Kompletna cisza po 9-cio letnim związku

Dzisiaj dokonałam kolejnej rzeczy, która pomaga mi wyleczyć się z myśli o byłym...ponieważ moja droga do szkoły prowadzi przez jego ulicę do tej pory spoglądałam na okna jego domu i szukałam zaparkowanego auta czy motoru pod bramą. Ostatnio widziałam jego wsiadającego na motor i zaczęły mi różne myśli przychodzić do głowy. Od dziś mam postanowienie, że nie rozglądam się za nim, a także rzadziej będę sprawdzać telefon czy przypadkiem nie napisał. W sumie małe rzeczy, ale jak w drodze na zajęcia odwróciłam wzrok od jego okien, to byłam bardzo z siebie zadowolona. Myślę cały czas o tym draniu, ale tłumaczę też sobie, że nie warto się smucić i zaprzątać głowy tęsknotą. Chcę już być totalnie wyleczona i mieć wolny umysł od kogoś, dla kogo w zasadzie nic już nie znaczę.

hej dziewczyny,

kiedysbylam - mieszkam w Norwegii, kraju, w którym mieliśmy rozpocząć nowe życie. No i rozpoczęliśmy, nowe, ale już nie wspólne, bo mój były pojawił się tutaj dokładnie w dniu, w którym mieliśmy przeprowadzić się wspólnie do Oslo i powiedział mi o swoich wątpliwościach. Chyba nie muszę Wam kobietki nikomu tłumaczyć, jak się czułam. Zrezygnowałam z pracy w Polce na uczelni dla wspólnych planów. No i zostałam sama, w obcym mieście, znając zaledwie kilka osób, bez pracy, bez niego. Zaraz po zerwaniu tak się rozchorowałam, że dwa tygodnie z domu nie wychodziłam. Znajomy u którego mieszkam jest niepełnosprawny. Ponieważ mam pokój w podpiwniczeniu, jak się rozchorwałam nie mógł mi pomóc i dwa dni leżałam w łóżku, nie mogąc się podnieść, usta mi popękały, płakałam przełykając własne łzy. W tym czasie on już miał pewną pracę w Oslo ( wcześniej go motywowałam do szukania, pożyczyłam pieniądze, robiłam wszystko, aby ułatwić nam start), bawił się w Portugalii wykorzystując ostatnie wolne dni przed rozpoczęciem pracy. Koszmar, po prostu koszmar dziewczyny.

Na szczęście zawsze byłam silna, podniosłam się. Poukładałam sobie wszystko na tyle, na ile pozwoliła mi sytuacja. Znalazłam pracę, zostałam u znajomego, który okazał się wspaniałym przyjacielem i wspiera mnie w trudnych momentach. Poznałam masę ciekawych ludzi, szybko uczę się języka, wspinam się, spaceruję, zwiedzam Norwegię.

Gdybym tylko potrafiła go wyrzucić z mojej głowy ...  Staram się nie myśleć. Tak jak Ty, Twarda Sztuka powtarzam sobie jak mantrę codziennie, że ja i on to już dwa różne światy, że muszę się odciąć, przestać liczyć na cud.

On oczywiście nie ułatwia mi tego. Ciągle coś wymyśla, żeby się skontaktować. A ten mail sprzed miesiąca zupełnie mnie powalił. Pisze, że nie był świadomy tego co robi, że kocha, że myśli o mnie bez przerwy, płacze, kiedy sobie wyobraża przez co musiałam przez niego przejść itd. Że będzie się starał odzyskać moją miłość ( ciekawe kiedy ? jak już się wyszaleje ? ), ale na dzień dzisiejszy jest w depresji i nie może mi niczego zaproponować. I że nie myśli już o romansach, nie ma zupełnie na nie ochoty i nie wie, jak mu w ogóle przyszło to do głowy.

