Kompletna cisza po 9-cio letnim związku

Cytat ładny nie przeczę. Uważam jednak, że kochać to chcieć być z drugą osobą, walczyć razem z przeciwnościami, dbać o siebie i wiele wiele innych. Wszystko się jednak komplikuje, a raczej kończy gdy jedna strona przestaje kochać.

Pewnie bardzo ucieszył Cię ten list a jednocześnie zaskoczył... Domyślam się, że masz ogromny mętlik w głowie, ale będzie dobrze, niezależnie jak to się wszystko ułoży. Może potrzebował tego czasu, aby uświadomić sobie jak ważną i wartościową osobą jesteś w jego życiu. Myślisz, że zaczniecie wszystko od nowa na nowych zasadach czy nie? Przypuszczam, że w chwili obecnej szarpią Tobą emocje i sama nie wiesz co będzie dalej. Ja gdyby mój powiedział, napisał szczerze, że kocha, tęskni chce wszystko naprawić, przypuszczam, że próbowałabym budować to na nowa. No, ale w moim wypadku jest inaczej, bo takie słowa nie padły. Po tym liście wiesz jak odniesiesz się do tej całej sytuacji? Czy jesteś w kropce? Nie chciałam się chwalić, żeby nie zapeszyć, ale wczoraj byłam na rozmowie kwalifikacyjnej, odpowiedź mam dostać dzisiaj, lub we wtorek. Praca biurowa jakieś 3 km od mojego domku, więc byłoby idealnie gdyby się udało. A jeżeli chodzi o mojego ex to cisza, ale samopoczucie i tak mam bardzo dobre, więc jakoś sobię radzę
Buziaki trzymaj się cieplutko

Ręce mi się trzęsły jak otwierałam ten list. Tak się uryczałam czytając go, że szok! Każde słowo mówi jak bardzo on cierpi,  jest mu źle beze mnie i jak bardzo mu mnie brakuje! W dalszym ciągu robi wszystko dla mnie, łączy ze mną, codziennie ogląda zdjęcia, modli się za mnie. Nie śpi, płacze i tak właściwie to jest mu o wiele wiele gorzej niż mi. Napisał, że kocha. Nie ma nikogo, nie chce i nie potrafi. Bardzo chciał mnie wczoraj zobaczyć. Zastał w domu bratową z maluszkiem, który uwielbiał wujka. Jak się zobaczyli, to go to jeszcze bardziej ruszyło, bo miał łzy w oczach. To co się dzieje teraz w mojej głowie, to jest niewyobrażalne. Mieszanka wszystkich uczuć jednocześnie. Złość i żal za to, że mimo całej tej miłości wszystko dzieje się odwrotnie, radość, że okazało się, że mnie wciąż kocha, zadowolenie, że ja pozbierałam się i radzę sobie lepiej niż on, niezrozumienie całej tej sytuacji i wiele innych uczuć, których nie potrafię nazwać.
Napisałam do niego smsa po przeczytaniu listu, że szkoda że nie porozmawialiśmy i dziękuje za list. Nie odpisał, bo pewnie był w szoku i nie wiedział co ma powiedzieć. Nic więcej nie będę robić. Jak poukłada sobie wszystko w głowie, to mnie znajdzie. Ma problem ze sobą, mojej pomocy nie chciał, więc nic tu po mnie....

Dobrze będzie Pewnie niedługo się spotkacie, porozmawiacie i się okaże co dalej...Najważniejsze, że zrozumiał co stracił, czas zrobił swoje Powinnaś być z siebie dumna, że nie dałaś się złamać, radziłaś sobie ze wszystkim. I jeżeli byście się za jakiś czas mięli zejść to byłabyś pewna jego uczuć i pewna samej siebie Myślę, że ten czas bez niego uświadomił Ci wiele, zresztą mnie tak samo. Powiem szczerze, że jestem zaskoczona, że tak , bardzo, bardzo się otworzył w tym liście. (Jak najbardziej z korzyścią dla Ciebie). Mało którego faceta stać chyba na taką szczerość. Nie wiem, jak było wcześniej w waszym wypadku, ale mój ex był mało wylewny- nie potrafił rozmawiać o sowich uczuciach. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że tak u Ciebie się to wszystko potoczyło

