Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Nie dostałam nic... A to idzie na e-mail podany przy rejestracji, tak? czy tu na forum jest jakaś skrzynka? Bo nie mam nigdzie ;(

Ja również nie mam pojęcia.:(

Poszło

Z tym zapłaconym rachunkiem to chyba jakaś lipa

Złożę reklamację!!!

To normalne co czujesz, każdy kto kochal i zostal tak ptoraktowany, będzie mial podobne odczucia.
Co ja zrobiłam? Najpierw kopnęłam go w tyłek, powiedziałam "dość" nie będę płakać, a później wzięłam nasze zdjęcia i darłam płacząc. Darłam i usuwalam z komputera, niszczyłam płyty. Ulżyło mi po wszystkim. Później w ruch poszły rzeczy od niego, wywalałam albo sprzedawałam. I czułam satysfakcję.
Po miesiącu zaczęłam poznawać ludzi, chodziłam na spotkania i randki i było super. W międzyczasie oddalam mu kilka rzeczy, a on tak zazdrośnie patrzył, jak odchodzilam na spotkanie. Generalnie z czasem miałam wielką satysfakcję. Czułam się lepiej bez niego, czułam swoją wartość i spotkałam miłość swojego życia.

Haha ja też ostatnio darłam zdjęcia aż się kurzyło...co to była za dawka adrenaliny hehe i jaka satysfakcja móc mu łeb oderwać!!!

Misiek- mail poszedł

Spam? I gdzie sprawiedliwośc, a później "brak komunikacji"

Perspektywa w tym znaczeniu, by mieć z kim budować, mieszkać, żyć. Nie miał mi nic zapewniać. Ale to normalne, że chciałabym kogoś, kto towarzyszyłby mi w życiu... Jak również normalne jest to, co przeżywam, bo ktoś odebrał mi wszystko, na co pracowałam 4 lata...
Wiem, że szczęście to wiele składników, ale na chwilę obecną, ten najważniejszy dla mnie odszedł... I tyle.

Myślicie że można od życia oczekiwać zbyt wiele??? Że zawsze istnieją jakieś granice którym powinniśmy sie podporządkować,granice rozsądku??? Że nie powinniśmy dać ponieść się emocjom...szaleństwu...uczuciu... Czy to niezdrowe??? Bo tylko zaszkodzi...???

Nie uważam, żeby można było oczekiwać zbyt wiele. Pod warunkiem, że potrafimy się też cieszyć z tego co mamy, a nie tyko narzekać.  Są sytuacje, kiedy warto dać się ponieść.

z_pozoru_silna On na bank był u tej laski i chciał się popisać przy niej i powiedział co powiedział. Cieszę się że wracasz do żywych . Metoda jak widać ciut inwazyjna ale skuteczna.
Dobrze sobie radzisz. Widzicie kochane da się jak się chce ale wiadomo każdy przeżywa to swój sposób.
Ja natomiast moją eks kochałem z roku na rok coraz bardziej aż do momentu zerwania . No a oni nas chyba nie ... coś tak mi się zdaje. Nie przegięłaś spokojnie. Po to jest forum i My

