Kompletna cisza po 9-cio letnim związku

Kurczę czytam Twój wpis a także, jokafokaoki i się zastanawiam nad waszym podejściem do tego wszystkiego. Jestem w takiej samej sytuacji jak Twarda Sztuka też rozstanie 3 msc bez spotykania się, teraz powrót, ale na spokojnie małymi kroczkami, żeby nie powrócić do wcześniejszych schematów. Skupiam się na sobie, tym czego ja chce od życia a nie na swoim partnerze. Jestem zdystansowana, ostrożna aczkolwiek cieszą mnie te spotkania. Chcę od nowa odbudować relacje z moim partnerem, z naciskiem, że to on w dużej mierze musi się postarać. Nie uwieszam się na nim, nie zapewniam o tym jak kocham, cieszę się chwilą, robie swoje.  A komentarz "jeden sms - kino - i juz, telefon - i juz jestes jego" nie bardzo rozumiem? To, że wyszli razem i spędzają ze sobą czas oznacza, że ona już jest jego? Twarda sztuka pisała, że między nimi nic nie zaszło, więc nie bardzo rozumiem? Jeżeli jej ex jej nie zdradzał, nie bił, nie poniżał, układało im się dobrze przez 9 lat, to pozwolenie na to, aby on po rozstaniu zaczął o nią zabiegać jest czymś złym? Nie wiem w jaki inny sposób odbudowuje się relację jak przez rozmowę, i wspólne spędzanie czasu? Myślę, że gdyby zaczęli budować to wszystko od "łóżka" mogłoby być różnie... Tak z ciekawości skoro po ich rozmowie, że to koniec on zaczął coraz częściej proponować spotkania, to uważacie, że Twarda powinna teraz mówić, nie nie spotkam się i przestać odpisywać, żeby to naprawić?? Hmm to, że spotkała się z nim kilka razy nie oznacza, że zrezygnowała ze swojego życia nie rzuciła pracy, szkoły, nie przytyła i nie biega za nim...Chyba, że poprostu wychodzicie z założenia, że dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi?

Powiedział, że nie jest niczego pewien itd. Wczoraj wieczorem zapytał mnie czy wiem co robimy? Odpowiedziałam przekornie, że nie wiem, on też nie wie...i przytuleni poszliśmy spać. Dziś jest znów u mnie...

Mam mieszane uczucia do tej całej mojej sytuacji. Nie wiem jak to się wszystko ułoży. Po komentarzach niektórych z Was sądzę, że zawiedliście się na moim zachowaniu. Za to od inni chyba kibicują reaktywacji mojego związku Nie mam pojęcia jak on się zachowa. Nie potrafię odgadnąć co w nim siedzi. Wiem za to, że ja już to co mogłam to straciłam i nic gorszego mi się nie przytrafi. Teraz może być ( i jest ) już tylko lepiej. Mam nowe życie pomimo wszystko.
On mówi jedno, ale robi coś zupełnie innego. Ciągnie go do mnie. Wraca by się ze mną spotkać, na swój sposób stara się sprawić mi przyjemność. Trochę to wszystko pokraczne, ale co tam Przedwczoraj po wycieczce upiekł dla mnie pyszne ciastka, rano zrobił śniadanie, a na wieczór pomimo, że jego cała rodzina spotkała się w domu, przyjechał znowu do mnie. Dziś wrócił do domu, a po jakimś czasie odezwał się pod byle pretekstem. Tak właściwie to moim planem jest zniknąć, niczym króliczek, którego trzeba doścignąć. Może coś się ruszy. W jedną albo drugą stronę i tak będzie dla mnie dobrze.

U mnie póki co cisza od zeszłego czwartku. Tak właściwie, to radzę sobie całkiem dobrze, staram się iść na przód, choć od wczoraj trafiła mnie mała tęsknota...Robię nadal mnóstwo rzeczy by było mi dobrze, ale gdzieś tam w głębi kotłują się jakieś dziwne uczucia. Bardzo chciałabym wiedzieć jak ta cała moja sytuacja z byłym się skończy?! Dlaczego tak to wszystko teraz wygląda??

