Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Ja też chciałabym Wam opowiedzieć moją historię...

W poprzednią sobotę (27.07.2013) miał się odbyć mój ślub. Ślubu nie było, bo mój narzeczony zostawił mnie cztery miesiące przed planowaną uroczystością. Byliśmy razem 4 lata, mieszkaliśmy razem około 3 lat, a on nagle się rozmyślił :( Czuję się totalnie wykorzystana i oszukana, zwłaszcza, że to on namawiał mnie do wspólnego zamieszkania razem a z zaręczyn cieszył się chyba bardziej niż ja. Chwalił się wszystkim znajomym i rodzinie, że zostanę jego "żonką", itd.
Pod koniec listopada ub. roku wyjechał do Holandii, żeby zarobić na wesele i wtedy wszystko zaczęło się psuć Rozmawialiśmy ze sobą tylko sporadycznie, bo nie miał dostępu do Internetu, a rozmowy telefoniczne są bardzo drogie, więc dzwoniłam do niego tylko raz w tygodniu (zawsze ja do niego, bo niby taniej z Polski). Już wtedy czułam, że bardzo zaczął się ode mnie oddalać.
Pod koniec marca miał wrócić na stałe do Polski, ale już pierwszego wieczora po powrocie pokłóciliśmy się. Na drugi dzień, kiedy byłam w pracy po prostu się spakował i pojechał do rodziców. Kilka dni później zadzowniłam do niego i usłyszałam, że to koniec i że nie ma sensu tego dalej ciągnąć. Tydzień później wyjechał do Londynu i całkowicie zerwał ze mną kontakt.

Wiem, że w czasie pobytu za granicą poznał "koleżankę", która pojechała za nim do Londynu:(:( choć kiedy już po rozstaniu pytałam go czy są razem powiedział, że nie bo ona go nie pociąga.

Najgorsze jest to, że przez te wszystkie lata byłam z nim naprawdę szczęśliwa i ja też kochałam go tak, że mogłabym oddać za niego życie. Teraz zostałam sama, mam 28 lat i wiem, że nie mam już szansy na założenie rodziny, na to żeby mieć dzieci i kochającego męża. Perspektywa samotności mnie przeraża.

Pomóżcie, bo pomimo tego, że mija już 4 miesiące od rozstania ciągle płaczę i czasami nie chce mi się żyć

nie wiem co Ci doradzić.. pewnie masz teraz uczucie jakby całe zycie rozbiło Ci sie na tysiące kawałków.. Wydaje mi się, ze jak poczuł troche wolności za granicą, niezbyt częste rozmowy, że go poniosło.. i moze ta `kolezanka` nie była tylko kolezanka.. chyba napewno bo nie pojechała by za nim do Londynu bez powodu..
Myśle ze on nie dorósł do bycia w związku.. sama popatrz, byliscie razem 4 lata, namawiał do wspolnego mieszkania, zaręczyny, ślub- wszystko wydawało sie byc ok, a nagle wraca po tylu miesiacach nieobecnosci i na drugi dzien pakuje sie i ucieka? Bo moim zdaniem mozna to nazwac własnie ucieczką, po czym przez telefon Cie informuje ze to koniec i koeljna ucieczka do Londynu?? (swoją droga czemu faceci tak uciekają?? mój też ucieka własnie do Londynu....)
Nie wiem co sie stało tam w Holnadii, co bądź kto tak niego wpłynął, czy sam do tego doszedł, ale zachował się jak szczeniak... 4 lata związku a on wyjezdza i zrywa całkowicie kontakt tak jakby sie nigdy nic nie stało..

TY musisz sobie dać rade, tak jak my tu wszyscy, pomysl sobie, on ma teraz nowe zycie, tak? Moze uwaza ze dobrze zrobił konczac Wasz zwiazek, a Ty siedzisz 4 miesiac i sie uzalasz nad sobą, w głowie miliony pytan bez odpowiedzi zapewne
Żyj dziewczyno, bo tego życia nikt za Ciebie nie przeżyje, chcesz sie obudzic za dwa lata i zapytac siebie samej- po co tyle po nim beczałaś i po co to rozpamiętywałaś? Wiem że to bardzo cięzkie jest, sama jestem miesiac po rozstaniu, chciałabym sie trzymac wielu rad które daje innym ale chce sie wziąść w garść a to jest najwazniejsze, ze nie chce tkwic w tym samym punkcie, chce iśc dalej mimo ze nie widze sensu narazie, ale chce i nie myśl że nigdy Ci sie już nie ułoży! Jeszcze będziesz mieć rodzine i całą gromadke dzieci

Z takim podejściem napewno tych szans szybko nie zauwarzysz.. Mój kolega był przed 30stką jak wział ślub i założył rodzine, ma dwójke dzieci, w wieku 33 lat wziął rozwód, ale już wczesniej nie zyli razem, a teraz od roku chyba ma nowa kobiete i dobrze mu sie powodzi, a tez wiele razy gadalismy i mówił że nikogo nie znajdzie, że każda tylko na kase patrzy itd
ale znalazł  w końcu

