Dziewczyny - głowa do góry!

tak. wszyscy o tym wiedza, ale gdy np ma sie depresje, albo stan przed-depresyjny to wlasnie trudno jest sie 'wziac' w garsc, uwierz.

Hela! Ale o co chodzi? Zostałaś zdradzona, wybaczyłaś i teraz jest super?

Doskonale wiem, że to nie jest proste. Ale jeśli ktoś już usiądzie, rozłoży ręce i przekona sam siebie, że jest bezradny, to nie ma żadnych szans na pokonanie depresji. Prawda jest brutalna - albo nie masz siły i nic nie robisz, albo zmuszasz się - nieraz nawet tytanicznym wysiłkiem - do działania i zmieniasz to, co sprawia, że jesteś nieszczęśliwy/-a.

Kiedyś znalazłam bardzo mądrą sentencję: "zanim zdiagnozujesz u siebie depresję, upewnij się, że nie jesteś otoczona przez idotów"
Miałam, całkiem niedawno w sumie, bardzo trudną sytuację-zostałam sama z 1,5 rocznym dzieckiem, drugie w brzuszku, tylko na zasiłku.
Żeby mieć z czego żyć, wyprowadziłam się do matki, swoje mieszkanie wynajęłam.
U matki pomieszkałam pół roku, musiałam się wyprowadzić, bo matka, mimo szczerych chęci, nie mogła mi pomóc (sama zmaga się z pewnymi słabościami).
Miałam to szczęście, że mogłam liczyć jeszcze na jedną osobę z rodziny, więc wyprowadziłam się od matki.
I wtedy, kiedy mniej więcej miałam juz poukładane, dopadła mnie depresja. Nie była powiązana z rozstaniem, ale z tym, że nie mam swojego miejsca, że tułam się po rodzinie, jestem od nich zależna, na ich łasce.

Pół roku walczyłam ze sobą, przy pomocy leków też, nie ukrywam, ale przyszedł dzień kiedy mogłam sobie powiedzieć: ok, wystarczy, powinnam już dać sobie radę.

Nie było łatwo. Ale znalazłam pracę, pół roku później (znów) się wyprowadziłam, ale tym razem "na swoje".
Dalej nie jest łatwo, ale robię co mogę i... nie poddaję się.

Czego wszystkim w trudnej sytuacji  życzę.

Cytat bardzo trafny.
Wlasnie ja sie tak troche czuje.. mam wrazenie, ze prawie nikt mnie nie rozumie. Ze wszyscy sa jacys 'dziwni' (moze nie wszyscy, ale wiekszosc osob) ze nikogo nie interesuje

a ja wiem ze mam depresje ale sie nie lecze bo bylam juz u kilku psychologow i  jakos nic mi to nie daje. "Wesolych" tabletek tez nie chce, stracilam prace i nie wiem co mam robic ze swoim zyciem, mam 26 lat prawie i nawet sama nie wiem co chce robic, skonczylam nie te studia co trzeba i po prostu mam wszystkiego dosc, nie umiem napisac pozytywnego postu na dzien dzisiejszy

Jestem w tym samym wieku, i tez mam teraz takie podejscie jak Twoje. Moze chcesz porozmawiac? Moze pomozemy sobie nawzajem?

I jeszcze co do wczesniejszej wypowiedzi - wiem, ze musze zaakceptowac siebie, a tego niestety zrobic na dzien dzisiejszy nie potrafie. Z jednej strony mam poczucie, ze nikt mnie nie rozumie, a z drugiej, ze wszyscy mnie zle odbieraja.

Wiem

Ja sama nie potrafie wytlumaczyc tego co mam w glowie. Wiem tez ze za duzo analizuje, martwie sie na zapas,rozmyslam, i zanim wezme sie za cos najpiere 50 razy o tym pomysle i znajde duzo argumentow, zeby jednak tego nie robic.