Witaj Takajednaja Moja sytuacja jest zupełnie abstrakcyjna. Nic się nie ruszyło, choć od pierwszego spotkania po rozstaniu zapowiadało się, że coś mogłoby być. Widocznie nie mamy być razem i tak to muszę przyjąć. Faktycznie noszę się z zamiarem, żeby pożegnać go raz na zawsze za parę dni. Dzisiaj mi się śniło, że biłam go z całych sił i mówiłam, że nienawidzę, bo mi wyznał, że zaręczył się z dwoma dziewczynami Nawet we śnie nie daje mi spokoju :]
A jak tam u Ciebie?

Super, że chociaż Tobie się wszystko układa Bilans wyrównany. Którejś z nas musiało się udać

Próbowałam rozmawiać z byłym o nas, ale zapierał się przed powiedzeniem czegokolwiek jak ostatni osioł. Chociaż jego zachowanie mówiło samo za siebie. Gdybym mogła opisać to jak na mnie patrzył albo jak mocno się do mnie przytulał   Chyba muszę po prostu żyć z tym co czuję w środku głęboko i liczyć na to, że w końcu przyjdzie czas, kiedy ktoś mnie pokocha tak jak ja jego.

Wiesz co Jokafokaoka postanowiłam sobie, że nie będę się zatrzymywać i wyczekiwać w nieskończoność na tego jak nazwałaś bachora. Robię swoje, to co robiłam od początku rozstania i nic już mnie nie będzie w stanie zawrócić. Już leżałam na glebie i gryzłam z żalu własne paznokcie. To już nie wróci! Ani ten ból w piersiach, który odbierał radość z życia i chęć do oddychania!! Jedyne na co teraz mam chęć i chrapkę, to ogromna, szczera, mądra i dojrzała miłość. Nie będę już mamunią, która obchodzi się z ukochanym jak z bożkiem. Będę książkową zołzą, która stawia w pierwszej kolejności swoje dobro. Wiem jaka powinnam być i to sobie przysięgam! Nie wróci tamta osoba, którą byłam już nigdy. Kiedyś w końcu się wyleczę z tęsknoty za nim i wtedy będzie cudnie. Modlę się o kogoś fajnego dla mnie.

A tak z ciekawości- czy jest jakiś sposób by te osoby, które tak postępują jak ten mój eks przejrzały na oczy i zmądrzały???

No to dupa, bo przystojniak z niego :)

Przecież nie przestanę go kochać od tak, wtedy kiedy tylko tego zapragnę! Gdyby dało się zmienić uczucie od pstryknięcia palcem, to bym w podzięce poczołgała się na pielgrzymce do Częstochowy. Wierzę, że nie jestem sama w tym kochaniu i każdy, który zostaje porzucony, to gdzieś w głębi ma nadzieję, że się zdarzy cud. Nie uważam, że moje uczucia to coś złego. One są jakie są i oby z czasem umarły albo przemieniły się z powrotem w poczwarkę, by w odpowiednim momencie wyrosnąć na pięknego motyla, wtedy kiedy ktoś będzie na to zasługiwał. Są kobiety, które pomimo zdrad, bicia, poniżania i psychicznego znęcania się, nie potrafią przestać kochać swojego oprawcy. Ja dostałam "tylko" kopa od niedojrzałego gnojka
Ponoć nadzieja umiera ostatnia...moja polega na ogromnym pragnieniu bycia kochaną i szczęśliwą!

