Dziewczyny - głowa do góry!

u mnie tak sobie, zarejestrowałam się jako bezrobotna dziś i nie wiem co dalej... pozdrawiam

Jak humory?
U mnie kiepsko.. wyszłam pierwszy raz ze znajomymi od czasu rozstania i mi teraz gorzej jak za nim nie tęskniłam to teraz zaczęłam przypominać sobie wyjścia z nim.. i w ogóle wszystko.

Wracałam do domu i myślałam o tym wszystkim.. jemu już kiedyś nie zależało.. tylko po co te zaręczyny?

Pytanie do facetów - czy zdecydowalibyście się oświadczyć tak po prostu.. ? ;/

akacjaa napisał/a:

Jak humory?
U mnie kiepsko.. wyszłam pierwszy raz ze znajomymi od czasu rozstania i mi teraz gorzej jak za nim nie tęskniłam to teraz zaczęłam przypominać sobie wyjścia z nim.. i w ogóle wszystko.

Wracałam do domu i myślałam o tym wszystkim.. jemu już kiedyś nie zależało.. tylko po co te zaręczyny?

Pytanie do facetów - czy zdecydowalibyście się oświadczyć tak po prostu.. ? ;/

Hej akacjaa:)

I będziesz sobie przypominać, niestety...

Odnośnie Twojego pytania (wiem, że było skierowane do facetów, ale też mogę odpowiedzieć, bo...)  mój były (totalny poteflon), z którym byłam ok 10lat, oświadczył mi się, żebym dała mu spokój (miesiąc później się rozstaliśmy z wielkim hukiem, więc to były "skuteczne" oświadczyny )

Głowa do góry akacjaa ! jutro też jest dzień  (i to sobota:) )

Pozdrawiam

Żeby dał spokój.. hm, ale ja nigdy nie naciskałam na zaręczyny, a i po i tak trzymałam się wersji, że ślubu to ja nie chcę jakiegoś wielkiego wow.. bardziej nawet po tych zaręczynach to on wszystkim mówił, chwalił się, pokazywał pierścionek.. niedawno rozmawiałam z jego babcią i mówiła, że jak kupił ten pierścionek to pojechał do niej pokazywał go pytał czy ładny, czy mi się spodoba i był taki szczęśliwy i tak mówią wszyscy.. tym bardziej tego nie rozumiem. Ale sama mówiłam, że analizować nie można.. po prostu to.. dziwne.

Kochana ja też ich nie zrozumiem, a czym więcej czytam wątków tym bardziej widzę, że to jednak faceci robią tak jak mówisz.. jedno mówią, drugie potem pokazują.. szkoda gadać. Faceci są tchórzami..

Tu może i trafiają ale w realu jakoś ich nie widzę.. eh zaczyna mnie to wszystko od nowa dołować.

Ja jestem z Łodzi..

Czytałam tu fajny wątek odnośnie tego, jak znaleźć to co chce się robić (czy coś podobnego).
Poszukam Ci i podeślę:)

kurcze ile my kobietki sie w życiu nacierpimy

ja już nie jestem z moim 2 m-ce.są dni że w ogóle o nim nie myśle, a są że ide pod prysznic i ryczę jak dziecko (pod prysznicem mi sie najlpeiej płacze nie wiem czemu )
też powiedziałam sobie że ogarnę swoje życie, możne przeprowadzę się do innego miasta, znajdę pracę i zacznę wszystko od nowa, ale nie udaje mi się...
wczoraj pomyślałam,że zapiszę się na fitness, odreaguje może trochę jak się poruszam, oby mi się chciało! Skończę pracę i pójdę się chyba w końcu gdzieś zapisać, może wyładować emocje.
najgorsze sa te zasrane wspomnienia ! ciągle siedzą w głowie miłe, piekne dni do których chciałoby się wrócić, ale przecież się nie da, więc chyba jednak czas nie patrzeć za siebie tylko iść do przodu !

no cóż co nas nie zabije to nas wzmocni, więc kochane kobitki bierzemy się za siebie   ja zaczynam od fitnessu czy siłki ogólnie, zobaczymy czy mi to wyjdzie

Tak samo teraz, ucieszyłam się , że znalazłam to forum bo przynajmniej wiem że nie jestem sama ( tak to jest podejście egoistyczne wiem) , ale z drugiej strony chciałam poznać kogoś historię by móc być też trochę takim małym wsparciem , wczuć się w czyjeś położenie.

Wyjście z córeczką na łyżwy jest cudownym pomysłem, masz osobę którą kochasz i sama przez nią jesteś kochana . To jest właśnie pięknie.