Dobry Wieczór!Przepraszam,że się wtrącam ale od jakiegoś czasu czytam wasze posty i dodaje mi to wiary w siebie.Od dłuższego mam problem dla mnie on jest wielki.Otóż spotykałam się z facetem robiliśmy za parę ale nie byliśmy bo on nie chciał,mi to nie przeszkadzało dopiero z czasem zaczęłam czuć się źle,więc mu o tym mówiłam.Miesiąc temu przyjechał do mnie i prawie sie popłakałam jak mu o tym mówiłam,on przytulił niestety zamiast sie wtedy mną zająć pojechał sobie i zostawił mnie w takim stanie.Wiem,że to nigdy nie był mój chłopak ale po co  było to wszystko?trzymanie za rękę itd.Niestety z początkiem lipca dodał zdjęcie z dziewczyną o ile nią ona jest.Dziś to zauważyłam i czuję sie tragicznie,płakać mi sie chce.Mogłam w sumie sie domyślić że on kogoś ma bo traktował mnie jak śmiecia ale ja nie rezygnowałam.Starałam się pare miesiący,niestety z dniem dzisiejszym muszę odpuścić,chyba nie chcę już nawet krzywdzić tamtej dziewczyny która mogłaby być zazdrosna,że do niego piszę.Pytanie dlaczego tydzień po spotkaniu ze mną,miał już dziewczynę.Dzisiejszy dzień zaliczam do najgorszych w życiu i kompletnie nie wiem jak sobie mam z tym poradzić,najgorsze jest  to że chyba tracę wiarę w facetów i mam mało już do nich zaufania.Nigdy nikt tak mnie nie skrzywdził,odszedł bez powiedzenia przyczyny i udawał głupka,nawet nic mi nie powiedział.Z drugiej strony powinnam się cieszyć bo chyba Bóg nade mną czuwa,ponieważ ten chłopak jest totalnym egoistą i tzw prostakiem,lecz mi to nie przeszkadzało po prostu traktował mnie normalnie  taki egoista,tylko że wyzywał wszystkich .Jak można kogoś perfidnie zranić?Mam nadzieję tylko że karma wróci.Pytanie tylko kiedy ... Są wakacje niestety od początku nie mam życia,codziennie o tym myślę a dziś to załamka;( Nie wiem czy go kocham bo od 6 miesięcy sie to ciągnie i ciągnie i coś sie skończyć nie może(z mojej strony).Zastanawia mnie tylko czy to też jego taka dziewczyna do towarzystwa...Chciałam spróbować ale wyszło jak wyszło ;/

Z pozoru silna- dziękuje za ten niekrótki tekst dodający otuchy. Ja sobie powiedziałam że nie mam nadziei, nie chcę już go, raczej tego nie odbudujemy. Ba, nawet sobie myślę tak" Czy kocham tego faceta, tego, który powiedział "nie kocham Cię? Czy tego sprzed całego rozstania"?  I to pomaga. bo wiem, że już teraz inaczej na to patrzę, w sensie na niego. Oczywiście że ryczę, dziś znów mi się śnił (o ironio- ze chciał do mnie wrócić). Rano wstałam i sms: "Hej. Mam nadzieję, ze nie obudziłem. jak się czujesz K.? " Zanim dobrze otworzyłam oczy i przemyslalam, to odpisałam (o ja głupia), ale raportu brak, więc jest nadzieja, że nie dostanie..

Co do kontaktu- to ja nie szukam, ze znajomych usunęłam, ale on jak widać, nie chce dać mi zapomnieć.
Ale to, co piszesz, że od razu wskoczył w nowy związek... Tego bym chyba nie przeżyła... Mam mdłości, jak sobie pomyślę,że mogłby z inną.. Nie nie nie ! Współczuję, że musisz jeszcze z tym się borykać, bo to pewnie dodatkowy cios....

Poznałam 5 psychologicznych etapów, które każdy musi przejść po porzuceniu- i nawet jeśli płaczę, to wewnętrzny głos mi mówi: "to normalne, każdy przez to przechodził, jeszcze troszkę i będzie dobrze" Wiem, że głupie, ale łapie się każdego planu, który mógłby mi pomóc choć odrobinę. CIERPIĘ.I nikt tego za mnie nie zniesie i nie przeżyje.

Pozdrawiam:)

hej
ja znowu już mam jakiś gorszy okres, a przez ostatni tydzień, mogłam prawie góry przenosić, a teraz chodze podku... cały czas i się wkurzam i warczę na wszystkich nie wiadomo za co i po co

ale ale. dzięki Bogu jesteście tutaj, i wiedza, że inni przeżywają podobne emocje i jest to "normalne po rozstaniu" pomaga
ta głupia huśtawka, mam nadzieję, że wkońcu się skończy....szkoda mi tych dni kiedy się przez niego wściekam

Siemano
Tak trzeba sobie powtarzać że znajdzie się jeszcze ktoś wartościowy,ktoś kto pokocha,doceni...że tamten związek to był nic nie wart. I powtarzać jak mantrę. To działa budująco. Ktoś mi powiedział że jeśli słuchasz czegoś przez długi okres czasu to zaczynasz w to wierzyć... Działa to w obie strony może to jakaś metoda "wmawiania" sobie czegoś,wbijania do głowy,ale najważniejsze że skuteczna i pomaga. A jak dowartościowuje...można góry przenosić

Ja nie czekam do wieczora
Nie ma co spać do południa a potem narzekać że wakacje krótkie