Ile czasu minęło od waszego rozstania? U mnie początek, też do najprzyjemniejszych nie należał, chociaż było to też takie niedowierzanie, przez jakiś czas myślałam o tym, że wszystko się jeszcze ułoży. Nie chciałam dopuścić tej myśli, że to Koniec. A obecnie tą sytuację akceptuję. Czas robi swoje... Przez jakiś czas miałam dość znaczne wachania nastrojów, jednego dnia idealnie kolejnego źle. Stopniowo przyzwyczajałam się do bycia singielką Wiesz, myślę, że nadzieja zawsze jest tam gdzieś w głębi serduszka, jedyne co możesz zrobić, to wyjść z założenia, że BĘDZIESZ SZCZĘŚLIWA sama, albo z nim. Z każdego dnia staraj się wyciągać to co najlepsze Oczywiste jest, że człowiek tęskni, ale przez to, że tęskni ma tracić, każdy cenny dzień Cieszyć się z tego co się ma a szczęście samo przyjdzie

Kurcze cały dzień to był jeden wielki kołtun myśli. Denerwuje mnie to wszystko, bo niepotrzebnie daję sobie nadzieję. Zamiast skupiać uwagę jak dotychczas na sobie, to rozmyślam o wszelkich ewentualnościach. Co ma być to będzie, ale energię chciałabym zachować na inne rzeczy, a nie na myślenie dlaczego on tak wolno dochodzi do sedna sprawy. Ciekawa jestem co wymyśli i kiedy??!! żeby się ze mną spotkać i porozmawiać. Wczoraj był pod pretekstem oddania przedostatniej rzeczy. Został już tylko motor
Fakt faktem, że jego szczerość w liście była niezwykła. A może i zwyczajna, bo zawsze mówił prawdę. Opisał szczegółowo to co czuje, robi itp. Wszystko to było tak nasycone miłością...nie mogę znieść jego głupoty!

Jak miałabym się zachowywać jak się spotkamy? Co mam mówić? Jak się nie poddać i być twardą? Bo to co innego jak nie ma bodźca zwanego Nim, a co innego żyć z dala od niego.

Wiesz co Bags najśmieszniejsze? Że ja te 34 kroki mam nawet na pulpicie! Teoria jest prosta, tylko jak przy tej całej wiedzy zachować zdrowy rozsądek?

Czuję że ta mała dziewczynka zaczyna we mnie szaleć. Chyba jutro zamiast koszyczka poproszę, żeby święcona woda polała się na nią

Hejka, najgorsze jest to, gdy emocje biorą góre i serducho ma więcej do powiedzenia niż rozum. W człowieku kłębi się wtedy tyle myśli, i niewiadomo jak to wszystko rozwiązać Ja gdy nie mam żadnego kontaktu z ex czuje się bardzo dobrze, myślę racjonalnie staram się widzieć same pozytywne rzeczy, dystansuje się do tego wszystkiego. Natomiast gdy on cokolwiek pisze na nowo wszystko wraca. U mnie wczoraj emocje wzięły góre !! Znowu się odezwał pod pretekstem tego, że dostał zestawienie zarobków z Anglii. Stwierdziłam, że już czas zakończyć tą zabawe w nic nieznaczące wiadomości. W smsach z jego strony pojawiły się znowu jakieś buziaczki, zdrobnienia imienia. Wyszłam z założenia, że nie chce mieć już z nim, żadnego kontaktu, bo to niczemu nie służy. Zapytałam go co on ma na celu kontaktując się ze mną, bo nie wygląda to na to, że żałuje czegokolwiek, że chce coś naprawić, a cyklicznie co jakiś czas się do mnie odzywa. Odpisał mi, że byliśmy tyle czasu razem, że chciał mieć jakiś kontakt, ale skoro mi to przeszkadza no to nie będzie się odzywał. Wymieniliśmy jeszcze kilka smsów, w których utwierdziłam go, że ten kontakt jest mi niepotrzebny. No i w moim wypadku to będzie na tyle, przynajmniej wiem na czym stoję. Zupełnie inaczej by było gdyby napisał, że tęskni, że kocha, że chce coś naprawić. Myślałam, że przez tak długi brak kontaktu przemyślał cokolwiek, no ale do miłości nikogo się nie zmusi Poprosiłam go, żeby usunął moje zdjęcia z portalu społecznościowego, bo minęły już prawie 3 msc, a to mimo wszytko podsycało nadzieję.  Nie wiem, czy nie zachowałam się troszkę jak dziecko, ale wole mieć jasną, klarowną sytuacje.