A co do zajęć to widzę, że mam lepszy plan zajęć na drugi semestr i zapisuję się na Zumbe
Żeby coś zmienić trzeba zacząć od siebie

akacjaa napisał/a:

Tu może i trafiają ale w realu jakoś ich nie widzę.. eh zaczyna mnie to wszystko od nowa dołować.

Ja jestem z Łodzi..

Szkoda, że trochę daleko. Ja jestem z okolic Legnicy.

Doskonale Cię rozumiem. Ja mam nieraz taką sinusoidę nastrojów, że obliczyć coś do niej i Einstein chyba by nie dał rady
Najgorsze jest to, że jak się "człowieki" rozstają, to wszędzie widać szczęśliwe pary. i od razu myśli : ja już nikogo nie znajdę, zawsze będę sama...

Eh.. sama się teraz zdołowałam...

Tegan napisał/a:

Nic co ludzkie... napisał/a:

Witaj Tegan:)

Co dalej... też nie wiem

Ale coś już robisz, to też dobrze:)

Dobrego masz narzeczonego:) najważniejsze, że Cię wspiera.
Tym, że nie wiesz co chcesz robić w życiu, za bardzo się nie przejmuj.
Po skończeniu studiów (zwłaszcza jeśli nie do końca kierunek Ci odpowiadał) często pojawiają się rozterki, czy dobrze wybrałam? może pomyliłam się z tym kierunkiem? Poza tym pewien etap życia się skończył i pojawia się tęsknota za tym co było.

W Twoim wieku to całkowicie normalne, że nie wiesz do końca co chcesz robić w życiu. Kochana, ja mam 32 lata i dalej do końca nie jestem pewna

Możesz teraz czas, kiedy jesteś bezrobotna, poświęcić na podróże, szperanie po internecie albo też podnoszenie kwalifikacji, bądź totalną zmianę kwalifikacji.

Czytałam tu fajny wątek odnośnie tego, jak znaleźć to co chce się robić (czy coś podobnego).
Poszukam Ci i podeślę:)

hej dzieki Ci za to co napisałaś, podejrzewam że po 30 też będę miała podobne rozterki:D
jakoś tak akceptuje siebie teraz nie wiem, może coś idzie ku lepszemu, wolny czas wykorzystuje na czytanie, polecam książki o pewności siebie - jak ją budować.
Mam 2 rozmowy kwalifikacyjne w następnym tygodniu, zobaczymy Zasiłek jednak dostałam jakby co, równo na styk zgadza mi się wymagana ilość składek i czasu pracy

akacja skonczylam ochrone środowiska (mgr inż.) mam tez uprawnienia pedagogiczne oraz studia podyplomowe BHP

No i super. Dwie rozmowy to już dużo no i masz zasiłek.

Na pewno znajdziesz coś super:)

Do mnie ktoś dzwonił, ale nie słyszałam, jakiś obcy numer, oczywiście moje myśli skierowały sie od razu w jednym kierunki - TO ON, to na pewno on, przecież zmienił numer no i chcę pogadać.. eh jaka ja jestem głupia, po co ja o tym myślę.
A to na pewno ktoś w sprawie pracy bo wczoraj wysyłałam CV..

Wiecie ostatnio się tak bardzo zaniedbałam, że aż wstyd.

Sama powinnam zacząć chodzić na fitnes i w ogóle coś zrobić ze sobą.

Mam taki obraz w głowie - tego co bym chciała osiągnąć, co zrobić ze swoim życiem, z sobą, nawet jak bym chciała wyglądać (jak to kobieta )
ale od razu mam myśli, że to i tak się może nie udać, albo że wszystkiego i tak się nie da zrobić bo zacznę, a znowu stanie się coś innego.. i tak w kółko.

Wrocław - zazdroszczę! Chciałabym tam pojechać nawet mam tam koleżankę..

Coś w tym jest na pewno.

Mnie nie pociesza jednak, że tyle osób tak ma bo to znaczy, że takich osób robiących jak ten 'mój' jest mnóstwo a to jest już po prostu przykre..

Ja i tak nie wierzę w taka prawdziwą miłość, po prostu nie wierzę, że jest jakiś tam JEDYNY.

Siedzę, czytam i się dołuje coraz bardziej wszystkim po kolei - tak jakbym zapomniała, że może być dobrze..

