Kompletna cisza po 9-cio letnim związku

Dobrze będzie Spotkanie potraktuj jako miłe spędzenie czasu, a także jako odpowiedź na męczące Ciebie pytania.
Niezależnie jak to spotkanie się potoczy, będziesz wiedziała jaką masz obrać drogę idąc dalej przez życie Myślę, że po jego zachowaniu będziesz wiedziała co masz myśleć o tym wszystkim ! Miał wystarczająco czasu na własne przemyślenia i sprawdzisz czy wpłynęło to w jakiś sposób na niego. Jeżeli nie, to mówi się trudno i żyje się dalej. Jeżeli tak, to bardzo dobrze. Ułatwiłaś mu proponując spotkanie - uważam, że słusznie. Teraz on ma swój czas, aby się wykazać. Pamiętaj o tym, że Twoje szczęście jest najważniejsze To czy TY będziesz chciała budować RAZEM z nim ten związek na nowo, zależy od niego. W takim sensie, że to będzie Twoja decyzja uzależniona od tego jak bardzo on się postara. Teraz Ty jesteś osobą stawiającą warunki pamiętaj o tym Po spotkaniu może się okazać, że Ty nie będziesz chciała naprawiać razem z nim tego związku. Wiesz co mam na myśli, czas robi swoje a wspomnienia tych najlepszych chwil idealizują to wszystko co było. Na pewno w Tobie się teraz kumuluje ogromna radość a jednocześnie obawa co z tego wyjdzie. Myślę, że w przyszłości nie będziesz miała do siebie pretensji, że nie dałaś mu szansy. A spotkanie rozjaśni Ci wszystko. Trzymam kciuki i powodzenia życzę

Prawdę powiedziawszy, to jeszcze się nie cieszę z tego spotkania. Ja się po prostu bardzo boję co z tego wyjdzie. Może to mnie tak tąpnie, że będzie gorzej niż 3 miesiące temu? Nie chcę już wracać do tego co było. Te wszystkie okropne uczucia, ból w piersi, niemoc i zagubienie. Teraz już tego nie ma, ale tylko dlatego, że nie było między nami kontaktu. Czy udało mi się na tyle podnieść, żeby nie paść z powrotem na kolana?

Co do tych kazań ks Pawlukiewicza- nie znam, ale chętnie poznam Przygotuję się przed piątkiem, a jakby co to mu powiem, że ma sobie też pooglądać

Znalazłam i włączyłam sobie. Super się tego słucha. Gdyby tak każde kazanie czy przemowa wyglądała, chętniej słuchałabym czyiś mądrości!!

Taki mam zamiar Dzisiaj byłam u fryzjera (choć nie z tej okazji, a raczej z powodu pierwszej wypłaty), jestem pięknie odchudzona i na pewno założę coś odpowiedniego. Kwestia tylko mojego zachowania, żebym trzymała fason. Obym zobaczyła w jego oczach tęsknotę i żal za tą fajną dziewczyną, którą porzucił 3 miesiące temu

Ja się tylko boję, że przez jego stan psychiczny, to będzie jeden wielki niewypał. Nie spodziewam się, że się na mnie rzuci z tęsknoty czy coś w tym stylu, ale chodzi o to jak to wszystko wyjdzie i jak ja będę się czuła po tym spotkaniu. Nie chcę stracić całej tej pracy nad sobą. Ale cóż nie dowiem się, jak się nie przekonam, prawda?

Uświadom sobie, że nic nie stracisz tylko się przekonasz jak jest Czas był Tobie i jemu potrzebny, sama zauważasz zmiany w sobie na lepsze. Tego Ci nikt nie zabierze, to był Twój czas i Twoje nowe doświadczenia. Jeżeli okaże się, że on nie dojrzał to będzie jego problem i strata nie Twoja. I tak miał szczęście bo dostał SZANSĘ, aby się wykazać. Zobaczysz w piątek czy wyciągnął coś z tej nauki. Uświadom sobie, że to nie Ty idziesz go przekonać o tym, że jesteś fajna i sobie radzisz. Zarówno Ty jak i My forumowicze o tym wiemy. On ma przekonać Ciebie, że zasługuje na to, aby iść z Tobą dalej przez życie. Nikogo w życiu nie zmienimy, możemy tylko i wyłącznie SIEBIE. Swoją drogą tyle już wycierpiałaś - myślę, że już wystarczy, teraz może być tylko lepiej !! Głowa do góry, uśmiech i idziemy do przodu

Dziewczyny jesteście kochane. Z całego serca dziękuję Wam za wiarę we mnie i bezcenne słowa otuchy!!! Mam nadzieję, że w życiu każdej ( każdego ) z nas zagości słońce i wieczna radość

Zaczynam się stresować. Do dzisiaj miałam oprócz lekkiej obawy spokój, a teraz czuję się jak przed egzaminem.