U Ciebie na odwrót Ale wiesz, chyba wolałabym być na Twoim miejscu, Twój ex mimo prawie 3 msc ciszy potrafił Ci napisać co czuje, był szczery, nie bawił się w gierki. Uważam, że szczerość w związku jest najważniejsza. Myślę, że jakiś czas to u Was potrwa, ale będziecie razem szczęśliwi.

A jeszcze jedno, jak oddawał Tobię tą przedostatnią rzecz zastał Ciebie w domu? Rozmówiliście się? Jak sie w ogóle czułaś, gdy go widziałaś? Czyli chłopak zrozumiał, bo nie dość, że list, to teraz jeszcze przyszedł. Myślę, że jesteście na dobrej drodze

Nie odzywał się 3 miesiące? Hm.. jak sobie radzicie dziewczęta z tym wszystkim.. Ja ciąglę myślę.. czy on zadzwoni czy napisze, czy może się odezwie? A minął dopiero miesiąc od braku kontaktu.. Chyba powinnam brać z was przykład.. Nie pisać. Nie dzwonić. Trzymac sie w swoim postanowieniu..

Oh, Twarda sztuka.. Teraz to dopiero pewnie masz mętlik.. Tu czekamy aż się odezwie, a jak się odezwie.. niewiadomo co zrobić.

Twarda sztuka przeczytałam cały wątek. Jak jest teraz? Jak sprawa wygląda?

Cisza w eterze. A w mojej głowie co się dzieje, to normalnie szok!

Dałam list do przeczytania swojej przyjaciółce. Dała radę przeczytać 34 strony, które naskrobał. Chciałam, żeby ktoś spojrzał na jego słowa bardziej obiektywnie niż ja. Myślałam, że ona powie mi coś innego, że może ja odbieram te słowa inaczej. Płakała jak czytała ten list, a na końcu powiedziała, że wie mniej niż na początku. I jestem w kropce.

Po przeczytaniu listu wysłałam mu wiadomość, że szkoda, że nie udało nam się porozmawiać. Co ja mogę więcej w tej sytuacji, skoro on sam nie wie co chce? Nic. W liście do niego napisałam m.in., że zamykam drzwi za sobą i rozpoczynam nowy rozdział, a on nawiązując do tego napisał, że on będzie cały czas czekał w tym korytarzu między drzwiami jest totalnie rozbity, ale ja mu nie mogę pomóc. Mój list go ruszył, bo pomimo wspomnień, nie było ani słowa o tym, że jest mi źle czy że go kocham. Wręcz przeciwnie. Starałam się pokazać jak jestem silna i że pomimo tego co i mi i jemu się wydawało umiem egzystować w pojedynkę. Dziękuję Bogu za pracę i za bliskie osoby, bo przebyłam daleką drogę dzięki nim i udało mi się poskładać ( przynajmniej jako tako) serce. Teraz to jest dylemat innego rodzaju...nie wiem jak mam to określić...może to jest czekanie, aż on w końcu "się nawróci"?

Jeśli komuś na czymś bardzo zależy, to stanie choćby na rzęsach by to osiągnąć. Ja już się swoje nastałam. Oczywiście rozmowa jest kluczem w tej sytuacji, bo napisane słowa można sobie interpretować w każdą stronę, a tak przy konfrontacjo oko w oko, można na bieżąco korygować błędne myślenie. Cóż mi pozostaje jak tylko czekać, a później zgodzić się na spotkanie? Pewnie że tego chce, pytanie tylko kiedy on się zbierze w sobie. Swoją drogą uważam, że przyjście do mojego domu, tym bardziej bez zapowiedzi, to było niezwykle odważne posunięcie. Mi by serce wyskoczyło z piersi. Może tyle go to kosztowało, że teraz zbiera siły na następny "atak"?

BO

LICZAC ZE

NO I

Czyli... wiem, ze nic nie wiem!

I tego sie trzymaj!!!

Biedny z niego zuczek... rozpierdzielil zwiazek i rozklada rece, bo nie umie zawalczyc jak na faceta przystalo. Placzki mu zamowic do domu.
Czego oczekuje??? Ze moze jeszcze przyjdziesz go przepraszac za to, ze Ciebie zostawil? OMG!!! WTF???