Ja mam 22 lata, nawet nie chce faceta w moim wieku tylko straszego ( mój był rok starszy i naprawde zachowywał się jak dojrzały facet, który wie co robi, poważnie podchodził do naszego związku i nagle sie odkochał czego nikt sie nie spodziewał) ale wszyscy fajni też są juz zajęci, ale przecież my nie znamy wszystkich facetów na tym świecie więc nie podchodź do tego tak że juz nikogo fajnego nie ma, mimo mojego młodego wieku też mieliśmy już plany założenia rodziny, planowalismy dziecko gdzies za dwa lata (jakby Bóg dał)
tez sie boje ze nikogo juz nie znajde.. że wszyscy oglądają sie za sztucznymi lalami z pompowanym cycem, że myslą tylko żeby sie z kims przespac i nara, że nawet jak już z kimś bede to mnie zdradzi lub porzuci.. teraz sie boje tego i nawet nie chce z nikim byc
ale wierze w to ze kiedys stanie na mojej drodze ktoś kto mnie pokocha i będzie gotowy na stały związek.. bo niestety przelotne znajomości w zadnym stopniu mnie nie interesują

Witajcie Kochani Was Wszystkich.
Życzę wszystkim miłego dnia :-)
A teraz wrócę do wcześniejszych postów i się troszkę wypowiem.

Kwiatuszku Ty jesteś moja krew i dasz radę.
Dlatego od tatusia dzisiaj dla Ciebie .
Wierzę w Ciebie.

Moi Mili, czy pozwolicie mi na chwilkę refleksji?
No więc tak.
Tak czytam i czytam ten wątek i doszedłem do jednego wnioski, że Bags i Misiek to są dobre duchu tego forum.
Panowie Wasze wypowiedzi, Wasze przemyślenia, pomimo Waszego wieku są bardzo dojrzałe.
Ja nie jestem tu by Was oceniać, ale wielki szacun dla Was.
Takich mądrych i dojrzałych osob jak Wy to szukać ze świeczką.

Ja tam w naszą niedoszłą, 4 rocznicę - bądź co bądź 5 dni temu sprzątałam i wyłam... Nie umiam wyłączyć tego wszystkiego.. Ehh.. A dziś kolejny dzień, kiedy najchętniej zapadłabym się pod ziemię.

Trzymaj się Dawid

Cieszę się, że masz lepszy dzień
Ja próbuje nie myśleć, posprzątać, ale jest to ponad moje wszelkie siły na chwilę obecną. Może w końcu zbiorę się i się wezmę...

U mnie właśnie z tym planowaniem porażka... Jestem na urlopie (którego nie mogę skrócić), znajomych jak na lekarstwo, większość pracuje i nie ma czasu, żeby wyjść. Wczoraj dzwonił kumpel, troszkę podniósł mnie na duchu... Nawet jakoś w miarę dobrze spałam. Ale od rana znów ta sama pustka...

Witajcie...
To i ja się w tym, tfu, rocznicowym temacie wypowiem, co by na gorszego nie wyjść.
Dzisiaj mi druga - ślubna - mija, a do tej 5 związkowej - poczekać trochę zostało... tylko pytanie czy to - i co tu - jeszcze liczyć?

Jak liczyć to licz na siebie, a na siebie zwłaszcza... i przy tym raczej nie omieszkam zostać.

Dostrzegam tu na wątku wzrost "poupadkowy" co mnie niezmiernie cieszy, a i humor mi się poprawia na samą myśl, ze Nasze eksiki tendencje spadkową i tak zaliczają...

A dziękować, dziękować towarzyszu.

3macie się letnio wszyscy jak jeden...

Może i młody jestem przez wzgląd na mój staż małżeński, nie mniej jednak z takim przebytym bagażem doświadczeń, to się baaardzo (wielo)wiekowy czuję, prawie jak emeryt

Ja już po prostu nie mogę...pierdolnijcie mnie w głowę!!!!!!!!!! Najlepiej czymś ciężkim i twardym.
A już było tak jakoś w ciągu dnia że nie myślałam o tym i znów żal i smutek rozdziera mnie od środka.
Ile tak można ciągnąć co??? Ile będę się męczyć?? Pół roku??? Rok??? Miesiąc???
To mnie wykończy jak ja już jestem wyczerpana.

Czuję się taka UPOKORZONA nie wiem dlaczego ale to słowo najlepiej oddaje mój stan

Dlaczego kurwa dlaczego znów mnie to spotkało??????????
Oddajesz wszystko co masz w przeświadczeniu że oddajesz w dobre ręce i po co pytam się po co!!!!!!!!
Jezu jak tak ma wyglądać życie już zawsze to ja go nie chcę...