Ja na Twoim miejscu przy kolejnym być może ostatnim spotkaniu zapytałabym go dlaczego Ci to wszystko robi. Fakt jest taki, że rozmówiliście się jakiś czas temu, mięliście się więcej nie spotykać, powiedziałaś mu, że to wasze ostatnie spotkanie. Popłakał się. Minęło troszkę czasu, wydawałoby się, że się obudził i będzie próbował to naprawić. Po co proponował kino? po co przychodził do Ciebie do domu? po co zapraszał na przejażdżki motorem? dlaczego spędzał tyle czasu? A najważniejsze, to dlaczego nie uszanował Twojego zdania? Powiedziałaś, że nie chcesz się z nim spotykać, bo to Cię męczy, a on rozpalił iskierkę nadzieji na nowo. Spowodował, że zaczęłaś myśleć o tym, że może być między wami na nowo dobrze. Myślę, że każda osoba na Twoim miejscu by tak pomyślała, a teraz milczy. Spodziewałam się, że to wszystko się zupełnie inaczej potoczy, ale być może inni mięli racje...

Mi się wydaje, że on wtedy poczuje się przerażony, osaczony i poczuje lekkie wyrzuty sumienia z powodu tego, że ona opacznie zrozumiała jego intencje dotyczące tej "dziwnej, bo dziwnej, ale kumpelskiej relacji". Wyczuje jej ból, złość z powodu poniżenia i zobaczy, że robi jej krzywdę. A przecież zbudował już mur, tak by stworzyć dystans - uciekł od niej, nie odzywa się zbyt często, żeby nie budzić nadziei. Nie jestem specjalistką od spraw damsko - męskich, ale pewnie zrobi mu się jej szkoda, bąknie coś i ucieknie do siebie. ZNOWU.

Witajcie,
Postanowiłam założyć konto po przeczytaniu całego wątku. Podziwiam i zazdroszczę osobą z tak silną wolą jak Twarda sztuka czy też takajednaja. Brawo, moje szczere gratulacje! Niestety sama nie umiem dojść do ładu z samą sobą i sytuacją która mnie spotkała (jestem "nowa" na forum i nie wiem czy powinno być to założone w jakimś nowym poście/temacie - jeśli tak, to przepraszam), a mianowicie zostałam porzucona po prawie 10 letnim związku (2 stycznia minęłoby 10lat) i jak do tej pory nie potrafię sobie z tym poradzić. Popełniłam wszystkie możliwe błędy - płakałam, prosiłam, można powiedzieć że narzucałam się....:(
Nasz związek miał lepsze i gorsze chwile, niestety ostatnie pół roku było w nim fatalne (miałam problemy w domu, brak czasu, remont w rodzinnym domu był na mojej głowie), bardzo się wtedy od siebie oddaliliśmy... Gdy już wszystko wychodziło na prostą on powiedział, że to koniec... że nie wyszlo... że już nie kocha... wypaliło się...
Nie mogłam w to uwierzyć, zatkało mnie, zwłaszcza że w tym dniu wróciłam do domu i w głowie miałam jedną myśl "jak to dobrze, że w nim jest"...
Z nadzieją, że zmieni zdanie zwlekałam z wyprowadzką (to jego mieszkanie) moje przenoszenie rzeczy trwało tydzień... kolejny błąd...
w tym czasie był już inna... koleżanka z pracy, która ma 4letnie dziecko (którego jeszcze nie poznał pomimo tego że pomiszkują ze sobą już tyle czasu) i jeszcze obecnie męża (sprawa rozwodowa w toku).
A ja głupia nadal chciałabym powrotu, nadal cierpię i nie potrafię się pozbierać... chodzę do psychologa, ale mało to daje...

Pisze tutaj (chociaż zdaje sobie sprawę, że Wasze komentarze będą pewnie bardzo ostre i dobijające) bo szukam pomocy...

On się sam nie odezwie, ale oddzwoni, odpisze, a we mnie ciągle żyje nadzieja że wróci... że to tylko sen...

