiśmy nawet całkiem miło. Wyjaśniliśmy sobie bardzo dużo.

Rozwaliła mnie tylko jedna rzecz, powiedział mi m.in., że "dziś sobie pomyślał, że gdybym z nim wyjechała do Londynu to po kilku latach uzbieralibyśmy pieniądze na kupienie własnego mieszkania". Po czym zaraz dodał, że po chwili sobie pomyślał, że gdybym z nim pojechała to i tak nie byłabym zadowolona z tego jaką pracę tam wykonuje (jest kierowcą), bo w naszym związku kłótnie były o kasę i o pracę (tzn. on przez bardzo długi czas nie mógł znaleźć pracy w Polsce, a jak wyjechał do Holandii to też go tam oszukali i niewiele zarobił).

No cholera jasna po co on dzwoni i mówi mi takie rzeczy?? Po co? Po co? Było już tak dobrze, powoli zaczynałam o nim zapominać, a teraz znów wracają wspomnienia i tęsknota :( Grrr....

Na koniec dodał, że jeśli będę miała ochotę, to mogę do niego zawsze zadzwonić, że on mi zawsze pomoże.... A gó.... niech się zdziwi. Nie mam zamiaru się do niego odzywać już nigdy!! I musicie mnie dziewczynki i chłopaki wspierać w tym postanowieniu.

No to wygadałam się i trochę mi ulżyło

Chyba sam nie wie czego chce ;/ O powrocie nic nie wspominał, a ja go na pewno nie będę prosić. Chociaż kiedy mu powiedziałam, że być może też wyjadę do pracy za granicę to z nadzieję w głosie zapytał gdzie chcę wyjechać. Miałam wrażenie, że liczy na to, że powiem, że do UK.

A zadzwonił pewnie dlatego, że próbowałam podpytać jego znajomych co tam u niego i on się o tym dowiedział

Bez sensu to wszystko....

no właśnie, bez ładu i składu dlatego właśnie pytałam
nie wiem.. chyba musimy sobie upraszczać sytuację, my dziewczyny mamy tendencję do oglądania ze wszystkich stron, wnikania, zastanawiania się itd. chyba musimy starać sie myśleć bardziej konkretnie: w prawo, albo w lewo. zdradził, zrezygnował, wypisał się to niech spada. a nie : a czy na pewno tego chciał, a może przeżywa trudny okres itd. dla własnego zdrowia psychicznego. odszedł no to nara. trzeba sobie układać życie bez niego. szkoda czasu na papranie się w tym smrodku po nim.

To, że samej w domu źle to normalne, zwłaszcza że brakuje Ci teraz kogoś, kto zawsze był... Ponadto wtedy myśli skupiają się tylko wokół danej osoby.
Posty postami, ale zanim dojechałam to ryczałam jak małe dziecko w samochodzie. Ale mnie to nie zniechęca, wręcz przeciwnie- On pewnie ma się świetnie, więc czemu ja mam być ofiarą losu płaczącą nad sobą w nieskończoność. Jak będzie trzeba, to sobie popłaczę, nie ma co, ale ważne, żeby dostrzec wszystko to, co dzieje się wokół nas.

Mój optymizm dają mi ludzie stąd, ludzie których mam wokół. Dwoje znajomych dziś nieświadomi zapytali : "A gdzie masz P.?" No i wywiązała się dyskusja, a na koniec, że nie ma mowy, że zostaję u nich na noc, więc zaraz się pakuje i jadę. To daje siłę, że jednak nie jestem sama na tym świecie (choć czasem mam takie wrażenie).
Z resztą Ci znajomi są parą. Oboje po "przejściach". Koleżanka rozstała się z chłopakiem, przemoc psychiczna, mówił jej, ze jest jedynie jego "lodziarą".Nie wyobrażam sobie co czuła. Jej (Już chłopak) też nie miał łatwo z byłą. Chorował rok. Nie dawała mu żyć. No i mają się świetnie, mieszkają sobie razem- więc zauważam, że po "byłym" też jest jakieś życie.

Tęsknie, brakuje mi go, mam żal, ale "jak widać można żyć bez powietrza"

No więc właśnie Porzucona- o to chodzi, by nie oglądać się za siebie i nie idealizować życia, którego już nie mamy, a dostrzec pozytywy obecnego. Na własne życzenie pozbyłam się przyjaciół z życia- teraz chcę to odbudować i to postawiłam sobie za cel, który realizuję od dziś.

Jak będziemy wyły, to na forum, już jestem pewna, że ktoś na pewno postawi nas na nogi

Mi pomaga "stanięcie" obok. przypomniałam sobie, że przecież przed nim też żyłam, choc było to aż 4 lata temu. miałam znajomych, miałam ciągle coś do roboty. Oczywiście potrzeba czasu i ogromnego pokładu siły, ale można odbudować "swój mały świat w pojedynkę".

Ktoś mi mądrze napisał, jak powiedziałam, ze "Mój świat rozpadł się na kawałki" .. w odp usłyszałam "Twój świat jest, wszystko wokół też. Jedna ze ścian została naruszona, ale jestem pewna, że można odbudować ją lepiej, mądrzej"... Wmawiam sobie to wszystko i mój mózg zaczyna w to wierzyć.

dlatego, że wszystko wygląda z boku inaczej niż jak się jest w środku. w trzeźwej ocenie sytuacji przeszkadzają nam nasze emocje.
każde rozstanie, jeżeli podchodziło się do związku poważnie boli. kochałaś, wierzyłaś, ufałaś, facet odszedł. gdyby było Ci to obojętne, to wtedy nie świadczyło by to dobrze o Tobie.  boli i będzie boleć. tak to jest. dlatego tu jesteśmy, bo nas to boli. ale to wkońcu przechodzi. i tylko rozum nas może uratować przed tym, żeby nie poddawać i nie dać manipulować. trzeba to przejść. potem będzie lepiej.