No właśnie w ciągu dnia miałam zajęcie to jakoś te myśli odpłynęły na bok ale wystarczyło że wróciłam do pustego domu...moja mała u babci nie pali się do powrotu...gdybym mogła choć do niej się przytulić...

tak sobie myśle... jak z z nim byłam, nawet nie śmiałam myśleć że kiedys nie bedziemy razem..
wiadomo czasem się kłócilismy, ale kto sie nie kłóci...
róznie bywało ale wychodzilismy na prostą..
a najgorsze jest to że sie rozstaliśmy, jak wszystko było ok.. sam powiedział że chce teraz bo jets między nami dobrze, a nie że sie pokłocimy i wezmie swoje rzeczy i powie ze to koniec.. ale własnie- było dobrze, nie rozumiem tego ;/
dwa dni przed rozstaniem spalismy jeszcze razem.. a pozniej jak go zapytałam czy wobraza sobie życie beze mnie (pewna że odpowie nie) odpowiedział że nie wyobraża go sobie ze mną.. że nie wyobraza sobie teraz że będzie koło mnie zasypiał i sie przy mnie budził..
co ja mu takiego zrobiłam? za co takie słowa? wbił mi wtedy nóż prosto w serce..
a tydzień pozniej pierdolił że chce żebysmy mieli kontakt i zebym sie odzywała jak cos, dzwoniła, ze on tez bedzie
i na ostatnim spotkaniu tez mowił ze bedzie miec dobre wspomneinia, ze nie zapomni.. i ze sie odezwie.. i cisza

Na tych pozniejszych spotkaniach zachowywał sie juz jak dawniej, Ale przy rozstaniu nie był sobą, gadał jakby się wyuczył jakiejś regułki, ranił każdym słowem.. a później już było inaczej, usmiechał sie, gadał o wszystkim.. wciąż mam głupie mysli czy nie zostawił mnie bo musiał, bo sie cos wpakował (jak sie to juz zdarzyło raz wczesniej) i temu tak sie dziwnie wtedy zachował, z pozniej juz mówił ze chce miec kontakt ze mną... aaa sama już nie wiem, pisze głupoty i wciąz i tak onim mysle ;//

Tak z perspektywy odległego czasu - bo nawet tak ripostuję rozmowy w rodzinie - zapytałbym "a kto to jest?"
Z rozwodem się pierwsza wychylała, więc puszczam przodem taką hybrydową inteligencję
Nie zaprotestuję, podpiszę a jak będzie zamordyzm z ichnej strony, to dorzucę do pieca

Wiesz, ja sie zastanawialem jakiego okreslenia uzywac wobec niej, bo slowo "zona" to bardzo ciezko mi przez gardlo przechodzi. Moze masz jakies dobre okreslenie, ktore oddawaloby sens calej sytuacji

Witam ponownie:P baaaardzo wiele cierpienia tutaj widze ;( Co za świat ze osoby porządne muszą przechodzić przez takie rzeczy. Czasami mam wrażenie ze w poprzednim zyciu musiałam być jakims współpracownikiem hitlera ;p;p A teraz troche newsów: wczoraj dowiedziałam sie ze ta dziunia z którą moj były tak szybko się związał (3 lata razem, po około 3 dniach zapomniał i sie związał) jest znienawidzona przez jego rodzine: matke, siostre, ojca i znajomych. Dowiedzialam sie również ze ta 20 tka nie ma nic do zaoferowania jezeli chodzi o intelekt ;p Matka mojego było, która przepadała za mna skwitowała to wszystko tak ze zamienił średniej klasy samochód na wózek z widłami ==> miód dla uszu. Dodatkowo laska nie jest wychowana ale musze przyznac ze jest manipulatorką niezła: moj eks zmienil się z faceta twardego na klkuche, tak go owinela wokól palca. Jemu to chyba pasuje co mnie dziwi bo dziewczyna publicznie i przy rodzinie ubliza mu mowiac ze jest gruby, ze ona to potrzebuje sponsora (gdzie on w ogole nie ma kasy, chodz z zewnątrz wyglada inaczej - auto i jako tako dobre ciuchy). Ja go kochałam mimo wszystko, dla mnie byl idealem. Duzo sie wczoraj dowiedzialam: np to ze jego rodzina uwaza ją za ,,małego trolla", ze juz na wstepie miala przesrane bo krecila sie wokol faceta i to zajetego, ze moj ideal to egoista któremu trzeba powtarzac jak pieknie wyglada (dla mnie wlazenie w tylek facetowi ktory ma niskie mniemanie o sobie to troche ponizej godności - u niej to znalazł, ja uwazalam ze to on ma mnie adorowac a nie ja jego, Ludziaszki co za dziecinada - wiem ze od czasu do czasu tego potrzebuje mezczyzna ale nie codziennie i na kazdym kroku). Przy mnie był facetem pewnym siebie i meskim, przy niej jakby to powiedzieć zdziecinniał, aczkolwiek wyraza swoje uczucia w stosunku do niej. Ja tego nie miałam i sie czasami upominałam (on twierdził ze on nie mowi czesto kocham Cie bo to wazne słowo i nie chce aby stało się nawykiem, ze jak on mowil ze mnie kocha to znaczy ze prosto z serca) ;p I cos jeszcze na koniec - przypadkiem sie zobaczylismy (odwiedzałam jego siostrę, z która jak widać mam dobry kontakt) az sie we mnie gotowało zeby mu dac z liscia, ale wystarczyło mi to ze go ignorowałam. On pierwszy się przywital, jednak ja palajaca nienawiscią syknelam doslownie przywitanie. I na tym sie skonczyło. Spojrzalam mu tylko raz w oczy i koniec na tym. Starałam się ignorowac go. Zeby bylo smieszniej dzisiaj natknelam się na tą dziw... w sklepie. Ładna kurcze, nawet bardzo jednak po tym co usłyszałam to ten ładny kubek jest pusty i cały różowy i przesłodzony ;p;p Eks zawsze powtarzal mi i siostrze ze nienawidzi lasek mówiących słodko, piskliwie oraz infantylnych. Eheh o co tu chodzi nie mam pojecia, wyprała mu mózg ta gówniara ;p;p Fajne tez było stwierdzenia jego siostry ze ta jego nowa to pomyłka życiowa - mam nadzieje ze nie bedzie to długo trwało i ze ona go zostawi, wywinie mu numer--fajnie jest usłyszec kilka takich rzeczy ;p;p Pozdrawiam wszystkich których meczy hustawka emocjonalna i wewnętrzny ból, bo przecież dziurawej duszy nie da się wyrwać i wyrzucic. Trzeba temu stawic czoła i przetrwać. Tak więc łatajmy te nasze dziury