Mam tez w glowie jakbym chciala zeby wygladalo moje zycie, i w ogole cala ja, a za chwile mam mysl ze w sumie po co mi to.. przeciez lezac w lozku jest mi dobrze. Poza tym jak wyjde gdzies, to marze tylko o tym zeby wrocic do domu, tutaj na forum tez jest latwiej, bo mozna swodobnie popisac, a jak rozmawiam z ludzmi w realu to czuje sie jak Ufo

tez slyszalam, ze zeby osiagnac duze rzeczy trzeba zaczac od tych malych.
Moze u mnie tez tkwi problem w tym, ze jak pomysle ile rzeczy trzeba zrobic zeby cos osiagnac to zaczynam sie tego bac (bo oczywiscie zakaldam, ze zaczne zmieniac jedna rzecz to na pewno jakas inna zacznie sie psuc)

chcialabym zeby ktos nade mna stal i mi mowil co mam robic, ale wiem ze tak to nie bedzie:)

no tak, tez prawda.
Zebym odkryla siebie powinnam stanac na nogi sama.

napisalam tak bo ja bardzo wierze w ludzi, trudno mi uwierzyc ze np ktos moze byc zly, od razu takie osoby tlumacze, albo szukam winy w sobie, ktos cos zrobil zlego mnie to na pewno nie zrobil tego bez powodu.

Uhm ten watek nie o mnie, a ja tu smęcę

Malwina!
To było wiadomo od początku.....
Wątpiłaś? Bo ja nie!

To pozazdrościć pogody ducha!!

mam naprawde bardzo podobnie, z tym ze narzeczny mnie zostawil bez slowa wyjasnienia. mieszkania nie mam , za to do splacania rozne rzeczy tak..

wiec czekam na maila jak cos

Jest małe ale... zakochana kobieta głupieje
Idiowacieje, jest zaślepiona, nie myśli racjonalnie... zaczyna dawać z siebie wszystko, a potem dostaje kopa...
Są takie, które jak piszesz są pewne siebie i cieszą się życiem, podziwiam je za to, mam nadzieję, że i mi się udało to osiągnąć, ale miłość to przewrotne uczucie...

jakie masz wyksztalcenie? szukasz pracy ? wlasnie i co z Twoim narzecoznym?

szczerze to nie wiem.. powinnam czuc sie ogolnie z dnia na dzien lepiej, a u mnie jest gorzej, siedze rozmyslam analizuje, a jeszcze przed chwila zaczelam ogladac zdjecia
eh

Chyba tak, ale temu wszystkiemu towarzyszlo bardzo straszne wydarzenie. Troche go tym tlumacze, mysle ze jakby sie odezwal to i tak bym do niego pojechala.. nawet ze wzgledu na ta sytuacje ktora go spotkala..  wszyscy mi mowia, ze to go nie usprawiedliwia i tak sie nie robi. Ja naprawde zrobilam wsyztsko co w mojej mocy, chyba nawet za duzo. Gdy pytalam co z nami? czy to wszystko nie bylo dla niego wazne i czy nie jest to uslyszalam, ze on na razie nie ma glowy do takich tematow, i zebym mu na razie dala spokoj.. po czym powiedzial, ze sie do mnie kiedys odezwie, ale widzialam w jego oczach ze chyba powiedzial to tak dla spokoju . tez mi wysylal sprzeczne informacje, bo mowil zebym dala mu spokoj, nie odbeieral telefonow, nie odpisywal na smsy, gdy pojechalam do niego to byl chamski, a gdy juz odjezdzalam to powiedzial zebym mu napisala smsa jak dojade do domu... eh, chyba niepotrzebnie to analizuje:( przepraszam ze sie tu uzalam, zlapal mnie jakis dol znowu

Nie wiem co to za wydarzenie, ale odnoszę wrażenie, że nie zależy mu na Tobie. Planowaliście wspólną przyszłość, na dobre i na złe, a teraz, w złej chwili, trudnej, on Cię zostawia.
Z tego co piszesz wynika, że liczy na Twoją inicjatywę wyłącznie, a nawet o całkowite załatwienie problemu.
Oczywiście każdy kij ma 2 końce, ale nie zrzucasz winy na niego, nawet go bronisz, więc wnioskuję, że więcej wnosiłaś do tego związku niż on.
Kobiety tak mają, poświęcenie, oddanie, zatracenie siebie w imię miłości dla niego...
Im więcej siebie dajesz, tym mniej Cię zostaje...

wiem..

Skomplikowane to wszystko, nie mowie ze ja jestem bez winy, bo podczas calej tej.. sytuacji.. ja tez sie unioslam, krzyknelam nawet. Ale prawda jest ze w zwiazkach chodzi o to, zeby byc na dobre i na zle. Troche trudno mi uwierzyc w to, ze on tak po prostu mogl nie odpisac na ani jednego smsa pisanego do niego przez 3 tyg, nie odebrac telefonu, wyjsc wyszedl do mnie jak przyjezdzalam ale zbywal mnie, byl chamski, nie pozwolil sie dotknac... boli mnie, ze on na pewno nawet o mnie nie mysli, i tak teraz bedzie mogl spokojnie zyc dalej.. a ja sie bede zadreczac. No ale nic to w sumie chyba temat rzeka, i tak niczego sie nie dowiem takim rozmyslaniem. Musze zaakceptowac to, ze on sie juz nigdy nie odezwie.