Fragi20: Myśl o tym ze może być z inną kobietą męczyła mnie przez tydzień od rozstania, Powiedziałam mu ze nic gorszego nie bedzie od tego jak dowiem się ze ma kogoś kogo kocha. Wiedział ze bede cierpieć i nawet to co mu powiedziałam ze nie zniose tego jak się zwiąże na nowo to i tak zrobił swoje. W ogóle mnie nie szanował i nie uszanował tego ze bede po nim cierpieć. powiedziałam mu na koniec ze nie wyobrazam sobie byc z innym mezczyzną kiedykolwiek (tak mam i teraz) a on bez mrugniecia okiem poleciał na inny kwiatek.Teraz wiem ze to iz jest z nią to była najlepsza rzecz w najgorzszym, w sensie pozbyłam się wszelkiej nadziei..tej największej -  ze wróci. Prawdopodobnie gdyby był sam i się nadal odzywał to byłabym targana emocjami i nadziejami a to najgorszy stan emocjonalny jaki może spotkać człowieka opuszczonego. Nie możesz wtedy jeść ani skupić się na niczym bo czekasz na smsa lub sprawdzasz czy ON nie ma już nowej ,,laseczki". Piszesz ze nie przezyłabys tego ze ona ma inną..fakt to jest najgorsza rzecz dla nas w tym momencie. Na początku byłoby niezrozumienie (dlaczego tak szybko to zrobił) potem wiele, wiele innych uczuć..ale to byłyby emocje związane są  Twoim samoleczeniem, leczeniem z uzależnienia a nie leczenia na zasadzie: codziennie malutką dawkę dokładam tego narkotyku tak jak u Ciebie w tym momencie - każdy sms to własnie ta mała dawka narkotyku który miesza Ci w głowie a nie otrzeźwia. Zrywacie to zrywacie i basta, żadnych kontaktów, bo nie istnieje kumpelstwo między dwiema osobami płci przeciwnej którzy byli ze sobą BEZ RANIENIA KTÓREJŚ ZE STRON...NIEEE MAAA. Jezeli bedziesz utrzymywała z nim kontakt to bedziesz cierpieć w 100%. A wiem z obserwacji ze dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi. Mój były na tyle miał tupet ze nie widział przeszkody bym brała udział w imprezach które on organizuje razem z nią, tak jakby nigdy nic się nie stało (egoistyczny kxxa dupek). Ale wiecie co mnie też baaardzo boli to ze oddałam 3 lata z życia człowiekowi który ma dwie twarze. Prawdą jest ze przez ostatni rok dzieliłam przestrzen zyciową z obcym facetem, z którym nawet ,,uprawiałam miłość" tydzień przed rozstaniem mysląc ze nic sie nie dzieje i ze mnie kocha. A co do snów z udziałem byłych - STANOWCZE NIE. Niezle potrafi sprać mózg => ostatnio snił mi się on twierdzący ze jest mu baardzo dobrze i ze odkłada pięniądze na slub ;/;/ Jak sie obudzisz po takim snie to pomysl o czyms lepszym, odepchnij ta mysl. Pomysl co masz zrobic danego dnia ;p A wpadła mi własnie jedna mysl - ze nie chciałabym być z facetem (teraz ta druga na moim miejscu) który mówił negatywne rzeczy o mnie swojej dziewczynie, mogłabym byc msciwa i jej napisać jakich ciekawych rzeczy sie o niej dowiedziałam ale wiem ze odebrałaby to jako zemstę...nie zrobie tego mam satysfakcje ze ona jest z dwulicową osobą i ma nadzieje ze bedzie ją zle traktował (oboje są winni)- bo spojrzmy prawdzie w oczy: rzeczy które się otrzymało bez wysiłku i szybko nie mają znaczenia, szybko się nudzą i nie szanujemy ich. KARMO PRZYBYWAJ I ROB SWOJE ;P;P Fragi20  jest i bedzie cięzko ale zobacz ile jest tu osób które przezyły to samo..jest naprawde mało osób na swiecie które nie przezyły zawodu miłosnego - to nas uczy pokory i dzieki temu wiemy czego chcemy od drugiej osoby. Wszytsko to pozwala nam na analize naszego zachowania. Ja juz wiem jakich rzeczy nie moge robić. Mój były partner był na tyle niewyrozumiały ze jedynym moim wnioskiem jest to ze nie bede szybko dzielić się problemami z druga osobą. I znów dużo napisałam...;p;p