Od rozstania mineły ponad dwa miesiące ;( brne do przodu bo nie chce juz wiecej ciepieć, przez niego.Jednak zawsze jesto to ale...jak go wczoraj zobaczyłam i wiedziałam ze jest blisko to poczułam tlące sie jeszcze uczucie do niego, do tego faceta który mnie zranił i nic sobie z tego nie robi. Ale teraz myslac jakby wygladala nasza przyszłość: musiałabym czekac jeszcze ze dwa lata na to abysmy razem zamieszkali. Zostałabym w miescie gdzie nie ma pracy w moim zawodzie. Musiałabym również przez te dwa pomieszkiwać w akademiku (o zgrozo). Tak sobie mysle ze Bog nade mna czuwa bo mam po Babci mieszkanie w innym mieście, które miało być sprzedane na dniach. Nie chciałam tego mieszkania bo przyszłość wiązałam z nim.Chciałam mu wszystko poświęcic a on tego nie docenił. Dodatkowo byliśmy na różnych etapach zycia - on sie jeszcze uczy, ja juz po studiach. Mysle ze związal sie z laska ze szkoły bo są na tym samym etapie życia. Tak wiec pod koniec wrzesnia sie wynosze z tego okropnego miasta, w którym boje się ich spotkac i ktore przypomina mi o facecie którego nie znałam w ogole, ktoremu wszyyystko oddałam fizycznego i psychicznego. Mam chwile słabości ale odganiam mysli zle bo twierdze ze to poglebianie dziury dychowej. Nadal oswajam sie z mysla ze jest z inną, to bardzo trudne. Hustawki emocjonalne sa nieodzowną czescią procesu leczenia serca - fajnie jest miec kogos komu bedziesz sie zwierzac z tego co czujesz, codziennie, jak mantrę az w koncu mowia o tym wszystkim nic nie bedziesz czuła. Moim zdaniem za wczesnie probujesz nawiązywać kontakty z mezczyznami, bo kazdy bedzie Ci przypominać o nim. A co za tym idzie mozesz znow zle ulokowac uczucia. Przelejesz swoja milosc do byłego na inna osobę a to moze zranic. Tez czuje się jak skorupa, bez niczego w srodku, wiem ze bede zimna w kolejnym związku, ze nie zaangazuje się tak jak poprzednio o ile ktos sie pojawi ;/ Nie jestem jeszcze na tyle silna na ile bym chciała: mam niską samoocene przez laskę byłego, mam wrazenie ze jest ode mnie piekniejsza. Wyglad ma taki ze moglaby miec kazdego: dlaczego wiec weszla miedzy nas i praktycznie rozbila związek DLACZEGO? Mogła miec kazdego a za cel wybrała jego...a on nie ukrywam jest Bogiem ale raczej dionizosem ;p;p Zastanow sie czy chcesz codzienne poswiecac kazda minute zycia na rozpamietywanie i złudne nadzieje. Mowia ze nadzieja umiera ostatnia, ilez w tym prawdy. Ja miałam nadzieje ze jeszcze sie zejdziemy dopoki nie dowiedzialam sie ze jest zauroczony kim INNYM, a mnie ma gdzieś. Teraz najlepszym sposobem na odegranie się na nim to pokazanie ze nie upadlas i ze rosną Ci silne, piękne piórka i skrzydła ktore nie pozwola Ci upaść ponownie. Pokaz mu ze bez niego stałas sie jeszcze piekniejszym labedziem a nie zuzytą ,,szmatą" która on wytarł buciki by zaczac inaczej zyc...Przyznam sie ze jeszcze cos czuje do eks, ale nie moge sobie pozwolic na cos wiecej bo to chore czuc cos do faceta ktory okazal się nieodpowiedzialny..Musisz sobie zadac pytanie czy chciałabyc z nim zaczac od nowa, wiedząc ze tak szybko wyzbył sie uczuc do Ciebie..codziennie bys sie zastanawiala czy nie wywinie Ci znowu takiego numeru. Mozliwe ze sie przestraszył i ze jeszcze wrocicie do siebie.ale lepiej myslec ze nie, zebys się nie rozczarowała i zawiodła. Bo bol powroci z zwiększoną siłą, jak sie dowiesz ze ma inną..