Zaparz sobie meliski, uspokaja.

Mój strach miał wielkie oczy! Nie żałuję tego spotkania. Nie wiem od czego zacząć Było dobrze. Czułam jakby nie było ostatnich 3 miesięcy i tego wszystkiego w między czasie, a mimo to było tak inaczej, świeżo. Byłam dzielna, silna, ale dobra i taka jaką chciałam być. Podoba mu się, że ja sobie tak super radzę, że u mnie tyle się dzieje. Podkreślał to wiele razy. Opowiadał mi wszystko. Pytał o mnie. Płakał. Po tym jak był u mnie i przyniósł list, a mnie nie zastał, pił przez 4 kolejne dni. Patrzyliśmy sobie w oczy, widziałam jak się podobamy sobie nawzajem. Czułam jego strach, ale też fascynację. Nie umówiliśmy się na nic. Zadawałam mu pytania w taki sposób, żeby go naprowadzić na pewien tor, a jednocześnie by wybadać grunt. On już wie co stracił. Chyba zdaje sobie sprawę jak nigdy dotąd. Co się z tego urodzi?

zazdroszcze i ciesze sie, ze sie cieszysz, naprawde... jemu to bylo potrzebne, tobie rowniez. teraz moze byc juz tylko lepiej. powodzenia!

Nawet nie wiesz jak się cieszę, że u Ciebie wszystko tak fajnie się ułożyło. Myślę, że teraz chłopak ma szansę się wykazać i zobaczycie co dalej. Jestem przekonana, że zdecydowanie szybciej się za to wszystko zabierze. Możecie za jakiś czas to wszystko odbudować małymi kroczkami. Podświadomie pewnie czujesz, że będzie wszystko dobrze, ale nie chcesz się cieszyć za wcześnie, żeby nie zapeszyć. Miłego dnia życzę

hejka Jak tam nastrój w nowym tygodniu? Ex zaczyna coś się odzywać, czy po spotkaniu cisza?
Pozytywnego nastawienia i słoneczka życzę

Przez ostatnie 2 dni widzieliśmy się. Spotkaliśmy się u mnie, bo nikt nam nie przeszkadzał i byliśmy sami. Próbowałam z nim rozmawiać, wyciągnąć jakieś konstruktywne informacje. Został nawet te 2 razy na noc. Wciąż płacze jak małe dziecko, ciężko mu mówić o emocjach, twierdzi że nie potrzebuje pomocy. Jego wersja pozostawienia sytuacji między nami taką jaka jest, to to że nie pasujemy do siebie. Słyszę, że bez niego będzie mi lepiej. Że znajdę sobie kogoś, kto nie będzie mnie ranił. Wiele razy podkreślał, że przez te 3 miesiące zrobiłam więcej niż przez 9 lat z nim i że bardzo go to cieszy, ale jednocześnie czułam w nim żal za to. Wiem, że mnie kocha, tęskni i potrzebuje mojej bliskości, ale tak się uparł, żeby ze mną już nie być, że ja muszę odpuścić. Były mi potrzebne te 2 dni, żeby się przekonać o tym co się stało czy stanie. On chce, żebym się do niego odzywała jak będę czegoś potrzebować, chce się widywać od czasu do czasu, ale ja nie mogę i nie chcę patrzeć w oczy osoby, którą kocham ,a która nie może być moja. Nie mogę się tak zabijać. Jego stan psychiczny jest strasznie ciężki, ale moja miłość nic tu nie znaczy i nic nie zmieni. Na dzień dzisiejszy już nie mam nadziei. Zabrał ją.

szczerze to neiem wiem co to za koles, jakis rozdarty emocjonalnie, sam nie wie czego chce, on ma ze soba duzy problem...

ty znasz go najlepiej, wiec nikt tutaj ci juz nic nie doradzi, bo ja myslalam, ze do siebie wrocicie, ze jemu bedzie potrzebny taki czas, a u niego nic nie zmienilo sie. mysle, ze to za krotko dla niego, mysle, ze to on powinien sie kiedys odezwac ze zdecydowaniem i pewnoscia tego, co chce. bo na razie to jeszcze jakies dziecko, chyba ze perfekcyjnie udaje.

nie wiem, ale zycze Ci dalszego budowania zycia, talk jak swietnie ci to wychodzilo do tej pory :*

zgadzam sie. i powstaje pytanie kto w tym zwiazku ma byc mezczyzna. bo na pewno nie on.