Chyba wszyscy sobie tego życzymy... Ja tam wierzę.. Że kiedyś pokocham tak mocno jak za 1 razem i że to samo dostanę.. Choć ciężko będzie znów zaufać...

z pozoru silna: wszystko co piszesz pokrywa się z prawdą... Ale wiem też, ze u mnie minęły dopiero 2 tygodnie, może troszkę więcej.. W każdym razie ja wciąż mam "nadzieję".. choć nie wiem skąd ona się bierze, bo logicznie mysląc tej nadziei nie ma...
A były jak na złość szuka kontaktu... wiem, że jak zacznie latać, to pewnie wrócę..:( A później pewnie wrócę tutaj za jakiś czas i będę przeżywała horror od nowa.. niby wiem, znam mechnizmy, a serce mówi inaczej. Teoria "wykuta na blachę", a postepowanie inaczej.. Ale przecież znikąd nie wzięło się powiedzenie, że cżłowiek uczy się na własnych błędaach... Tyle tu mam historii mówiących inaczej... A ja tam swoje, że moja "miłość" była tą- miłością życia...:( i siedzę  i myslę co zrobic, żeby klawiatury nie pogryźć. Nawet nie wiem czy to złość, czy smutek.. Po prostu.. Ciężko mi strasznie.. Puste  i samotne wieczory, które spędzaliśmy razem...

Żale się, bo choć na chwilę czuję ulgę mogąc tutaj pisać te wypociny.. zawsze jak cierpiałam szłam do niego.. a teraz? Nie mogę się z nim tym dzielić- paradoks taki...:(

Witam i życze miłego dnia wszystkim

Kwiatuszku, nie wiem co napisac. mnie samej brakuje juz slow powoli na to wszystko, jakies zle uzucie dopada....

gorsze chyba niz na poczatku, bo na poczatku to jakas adrenalina byla we mnie, emocje, wciaz powracajaca nadzieja ktora pomagala przetrwac. a teraz powoli nie ma juz nic, zadnych wielkich emocji, poza totalna obojetnoscia jakas, rezygnacja, brakiem checi....

Fragi - no wiec wlasnie.... hustawka emocjonalna... u mnie dobija 4 miesiac jak 'maz' podjal swoja nieodwolana decyzje... ale jego spodnie i bluza leza sobie wciaz jakby nigdy nic w 'jego' pokoju jak je zostawil ze 2 tyg temu. szczoteczki do zebow wciaz w lazience - to chyba nie pomaga wyzbyc sie tej ostatniej nadziei... ale nie moge tego wyrzucic, bo oficjalnie wciaz tu mieszka i placi, choc nieoficjalnie wynajal juz cos. od jakis 2 miesiecy to juz ani razu sie nie klocilismy o nic.... nie widzimy sie zupelnie, zero kontaktu. mial byc w weekend bo reszte rzeczy, ale go nie bylo...? ehhh no musi sie to kiedys skonczyc. MUSI.

kiedysbylam- to, że czujesz obojetność, to kolejny etap dochodzenia do siebie, więc zrobiłaś krok w przód, czego Ci gratuluję.

To sobie czytam 100 razy dziennie i z nadzieją wypatruję pkt. 5.... Tylko.. kiedy ? ....

I. Faza szoku i zaprzeczenia. Często mamy poczucie odrealnienia, jakby to nie działo się naprawdę. Rzadko w tej fazie towarzyszy nam płacz i rozpacz. Raczej znajdujemy się w stanie otępienia.
Niektórzy potrzebują kilku minut, inni kilku dni, a jeszcze inni tygodni lub nawet miesięcy, by dotarła do nich informacja, że strata jest autentyczna

II. Dezorganizacja zachowania. Tu najczęściej pojawiają się trudności w sprostaniu codziennym obowiązkom. Sytuacje, które wcześniej były dla nas naturalne, obecnie potrafią nas wprawić w strach, w przerażenie. Często czujemy się nieporadni. Czujemy się bez energii. Często dochodzi do zaburzeń snu. Jedni mogliby spać na okrągło, inni mają problemy z zasypianiem. Dodatkowo mogą pojawić się zaburzenia łaknienia. Nasze myśli i emocje skoncentrowane są głównie na osobie, która pozostawiła. Tej fazie często towarzyszy uczucie poczucia winy, poczucia krzywdy, izolowanie się od innych.

