Czy to juz koniec

Co do wyprowadzki ona jasno stwierdzila ze moze sie wyprowadzic nie ma w tym problemu.
Ale to jest miejsce gdzie nasz syn dorasta i tu jest jego miejsce ja sam w sobie nie moge pozwolic  na to zeby stracil jeszcze swoj dom.I tak czekaja go duze przezycia i zmiany kiedy mu o tym powiemy.
Jesli chodzi o syna  bedzie z nia tez nie mam z tym problemu (jak narazie)  bo oboje jestesmy swietnymi rodzicami i syn oboje nas kocha po rowno.Nie ma jadu miedzy nami  jest tylko rozmowa . rozmowa smiech i placz .ja glownie placze ale i sie usmiecham .Ale to moze dla tego ze spadlo to na mnie  11 dni temu i jest mi ciezko pochamowac emocje .Ona mowi ze juz swoje wyplakala  teraz czas na mnie zeby sobie z tym pogodzil. Zadalem jej pytanie  co jesli on bedzie chcial byc  umnie
Odpowiedziala  mi ze : 9 letni chlopiec sam nie moze o tym decydowac i to my musimy go upewnic w tym ze nasze decyzje sa sluszne dla niego i dla nas .
Oczywiscie zgadzam sie z tym jak podrosnie  sam zdecyduje za siebie .
Znam przypadek kolegi  gdzie jego syn w wieku 15 lat zamieszkal z ojcem.
Oboje z zona uwazamy ze na chwile obecna takie rozwiazanie jest dla nas  najlepsze czas pokarze co przyniesie zycie .
Ja juz bym sie wyprowadzil bo serce mnie boli kiedy lezymy kolo siebie i rozmawiamy kiedy Spimy razem  a ja wiem ze nie moge sie do niej przytulic a ona lezy obok.......
Ale z drugiej strony chce  cieszyc sie jak najdluzej moge jej obecnoscia gdzies w poblizu

Co do tego trzeciego to nie ma nikogo w tej chwili .A tamto mialo miejsce jakis czas temu ta chwila zwatpienia jak mi powiedziala byla ziarnkiem piachu jednym z wielu ktore doprowadzily nas do tej sytuacji.
Jedyny fakt jaki jest w 100% pewny to to ze zajelo jej dwa lata aby  dorosnac do tej decyzji.Gdzie ja zylem w blogiej niewiedzy
A ona  coraz bardziej  nieszczesliwa .....
Powiedziala mi ze jestem swietnym ojcem i  mezczyzna ...
Ze napewno nie bede dlugo sam bo Na takich mezczyzn jak ja na Dobrych jest deficyt
ja jej odpowiedzialem ....nie mam tej pewnosci bo jak widzisz dla ciebie  to nie wystarczylo
Ona mi na to
Jezeli nie popelnie tych samych bledow to osoba z ktora sie zwiaze  bedzie szczesliwa.....
Oby miala racje ....

Ale ci farmazoni. Dwa lata jej to zajęło ? Ha ha ha. I ci sygnalizowała a ty nic ? Ha ha ha Wspiera ciebie w terapii żebyś się łatwiej pogodził. No łzy mam w oczach. Chłopie obudź się. Już jest sygnał, chłopak kiedyś zdecyduje, ale najwyraźniej teraz z nią w WASZYM domu. Dobrze ktoś radzi wyżej. Sprawdź ją. Niech się wyprowadzi na pół roku.
Ona już działa, a ty wzdychasz.
Obyś nie był jednym z tych zakochanych jeleni, co do końca byli w porządku, bo tacy przyjaciele z nas itd. Pewnie może tak być, ale się zabezpieczaj. Znam takiego jednego. Mieszka teraz w wynajętym mieszkaniu, dzieci widuje jak widuje. A ich domek jednorodzinny zajęła ona (robiąca karierę kobieta) z nowym partnerem. A też było sympatycznie, miło i przyjacielsko. Zasuwaj do adwokata. Ona już tam była.
I wierz mi. Strasznie ci współczuję. Wiele/wielu z nas na tym forum takie, czy podobne dramaty przeżywało. Chciałbym, żeby wam się udało znowu być razem. Naprawdę. Napisałem powyżej trochę złośliwie, ale życie potrafi być bardzo wredne.