On chce zeby ona sie nim zachwycala, blagala o powrot i zdobywala nieszczesliwego ksiecia.

a tfu!

tak sledze Twoj watek....hmm co to za facet?wpada poplakac i opowiedziec Ci jak mu ciezko bez Ciebie ,ale nie mozecie byc razem.to mi sie kojazy z jkaims filmem.spytaj go o jego ulubiony film.ja tez kocham kogos i teraz zastanawiam sie czy taka metoda plakania przed nia byla by skuteczna na powrot..hmmm,czy ona po zachowaniu jakie opisujesz uwazala by mnie jeszcze za mezczyzne...

moja kolezanka miala kiedys amanta z ,ktorym byla jakis okres czasu,gosc po 30-ce(to wazne)
rozstal sie z nia ,ale pewnej nocy zasadzil kwiata kolo jej bloku(juz nie pamietam co to bylo).na 2-gi dzien jej napisal sms-a ,ze cos takiego dorasta w jej poblzu i ,ze on bedzie tego dogladal ,ale prosil ja ,aby tez czasami zaopiekowala sie i dbala o ta rosline.i tak mysle ,ze skoro koles nie jest w stanie byc z Toba choc bardzo by chcial to wrecz mu moze jakas donniczkowa rosline ,aby dbal o nia w imie Waszej milosci,pielegnowal i niech mu to daje odczucie jaby pielegnowal Wasza milosc na odleglosc.moze to mu pomoze w jakims sensie,juz nie bedzie taki zagubiony i samotny gdy tylko spojzy na ta rosline poczuje sie lepiej.ewentualnie zaproponuj chodowle patyczakow.niech na nie przeleje uczucie.pomoz mu!

Bruce Wszechmogacy inaczej albo niezbednik Adama Slodowego "dla domu z pomyslem", bo on tak to robi, ze wszystko staje sie jasne http://www.youtube.com/watch?v=Kk2jkWVFZf0 ...ale nie do konca

Nie ma co... facet na medal i chlop na schwal, co kazda by mial... gdyby tak jeszcze zmadrzal. Ale to raczej nie w tym wcieleniu.

Jemu jest potrzebna solidna terapia wstrzasowa i profesjonalna terapia psychologiczna (o ile to nie sa tez zaburzenia psychiatryczne) z grupy maniakalno - depresyjnej.
To co opisujesz mi wyglada na zaburzenia emocjonalne jak u noworodka, ktory musi sie "podpiac" pod cycka, bo wykopyrtnie w kalendarz.
No ja rozumiem, ze to dziewczyna moze miec dylemata, bo ciaza, bo pieluch tetrowe , bo praca, bo kredyty, bo zdrada, bo to, siamto, owamto.
Ale qrde jak czytam u Ciebie, ze facet po - o zgrozo - 9 latach zwiazku jest w stagnacji emocjonalno - rozwojowej na etapie piaskownicy, to ja odpadam bez powachania a co dopiero wypicia 50 wodki.
Tak jak juz pisalem wczesniej, to Ty masz byc planeta a on bedzie zapierdzielal po orbicie udajac ze Cie nie zna, ale od czasu do czasu pusci oczko czy wpadnie na ploty przy kawie.

Sorry ale jak tak sobie wyobrazasz swoj zwiazek, to tylko pozazdroscic, wroc - wspolczuc.
W malzenstwie z mamisynkiem i dzieckiem, to zona ma dzieci dwojke ale Ty masz w "jeszcze" bezdzietnym zwiazku nie duze dziecko a giganta w pampersach.