Pieknie słowa Twarda :
Ja juz na forum wspomnialam ,ze rozpadł sie moj 9 letni zwiazek,dołaczam do grona poranionych...
Pozdrawiam

Dziękuję, chciałabym wierzyć w to co piszesz - Twarda sztuko...- problem tylko w tym, że minęło już tyle (aż tyle/tylko tyle) czasu (5 miesięcy) a ja ciągle wierze, ciągle mam nadzieję że to przemyśli...

w tym wszystkim widzę tylko/aż jedną pozytywną rzecz... ten "kopniak" sprawił że zaczęłam wszystko analizować, przemyślałam wiele spraw (nie tylko jeśli chodzi o związek, ale też o mnie samą...) "Dzięki" niemu wiem że mam duży problem ze sobą samą, przestałam widzieć w sobie księżniczkę (bo troszkę tak się zachowywałam - a właściwie tak mogli odbierać mnie inni - ale to był strach...) i walczę by zmienić siebie (jak na razie, napiszę tutaj"niestety"bo wiem że tak być nie powinno, z myślą że jeszcze wróci...)

Dzisiaj się trzymam, pomaga mi praca, zmusza mnie do wstania z łóżka, zrobienia czegoś ze sobą... to straszne, wiem... jednak zmiana nastawienia jest tak trudna, że aż wydaje mi się niemożliwa...

Czy są jakieś postępy... chyba tak (dzisiaj pierwszy raz zamiast przejechać pod jego/ich mieszkaniem, skręciłam w drugą strone...)

Żałosne? wiem... chyba wybrałam zły login, bardziej - na obecną chwilę - pasowałoby "żałosna"

Chciałabym zadać Wam pytanie "Czy myślicie, że jest jeszcze szansa?" jednak nie zrobię tego, bo obawiam się, że odpowiedź mogłaby mnie znowu totalnie rozkleić...

M. posłuchaj nie możesz myśleć o swoich uczuciach, że są żałosne!!! Nigdy przenigdy tak nie myśl. Masz prawo do żalu i wszystkich tych uczuć związanych z porzuceniem. Możesz sobie płakać ile tylko chcesz. Nie uważam, żeby miłość do drugiego człowieka była czymś żałosnym. Oczywiście są granice rozsądku, ale pomijam skrajności Przestań jeździć koło jego domu, odetnij się od rzeczy, tego typu, a wszystko pójdzie do przodu. Co Ci da, że będziesz to robić? Oprócz kolejnych ran nie zyskasz nic dobrego dla siebie. Daj sobie tyle czasu na pozbieranie się ile potrzebujesz.

Kiedysbylam dziękuję za słowo uznania Każde miłe stwierdzenia pod  moim adresem dają mi pozytywną energię do dalszego działania.
W sobotę minęło 4 miesiące od rozstania. Nawet się zastanawiałam czy tego nie uczcić Już dziś wiem, że nie jestem tą samą osobą z początku roku. Mój były najważniejszy już nie jest centrum mojego świata. Odczuwam tęsknotę i miłość, ale jestem o tyle do przodu, że zdałam sobie sprawę, że to naprawdę koniec i już nie ma więcej "nas". Myślę o nim, ale ten okropny ciężar, który mnie dusił od środka, gdzieś zniknął. To nasze pierwsze spotkanie po rozstaniu było naprawdę magiczne. Było tak jak powinno być. Miło też było znów zasypiać przytuloną do kogoś, ale tego już nie ma i z pewnością nie będzie. Przynajmniej z tą osobą. Odezwać się nie zamierzam do niego, a z jego strony spodziewam się przynajmniej smsa w moje nadchodzące urodziny. Tyle wiem i niech tak zostanie. Niech się dzieje wola nieba i niech kosmiczna moc pomoże mi zachować siebie

Zgadzam się w 100%... Po tulu latach nie chodzi tylko o uczucia, chodzi również o przywiązanie... Za to właśnie podziwiam osoby jak Twarda sztuka...

kiedysbylam... trzymam kciuki za Ciebie i życzę Ci żeby było dużo lżej niż myślisz że będzie (bo niestety wiem, że całkiem obojętnie przejść sie nie da... )

Twarda sztuka - nie jeżdzę notorycznie pod jego oknami, po prostu gdy było to "po drodze" to zamiast wybrać inną ścieżkę jechałam właśnie tamtędy...