III. Złość/ bunt. Tutaj najczęściej odczuwamy różne rodzaje złości: na Boga, na los, na osobę, na wszystkich i na wszystko. Swoja złość kierujemy na siebie bądź na innych. Często też odczuwamy zazdrość, że inni mogą się cieszyć szczęściem rodzinnym, a my już nie możemy. Zawiść również jest uczuciem, które może się w tej fazie pojawić.

IV. Smutek/ depresja. W tej fazie czujemy się dotknięci ogromnym smutkiem. Przepełnia nas żal i rozpacz. Nic nas nie cieszy. Czujemy się apatyczni i niezdolni do podejmowania wysiłku. Mamy ciągłe uczucie zmęczenia i wyczerpania. Nieraz mamy nieprzemożoną potrzebę snu. Zaniedbujemy siebie i rodzinę. Unikamy znajomych. Potrafimy większość wolnego czasu spędzać w łóżku. Tracimy apetyt. Zamykamy się w sobie. Często płaczemy. Czujemy się osamotnieni i niezrozumiani przez innych. Przyszłość widzimy w czarnych barwach.

V. Akceptacja/ pogodzenie się ze stratą. Powoli odzyskujemy aktywność oraz zainteresowanie życiem towarzyskim, rodzinnym, zawodowym. Nie rzadko podejmujemy nowe role i zadania życiowe. Temat straty nie wywołuje już w nas bólu. Czujemy się pogodzeni.

Czas trwania każdej faz jest sprawą bardzo indywidualną. Nie ma wytycznych, co do długości ich trwania. Fazy mogą się przenikać wzajemnie, przeplatać. Nie można przejść do 5 fazy, nie doświadczając wcześniejszych etapów. Nie ma drogi na skróty. Nie można od tego uciec. Jedyne, co można zrobić, to starać się ją PRZEŻYĆ.

Niewiem - no wiec wlasnie, Ty niestety jestes na samym poczatku. przerabialam to. odrealnienei, potem strach i przerazenie w wykonywaniu codziennych czynnosci. (pisalam u siebie w watku jak na poczatku zrobienei sobie kawy zajelo mi kiedys kilka godzin, zeby sie zmobilizowac i znalezc sens... ). JA chyba do tego IV etapu sie przyblizam.... po prostu, jest mi smutno, zle, coraz bardziej to wszystko dociera, malo co cieszy. przerobilam bardzo dobitnie faze szoku, negacji = ludzenie sie ktore pomagalo przetrwac, potem kolejne razy kiedy nadzieja umierala i jakbym na nowo dowiadywala sie ze on mnie nie chce, totalna dezorganizacja zachowan, zycia (faza II) bunt i zlosc - az tak bardzo tej fazy nie przechodzilam chyba. no i teraz wydaje mi sie ze jestem na tej IV.....

Fragi - jestesmy doroslymi ludzmi, wciaz malzenstwem, mamy duzo wspolnych, drogich rzeczy na ktore oboje pracowalismy. o to chodzi wlasnie - przy tym jak bardzo mnie to boli itd, nie chce zachowywac sie jak wariatka, bo drug iczlowiek mnie nie chce, to co? nie potrafie normalnie myslec i funkcjonowac? Na cos sie poumawialismy, narazie on sie ze wszystkiego wywiazuje, placi kredyt, jak moge wyrzucic jego sprzet grajacy na 1000 funtow? jak moge wywalic jego ciuchy? jak? po co ? oraz inne sprzety AGD, ktore on ma zabrac. ma klucze do mieszkania, bo wciaz ma do niego prawo. mial zabrac rzeczy w sobote, moze zabrac je w przeciagu kilku tygodni tak naprawde, dopoki oficjalnie kredyt nie przejdzie na mnie tylko. tylko mnie to po prostu wkurza, zastanawiam sie dlaczego nei przyjechal w sobote i kiedy sie zjawi. Ale nie zastanawia mnie to az tak, zebym do niego pisala badz dzwonila i o to pytala....