Czuje dokładnie co Ty `naga po środku miasta`- doskonale opisuje to mój stan.. raczej byłam nieśmiała co do facetów, zakompleksiona, a przed nim się otworzyłam.. i na co mi to było?
Również wiem że moj sie nie odezwie.. że nie przyjedzie.. wiem że razem już nie bedziemy- nawet jakby chciał, nie pozwole na to i napewno moi bliscy mi to beda wybijac z głowy.. ale tak bym chciała zeby sie płaszczył i prosił o wybaczenie.. miałabym ta satysfakcje że on tez cierpi.. ale wiem że to nigdy nie nastapi.. nawet jak bedzie cierpiał to nie pokaże mi tego.. taki typ człowieka, co śmieszniejsze wiem że wiele dla mnie zmienił, że sam się zmienił.. ciekawe jak teraz wyglada jego życie, czy jest z niego szczęśliwy

Ważne że próbujesz sie podnieść, może narazie to nie wychodzi, bo widze to po sobie, a jestem miesciac po rozstaniu,
kiedyś się nam uda i nawet pewnie nie zauwarzymy kiedy to się stanie i wierzę w to mocno

z_pozoru_silna ciesze się że u Ciebie dobry humorek, widzisz, miał Ciebie a teraz `zgłupiał` przy tej dziewczynie, okręciła go sobie wokół palca a on pewnie tego nawet nie zauwarzył.. a nim to zobaczy może go już zostawi.. bo jeśli mieliby byc ze sobą dłużej.. to raczej będzie to tokstyczny związek, gdzie ona bedzie grac pierwsze skrzypce a on bedzie daleko za nią

te same pytania mam w głowie.. ale nie chce teraz o tym myśleć.. mam nadzieje, że kiedyś trafie na odpowiednią osobę i nawet nie bede sie zastanawiać czy dam rade, czy potrafie, czy warto

Szczerze mam nadzieje ze to nie wypał na maksa ten jego związek, wszyscy mowią ze w koniec konców padnie stwierdzenie ,,a nie mówiłam". Zaluje ze nie jestem tak wyrachowana jak ona, ze nie jestem zdolna do manipulacji bo wtedy byłabym dalej. Nie wiem co mam sadzic o tym wszystkim, ONA jest tym wszystkim czym on gardził, zastanawiam sie czy on ja kocha, czy sie juz zakochał w tej manipulatorce. Co to ma znaczyc to jego zachowanie, Moi Drodzy? moze Wy potraficie to rozkminic? myslicie ze beda razem szczesliwi? Mimo ze rodzina jej nie akceptuje i ze sa u niego awantury z jej, z naszego powodu? Jego Matka wstydzi sie za niego, za to co zrobił. Ja tylko chce to zrozumiec? Spedza z nia mnóstwo czasu, tak jak ze mna na poczatku, jednak na fb nie zmienil statusu. Początki były z nim wspaniałe, pamietam jak płakał bo nie chciał abym sie przenosiła na studia do innego miasta. Chciał nawet jechac ze mna. Jednak ja poswieciłam to jemu, bo nie chciałam zostawiać go takiego, mowiacego ze beze mnie nie da sobie rady ;/Ja tez myslalam ze to ten jedyny, miał cechy ktore chcialam zeby miał mój mąż. Mozliwe ze nie tesknie za nim, a za tymi pieknymi chwilami spedzonymi razem. Seks był idealny jak bylismy razem. Oboje to stwierdzilismy. Nie wiedziałam ze z 1 facetem bedzie mi tak dobrze w łózku. To sfera zycia w ktorej rozumielismy sie idealnie. Az tu nagle idzie do laski, która jak twierdził jest konserwą, taką dla której istnieje jedna pozycja (przepraszam ze dotknełam takiego intymnego aspektu) i takie am rzeczy których ona nie robi a które dla niego sa bardzo ważne podczas seksu...Naprawde nie rozumiem GO...Jak mogl wolec prostą, nie wychowana laskę ode mnie.

Wiesz, myśle że odczuwał brak bliskiej osoby i jest z nią bo pierwsza nawinęła mu sie pod ręke..
Ciekawe co by zrobiła jakby się dowiedziała że takimi laskami jak ona, kiedyś gardził i komentował negatywnie?
Uważam że nawet jak im wyjdzie, to rodzinka i tak bedzie ja porównywac zawsze do Ciebie, najwazniejsze jest pierwsze wrazenie, skoro ona wywarła je negatywne to oni już go nie zmienią.. cos o tym wiem bo mam taki przypadek w rodzinie

Mój jak dla mnie tez był `idealny`, nie musiał być idealny dla wszystkich, ale ja wiedziałam że to jest facet z którym chce isc przez zycie, teraz widze jego wady, z którymi cięzko by było w przyszłości.. ale wtedy o tym nie myślałam, w końcu byłam szczęśliwa że jest, zapatrzona w niego.. mimo że czasem narzekałam- wiedziałam że to ten jedyny...
A seks tez był nieziemski.. i mówił też, że mimo że nie byłam jego pierwszą kobietą z która spał on traktuje to jako swój `pierwszy raz`, tak jakby był z innymi fizycznie, a ze mną nie tyle fizycznie co psychicznie.. mentalnie
ale może spotka kiedyś moją następczynie, które powie to samo? heh.. no bywa

A Ty nie myśl tak, że wolał ja od Ciebie, moim skromnym zdaniem zobaczy jaki popełnił błąd ale wtedy będzie już za późno, może już tego żałuje jak widzi jaka jest ta jego `konserwa`;p
Może kiedys dostrzerze to że przy Tobie był prawdziwym facetem a przy niej zachowuje się jakby był pod pantoflem.. Ale może sie o tym nigdy nie dowiesz..