OK. czuje sie wywołany do tanlicy. Jestem 40+.
Wiele sinusoud w małzęnstwi przeszdłem. Myśle że dla wielu z was oznaczałoby to koniec związku. Zarówno po zachowaniu moim jak i żon. Ale jestęsmy razem.
Z mojej strony ostatnio padły stwierdzenia ze jest ze mną tylko dla pieniędzy i braku (aktualnie) innego obiektu.
Stwierdziłem jednak, że nie będę grał roli nieszczęśliwego Romea.
Po prostu, przeszedłem do spraw codzioennych, bez oglądania się w przesłość.
Dbam o dom, o dzieci, o nią. Romawiam, pomagam, robię hernatki, kawy, śniadania, słucham, pocieszam (broń Boże nie daję jej porad... mimo najszerszych cjęci wiem że i tak wie lepiej.... a ja się tylko wymądrzam ...) i działa.
Fakt, oboje mimo zwiątpień i wielu gorzkich sów jednak staramy się trzymać razem.
Mamy wpsólny światopogląd (albo przynajmniej staramy sie fo mieć).
Coś się odradza...
Spędzamy wspólonie cza, lubi swój dozumieć soioty, mamy wsolne cele, przemyślenia, plany.
Prowadzimy DIALOG. Zaczynamy rozumieć SIEBIE, bez niedomówień, bez insynuacji, bez budowania murów.
Szukamy sposbności by być razem, bez dzieci, rodziców - teatr, kino, restaracja, weekend w SPA.

Własnie wróciłem z kolacji,... jestem na delegacji z kolegą z innego kraju, Razem na Ukrainie.
Dookoła piękne dziewczyny, młode, jak z kalendarza Pirelli.
Ale.. obojestwierdziliśmy to samo..
mimo że mamy zastrzerżenia do naszych żon, to "replacement will solve anythning, the problems will stay the same".
Oboje się powstrzymaliśmy, pilnowaliśmy. OK fajny alkohol, ale idziemy spac bo nie lubimy problemów.

Łatwo w sobie wzbudzić pragnienia, ale najpierw lepiej zapytać rozsądku
miłych snów.

?Tytułem wstępu. Zapytano parę staruszków jak wytrzymali ze sobą 50 lat. Odpowiedzieli: "Bo widzi Pan, urodziliśmy się w czasach, kiedy jak coś się zepsuło, to się to naprawiało, a nie wyrzucało do kosza."
I tak niestety teraz jest, że coraz mniej woli w ludziach do pracy nad związkiem. Często się zastanawiam nad tym faktem, że człowiek w pracy ma aspiracje - chociażby twoja żona, pnie się, rozwija a w związku komunikacja szwankuje! Ale cóż, zdarza się i nie o tym chciałam prawić.

Jedna podstawowa kwestia, w jednym z postów wyraźnie doszedłeś do wniosku ( słusznego zresztą), że się mijacie. Nic odkrywczego nie powiem, jak ma być dobrze kiedy ludzie nie pielęgnują swojego gniazda? No ale mleko się rozlało, doszła do wniosków była chęć zdrady itd. ona mówi, że sygnalizowała - może i tak, ale nie znając was a czytając jedynie twoje posty można wyciagnąć wniosek, że jest problem z komunikacją pomiędzy wami więc naturalnie nie zrozumiałeś jej "sygnałów" . Ja wiem, że teraz możesz pomyśleć "jaki problem z komunikacją, przecież rozmawiamy" no rozmawiacie po fakcie o fakcie ... a należało w sposób jasny dla drugiej strony zakomunikować: Jest mi źle, brakuje mi tego, czuję się samotny/a itd... rozumiem ( a przynajmniej nie doczytałam), że takie stwierdzenia nie padały?
Jeżeli nie przekaże się jasno drugiej osobie to jasne jest, że żyjesz w błogiej nieświadomości że prowadzisz normalne życie a tu bum okazuje się, że od dwóch lat to co dla ciebie było normalnym życiem dla twojej żony było pasmem refleksji.Szkoda, że zamiast się nimi podzielić doszła samodzielnie do wniosków.

Dziwi mnie opisana sytuacja i twoje przemyślenia po terapii. O co chodzi? jak po 20 min wnioski? nie kumam.
Specjalista jest m.in po to aby pomóc znaleźć problem, pokazać pewne możliwości, dać pewne "narzędzia do reperowania"  i wspierać w realizacji.
Owszem cudów nie zdziała. Niemniej chcę podkreślić, że twoja żona jest otwarta na dialog - nawet jeśli czyni to z "dobroci serca i dbałość o twój komfort psychiczny " ( bzdura - to zwykłe zagłuszanie wyrzutów sumienia) .
Nie chcę cię namawiać do tego abyś walczył, przekonywał, zabiegał o jej względy - nie, nie! ale ja widzę tutaj problem z jakim spotyka się przynajmniej 70% par - ZANIEDBANIE swojego małżeństwa, co oznacza że można wspólnymi siłami i pracą naprawić. Twoja żona nie chce, nie kocha, itd?  myślę, że pojawienie się jakiegoś zapalnika w postaci osoby 3 ( nawet przez chwilę ) spowodowało, że się pogubiła. 
Bardzo trudno jest analitycznie i rzetelnie wyrazić swoje spostrzeżenia na forum, ale mam nadzieję że w miarę jasno wyraziłam co chce ci przekazać.
Moja rada: zmieńcie terapeute.
Decyzja o rezygnacji z walki o "twór" jakim jest małżeństwo powinna być wspólna. Tylko to może zapewnić wam w przyszłości normalną egzystencję i poprawne relacje.
Terapeuci mają pewne metody, gry które w fajny, ciekawy sposób mogą pokazać wam na nowo : gdzie jesteś ty gdzie twoja żona a gdzie wasz "twór małżeństwo" .
Dlaczego to ty masz zrozumieć że wasz związek nie ma sensu? a nie ona ma się skłonić do refleksji nad tym dlaczego wasz związek ma jednak sens?