Kurcze, masz takie samo zdanie jak wszyscy..a jestes konretnie postronna osoba. Chyba naprawde powinnam sama tak zaczac myslec.

On pewnie sobie nic nie wyobraza, bo na razie wyglada to tak, ze on nawet nigdy nic nie czul, bo inaczej nie potrafilby sie az tak zachowac.. jestem tego pewna. Zastanawiam sie tez po co to wszystko bylo. Moze dla zabicie czasu, albo moze bylo mu tak wygodnie.. nie wiem.

O zwiazku to raczej juz mowy nie ma, po pierwsze on sie nie odezwie, a po drugie.. nie potrafilabym mu zaufac, bo tak jak mowisz bylby pierwszy lepszy problem a on by znowu uciekl..

akacjaa proszę Cię... zatraciłaś CAŁĄ siebie w imię tej miłości. I co dostałaś w zamian??

Proszę Cię, nie daj się więcej poniżać. Na 1000% jesteś więcej warta niż jemu się wydaje!!

"zostaw mnie", "rób co chcesz" ??
Chcesz te słowa słyszeć całe życie??

I tak trzymaj!!
TYlko nie rozumiem tej chęci pomagania mu... bąd co bądź dorosły facet. Jeśli sam nie potrafi zmierzyć się ze swoimi problemami, to nikt, naprawdę NIKT mu nie pomoże. Nawet Ty.
Nie bierz odpowiedzialności za dorosłego człowieka. To Cię wykończy!

Skoro on sam nie chce, to nie pomożesz mu na siłę.
Tym bardziej, że wyraźnie Ci powiedział, że nie chce Twojej pomocy.

Chyba facet ma nie lada cierpliwość do Ciebie...
Ty w ogóle chcesz z nim być, czy jesteś bo jesteś?
Chcesz za niego wyjść z miłości, czy dlatego, że Ci się oświadczył?
Pisałaś na któryś poście, że nie lubisz dzieci i raczej nie chcesz mieć? A on chce?
A Ty wiesz czego chcesz od życia, czy tylko dajesz się przez nie prowadzić?
Studia nie te, narzeczony nie ten... Pisałaś coś o ojcu, że ma pretensje za Twój kredyt... Czy Twoje poczynania przypadkiem nie są tylko po to, by Ojca usatysfakcjonować? Bo coś mało w Twoich poczynaniach Ciebie...

Ma cierpliwość oj ma, bo to bardzo spokojny człowiek, moje przeciwieństwo.
Chcę z nim być.
Wychodze za niego z miłości, choć nie jest ideałem, ma cechy które mnie wkurzają i wiem że może być z tego problem, ale kocham.
Co do dzieci to on ma takie samo zdanie.
Jeśli chodzi o to czego chcę od życia to chcę spokoju i miłości, mieć za co żyć, to mi wystarczy, nie potrzebuję nic wielkiego, ale jednocześnie nie wiem co chcę robić, nic mnie nie cieszy i nie zatrzymuje na dłużej.
Mojego ojca nie da się usatysfakcjonowac i wręcz robię wszytsko żeby było na odwrót niż on chce.
Mnie mało bo sama nie wiem kim jestem, co chcę, nawet do końca nie wiem jakiej jestem orientacji a co dopiero na inne tematy, nie wiem gdzie chciałabym pracować, nawet nie umiem określić jakie filmy lubie, wszystko jest dla mnie takie nijakie.

Życie jest takie , jakie sobie je sami tworzymyy ..

no wlasnie, nigdy nie stworze siebie jak spadkobierczyni Billa Gates'a Nie lubie takich sloganów bez sensu:)

Witam Dziewczyny...

Masz rację akacjaa , gdyby tak nie było, ludzie nie kłóciliby się i nie byłoby nieporozumień...

Zaglądam tu codziennie, ale nie udzielam się, bo sama próbuję z sobą dojść do ładu (co mi się nie udaje).
Możesz zajrzeć na mój pierwszy post (chociaż za wiele to nie mówi) http://www.netkobiety.pl/t48849.html,
ale jeszcze nie mogę tego... przeboleć.
Pomyliłam się, cholernie się pomyliłam uwierzyłam, bo chciałam uwierzyć, a teraz wyrzucam sobie swoją naiwność, że się zakochałam jak głupia
Ale nie żałuję, to było piękne pół roku w moim życiu.
I tylko czasem coś tak ściska w gardziołku....

akacjaa u Ciebie mam nadzieję lepiej?
A co u Tegan?