Nie myśl tyle o nich!! Kochana! Wiem, że ciężko, ja też na początku drogi jestem, drogi zdrowienia, ale nie zadręczaj się, bo wpadniesz na długoo w wir dochodzenia do prawdy, a na końcu i tak nie poznasz odpowiedzi.

Mam wrażenie, ze to ten jedyny, ale znajoma psycholog, jak i ludzie tu na forum piszą, że to złudne, że każda kolejna miłość będzie mądrzejsza, piekniejsza, stabilniejsza i bardziej decyzyjna- na siłę, ale staram się w to wierzyć i czytam w kółko jak dochodzi do mnie myśl, że był tym JEDYNYM
I też myślę o takich drobnych waadach, które tak ciężko było mi znosić i sobie myślę- i całe szczęście, że nie muszę się z tym teraz użerać. Choć to chwilowe tylko, bo zaraz chciałabym żeby tu był z całą gamą swoich wad.

A co do miłości bezwarunkowej- to moja naiwność i wiara, że świat jest piękny tak mnie zgubiła- marzyło mi się, że to ten jedyny, że żaden inny do 80-tki za rączkę do kościoła... Że skoro kocha, to będzie tak zawsze. Jak ja miewałam gorszy czas, to zawsze starałam się nad tym pracować, informowałam go, on się starał, tzn. oboje i wychodziłam z tego ejszcze bardziej zakochana w nim.. A on.? Poczekał aż uczucie wystygło i odszedł.. Już teraz nie uwierzę nigdy, że coś może trwać wiecznie i ciągle będę się bała i oczekiwała "końca"..

przez dzień `kozacze` na forum a teraz czuje że jest nie za dobrze...
czemu czasem zapominam że nie jestesmy juz razem? czemu czasem wydaje mi sie, że on zaraz przyjedzie? że to cierpienie, ten ból który mi zadal.. że to tylko zły sen? to burzy wszystko co staram się budować.. no wieczorem juz fruwałam z radości.. śmiałam się, żartowałam (swoja droga on tez był obiektem moich żartów...)
a teraz? znowu do mnie nie dociera że już nie ma Nas, wszystko co mi dał, wszystko czego mnie nauczył zabrał mi jeszcze szybciej niż to dostałam. I mogę sobie wmawiać że bede z kimś, kto mnie doceni i wierze w to póki znowu nie zderzam się z ta ścianą, że przeciez kochałam, kochałam prawdziwie, najmocniej, oddałam mu moje serce, moje życie a on tym pogardził.. odrzucił mnie jak zabawke, która mu sie juz znudziła..
Czy warto kochać? ufać? Owszem, warto, nie żałuje że go dażyłam tymi uczuciami, ale czy warto za takie cierpienie? Bo tego już nie jestem pewna..
Czy ja naprawde nie zasługuje na odrobine szczęścia? Czy to tak dużo że chce żeby mnei ktoś kochał?
Czy nie zasłużyłam na odrobine szczerości? Bo to że mnei przestał nagle kochać i że mnie zostawia `bo jest między nami dobrze` to sobie może wsadzić głęboko, a ja jakoś w to nie wierze.

Boje się że kiedyś zobacze go, zobacze jaki jest szczęśliwy z kimś innym, że to, że wyprowadziłam go na lepszą drogę, że nadałam sens jego życiu, to co zawdzięczał mi- da teraz jakiejś `dupie`
Byliśmy jedna całością, teraz się czuje jakby mi ktos podciął skrzydła i nie moge latać..
Nie moge tak bezczynnie siedzieć, jest w mojej głowie mimo ze tego nie chce z całego mojego złamanego serca!!!
najchetniej bym pojechała pod jego wierzowiec i zobaczyła czy swieci sie swiatło u niego, zapaliła papierosa i odjechała.
Serce mam rozdarte na kawałki.. pierwszy raz udało mi sie komuś zaufać- przełamałam się- wreszcie. Pierwszy raz szczerze i prawdziwie pokochałam.. Nie chce żeby on był tylko wspomneiniem mimo ze nie wyobrazam sobie juz zycia z nim po tym co mi zrobił

Ja wieczorem jestem spokojna, ranki są najgorsze. Budzę się i pierwsza myśl pt. "tak, to prawda. jego tutaj nie ma". I nie mam wtedy już ochoty nawet wstać z łóżka...

Dzięki Dawidj90. Ja już przestawiam się na myślenie, ze nie pozwoliłabym mu wrócić.. oczywiście, tak sobie wmawiam. Ale wtedy jest rzeczywiście łatwiej. Wmówić sobie, że sama nie chciałam tej relacji. Choć to paradoks, ale ponoć mózg wszystko przyjmie, a powtarzane kłamstwo staje się prawdą
Chciałabym, zeby przestał mi się śnić, bo to też mnie wyniszcza. Ale myśląc o kimś całyyy dzień to nie ma co się dziwić, że później gości w snach. Mija niespełna miesiąc. A ja... pomału... przestawiam się na złość na niego za to, jak bardzo mnie skrzywdził... Na siłę staję na nogi, choć bywaa cięęężko, ale nie chcę stracić roku na żale po nim.
Pewnie jeszcze 100 razy będę płakać, ale cóż... Życie nie stanęło.. Tylko moje serce na chwilę.