KTO TO POWIEDZIAL???

Dzisiaj miałam bardzo udany dzień. W sumie jeszcze trwa Udało mi się wykraść chwile bez rozmyślania i to mi dało siłę do dalszej walki o siebie. Liczę na to, że tak sobie wszystko poukładam, że przestanę czekać na jego ruch. Zacznę czekać na to co przyniesie życie, może to będzie ktoś inny. Tak właściwie to jest mi go szkoda, że tak się pogubił w tym całym swoim życiu. Długo mu zajmie poskładanie się w jedną całość. Nic się takiego  nie stało, żeby tak się nasza historia skończyła, ale na co mi teraz to roztrząsać?! Mam lekcję. Niektórzy z biedy marnują sobie życie, a inni z dobrobytu. Tak to wszystko jest urządzone.

Dziękuję Jokafokaoka za Twoje zdanie, innych także Moje życie od rozstania zmieniło się o 180 stopni. Nie wiem czy wywróciło do góry nogami czy raczej na nie stanęło. Umiem się bawić sama, umiem marzyć bez niego, cieszę się z drobiazgów, schudłam 8kg i przekonałam się co do prawdziwie szczerych osób wokół mnie. Cóż lepszego mogło mi się trafić? Fakt jest taki, że uzmysłowiłam sobie, że moje życie jest o wiele więcej warte niż to czym do tej pory żyłam. Nadal wierzę w miłość i to że będę w szczęśliwym związku. Tego również Wam życzę kochani!!!

Wiem, że większości osób, które tu piszą nie spodoba się to co myślę, ale ja na Twoim miejscu zaproponowałabym spotkanie ;/ Myślę, że rozmowa jest Wam jak najbardziej potrzebna. To, że spotkalibyście się z Twojej inicjatywy nic nie znaczyłoby, biorąc pod uwagę, że tyle czasu potrafiłaś sobie poradzić bez niego. Spotkanie nie oznacza od razu, że skoczycie sobie w ramiona. Myślę, że on i tak zrobił naprawdę dużo (wyznał wszystkie swoje uczucia w liście, przyszedł). Każdy radzi, żeby nie pisać, nie wydzwaniać i owszem jest w tym wszystkim racja w początkowej fazie rozstania, gdy człowiekiem targają emocje w każdą stronę, bo to niczemu nie służy. Ale w Twojej sytuacji myślę, że pozwoliłoby Tobie na przekonanie się jak naprawdę jest. Decyzja należy do Ciebie, zrobisz co uważasz za słuszne. Może się mylę, radząc Ci coś takiego, ale ja na Twoim miejscu postąpiłabym w taki właśnie sposób. A co do ćwiczeń, to musi w jakiś sposób wyzbyć się tych emocji. Faceci są tacy, że muszą się czymś zająć, i duszą wszystko w sobie, kobiety natomiast muszą się wygadać, dzięki temu jest im lepiej. Niby przez to kobiety lepiej znoszą rozstania.

on sie zachowuje jak maly chlopiec.

ktory wie, ze cie kocha, ale sie boi, bo narozrabial i mysli, ze ktos to za niego zalatwi.

jesli Cie nie zdradza, jesli jestes pewna, tak obiektywnie, ze nie robi w tym czasie nic, co sprawiloby ci przykrosc, to moim zdaniem powinnas zaryzykowac.

kobiety czasami sa szyja w zwiazku.
umow sie z nim na spotkanie, bo to jeszcze dzieciak. pogodzicie sie, bo on sam nie wie, jak to zalatwic. a wolnosci nie potrzebuje. to nie chodzilo o to, ze chce czegos innego. on chce ciebie, ale jest niedojrzalym dzieciakiem. chyba, ze juz nie chcesz dzieciaka....

Zrob to czego pragniesz i potrzebujesz.Sama najlepiej wiesz Powodzenia

może po prostu odpowiedz sobie na jedno pytanie, czy Ty wciąż go kochasz?