Kurczę ludzie jak mi się serce raduje jak czytam Wasze cieplutkie komentarze !!! To jest dla mnie bezcenne. Ja także życzę Tobie Smutas, żeby z całego bólu i smutku został już tylko Twój nick na tym forum, a całej reszcie szeroko otwartych oczu. Wiecie po co? Żeby dostrzegać najdrobniejsze chwile, które rozweselają ponury dzień. Wróciłam właśnie z biegania i jestem bardzo zadowolona. Niebo miało piękny kolor, księżyc jak rogalik uśmiechał się do mnie, a w krzakach przy drodze szedł sobie jeżyk. Skradłam od sąsiada małą gałązkę bzu i postawiłam go w swojej sypialni na komodzie. Jutro czeka mnie grill z koleżankami z nowej pracy i wiem, że pomimo myśli o tej "łajzie" co mnie zostawiła, będę się dobrze bawić. To są właśnie te pierdoły, które mnie cieszą, a których wcześniej nie umiałam dostrzec.

Bardzo mi miło, że tak mówisz Ja także Cię pozdrawiam i życzę cały zapas sił do walki...walki o siebie!

Trzeba trzymać za Nią kciuki i iść (starać się) w jej ślady , nic innego nie pozostało.

Malina w tym momencie to dla mnie przykład, jak należy postępować, by przeżyć i mieć nadzieję na lepsze jutro ...

Mi nic innego oprócz wiary nie pozostało. Jest bardzo ciężko, nie wiem jak będzie dalej, ale wierzę, że będzie lepiej i tak jak piszesz, w tym momencie nie jestem w stanie z tym poradzić, gdyż z dnia na dzień jest coraz gorzej, ale wierzę, że będzie lepiej.

Twarda sztuka, jak się trzymasz?

Twarda Sztuka - ahhh ten dzwiek motoru..... wiem ,wiem o czym mowisz. ja nie tylko na dziwek, ale na widok, jak jade do/ z pracy jak widze te motory ktore mnie mijaja albo jada z naprzeciwka to moja apsychika pdoswiadomie jest wyczulona i szuka jego, choc wiem np ze jest teraz w pracy i wogole jestem w czesci miasta 30 km od niego.....

ale super ze dajesz rade, jakos trzeba, a co !! mam bardzo podobne podejscie jak To, co do samej siebie rowniez. ja tez, paradokslanie ale przez jego zdrade zrozumialam jak wiele jestem warta i jak wiele potrafie SAMA, bez niego... tylko ze z tymi kolejnymi zwiazkami to u mnie akurat troche inaczej z powodow wiary (pisalysmy dzisiaj o tym u mnie w watku z dziewczynami). Tak czy inaczej, wiosna jest, niedlugo bedzie lato.... zaraz po wizycie u notariusza i zrobieniu rozdzielnosci majtkowej, wyjezdzam z mama na kilka dni do senatorium (ona, a ja na doczepke), bo mamy tutaj tydzien wolnego w szkole. takze spedze chyba swoj pierwszy 'urlop' z mama, pierwszy bez niego no i w ogole wszystko inaczej )

Dobrze czytać, że tak dzielnie się trzymasz...
Udanej wycieczki!

Ja na zły dzień mam sposób taki - idę na siłownię i na spacer.
I też bym bardzo chciała kogoś poznać. Brakuje mi intymnej rozmowy, przytulenia, wspólnego posiłku, wspólnego obejrzenia telewizji. Chyba najbardziej brakuje mi wspólnego snu Ale nie zamierzam szukać, ani na siłę przezwyciężać strachu przed związkiem po tym co przeszłam.