Oczywiście nie skomentowałam maila. Nie wiem po co to napisał. Mam mu może współczuć, że mnie rzucił, zostawił w okropnej sytuacji i nie było warto, bo okazało się, że jednak inne babki tak go nie kręcą, kiedy mnie już nie ma. Koszmar, napisałam mu wcześniej tylko jedno, żeby mi dał spokój i był dorósł i był konsekwentny w swoich decyzjach. Obiecał w mailu, że nie będzie już burzył mojego spokoju. Mija miesiąc, póki co dotrzymuje słowa.

A ja ... tęsknię, chyba jak każda z nas. Nie liczę już jednak na cud, nawet nie wiem, czy bym go chciała. Boję się tylko czasami, że nie spotkam faceta, z którym bym się tak dobrze dogadywała, jak z nim.

Wierzę jednak w to dziewczyny, że znajdziemy jeszcze szczęście i mężczyzn kochających nas prawdziwie i szczerze.

Przeszłam przez piekło, teraz może być tylko lepiej. Pracuję intensywnie bardzo, odkładam pieniądze, w wakacje będę pracować jak wół, a potem wiecie do .... żeglowanie, ruszam w świat na kilka miesięcy Życie jest piękne ! i my jesteśmy piękne ! tylko szkoda, że trafiamy na ludzi, którzy nie potrafią tego docenić

Marzę o miłości, czułości i o cieplutkim przytuleniu we wspólnym łóżku !!!

MMmmmm Ja też

jak sobie radzisz?

Dokładnie od miesiąca miałam spokój...wiedziałam, że z okazji moich urodzin dostanę przynajmniej życzenia od byłego, ale to co zrobił trochę mnie zaskoczyło! Otóż już pod sam koniec dnia dostałam od niego telefon i zapytał czy będę za jakiś czas w domu, bo on do mnie jedzie. I faktycznie pojawił się z ogromnym bukietem czerwonych róż (dokładnie tyle ile skończyłam lat) i tortem z ulubionej cukierni. Po mimo trudności jakie go spotkały w tym dniu (nie będę się wdawać w szczegóły) przyjechał do mnie i choć to trwało moment, to było to dość intensywne spotkanie. Od rozstania nie pytał o moje życie, raczej w nic nie wnikał, a tym razem chciał wiedzieć,wypytywał o różne rzeczy. Bardzo szybko zaproponował kino w najbliższy weekend i jeszcze inne spotkanie pod pretekstem oddania mi jakiejś tam rzeczy. Widziałam jego zdenerwowanie. Nie potrafił powstrzymać łez. Na koniec bardzo mocno mnie przytulił. Czy ktoś mi powie co to ma znaczyć??? Już zaczynałam się leczyć z tego wszystkiego, a tu znowu on!!!