Odchylki od normy wojskowej fali i kierowania sie poradami "medrcow" z najblizszego otoczenia. Nie mam dobrego zdania o wojskowych mundurowych co sie przeklada tez na policje, ale wojaki to juz w ogole bywaja zdumiewajaco zaqte helmy.
Ale to nadal mi wyglada na kontynuacje zaburzen przed mundurowka. A jesli on ma w takim stanie zamiar isc na "trepa" w wojsku, to szczerze daruj sobie taki zwiazek. Tym bardziej jak jest chlonny bardziej niz gabka rad "dobrych ludzi".

Mi wszyscy mowili, nawet ksiadz, ktoryzgodzil sie bez wahania wystapic w roli mediatora mowil by bez wzgledu na wszystko zajac sie soba i zaczac zyc od nowa jakby ich nie bylo.
Nie jestes zona, narzeczona czy wspolniczka w firmie. Czujesz sie wspoluzalezniona od niego poprzez staz w zwiazku, to normalne.
Nie mamy wplywu na innych ludzi ale najwiekszy wplyw mamy wlasnie sami na siebie. Tak jak nie mamy wplywu na ludzi, ktorzy sie pojawiaja w Naszym zyciu ale mamy wplyw na to, czy w nim pozostana. Nie rob priorytetu z kogos, dla kogo jestes tylko opcja, czasem jedna z wielu.

Ja przerobilem ciezszy przypadek od Ciebie i doskonale Twoje checi pomocy jemu rozumiem, ktore rozwala ta kolokwialnie mowiac bezsilnosc, bo nie wiadomo w co rece wlozyc i od czego zaczac. Jak do Niego dotrzec.
I niestety ale jesli Oni sami tego nie widza i nie chca dac sobie pomoc, Nasze starania sa psu na bude i malo tego, w takich wypadkach trzeba na prawde byc w rekach fachowcow.
I co tu duzo mowic, On nawet na krzyk pomocy jest gluchy, zreszta chyba tak samo jak moja jz.

Twarda sztuka... śledzę twoją sytuację od początku, bo zauważyłam w niej sporo podobieństw do mojej.

Mój chłopak zostawił mnie, bo też nie wie, czego tak naprawdę chce, ma jakieś oznaki depresji, na nic nie mógł się zdecydować. U mnie jednak pojawił się jeszcze problem, że może i mógłby być w związku ze mną, ale potrzebuje "odskoczni" od czasu do czasu.

Zachowywałam się dokładnie jak Ty i efekty też podobne uzyskałam. Po prawie trzech miesiącach video urodzinowe, gdzie wygląda tragicznie, gada, że ma nadzieję, że sobie radzę, skubie paznokcie, mówi, że tęskni i kocha ! ( no ale być ze mną nie może   maskara Ci niektórzy faceci ).

Ostatnio pojawiło się zaproszenie na wesele z nim, bo z nikim innym sobie nie wyobraża pójść, jak twierdzi. I oczywiście znowu padły słowa w mailu, że mnie kocha.
Odrzuciłam zaproszenie.

Kiedy ty napisałaś, że idziesz na spotkanie miałam nadzieję, że jakoś się Wam poukłada a tutaj taka ku.pa !! Od razu pomyślałam, że dobrze zrobiłam, że nie przyjęłam zaproszenia, bo pewnie rozdrapałabym sytuację, tak jak ty a efektu zero.

Trochę ten twój zachowuje się jak pies ogrodnika. Sam nie weźmie, ale miesza, bo przecież zdaje sobie sprawę, że pewnie to oddala moment, w którym Ty się z tym pogodzisz i poznasz kogoś innego. Wydaje mi się, że nasi faceci po prostu są dużymi dziećmi, tak jak napisał Bags i my tego nie zmienimy. Dzieci, żeby dorosnąć potrzebują czasu. Być może zdradzona ma rację, że on potrzebuje więcej czasu, ale Ty musisz też myśleć o sobie.

Sama żyję trochę nadzieją, że mój chłopak też dojrzeje i wróci, ale z drugiej strony mam poczucie, że tracę czas. Nie możemy czekać. Ja też bardzo się zmieniłam przez te miesiące, radzę sobie dobrze ( on gorzej, zdecydowanie jest w gorszym stanie psychicznym ), poznaję nowych ludzi, ale prawda jest taka, że wciąż boli mnie ta sytuacja i to bardzo.