Dzisiaj w nocy siedząc w pracy naszła mnie myśl...odkąd jestem sama już nie płaczę (pomijając 4 razy z powodu rozstania). Moje oczy są zupełnie suche Mam spokój w tej kwestii. Inna myśl, która do mnie przyszła dzisiaj, kiedy jechałam rowerem pachnącym lasem, była taka, że przecież musi być dobrze. Znajdzie mnie w końcu ten wyczekiwany księciunio i już zawsze będę kochana. Nie może być inaczej. Ból po porzuceniu chcę utopić jak wodnika szuwarka!!!!

Nie dziękuję, co by nie zapeszać

Oczywiście jak w piosence wszystko się może zdarzyć w życiu, ale czy uważasz, że w tym wypadku może dojść do powrotu? Biorąc pod uwagę fakty, nie wydaje mi się, że mój były się ogarnie. Przestałam się łudzić...

nazakrecie - zostalas moja kolejna ' muza' piekny post. a w jakim kraju mieszkasz jesli mozna wiedziec?

Hejka dawno mnie tu nie było, ale widzę, że bez zmian Cały czas z uśmiechem do przodu. Najlepsze co może być niezależnie od sytuacji czy to w związku czy nie- mieć optymistyczne podejście do życie. Ułatwia to bardzo, bardzo dużo. Ja np. uważam, że mi rozstanie dało naprawdę wiele. Otworzyło oczy i nauczyło innego patrzenia. Nie skupiam się nad tym co będzie, nie myśle o tym co było. Cieszę się z tego co jest teraz. Przestałam się tak dużo zastanawiać, analizować, planować. Zawsze wychodziłam z założenia, że należy sobie wyznaczać cele i do nich dążyć, ale zawsze myślałam, że będę dopiero w 100% szczęśliwa, gdy odchaczę na mojej liście celów, to czy tamto. Satysfakcja oczywiście była, ale na krótko. Dobrze jest mieć plan, bo to mobilizuje, ale chyba jeszcze lepsze jest cieszenie się z każdego dnia, nawet z drobnostek Ostatnio podjęłam pracę i każdego dnia idę do niej z uśmiechem, ciesząc sie, że ją mam. Może ta radość wynika z tego, że bardzo długo jej szukałam- tymbardziej doceniam Z moim układa mi się dobrze- fakt jest taki, że nie jest to to co kiedyś- myślałam, że to tylko kwestia czasu, ale uważam, że jak dla mnie to zmiana na plus. On nie jest już moim uzależnieniem. Kiedyś, gdy mój nie chciał sie spotkać kilka dni pod rząd, było mi przykro. (Oczywiście nie mówiłam mu o tym, ale czułam się jakby wolał swoją rodzinę, czy porobić coś w garażu niż mnie). Przez okres rozstania nauczyłam się spędzać czas sama i obecnie nie ma dla mnie znaczenia, czy jestem sama czy z kimś. Zawsze znajdzie się coś fajnego do zrobienia. Obecnie nie uzależniam swojego samopoczucia od jego osoby i jest dobrze.
Twarda Sztuko co do tego jednego jedynego, to znajdzie się pewnie prędzej niż myślisz Zauważ ile osób czerpie z Twojej osoby inspirację, i ile chce iść tak jak Ty do przodu. Osoby o pozytywnym podejściu do życia przyciągają innych. Jak będziesz gotowa, na pewno zjawi się ktoś taki Trzymam za Ciebie i innych tutaj kciuki

Ale tez to, ze ktos "nowy" czerpie inspiracje z Twardej Sztuki zapoczatkowal to samo ktos inny w Niej. Twarda Sztuka tez byla ta "nowicjuszka", przyszla tu z problemem, stanela na nogi i "lancuszkiem" dobrej nadzieii przekazuje to dalej. To nie ma poczatku i konca a takich ogniw jak Ona tutaj przybywa.