hej kochana, widze że Twój ex znowu zaczyna mieszać, ehh napawdę cieżki z niego przypadek. Zaczyna coś po czym się wycofuje zaczyna i wycofuje, czy to gra, żebyś połknęła haczyk czy sposób bycia któż to wie?? Ciężko mi na tą chwile cokolwiek Ci doradzić. Generalnie na samym początku z tego co opisywałaś wierzyłam w Ciebie w to, że on cokolwiek zrozumiał, ogólnie w Was. Na chwile obecną minęło tyle czasu, że pewnie postawiłabym na tym wszystkim krzyżyk i dała sobie spokój z kinem, ale życie bywa przewrotne i zrobisz jak uznasz za stosowne. Troszeczkę przesadza z tymi przerwami, zaczyna coś po czym tego nie kończy, może sam nie wie jak to rozwiązać? Pozwalać Tobie na ułożenie sobie życia na swój sposób nie daje, z drugiej strony nie chce z niego zniknąć. Składać jakichkolwiek deklaracji na przyszłość nie chce, z drugiej okazuje, że nie jesteś mu obojętna. Obecnie jestem na troszeczkę innym etapie i tak naprawdę nie wiem na chwilę obecną co Ty do niego czujesz? Wiem jedno, bycie w tak długich związakach nie jest łatwe (mam na myśli, bez żadnych zobowiązań). Ale jednocześnie jeżeli się spędziło się tyle czasu ze sobą to nie jest to bez powodu. Ostatnio moja przyjaciółka pokłóciła się bardzo mocno ze swoim facetem, miał się wyprowadzać (koniec), a jednak się dogadali. Czas robi swoje, każdy jest przyzwyczajony do tej drugiej osoby i ogromnie trzeba dbać o to wszystko. Myśle nawet (może błędnie), że zakładanie rodziny po 2-3 latach związku jest łatwiejsze niż trwanie tyle czasu razem. (Ślub, dzieci) spaja to wszystko i błache problemy, które mogą stać się przyczyną rozstania w wieloletnich związkach się nie liczą tak bardzo. W jego przyjściu z kwiatami i tortem można się dopatrywać zarówno tego, że jesteś dla niego ważna, że chciał Ci zrobić przyjemność, że coś czuje a z drugiej, że chciał zaspokoić ciekawość co tam u Ciebie i sprawdzić, czy coś jeszcze dla Ciebie znaczy, cięźko określić??? Wszystko zależy od punktu widzenia. Ja nie wiem na chwilę obecną już nic!  Pewnie jesteś troszeczkę ciekawa jak tam u mnie i czy żałuje lub nie decyzji o powrocie Powiem szczerze, że na chwilę obecną jest ok, ale czy z tego ślub, dzieci, rodzina będzie to nie wiem Myślałam, że we mnie rozbudzą się uczucia na nowo, że znowu będzie ta chemia, która była kiedyś- nic z tych rzeczy Spedzamy bardzo miło czas, jest jak najbardziej dobrze, ale on już chyba nie bedzie dla mnie znaczył tyle co kiedyś. Przez te 4 msc przerwy coś się we mnie zmieniło, i nie chce być inaczej. Ostatnio odnowiłam też kontakt z koleżankami z którymi 5 lat temu spędzałam mnóstwo czasu. W czwórkę już kilka razy umówiłysmy się na piwko Ogólnie układa mi się całkiem dobrze, w pracy jest Ok, więc jakoś powolutku do przodu leci Składam spóźnione, ale szczere życzenia z okazji urodzin Żyj tak, aby każdy kolejny dzień był niesamowity i wyjątkowy. Wypełniaj każdą chwilę tak, aby potem wspominać ja z radością. Czerp energię ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności. Żyj najpiękniej jak umiesz. Po swojemu spełniaj się. Buzka

Ja myślę, że on sam siebie nie rozumie.
Być może nie chcąc być z Tobą, stara się Ciebie chronić.
Być może nawet jeśli tak myśli, jest to tylko racjonalizacja, a prawdziwe powody tkwią głębiej.
Chłopak ma ewidentnie depresję, w takim stanie ma się mało mocy sprawczej.
Potrzebuje dobrego psychologa, a najpewniej też terapii farmakologicznej.
Możesz zapytać go, czy podoba mu się ta osoba, którą w tej chwili jest, bo jest na nią skazany przez resztę życia i czy chce przez resztę życia się tak męczyć.
Że czekanie aż problem - jakikolwiek on jest - sam się rozwiąże jest marnowaniem życia. Że w zakresie jego możliwości jest pokonanie tego problemu, ale musi udać się do specjalisty, bo sam nie ma ani wiedzy, ani odpowiednich narzędzi (psychologicznych) żeby się uleczyć. Jak się psuje ząb, to się idzie do specjalisty, a nie samemu wstawia plombę. Jak się psuje psychika, rzecz o wiele ważniejsza i nie do zastąpienia, w przeciwieństwie do zęba, to co się robi - olewa i liczy na cud, naturalnie.
I że to nie żaden wstyd, dowód słabości, ani utrata kontroli nad sobą. Kiedy się ma problem, to przyznanie się przed sobą do tego, a następnie przełamanie strachu i wizyta u psychologa to dowód dojrzałości, a kontrolę nad własnym życiem to on może co najwyżej zyskać, bo jak na razie jej nie ma, tylko tańczy na pięciolinii sprzecznych i po części nieuświadomionych uczuć i potrzeb.