To co piszesz, daje nadzieję, że i ja kiedyś uwierzę, że to naprawde koniec. A jeszcze bardziej wierzę, że kiedyś będę równie, albo i mocniej, szczęśliwa.. ;(

Ah, no ja mówiłam o szczoteczce bardziej niż o sprzęcie grającym., . ale szczoteczkę wyrzuciłam, kosmetyki. To, czego nie wziął, kiedy pakował się po rozstaniu. Bo to tylko mi ciągle przypominało... Ze był.. Że może będzie.. Chociaż teraz i tak jest tak samo i tak samo myślę... Ze był... że może będzie... Dziś mam wyjątkowo paskudny dzień

jak czytam wasze posty, to w każdym znajduje coś o sobie.. to straszne że wszyscy tutaj przechodzimy przez takie etap który można by nazwać `czarną dziurą`
jestem miesiąc po rozstaniu, a zapomniałabym- bo przestał mnie kochać, tak sobie, z dnia na dzień
przeżyłam juz pakowanie jego rzeczy, oficjalne ostatnie spotkanie, w tym tygodniu chu.ek ucieka za granice, mówił że bedzie pisac przez wylotem ale nie wiem po co na to czekam skoro w trakcie związku nie potrafił dotrzymać słowa to czemu miałby to robić teraz?
Ale zaś chciałabym wiedziec czy leci żeby móc wyjść spokojnie na miasto i wiedzieć że na siebie nie trafimy.. bo już raz tak było- wtedy dosłownie uciekł jak mnei zobaczył, przeszedł droga na około żeby tylko mnie nie minąc- żałosne ale tłumaczenie oczywiście sobie znalazł jak sie pozniej widzielismy zeby oddać rzeczy

Kwiatuszek100, smutny jest bardzo Twój post.. ale mam identyczne myślenie jak Ty.. po co kochać, ufać? i tak pewnie znowu mnie ktos zostawi i na co to wszystko, dawałam mojemu wszystko co mogłam, tak straszliwie mocno go kochałam i wciaz.. i co mi z tego? odkochał sie.. wszystkie wspolne plany poszły sie jeb.. on teraz sobie spokojnie żyje, ucieka za granice, a ja? cierpie katusze, i za co? za tą miłość? za to poświęcenie? oddanie? wierność?

nie wyobrazam sobie zycia bez niego, ale z nim już też, mam wrazenie ze moje zycie teraz jest już nic nie warte i że tak naprawde zaczęłam żyć dopiero u jego boku, a teraz wszystko sie posypało jak domek z kart..

Mam wrażenie czytając Fragi Twój post, że może dobijam do IV etapu, ale sama już nie wiem.. nie przechodziłam etapu złości, odizolowania- wręcz przecwnie, wiem że w towarzystwie jest mi lepiej i nie chce siedzieć sama bo się chyba boje? na początku po rozstaniu nie siedziałam w pokoju swoim.. jedynie tam spałam i nic wiecej, strasznie dużo w nim wspomnień z nim związanych.. mieszkał pomału u mnie, juz nawet mówiłam że to nasz pokój, wszędzie były jego rzeczy- ale już się ich pozbyłam..

Niestety pewne słowa potrafią w ciągu paru sekund przywołać mi same wpsomnienia i łzy pojawiają sie w oczach.. a jest to pytanie `co tam u Was?` nie wywiesze sobie plakietki na czole że nie jestemy już razem.. Odpowiadam że się rozstaliśmy, że nas już nie ma i wszyscy sa w cięzkim sozku, że jak to? Rozstaliscie sie? Przecież byliście tacy szczęśliwi, zakochani było to widać z daleko.. idealna para z Was była, prędzej byśmy pomysleli ze nasz związek sie rozleci niż Wasz! Dobija niemiłosiernie...

Insomnia- pytania znajomych, szok ich, ze taka fajna para- wszystko to znam, przeżywam do dziś. Zostawił mnie 3 dni przed urodzinami i odbieranie telefonów "Wszystkiego dobrego z P." sprawiało straszny ból.. Cały dzień przeryczałam modląc się, by więcej nikt nie zadzwonił.
Mój pokój również był "naszym", więc całe dnie spędzam u rodziców, sypiam w salonie. Nie umiem się tu odnaleźć, gdzie było go tyle...

Dlaczego nikt nie powie, ze przeżył to wszystko, że pokochał znów tak mocno.. Ze jest szczęśliwy...

Mam wrażenie, znów, bo codzień mam inne, że wszystko się skończyło, że nie ma i nie będzie już nic... I to wkurza, taki paradoks. Że nie chcę od nowa budować, ufać, bo nie wiem, czy umiałabym znów uwierzyć w słowa "kocham Cię".. Ale z drugiej strony najchętniej rzuciłabym się z okna, jeśli za chwilę miałby mnie nie przytulić...