No widzisz Andy, to co Ty opisujesz, to fajny związek - wspólne spędzanie czasu, robienie śniadanek, kawek, wspólny światopogląd. A że są kłótnie i spięcia? :Przecież to norma, byłoby nudno bez odrobiny pikanterii od czasu do czasu:) Tylko widzisz, ja tu miałam na myśli związek (typu mój czy walczącego), kiedy jedna strona nie daje z siebie kompletnie nic, nie ma wspólnych celów, nie ma wspólnego spędzania czasu, zainteresowań, robienia czegoś fajnego razem- wtedy nie ma o co walczyć, kiedy jedna strona naprawdę nie chce...zgadzam się, że jak się psuje, trzeba naprawiać, a nie wyrzucać do kosza, ale ile można się prosić, żeby druga strona zauważyła, że się coś psuje? Niestety głową muru nie przebijesz...

hm, a moją żona twierdzi tak samo, że tylko ona się stara....

czyli postrzeganie partnera w związku jest inne niż ocena z zewnątrz.
Tak samo u Walczącego, to co mówi jego żona jest subiektywne.

Może warto żeby postarała się spojrzeć bardziej obiektywnie ?

Chyba, że woli uganiać się za motylkami w brzuchu, tylko to ją interesuje.
Wtedy nie ma sensu ani się o nią starać.

"Powiedziala mi ze jestem swietnym ojcem i  mezczyzna ...
Ze napewno nie bede dlugo sam bo Na takich mezczyzn jak ja na Dobrych jest deficyt
ja jej odpowiedzialem ....nie mam tej pewnosci bo jak widzisz dla ciebie  to nie wystarczylo
Ona mi na to
Jezeli nie popelnie tych samych bledow to osoba z ktora sie zwiaze  bedzie szczesliwa....."
- manipulacja
1. dalej wmawia że to wina Walczącego nie jej
2. jeżeli uważa że jest taki świetny, to dlaczego nie dla niej ?
skoro tak niewiele mu brakuje do świetności to dlaczego inna kobieta ma to dostrzec a nie ona.

Wygląda na to że ktoś na nią czeka a ona chce "kulturalnie wyprosić" walczącego ze związku.
Tak żeby szybko i bez rozgłosu doszło do rozwodu.
Walczący musi zostać przekonany że "to jego wina ale nie taka znowu duża, po prostu stało się,
ona się odkochała... no musi zrozumieć ":( 
wtedy opuści głowę, i posłusznie, cichutko odejdzie.
Ma być przekonany że to on jest winny rozpadu, ale pocieszony ze tylko trochę musi w sobie naprawić,
i inna kobieta go zaakceptuje.

Zupełnie pomija wpływ jej zdrady emocjonalnej na związek, na jej postrzeganie Walczącego.
Nie chce pracowac nad związkiem choć tak niewiele brakuje by było dobrze i samej będzie jej dobrze ?
Wg mnie to nie jest prawdziwy powód.

nie mamy możliwości porozmawiać z drugą stroną a należałoby zadać pytanie: co ona zrobiła aby spróbować ratować ten związek? w końcu to ona czuła, że coś się dzieje....... coś wypala. To co, w takich sytuacjach lepiej zauważać, że ktoś jest fajniejszy od męża niż próbować odkryć cos nowego w mężu?

Też kiedyś podjęłam decyzję o rozstaniu więc wiem jaki to trudny proces. Ja dla odmiany przez trzy lata próbowałam, komunikowałam ale nie przyniosło to efektu. Odeszłam. Stworzyłam inny związek. Mój mąż walczył, uległam, wróciłam - nie jest łatwo, ponieważ mojemu mężowi znudziła się walka - ale dla równowagi teraz ja staram się pracować nad tym aby odkryć na nowo.  Ciężka praca. A i dla jasności : też mówiłam ( mało tego, czułam że nie kocham) , ale po czasie znaczenie słowa kocham zupełnie zmieniło wymiar. To, że przestaliśmy czuć splendor, fajerwerki, namiętność to nie znaczy że trzeba szukać tego gdzieś indziej to oznacza, że trzeba znaleźć sposób aby to rozpalić.
Czasami mam wrażenie, że małżeństwo zostało sprowadzone do poziomu licealnych związków: " już cie przestałam kochać - trudno" mam złe wrażenie? przecież kurcze małżeństwo to coś więcej, jest rodzina, jest dziecko są obowiązki no sama nie wiem czy potrafię te emocje wyrazić na forum. Dojrzewałam do takich wniosków przez ostatnie 4 lata mojego małżeństwa i jego kryzysu.
Walczący nie ma gotowej recepty, masz jednak coś czego my tutaj na forum nie mamy: masz wiedzę o swojej żonie, wiesz jaka jest, masz możliwość rozmowy z nią i to jest m.in. narzędzie dzięki któremu możecie znaleźć wspólne dobro.