Druga rzecz, którą moim zdaniem powinnaś mu uzmysłowić, to że takie (niezobowiązujące) kontakty z Tobą, w kontekście historii, jakości i natężenia uczuć pomiędzy Wami, to jest po prostu okrucieństwo. Grzebanie w ranie.
Ja bym ucięła kontakty, powiedziała że może się do mnie odezwać TYLKO wtedy kiedy pójdzie na terapię, wytrzyma na niej przez jakiś czas, dowie się czegoś o sobie i będzie wiedział co dalej z Wami - czy tak czy nie - i co ważniejsze, będzie umiał się stosownie do tych deklaracji zachować, a nie mówić coś innego, a potem robić coś innego.

Hej,

Jestem podobnego zdania jak dziewczyny. Trzeba postawić sprawę jasno. Albo terapia i jesteście ze sobą, albo definitywny koniec, koniec kwiatów, torcików i płaczu. Jeśli nie postawisz sprawy w takim świetle to myślę, że on Cię psychicznie niedługo bardzo zmęczy.

Zastanów się też nad tym, czy rzeczywiście chcesz powrotu.

U mnie cisza. Mojemu byłemu napisałam, że jeśli mnie kocha ( jak twierdzi ) to nich będzie konsekwentny i się nie odzywa i pozwoli mi układać sobie życie na nowo bez niego jeśli nie jest w stanie podjąć żadnej decyzji. Od ponad miesiąca cisza, więc chyba się wycofał. Muszę powiedzieć, że czuję nawet ulgę. Nie wiem, czy potrafiłabym zaufać na nowo, to byłaby droga krzyżowa chyba dla nas obojga. Ciągle mam w sobie pokłady agresji, kiedy myślę, że zostawił mnie, bo chciał innych kobiet, a poza tym było cudownie. Z drugiej strony cieszę się, że się na żadne otwarte związki nie zgodziłam, wiem, że to zniszczyłoby mnie psychicznie.

Na marginesie. Poznałam kogoś jestem właśnie po randce, trzeciej z kolei

ulala....

no i co teraz?

co zamierzasz?

wiesz, z mojego punktu widzenia - no to super, fajnie ze facet niby chce. no wlasnie tylko ze to NIBY. ja sobie nie wyobrazam zeby facet mial byc taki niezdecydowany, ze niby chce ale nie chce, chce ale sie boi.

nie wiem, Ty musisz wiedziec najlepiej jak to czujesz. Tylko ze tak troche ciezko zeby wyszlo cos, czego on z gory jakby nie jest pewien, boi sie itd.

Tego właśnie się obawiałam. Że kocha i tęskni, ale nie jest w stanie podjąć żadnej decyzji.

Radzę Ci jedno. Odetnij się od niego. Tym razem kompletnie. Wykończy się, a nawet jak do siebie wrócicie to już nie będzie tak samo. On musiałby naprawdę być zdecydowany, walczyć, pokazać, że kocha, że chce wrócić, że wybrał Ciebie. Tylko w takim przypadku mogłabyś rozważyć powrót. To co oferuje to masło maślane. Przykro mi to mówić, bo samej było mi niezmiernie trudno podjąć tą decyzję, ale odetnij się od niego. To jedyne wyjście.

Mam nadzieję, że wszystko Ci się pozytywnie ułoży. Życzę Ci tego z całego serca.

Kocha Cię?
Doskonale.
Niech idzie na terapię.
Cierpi, jest zagubiony?
Niech idzie na terapię.
Boi się, że wykręci Ci jakiś numer?
Niech idzie na terapię.

Niech Ci pokaże czyny, a nie słowa.
I nie będziesz czekać w nieskończoność.