Myślę, że nie cofniesz się, do punktu wyjścia Poprostu będziesz wiedziała na czym stoisz... "Najgorsza prawda jest lepsza od niepewności". Sama widziałaś po sobie, że jak nie mięliście kontaktu traktowałaś to wszystko jako rozdział zamknięty. Uczyłaś się żyć na nowo. Teraz on namieszał i to dość znacznie. Minął już chyba tydzień od tego listu i czas, żeby się określić i podjąć jakieś kroki. Wiem, że to on powinien, ale nie zawsze jest tak jakbysmy tego oczekiwali, jest poprostu inaczej. Są dwie ścieżki jedna to życie z nim na nowych zasadach, akceptując to co zrobił, wiedząc jaki jest i czego można się spodziewać po tym związku, a druga to cieszenie się życiem samemu lub z kimś innym. Ciężko jest podjąć decyzję w którą stronę iść, bo jedna droga jest doskonale Tobie znana, aczkolwiek czekasz aż on Ciebie zaprosi, żebyś poszła nią razem z nim.
Jednakże masz pełną świadomość, że jeżeli pójdziesz tą drugą ścieżką równie dobrze sobie poradzisz. Wybór należy do Ciebie. Swoją drogą takie spotkanie nie oznaczałoby, że prosisz go o to, żeby wrócił, tylko wiedziałabyś w którą stronę masz iść.
Wiesz uważam, że jeżeli masz silną wewnętrzną potrzebę, żeby się z nim spotkać to zrób to. Nie będziesz trwać w zawieszeniu Ja np. uważam, że bardzo dobrze, że napisałam mojemu ex, żeby się ze mną nie kontaktował. Mam spowrotem spokój wewnętrzny i jest ok. Pojawiające się w jego nic nieznaczących wiadomościach słoneczka czy buziaczki, nie wpływały na mnie dobrze. Gdzieś tam w środku pojawiała się nadzieja. Nie ma nic lepszego nisz jasna klarowna sytuacja.
Człowiek wie na czym stoi i w którym kierunku ma podążać

Jeśli nadal kocha, nadal mu zależy -  to dlaczego go nie ma?
Dlaczego życzy Ci miłości i powodzenia (bez niego)?

Podobno gdy facetowi zależy to nawet gdyby skały srały...

Odpowiedz sobie na te pytania, bo możesz stracić za dużo czasu na dywagacje.

Jedno jest pewne : musisz mieć bardzo dużo siły, żeby to wszystko znosić. Trzymaj się :* I pamiętaj, że Ty dla siebie jesteś najbliższa i najważniejsza

Manipuluje Tobą,to jest oczywiste.Pisząc ten list,ma nadzieję,że się odezwiesz,że wyznasz mu swoje uczucia,bo on tego potrzebuje.Taka natura-chce,żeby go kochać i jednocześnie niszczy osobę,która kocha i na pewien czas ma satysfakcję.Jeśli chcesz być nieszczęśliwa i upokarzana przez takiego faceta,wróć do niego.Za pewien czas znowu kopnie Cię w 4 litery i będziesz zalewać się łzami.Lubisz to?!No chyba nie..Daj sobie z gościem spokój.

Ja tak uważam.

Wszystko inne w moim życiu układa się jak nigdy dotąd! Praca choć niezbyt ambitna, to przynajmniej jest no i do tego szkoła. W obydwu miejscach poznałam fajnych ludzi, więc wszystko jak najbardziej na plus. Odchudzania ciąg dalszy, choć teraz przeistoczyło się w mądre odżywianie i ruch, a nie tak jak wcześniej niejedzenie ze stresu. Zrzuciłam od rozstania 8kg i to mi daje motywację do dbania o siebie. Polubiłam się, a teraz jestem na drodze do zakochania. Bo już wiem, że to moje dobro jest najważniejsze. A jak będę kochać siebie, to i reszta świata dostanie ode mnie mnóstwo miłości. Dobro wraca.

Ja się staram uratować siebie, bo nigdy tego nie robiłam. Zawsze był on i tylko on. Najważniejszy na świecie. Wszystko było uzależnione od jego osoby. Po rozstaniu nauczyłam się, że nie wolno swojego szczęścia uzależniać od kogoś innego. To ja jestem za  nie odpowiedzialna i nikt inny. Nie chcę kolejny raz wyciągać ręki, ale nie chodzi tu o dumę tylko o to, że zależy mi by się przekonać o tym co on czuje do mnie. Wiele razy bywało tak, że przy byle okazji rzucał argumentem rozstania. Płakałam, błagałam i nie pozwoliłam mu odejść, a on przez to nie ponosił konsekwencji swoich słów. Nie było mowy o mojej dumie! Przestało mi to odpowiadać i więcej nie chcę takiego życia. Jest dorosły, inteligentny i ma swój rozum. Dostaje ode mnie czas i to na razie tyle co jestem w stanie zrobi dla niego, bo wszelkie inne próby pomocy zawiodły. Oczywiście wszystko może się zmienić lada dzień- sytuacja między nami ale także w mojej głowie , bo tak to już bywa z uczuciami, ale nie da się nic zrobić na siłę.