Jedynie co możemy zrobić to dać czas też sobie. Trzymaj się ciepło, zerwij z nim całkowicie kontakt i pozwól życiu zaskoczyć Cię. Mam nadzieję, że spotkasz kogoś, kto doceni, że ma przy sobie taką fajną kobietę i będzie dumny z tego, że ma Cię przy boku !! Jednym słowem życzę Ci PRAWDZIWEGO MĘŻCZYZNY. Nadal wierzę, że tacy istnieją

Bye bye rozciapciałym dzieciakom

Hejka

Jak tam u Ciebie? Coś się zmieniło od ostatniego wpisu? Ja się pogodziłam z moim byłym z tym, że teraz mam troszeczkę inne podejście do wszystkiego. Po taki długim czasie coś we mnie pękło, mam większy dystans i mniejsze zaufanie. Generalnie nie jest to już to samo co kiedyś, ale myślę, że może nawet i lepiej Żyje i cieszę się swoim życiem, on nie jest już moim centum wszechświata- jest moim partnerem. Długo się wachałam, czy jest to dobra decyzja, ale póki co nie żałuję. Odbyliśmy kilka szczerych rozmów, powiedziałam co mi się nie podobało w jego zachowaniu. Wytłumaczyliśmy sobie wszystko i zobaczymy co będzie dalej. Widzę, po moim partnerze, że stara się teraz bardziej, ale i tak mam w stosunku do niego rezerwę. Nie podchodzę do jego osoby już tak emocjonalnie, nie wiem czy to oznacza, że coś się we mnie wypaliło? czy jest to bardziej dojrzała miłość ? Mimo, tego, że on jest staram się skupić na sobie. Czas pokaże co z tego wszystkiego wyjdzie...
Pozdrawiam

No, pozmieniało się troszeczkę. Generalnie spotkaliśmy się kilka raz i tak wyszło, że zaczynamy od nowa. Pierwsze spotkanie było bardzo fajne rozmawialiśmy o wszystkim co się u nas działo, kolejne trochę mniej, bo rozmowa o nas. Ogólnie miałam wrażenie, że za dużo nie zrozumiał, no ale na kolejnym już było dobrze. Powiem Ci, że miałam mieszane uczucia co do tego wszystkiego. Kilka dni po ?powrocie? wyglądało na to, że on mnie chce schłodzić a ja jego. Tak, aby druga strona zaczęła się starać. Stwierdziłam, że jak tak mają wyglądać jego starania, to ja podziękuje. Byłam bardzo, bardzo zła i chciałam się z tego wszystkiego wycofać. Jeżeli on po 3 msc chce, abym po kilku spotkaniach zaczęła za nim biegać to się grubo pomylił. Powiedziałam, mu co myślę, o tym wszystkim i teraz jest zdecydowanie lepiej. Fakt jest taki, że na razie spotykamy się na neutralnym gruncie. Ostatnio mnie zapraszał do siebie na grilla z jego rodzinką, ale odmówiłam. Wiem, że to wszystko może wydawać się na swój sposób śmieszne Ale powiedziałam mu, że wszystko co było chcę odciąć grubą kreską i zacząć  od początku, chcę się zakochać na nowo. Zobaczymy co przyniesie czas, mam nadzieję, że będzie dobrze. Prawda też jest taka, że wcześniej kochałam go za bardzo, teraz nie ma we mnie tych uczuć. Tzn. zależy mi na nim, ale nie ma we mnie tej euforii...Skupiam się na sobie, nawet gdyby za jakiś czas okazało się, że nic z tego nie wyszło, nie będę tak cierpieć.
A co do Twojej sytuacji to kurczę, nie ogarniam jego zachowania. Wcale Ci się nie dziwię, że masz w sobie tyle sprzecznych uczuć. Czytając Twoje poprzednie wpisy przyszło mi na myśl, że może kurczę z kimś Cię zdradził i teraz dręczą go wyrzuty, co wykluczałam na samym początku, ale kilka wpisów niżej napisałaś, że sam Ci powiedział, że z nikim się nie przespał.
Co do jego osoby, to list, życzenia od Ciebie najpiękniejszym prezentem, to, że kocha, tęskni itp. Rozczuliło Ciebie na pewno, dodatkowo pojawiła się nadzieja, a on to spieprzył na nowo. Gdyby Ci powiedział, "wypaliło się we mnie wszystko, nie czuję tego co kiedyś" byłoby Tobie łatwiej. W chwilach słabości pamiętaj o swoich bliskich, o tych którzy Ciebie kochają. Wierzę w Ciebie, że dasz radę silna z Ciebie kobietka. A co do mężczyzn, to jestem przekonana, że znajdziesz takiego, który doceni jaki ma skarb. Ja jakiś czas temu też byłam pewna obaw, że nikogo nie znajdę, nikogo nie pokocham. Założyłam fikcyjne konto na sympatii (bez zdjęcia). Tak tylko, żeby popatrzeć kto jest wolny i uświadomiłam sobię, jedno, że szukałabym podobnych do mojego, drugie, że nie potrafiłabym na tamtą chwilę się z nikim związać, przytulać czy całować. Uświadomiłam sobię, że za dużo we mnie było jeszcze emocji i nie byłam gotowa na związek. Takie zamartwianie się na przyszłość jest bez sensu, jeszcze masz na to czas Pamiętaj o tym, żeby się nigdy nie poddawać Wrzucam Tobie filmik z Nick Vujicic http://www.youtube.com/watch?v=D2LE6jXNa8U zawsze, gdy go oglądam takiego mega pozytywnego ze szczerym
uśmiechem na twarzy, biorę się w garść. On daje rade mimo tego, że ma zdecydowanie trudniej.
Trzymaj się cieplutko buziaki