Dobrze, że Ty też się zdecydowałaś, pomoże Ci to uporządkować trochę uczucia w tej sytuacji.

Pozdrawiam

Jedynie rodzice mieliby na to wpływ pod warunkiem, że nie jest pełnoletni. O ile by poparli Twoje podejrzenia. W przeciwnym wypadku nie masz żadnych szans na jego leczenie. Ja poległem będąc mężem, więc sama widzisz. Chcesz czekać na to jego "cudowne uzdrowienie" w nieskończoność??

Hej, bardzo jestem ciekawa co tam u Ciebie, czy nadal jesteś silna i czy coś się u Ciebie zmieniło?

Jak przeczytałam post jak po roku cierpisz dalej, to az sie boję.....cierpienie powinno przechodzić zdecydowanie szybciej.Jakie to niesprawiedliwe, ze po kims , kto Cie tak zranił, tyle sie cierpi????

Cześć kochana, co tak u Ciebie słychać? Bardzo dawno tutaj nie zaglądałam, ale czasami sobie myślałam co tam może u Ciebie się dziać...Mamy wakacje w pełni, mam nadzieję, że wykorzystujesz każdy  promyk słońca? Ja od kąd pogodziłam się z moim tak caly czas jest ok. (nie zapeszać ) Szczerze powiedziawszy tak jak wcześniej pisałam, moje uczucia do niego się ochłodziły, myśłałam że kwestia czasu i znowu będę pałała ogromną miłością, nie zmieniło się nic w tej kwesti. Od kąd zaczęłam pracę tak dzień za dniem mija mi błyskawicznie. Z pracy jestem bardzo zadowolona, uczę sie naprawdę wielu rzeczy. Fakt jest taki, że umowa zlecenie więc nie wiadomo jak długo będę potrzebna. Swoją drogą to gratuluje tych 14kg jestem pod mega wrażeniem, mi waga niestety już nie spada Buziaki i Pozdrawiam

Kobiety robią podobnie stąd potem zdrady.

Hej Takajednaja :) Nawet nie wiesz jak bardzo ucieszył mnie Twój wpis z wczoraj! Dziękuję Ci bardzo za to, że czasem mnie wspomnisz :D Bardzo miło mi czytać, że u Ciebie wszystko w najlepszym porządku! Życzę Ci, aby szczęście nie opuszczało Cię ani na krok!! :) 
Muszę przyznać, że zaczynając wątek na tym forum traktowałam to jako swego rodzaju terapię. Było mi bardzo, ale to bardzo ciężko, bo przecież zawalił się mój świat. Dzięki pomocy otaczających mnie osób oraz Was ludzi z tego forum mogłam stanąć na nogi.
W odpowiedzi na pytanie co u mnie.....minęło już 10 miesięcy od rozstania i na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć, że da się przeżyć fakt porzucenia przez miłość swojego życia:) Tak, dalej go tak nazywam i chyba przez jeszcze długi czas tak będę go określać, bo chociaż uczucia się troszkę zmieniły, to kocham go w dalszym ciągu...W pewnym momencie przestałam tu zaglądać, żeby odsapnąć od wszystkich tych emocji. Wraz z moją przyjaciółką udałyśmy się podczas wakacji na parę dni nad morze i to był strzał w 10-tkę!!!  Wyszalałyśmy się tam, odpoczęłyśmy i z naładowanymi akumulatorami mogłam iść dalej przed siebie. Ponoć metoda "klina" nie jest dobra...odradzały mi to moje najdroższe dziewczyny, ale słowo daję, że tego mi trzeba było!! Na wyjeździe poznałam "kolegę", z którym nawiązałam wakacyjny romans na późniejsze parę tygodni:)
Zmieniłam się nie tylko mentalnie, ale przede wszystkim fizycznie. Mam wrażenie, że mężczyźni "kleją się" do mnie na każdym kroku. Odczuwam wielkie zainteresowanie ze strony tej brzydszej płci:) Może zabrzmi to nieskromnie, ale naprawdę mam branie :lol:
Teraz dopiero czuję, że żyję! Wychodzę do ludzi, spędzam czas ze znajomymi i rodzinką, częściej się bawię na imprezach, w dalszym ciągu biegam i dbam o dietę, a przede wszystkim zmieniłam pracę, gdzie mam do czynienia z fajną ekipą.
Każdy dzień zaczynam z uśmiechem na twarzy i tak go też chcę kończyć. Nie przejmuję się błahostkami i może ktoś pomyśleć, że te moje ciągłe "szczerzenie kłów" jest nieszczere, ale ja naprawdę się cieszę z życia. Co więcej widzę, że te uśmiechy wracają do mnie. Mam mnóstwo pozytywnej energii i niezwykle rzadko dopadają mnie gorsze dni.