Dobrze powiedziane. Choc nam zwykle wydaje sie, ze to porzucenie, odejscie dzieje sie z dnia na dzien, no ze jak on mogl tak nagle zapomniec o mnie itd, to w rzeczywistosci wiekszosc z porzucajacych jest do tego w znaczynym stopniu przygotowana emocjonalnie, to nie dzieje sie 'od tak' i z dnia na dzien. Owszem, samo fizyczne porzucenie, wyprowadzka czasem odbywa sie z dnia na dzien, zerwanie kontaktu, ale to wszystko jest poparte czesto miesiacami noszenia sie z takim badz podobnym zamiarem. To mi sie wydawalo ze maz zostawil mnie z dnia na dzien, bo dla mnie, osoby zupelnie na to nieprzygotowanej, tak bylo. On jednak caly okres kryzysu juz, czyli ok 4 miesiace wzcesniej (jak nie wiecej) musial o tym myslec, bral od poczatku pod uwage opcje rozstania, co teraz wiem. Ja nigdy nie pomyslalabym ze moglibysmy sie rozstac, mimo ze nie dogadywalismy sie w tym ostatnim okresie ( no skoro zdradzal!), ale cal yczas wlaczylam, myslalam jak to po prostu wszystko ponaprawiac, jak sie dogadac. Co prawda on  nie wiedzial moze jeszcze jak to w ogole zrobic, jak uwolnic sie, no jak to wszystko zakonczyc, skoro dla ludzi z boku wszystko bylo wrecz idealnie, mielismy wszystko, jak z tego wybrnac, ale myslal o tym i poniewaz bylo zle ( no skoro on myslal juz o rozstaniu) to utwierdzal sie w swojej decyzji przez iles tam miesiecy, tak naprawde mentalnie porzucil mnie bedac jeszcze ze mna, potem te decyzje tylko wprowadzil w zycie. Takze oni sa zawsze czyms bardz ozmotywowani do porzucenia, podjal taka decyzje bo nie byl ze man szczesliwy, w moim przypadku no i potem nie myslal juz w ogole czy dobrze czy zle zrobil, jak to mowi, wierze ze podjal dobra decyzje dlatego jej nei zmieni. I NIC NIE JEST WAZNE. zadne argumenty nie trafialy. tak to wlasnie niestety wyglada....

a my.... a my zostajemy porzuceni z dnia na dzien, rozdarci, zdezorientowani, nie mogacy uwierzyc....

Fragi - u mnie tez ranki sa gorsze jakos. Teraz wlasnie byl pan z banku robic wycene mieszkania, potrzebowalam paiery od mieszkania, no  i mamy taki segreagator w ktorym od samego pcozatku wszystko wpinalismy, jak kupowalismy to mieszkanie, no to wszystko  mi sie znow przypomnialo, jest tam plan naszego mieszkania, pamietam jak marzylismy zeby udalo nam sie je kupic, sa tam jakies notatki odreczne co on pisal, ile jaki pokoj ma metrow, jak planwoalismy gdzie bedzie sypialnia, gdzie bedzie stalo lozko na tych planach.... no porazka. i znowu boli.

Ale tak jest - nie ma wyjscia innego niz naprawde o tym wszystkim nie myslec, zapomniec, tak niestety ale traktowac to tak jakby tego ngdy nie bylo. Tzn bylo, ok, ale sie skonczylo, kropka. innego wyjscia chyba naprawde nie ma, jesli chcemy dojsc do siebie.

Aha i jeszcze - tak samo, my sami przez to jak czujemy sie porzuceni, niechciani, wiele rzeczy sobie wmawiamy, montujemy, no ze np jak on moze tak mnie traktowac obojetnie, jakbym nie istaniala, jakbym byla najwieksza pomylka jego zycia. Owszem, staja sie obojetnie no bo co? Czego tak naprawde bysmy oczekwiali?? PRZYJAZNI??? nie chca z nami byc, co moga nam dac? to ze napisze smsa jak sie czujesz?? przeciez to bez sensu tak naprawde... no nei mozna sie w takiej sytuacji lubic czy przyjaznic, kiedy jedna osoba ma zlamane serce. Ja tez np myslalam przez pewien czas, ze najabrdziej boli to, ze traktuej nasze malzenstwo jak pomylke swojego zycia, no jak to jest to nic dla niego nie znaczy, co bylo. Bo tak sie czulam, ale tak naprawde jak w koncu z nim rozmawialam, powiedzial ze nigdy nie potraktuje mnie, naszego malzenstwa jak najwiekszy blad zycia, ze nie uwaza tego za blad. Ze naprawde mnie kochal, naprawde chcial, ale wszystko sie zmienilo ( TAK MUSIMY ZAAKCPETOWAC ZE RZECZY SIE NIESTETY ZMIENIALO, OCZYWISCIE ZA ICH WOLNA WOLA ALE TAK JEST). Powiedzial ze przezylismy mnostwo dobrych chwil razem, ze nie uwaza tego za pomylke ale to nie zmienia faktu- juz nie chce z toba byc, w moim przypadku bo odnalazl szczescie gdzies indziej... i tylko zycie zweryfikuje to wszystko, ale nie mozemy siedziec i analizowac juz co powiedzial, czego nie powiedzial, co zrobil... bo to po prostu nie ma sesnu. Oczywiscie ze mamy prawo czuc sie zle, wypisac sie, ze boli itd, ale nie zaglebiajmy sie za bardzo w analizy.... Ja teraz np wiem, wiem ze on swoje tez chyba przetrawil tym rozstaniem, schudl i to konkretnie i bynajmniej nie z braku jedzenia bo pracuje przy jedzeniu tylko jedna kstres jakis tez musial miec. Wiem, ze bylo nam dobrze, wiem ze nie uwaza tego za pomylke i docelowo zlego slowa na mnie nie powie. Nie chce? Trudno. Musze to przezyc. i ZYC, nie przetrwac swoje zycie, tylko je przezyc najlepiej jak sie da...