Dziękuję jokafokaoka za Twoje słowa Przez tyle czasu byłam nieszczęśliwa, a teraz mam szansę by moje dni były pogodniejsze. Nie wiem czy on się zmieni i co będzie dalej z nami. Wiem za to co chcę by było ze mną. W końcu od wielu lat wiem czego chcę i jak mam to zdobyć- sama muszę sobie to dać. Należy mi się to tak jak każdemu.

Takajednaja jak tam u Ciebie?

Z pracą jest ciężko niezależnie czy jest to mała miejscowość czy duże miasto. Najważniejsze by nie tracić pogody ducha i iść do przodu. Trzymam kciuki za Twoją pracę Takajednaja

Jutro są jego urodziny. Zdecydowałam, że wyślę mu życzenia. Nie liczę, że odpisze chociaż "dziękuję", ale nie po to będę je pisać. Póki co inny kontakt z mojej strony nie wchodzi w grę. Nie będę za niego wykonywać kolejnych ruchów, tylko dlatego, że on nie umie się zebrać. Dam czas czasowi

Zdecydowałam, że wyślę życzenia urodzinowe. I co? dostałam odpowiedź zwrotną, że to najpiękniejszy prezent jaki dostanie w tym dniu. Wymieniliśmy parę zdań i po jego słowach mam już pewność, że rządzi nim depresja. Właściwie stanęło na niczym, ale oprócz pokazania, że pamiętam o jego święcie nie zależało mi na niczym więcej, bo gdzieś tam w głębi czuję, że to zadanie nie dla mnie. Jego sytuacja przypominała pączka w maśle, a on się tak pogubił. Szkoda. Nie wiem co dalej.

Kurcze nie wiem, czy Ci poradzę dobrze czy źle. Dużo osób twierdzi, że trzeba być nieugientym, trzymać się tego co się postanowiło, być konsekwentnym. Czyli nie odzywać się i czekać aż on się wykarze. Może moje podejście wynika z tego, że jestem bardzo empatyczną osobą, i nawet gdy dzieje się krzywda osobą, których nie lubię to mi ich żal. (Nie wiem czy w dzisiejszych czasach nie jest to naiwność ). Ja wychodzę z założenia, że bycie szczerym, dobrym to najlepsze co jest w nas. Uważam, że powinniście porozmawiać. Ja wczoraj rozmawiałam przez telefon z moim byłym. Napisałam do niego smsa, czy śpi i czy możemy pogadać i oddzwonił gadaliśmy z godzinę. Nie chcę wracać do niego, ale brakuje mi jego osoby. Powiedziałam szczerze, że chciałam z nim porozmawiać, bo się o niego martwiłam, miałam wewnętrzna potrzebę pogadania, a pozatym chciałam zaspokoić ciekawość. Powiedzieliśmy sobie co się u nas dzieje itd. Napomknął coś, że moglibyśmy się spotkać. Powiedziałam tylko, że dystansuje się do tego wszystkiego i że może za jakiś czas. Jeżeli o mnie chodzi, to ja wiem, że z mojego związku nic już nie będzie. On nie zmieni podejścia co do niektórych rzeczy, a ja ich nie zaakceptuje. Niemniej jednak ucieszyła mnie bardzo ta rozmowa. Wiem, że z mojej strony może się wydawać to totalnym brakiem konsekwencji, najpierw piszę mu, że nie ma się ze mną kontaktować, teraz chcę gadać. Na chwilę, obecną nie muszę mu nic udowadniać, sama jestem świadoma, że będzie ok nawet jeżeli nie będziemy razem. Odpuściłam już, nie chcę już tego naprawiać, ani ja, ani, żeby on to zrobił - tak przynajmniej mi się wydaje. Nie czuje, żalu, złości, jedynie odczuwam troszkę brak jego osoby. Na nic nie liczę, ani niczego nie oczekuję. Odczuwam taki wewnętrzy spokój. Myślę, że to chyba dobrze...