No właśnie dobrze mówisz, też sobie to wmawiam - nie ważne co mówił i robił wcześniej - ważne, że TERAZ pokazuje, że mu nie zależy.
I też mam tak jak Ty.... mimo, że gdzieś tam podświadomie czekam, aż się odezwie, to nie chcę żeby się odezwał. Nie chcę żeby dłużej trwało "pozbywanie" się go z moich myśli.

Czytam różne wątki, i tak jak autorka tego postu, jestem przerażona ogromem nieszczęść

Kiedyś, jak byłam młodsza, pytałam Babci, czemu dobra dziewczyna "dostaje" złego chłopaka ( a dobry chłopak złą dziewczynę ), to mi powiedziała, że żeby było po równo (miało to też podłoże religijne, ale ciut niewierząca jestem, więc nie będę tego przytaczać), to tak w skrócie.
Niezbyt to optymistyczne, wychodzi na to, że nie ma sensu w ogóle się wiązać.

Dlatego też moim zdaniem, jednym udaje się dobrać od razu, a inni troszkę się muszą z tym pomęczyć.
Dla stawiających pytanie: "Ale dlaczego ja?" polecam obejrzeć polsatowski "k/hit" pod tym samym tytułem, od razu odechce się pytać ;D

A że nawet te najbardziej dobrane pary/małżeństwa miewają gorsze dni, więc myślę, że i dla tych "mniej dobranych" zaświeci w końcu Słoneczko i znajdą swoją drugą połówkę ;D

(A jak nie to do monopolowego ;D)

Trafiłaś w sedno, a my jak te... siedzimy i myślimy.
Wiesz, mówią, że coś co się dzieje, zawsze jest po coś.
Przeanalizowałam swój krótki, bo krótki, ale związek i znalazłam naukę dla siebie.
Wpadła mi w ręce książeczka "Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy" - i na prawdę gorąco polecam.
Nie jest to poradnik o tym jak się stać zołzą, żeby facet Cię (i tylko Cię) słuchał. Nie, chodzi o to, by nie zatracać siebie w związku z mężczyzną, by zachować swoje Ja, godność i szacunek do siebie, i aby odejść, gdy to jest naruszane.
Zrozumiałam, że pomału zaczynałam więcej dawać niż brać, więc zaczął więcej brać niż dawać.
A gdy pokazałam, że pewne zachowania mi nie odpowiadają, odstawił mnie w kąt, zapomniał, nie znaju...
Dotarło do mnie, gdzie bym zabrnęła, gdybym ( w imię źle pojętej miłości ) uparła się ciągnąć to dalej. Wycyckałby mnie z sił witalnych na amen, pozbawił szacunku do siebie, wdeptując w ziemię i może, powtarzam może!, czasem rzuciłby ochłapy.

Kobiety kochają za bardzo. Jest tu nawet wątek o tym (swoją drogą jest super!!). Głupieją i ślepną na wyraźne oznaki pod wpływem miłości, dają z siebie coraz i coraz więcej, dostając coraz to mniej.

Myślałam nie raz o tym, co się stało, że się (u mnie) posypało.
Ale wzięłam "pod lupę" nasze pierwsze spotkanie i powiem Ci, że już wtedy zauważyłam pewne zachowanie, które mi się nie spodobało (i powinno dać do myślenia). Nie dało do myślenia, przymknęłam oko i w niekrótkim czasie okazało się, że jednak powinnam.

Tak jak mówiłam wcześniej, nie żałuję, fajnie nam było, co nieco nauki wyniosłam z tego, a zapomnieć może w końcu zapomnę.
A uśmiecham się prawie cały czas, chociaż w 99% nie mam ochoty, ale może w ten sposób wpadnę w uśmiechowy nałóg? ;D

Myślę, że to bardzo przyjemny nałóg
Fajnie, że się uśmiechasz, lubię ludzi uśmiechniętych, ja niestety jestem raczej gburowata dla obcych ludzi. Co innego w pracy, lub przy znajomych - podobno jestem bardzo otwarta.
Ale zauważyłam, ze ostatnio wśród obcych unikam kontaktu z ludźmi.

Cieszę się , że dochodzisz do takich wniosków, że widzisz te złe strony związku - to też bardzo ważne.