Fragi - nie mamy wplywu na uczucia innych, ale mamy wplyw na swoje wlasne. Niestety, to jest najtrudniejsze, zeby postawic ta kreske, samemu odciac, odgrodzic to co bylo. Ze tego juz nie ma i nie chcemy zeby bylo. Bedzie to trwac tak dlugo jak sami tej kreski nie postawimy.... tak dlugo bedziemy ciepriec jak sami bedziemy na to pozwalac. To jest wlasnie trudne - samemu skreslic to co bylo, to niby dobre, piekne. Ale tak trzeba zrobic. nie mamy innego wyjscia i predzej czy pozniej tak sie stanie. kwestia tylko ile kazdy z nas bedzie godzil sie na to cierpienie w imie czegos... w imie nadziei, wspomnien, tego co bysmy chcieli zeby bylo....

Dziewczyny,

Tak bardzo się cieszę, że już  dochodzicie do jakiś wniosków. U mnie minął tak naprawdę opnad miesiąc a wczoraj?Wczoraj znowu szpital - ataki paniki i stany lękowe. Diagnoza depresji i stanów lękowych. Tak mnie to wykończyło.Tak właśnie nie umiem sobie z tym poradzić.
Po prostu nie daję rady, leki nie pomagają, terapia tak naprawdę też nie. Zawsze byłam taka nadwrażliwa, każdy problem był tragedią, a teraz...teraz już nie umiem udźwignąć tego bólu i cierpienia, tęsknoty, strachu przed przyszłością.

Bardzo się z Was cieszę i oby tak dalej. Może ja za rok, za dwa też dojdę do takiego etapu

niewiem - no to faktycznie ciezko u ciebie skoro trafiasz do szpitala. ale to znowu jest troche nasze myslenie. uwierz mi ja tez jestem nadwrazliwa, przejmowalam sie zawsze wszystkim nad wymiar, na zapas, uwierz mi ze gdybym sie nie wziela do kupy, nie poszla do pracy w kwietniu np kilka dni po rozstaniu, to tez moglabym trafic do szpitala. Ale ja z kolei mysle o innych, o ludziach ktorzy mnie kochaja, ktorzy sie o mnie martwia - po co im robic dodatkowe problemy? Mysle o mojej mamie, gdybym trafial do szpitala to ona biedna by sie zamartwila na smierc, ja sie martwie o jej zdrowie i dla niej chcialam i chce byc silna, to mnie motywuje, no bo dla samej siebi ciezko tak? Bo po co?  bo mi nie zalezy.... ale Pomysl o innych, nie mozemy byc tak egoistyczni jak nasi byli panowie, ktorzy mysleli tylko  o sobie, o swoich uczuciach. Musimy walczyc i byc 'ok' bo sa ludzie ktorzy sie o nas martwia i ja np nie chce nikomu przysparzac problemow bo ja umeiram w depresji bo mnie kurde maz rzucil.

Słucham... Przez łzy... każda muzyka mnie zabija... Nie czuję tej siły... A tak bym chciała.. ;(

I znów się rozpadam.. A było kilka dni znośnych... Zabija mnie to od środka. ja zawsze uśmiechnięta, pełna energii, żartu. nagle 180stopni zmiany. nie umiem się z niczego cieszyć. I ta NIEMOC, że nic z tym nie mogę zrobić..

Wiem, że da mi to siłę i podbudowę dalszego życia, ale ja wciąż tęsknie.. ;( Chciałabym nie czekać, nie tęsknić, nie czuć..

Będę czerpać siłę i uczyć się jej od Ciebie. Widzę, że naprawdę mądrze przeszłaś przez tę dolinę i wychodzisz naprawdę silniejsza, mądrzejsza, bardziej decyzyjna. Podziwiam !

Porzucona- list to świetna forma, bo uchodzą złe emocje, ale na Boga nie wysyłaj mu go!!! Napisz i spal, ja tak robiłam pisałam i paliłam, płakałam nad tym. I to, co mu w tych listach napisałam i spaliłam dało mi spokój- więcej już nie chciałam mu o tym mówić, więc to dobra forma pożegnania się z żalem. A jak mu wyslesz, to 1.dasz mu satysfakcję, że cierpisz, 2. Będziesz czekała na odpowiedź, której być może nie będzie.