A co do nadziei - jest straszna, doskonale wiem, że to na pewno nie on, a jednak do tej pory mam nadzieje, że ten numer to jego. Nawet sobie w głowie scenariusz rozmowy już ułożyłam, co by mi powiedział, co ja jemu, chore ...

Też nie mogę tego pojąć:/

I faktycznie ci dobrzy mają po prostu ciężko, a ci źli żyją świetnie.
Ale ja wiem, że sprawiedliwość istnieje, musi istnieć..

Poza tym teraz tak przyszło mi do głowy - znam też dobrych i szczęśliwych ludzi :-) to tak dla pocieszenia:P

Nawet się z tego cieszę- że mam uczucia, a nie tak jak .. tamten.. zero uczuć, zero czegokolwiek. Nie wiem jak można tak funkcjonować. Zastanawiam się co on teraz robi, o czym myśli, czy chociaż czasami o tym wszystkim myśli, czy po prostu żyje sobie dalej szczęśliwie? może już kogoś ma? może odezwie się do mnie gdy będzie chciał pierścionek żeby dać następnej?

Przykre to wszystko - zaczynam sama sobie działać na nerwy tym ciągłym myśleniem o tym wszystkim.

Już już.. przestaję o nim pisać :-)

wspolczuje Wam tych przejść z byłmi, ja też nie mam za fajnie jeśli chodzi o przeszłość ale jakos staram sie o tym zapominać i jest lepiej
co do rozmów to mam we wtorek rano a druga jeszcze do ustalenia dokladnie, zobaczymy co z tego wyjdzie
powodzenia Wam dziewczyny i się tam nie łamcie, ja mam troche doła ale raz jest lepszy a raz gorszy dzień

jesteśmy młode a zamiast radości mamy strach i smutek w oczach, to przykre....
hmm dzisiaj siedze w domku i rozmyślam...łapie się na tym, że płacz mam na czubku nosa, ale nie poddam się...
szukam odrobiny szczęścia we wszystkim i odrazu lepiej:)

mwa25 napisał/a:

Tegan napisał/a:

mwa jakimś cudem się tu zgromadziłyśmy w podobnym wieku, to jakiś syndrom 25-latki czy co? głowa do góry, ja siedze popijam winko, słucham muzyki, a mój facet sobie gra w ulubiona grę, niby razem - ale osobno

akurat takie sytuacje znam z przeszłości:)
ach gdy ma się 25 lat:PP
trzymam głowe w górze:) z uśmiechem na twarzy...

To ja się tu jako starowinka pojawiam

Dziewczyny,weźcie się w garść!!
Jak można w tym wieku mówić, że życie wam "przelatuje"?? Dopiero je zaczynacie!!
Zdaje się, że was to trzeba w doopę lekko nie za mocno kopnąć!!

Tegan nie lubisz grać? A może spróbuj trochę z nim pograć? A nóż bakcyla załapiesz:)
mwa25 tak trzymaj! szukaj pozytywów wszędzie, one są, zaręczam
akacjaa łap łap ten humor! ile się da

kurcze "stara" sie przy was czuję...

Dziewczyny, nie dajmy się zdołować przez chwilowe problemy.

Nic co ludzkie... napisał/a:

mwa25 napisał/a:

akurat takie sytuacje znam z przeszłości:)
ach gdy ma się 25 lat:PP
trzymam głowe w górze:) z uśmiechem na twarzy...

To ja się tu jako starowinka pojawiam

Dziewczyny,weźcie się w garść!!
Jak można w tym wieku mówić, że życie wam "przelatuje"?? Dopiero je zaczynacie!!
Zdaje się, że was to trzeba w doopę lekko nie za mocno kopnąć!!

Tegan nie lubisz grać? A może spróbuj trochę z nim pograć? A nóż bakcyla załapiesz:)
mwa25 tak trzymaj! szukaj pozytywów wszędzie, one są, zaręczam
akacjaa łap łap ten humor! ile się da

kurcze "stara" sie przy was czuję...

Dziewczyny, nie dajmy się zdołować przez chwilowe problemy.

Kochana przecież Ty prawie w naszym wieku jesteś

Ale fakt, chciałabym mieć te 20 lat (to niby tylko 5 lat różnicy ) ale bym wszystko inaczej poukładała, a teraz mam wrażenie, że już za późno.