Ni stąd ni zowąd w piątkową noc dostałam zaproszenie do  kina od pana eksa i postanowiłam z niego skorzystać. Było jak na spotkaniu towarzyskim...wczoraj też się umówiliśmy, przyjechał do mnie na kolejny seans filmowy, został nawet na noc, ale do niczego absolutnie nie doszło. Nie rozmawialiśmy na nasz temat, za to na każdy inny tak. Kurczę jak ja widzę jak on na mnie patrzy, prawi mi komplementy, że ładnie wyglądam, sam też się stara mi podobać, to dostaję małpiego rozumu. Wszystko totalnie się wyklucza. Co to ma znaczyć? Jak ja mam w tym wszystkim się odnaleźć?

Wygląda na to, że może chcieć to wszystko naprawić I za jakiś czas będzie dobrze Na Twoim miejscu podeszłabym do tego wszystkiego z dystansem i nie angażowała sie jakoś szczególnie emocjonalnie. Czas zrobi swoje... Pamiętaj o tym, że Twoje szczęście jest najważniejsze i tym się przede wszystkim kieruj Teraz on ma czas, żeby się wykazać. Trzymam kciuki i powodzenia życzę

On, z tego co czytam, albo powie, że nie wie i dalej będziecie to ciągnąć, albo powie nie.

To jest wielce prawdopodobna wersja. Dokładnie tak może być, dlatego nie wiem kiedy powinnam zacząć o nas rozmowę. Czy poczekać jeszcze chwilę,prowadzić grę pt. taniec godowy, być dalej wesoła, atrakcyjna, intrygująca i po prostu inna czy przyprzeć go do muru i postawić ultimatum?!

Jak dla mnie to jest stek bzdur. Jest wielka przepaść między tym jak podziwiam Cię za siłę, którą wykrzesała z siebie będąc sama, a tym co myślę teraz. Dieta, siłownia, praca, uczelnia, wyjścia ze znajomymi - taka byłam dumna z siebie. Myślałam, wow, trzeba naprawdę zająć się po rozstaniu sobą, swoim życiem, rozwojem, jak cudowni być taką silną kobietą samą dla siebie, jak Twarda Sztuka. Ale teraz mi się wydaje po tym co piszesz, że nie robiłaś tego dla siebie, a dla niego "na powrót", albo była to droga, żeby go odzyskać.
On mówi, że nie pasujecie do siebie, nie było bliskości między wami, zostawił Cię, milczy, etc etc. Można mnożyć argumenty za tym, że to już koniec. A Ty nadal tkwisz w tym gównie. Jak czytam wypowiedzi niektórych tutaj osób to ręce mi opadają. Każecie jej czekać.  Na co? Na to, żeby marnowała więcej czasu? Twarda Sztuka, przerwij to, bo zobacz od ilu miesięcy analizujesz każdy jego krok na tym forum. On jest w Twoim życiu non stop, mimo, że go nie ma. Zacznij żyć, Kochana!