Skoro mam podobnie- co do wielości interpretowania faktu, że odszedł, to może jeszcze nie zwariowałam.. Nie umiem się z tym godzić po prostu...

Nie Kochana, my wszystkie tak czujemy... Że nie damy rady, że się nie podniesiemy...

I wszystko co jest tu napisane dotyka każdej z nas. Przy nim rozkwitłam, przy nim się uczyłam odpowiedzialności, szacunku, zrozumienia... I wiem, że dawał mi prawdziwe szczęście...

ale nas tu dzisiaj jest w tych zajebistych humorach.... ale to dobrze... tzn dobrze ze piszemy... ze jestesmy....

no ja tez dzisiaj zjazd totalny, wszystkie emocje mozliwe mam - nienawisc, zlosc, zal, bol i wszystko wymieszane jeszcze z ta chora nadzieja ze ktos go odhipnotyzuje i zacznie myslec i byc tym kim byl przez 5 lat w stosunku do mnie jako chlopak, narzeczony i maz.

zreszta, widzicie on potworem nie jest (ha ha ha ) dopiero co dzisiaj pisalam ze cisza ogolenie ostatnio, po ten dobytek tez nie przyjechal w weekend, a teraz sms, znow pyta o mame, o badania, wyniki..... nie wiem, mam jakies wrazenie ze pyta ciagle zeby miec pewnosc ze z mama jest ok, ze tam wyniki dobrze powychodza i ze wtedy jeszcze z czyms mi dowali, ze jeszcze cos gorszeg omi zrobi, o czyms powie, ale czy on moglby mnie jeszcze bardziej skrzywdzic? chyba nie.... o rozwodzie i tak juz raz mowil, w ciazy jego 'przyjaciolka' raczej nie jest, tzn jeszcze miesiac temu nie byla, bo pila alkohol jak ich dorwalam u siebie w mieszkaniu. nie wiem, o rozowd bez orzekania o winie mu chodzi, ze ta mama sie tak intresuje, szukam juz jakis hakow na niego, kierujac sie tym, ze kiedys - no taki wlasnie byl, ale teraz przeciez juz nie jest.... wiec pewnie to jakas manipulacja... my w ogole jestesmy dla siebie bardzo mili przez ostatnie 2 miesiace (ha ha ha) Boze jak to brzmi, ale taka prawda.szkoda tylko ze mnie nie kocha i chce sie rozwiesc.

odpisze mu pewnie za jakies 2 godzinki ze z mama tak i tak i tyle. jak zwykle. nie szukam kontaktu, nie szukam pretekstow, nie wykorzystuje jego smsow do niczego innego. dlatego pewnie i pisze regularnie pytajac o mame.

Fragi20 widać nie zwariowałaś  
niestety ja też nie potrafie się z tym pogodzić...
Cięzko, źle.. jak kłade sie spac, to wtulam się w pościel i myśle że teraz to dopiero odpoczne.. i co? guzik prawda. co noc mi sie sni, i to nie jakies głupoty.. dziś tez mi sie snił.. dał mi wielki bukiet kwiatow z dołączonym liścikiem że tak będzie dla nas lepiej, że musimy zapomnieć i że sobie kogoś znajdzie i wtedu zapomni.. i żebym zrobiła tak samo.. za co takie katusze nawet w nocy?

niewiem1104 doskonale Cie rozumiem.. ja nawet mojemu przy rozstaniu powiedziałam że przeciez nie bylismy tylko parą, kochankami ale tez przyjaciólmi, wiedział ze był dla mnei najblizsza osobą.. wtedy powiedział, że dlatego nie chce zrywać ze mną kontaktu..
heh.. tak jak pisałam.. ja mam takie wrazenie jakbym zaczeła zyć dopiero przy jego boku.. a teraz znowu `zamieram` staje sie zwykłym pionkiem w tej grze, a czułam się będąc z nim jakbym tę gre w jaikiś sposób już wygrała, bo mam jego, człowieka który mnie kocha, szanuje.. a ja daje mu to samo w zamian..

Kwiatuszek100 zgadzam się, nie da się zapomnieć.. można wybaczyć- ale nie da się zapomnieć.. ale może kiedys popatrzymy na to z innej perspektywy? że fajnie wtedy było? może będziemy szczęśliwe z kimś innym? i wtedy pomyślimy że tamte związki nie miały przyszłości?