Wiecie, faceci są naprawdę dziwni. Chodzi o mojego ojca (jak już jesteśmy przy dzieciństwie) zostawił moja mamę jak byliśmy z bratem mali (tzn ja miałam myślę ok 10 lat..) olał nas całkowicie, nie interesował się raczej, czasem co kilka lat się odezwał, zabrał nas do cioci.. ale to jak byliśmy młodsi. Mi nawet na 18 - urodziny nie złożył życzeń. I wiecie co? Na początku stycznia zaprosił mnie na.. FB DO ZNAJOMYCH ! (paranoja) i napisał wiadomość, żebym do niego przyjechała i podał swój nr telefonu.. wiadomość przeczytałam dopiero przed chwilą bo wcześniej jej nie widziałam. Nie wiem czy się śmiać czy płakać? Naprawdę nie zrozumiem mężczyzn.. aż musiałam to gdzieś wszystko napisać..

akacjaa napisał/a:

Nic co ludzkie... napisał/a:

To ja się tu jako starowinka pojawiam

Dziewczyny,weźcie się w garść!!
Jak można w tym wieku mówić, że życie wam "przelatuje"?? Dopiero je zaczynacie!!
Zdaje się, że was to trzeba w doopę lekko nie za mocno kopnąć!!

Tegan nie lubisz grać? A może spróbuj trochę z nim pograć? A nóż bakcyla załapiesz:)
mwa25 tak trzymaj! szukaj pozytywów wszędzie, one są, zaręczam
akacjaa łap łap ten humor! ile się da

kurcze "stara" sie przy was czuję...

Dziewczyny, nie dajmy się zdołować przez chwilowe problemy.

Kochana przecież Ty prawie w naszym wieku jesteś

Ale fakt, chciałabym mieć te 20 lat (to niby tylko 5 lat różnicy ) ale bym wszystko inaczej poukładała, a teraz mam wrażenie, że już za późno.

Wiecie, faceci są naprawdę dziwni. Chodzi o mojego ojca (jak już jesteśmy przy dzieciństwie) zostawił moja mamę jak byliśmy z bratem mali (tzn ja miałam myślę ok 10 lat..) olał nas całkowicie, nie interesował się raczej, czasem co kilka lat się odezwał, zabrał nas do cioci.. ale to jak byliśmy młodsi. Mi nawet na 18 - urodziny nie złożył życzeń. I wiecie co? Na początku stycznia zaprosił mnie na.. FB DO ZNAJOMYCH ! (paranoja) i napisał wiadomość, żebym do niego przyjechała i podał swój nr telefonu.. wiadomość przeczytałam dopiero przed chwilą bo wcześniej jej nie widziałam. Nie wiem czy się śmiać czy płakać? Naprawdę nie zrozumiem mężczyzn.. aż musiałam to gdzieś wszystko napisać..

Hm,zbieżność czy co? Mój tata też się wyprowadził jak miałam 10lat.Kontakt - różnie,podłużnie. Może stąd później te nieodpowiednie dobory partnera? Bo brak ojca spowodował podświadomie zachwianie poczucia wartości, a co za tym idzie - brnięcie w związki bez przyszłości...

Nic co ludzkie... napisał/a:

akacjaa napisał/a:

Kochana przecież Ty prawie w naszym wieku jesteś

Ale fakt, chciałabym mieć te 20 lat (to niby tylko 5 lat różnicy ) ale bym wszystko inaczej poukładała, a teraz mam wrażenie, że już za późno.

Wiecie, faceci są naprawdę dziwni. Chodzi o mojego ojca (jak już jesteśmy przy dzieciństwie) zostawił moja mamę jak byliśmy z bratem mali (tzn ja miałam myślę ok 10 lat..) olał nas całkowicie, nie interesował się raczej, czasem co kilka lat się odezwał, zabrał nas do cioci.. ale to jak byliśmy młodsi. Mi nawet na 18 - urodziny nie złożył życzeń. I wiecie co? Na początku stycznia zaprosił mnie na.. FB DO ZNAJOMYCH ! (paranoja) i napisał wiadomość, żebym do niego przyjechała i podał swój nr telefonu.. wiadomość przeczytałam dopiero przed chwilą bo wcześniej jej nie widziałam. Nie wiem czy się śmiać czy płakać? Naprawdę nie zrozumiem mężczyzn.. aż musiałam to gdzieś wszystko napisać..

Hm,zbieżność czy co? Mój tata też się wyprowadził jak miałam 10lat.Kontakt - różnie,podłużnie. Może stąd później te nieodpowiednie dobory partnera? Bo brak ojca spowodował podświadomie zachwianie poczucia wartości, a co za tym idzie - brnięcie w związki bez przyszłości...