Odnośnie sprawy z moim byłym...w końcu dojrzałam do spotkania z jego matką, bo wydawało mi się, że będę w stanie ruszyć jakkolwiek cały ten bałagan...bez zbędnych szczegółów nic nie wskórałam. Nie pomogłam ani jemu, ani sobie, a tym bardziej nam. Ale miałam czyste sumienie, że próbowałam i nie mogę żałować, że nic nie zrobiłam. Z nim nie mam już kontaktu od ponad 3 miesięcy. I dobrze, bo pewnie bym znowu się rozczulała.

W moim życiu pojawił się "ktoś". Nie wiem co to jest i co z tego wyjdzie. Nie jestem w stanie pokochać kogoś nowego, dopóki kocham "jego". Nie da się kochać dwóch osób naraz...Ale jestem otwarta na nowe doświadczenia i staję na przeciw przygodom. Nie martwię się o siebie, że ktoś inny zrani mnie tak samo. Już raz to przeżyłam i nigdy więcej nie będę cierpieć tak samo. Raz już umarłam i odżyłam na nowo. Cała ta historia wzmocniła mnie na tyle, że wydaję mi się, że jestem z tytanu :D Nie chcę za to co przeżyłam krzywdzić kogokolwiek innego. Zabawa ludzkimi uczuciami nie jest wcale fajna i nie mam zamiaru się mścić. Chcę być szczera z każdą następna osobą w moim życiu. Szczera na tyle, żeby nie deklarować pustych obietnic. Chcę grać w otwarte karty...Chcę cieszyć się krótkimi chwilami w życiu. Łapię chwile ulotne jak ptak. Takie trywialne "carpe diem". Szkoda mi energii, na głupich ludzi i na to co wysysa pozytywne emocje z człowieka.
Kocham życie i siebie, więc jestem i nie mam zamiaru się poddawać!!!

Kiedysbylam cieszę się, że nie jestem sama w tym parciu do przodu Co nas nie zabije, to nas wzmocni!! I tak każde potknięcie trzeba traktować. Nie obracać się za siebie. Z uśmiechem na twarzy iść pod wiatr. Mamy tylko jedno życie i trzeba to docenić.

Rozstaliśmy się dokładnie 11 stycznia i powiem szczerze, że przez parę miesięcy obchodziłam tego rocznicę ale tak na wesoło, żeby nie było Ostatni raz mieliśmy kontakt pod koniec lipca. Pewnego dnia nastąpił przełom. Uciekłam za miasto na weekend i od tego dnia przestałam liczyć na cokolwiek z jego strony. Od tamtego dnia mam zamknięty rozdział i zaczęłam tak na serio od nowa. Teraz przychodzą mi od czasu do czasu myśli czy aby na pewno byłam taka cudowna skoro mnie zostawił, ale są osoby, które skutecznie wybijają mi takie myślenie z głowy. Jestem fajna, a nawet jeszcze fajniejsza, bo bardzo dużo się nauczyłam i zmieniłam. Będzie dobrze gdziekolwiek i z kimkolwiek nie będę!