Też o tym myślałam i na pewno coś w tym jest. Wiem, że duży wpływ na moje związki miało to, że mój ojciec tak zrobił.. I to chyba po prostu działa wszystko podświadomie. Ja mam bardzo słabe poczucie wartości, i wiesz.. często tkwiłam w związkach, w których do końca szczęśliwa nie byłam, ale wydawało mi się, że jakoś to będzie. Tylko te związki się zawsze rozsypywały (na szczęście...) i co do mojego ostatniego.. to też często miałam myśli, że to nie to, że nie jestem szczęśliwa, ale po rozmowie z kimś, albo głębszym przemyśleniu dochodziłam do wniosku, że przesadzam, że nie ma związków idealnych, że nie można mieć wszystkiego i oczywiście myślałam, że jakoś to będzie.. no i znowu się to wszystko skończyło. Tylko dlaczego mimo tego, że przecież wiem, że to nie był związek na "6" mi i tak jest źle? ...

akacjaa napisał/a:

Nic co ludzkie... napisał/a:

Hm,zbieżność czy co? Mój tata też się wyprowadził jak miałam 10lat.Kontakt - różnie,podłużnie. Może stąd później te nieodpowiednie dobory partnera? Bo brak ojca spowodował podświadomie zachwianie poczucia wartości, a co za tym idzie - brnięcie w związki bez przyszłości...

Też o tym myślałam i na pewno coś w tym jest. Wiem, że duży wpływ na moje związki miało to, że mój ojciec tak zrobił.. I to chyba po prostu działa wszystko podświadomie. Ja mam bardzo słabe poczucie wartości, i wiesz.. często tkwiłam w związkach, w których do końca szczęśliwa nie byłam, ale wydawało mi się, że jakoś to będzie. Tylko te związki się zawsze rozsypywały (na szczęście...) i co do mojego ostatniego.. to też często miałam myśli, że to nie to, że nie jestem szczęśliwa, ale po rozmowie z kimś, albo głębszym przemyśleniu dochodziłam do wniosku, że przesadzam, że nie ma związków idealnych, że nie można mieć wszystkiego i oczywiście myślałam, że jakoś to będzie.. no i znowu się to wszystko skończyło. Tylko dlaczego mimo tego, że przecież wiem, że to nie był związek na "6" mi i tak jest źle? ...

pomimo że staram się myśleć pozytywnie, mam tak samo jak Ty.....niby byłam szczęśliwa i też tłumaczyłam sobie, że tak związkli wyglądają to brnęłam w niego dalej...i chyba tu jest błąd nasz, że jak coś nie pasuje to powinniśmy wziąć poprawkę i zastanowić się czy właśnie takie niby szczęście nam wystarcza.

hej dziewczyny u mnie ojciec byl ale w sumie jakby go nie bylo - pracoholik ktorypo pracy od razu do knajpy zamiast do domu, wracal zeby zjesc o isc spac, ewentualnie rzucił mi jakies 50zł lub pytanie "Co tam w szkole" wazny pomimo wszystko był dla niego kościół i wręcz zmuszał mnie do chodzenia na msze, stąd chyba się wział mój ateizm

co do grania z moim w gry - on gra od lat, umawia się z kumplami, grają na słuchawkach, robią zaawansowane misje a ja mam tylko netbooka który raczej na takich typu grach nie pociągnie, poza tym do takich gier wbrew pozorom trzeba miec dużą wiedze i umiejętności takie hmmm zręcznościowe, szybką reakcję, myśle ze to nie dla mnie i tylko by mnie wyśmiali:P

mwa25 napisał/a:

i nawet jestem w stanie mu podziękować za to że oddałam mi mnie samą:)

Tak się dzieje właśnie w toksycznych związkach.
Jeśli masz to szczęście z nich sie uwolnić - odzyskujesz samą siebie!!

Super

Cieszę się, że Ci się udało!

akacjaa napisał/a:

Też nie mogę tego pojąć:/

I faktycznie ci dobrzy mają po prostu ciężko, a ci źli żyją świetnie.
Ale ja wiem, że sprawiedliwość istnieje, musi istnieć..

Poza tym teraz tak przyszło mi do głowy - znam też dobrych i szczęśliwych ludzi :-) to tak dla pocieszenia:P

A ja znam dobrych, ale niezbyt szczęśliwych. Tzn, w mojej opinii zasługują na znacznie więcej, ale cieszą się z tego co mają.Może to jest recepta? Docenić co się ma... tu i teraz... a nie gdybać?

ja też patrze na to co złe jako na naukę na przyszłość - myślę że tak jest najzdrowiej, ja mam troche inny problem i nikogo żeby o tym pogadać, ech