"dla mnie już sam fakt, że trzeba "walczyć" jest zaprzeczeniem definicji dobrego związku."
bez starań, "walki" nie będzie dobrgo związku.

"a jakie widzisz tu inne rozwiązanie, skoro ona go nie kocha?"
jak napisalem jeżeli interesuje ją tylko gonienie za motylkami w brzuchu - to odejść.
Ale z orzeczeniem jej winy.

KGB, nie powiedziałbym tego lepiej.
W pełni się zgadzam.
Trzymam kciuki, powodzenia.

Hej przeczytałam powyższe wątki i postanowiłam też podzielić się moją historią.Jestem mężatką z 7 letnim stażem nie mamy dzieci, bo tak jakoś wyszło zajęliśmy się pracą wygodnie nam było ale od jakiegoś czasu nie możemy się z mężem porozumieć.Kilka miesięcy temu zauważyłam w mężu zmianę postanowiłam się temu przypatrzeć i nie chcący zaglądnęłam do jego komórki(nigdy wcześniej tego nie robiłam) i spostrzegłam smsa od jakieś kobiety.Nogi się pode mną ugięły a ponieważ jestem wrażliwą osobą, zaczęłam płakać,dodam że nie był to jakiś straszny sms chyba życzyła mu smacznego obiadku.Mąż w miarę zachowywał się normalnie w stosunku do mnie więc pomyślałam że to może jakaś koleżanka ale odczekałam dwa dni nie dało mi to spokoju i postanowiłam go zapytać.Po wielu trudach, przyznał w końcu ,że zaczęła do niego wypisywać jakaś kobieta.Nie wie nawet gdzie mieszka.Tak po prostu było mu źle to zaczęli pisać.Po naszej szczerej rozmowie,skasował numer i przyznał ,że było to głupie przeprosił,jakoś było z nami w miarę.W dniu jego im. już truchlałam,bo widziałam że może napisać obserwowałam go sprawdzałam tel. porażka czułam ,że robię źle ale się nie pomyliłam znów pisali.Poprosiłam go z o rozmowę, stwierdził że wie,że robi źle ale dobrze mu się pisze oczywiście nie obyło się bez mojego płaczu wspólnych oskarżeń.Powiedział że mnie kocha i mnie nie zostawi, ale nie będę wybierać mu znajomych,tego co ma robić a czego nie.Znów skasował jej  numer niestety sprawdzam nadal jego komórkę ale on kasuje wszystkie sms więc i tak nie mam pewności co do jego  uczciwości względem mnie.Dodam że pół roku temu straciłam pracę siedzę w domu szukam jej ale jest ciężko.Nie mam komu też powiedzieć o swoich problemach a może wstyd mi nie pozwala, dlatego tu trafiłam czuję się samotna,nierozumiana i odtrącona.Mąż jak tylko przychodzi z pracy siada do komputera nie ma żadnych zainteresowań nic go nie cieszy chodzi przygnębiony(dodam że obwinia za to mnie) nigdzie nie wychodzimy chyba że do rodziny.Rozmawia ze mną ale ja nie pytam go czy piszą ,bo nie chcę go rozdrażniać ale często chcę z nim pobyć jak już wróci z pracy bo cały dzień sama w domu to tak przygnębia człowieka i potrzebuję go ale niestety on chce być sam,jest zmęczony po pracy tak mówi. Dodam że u niego wszystko jest ostatnio na NIE.Mam już naprawdę dość ciągłego obwiniania mnie o wszystko.Powiedziałam mu w końcu,że wina leży pośrodku i żeby mnie przestał obwiniać za całe zło tego świata.Co do rozstania to ,nikt nawet o tym nie mówi ale boję się tego co będzie.Proszę o jakąś radę i dziękuję za przeczytanie mojego nudziarstwa czuję ulgę. Pozdrawiam

Bardzo mi przykro, niepewna Powinnaś poważnie porozmawiać z mężem, zapytać co możecie razem zrobić, aby Wasz związek się poprawił. Poproś go, żebyście spędzali więcej czasu razem, no i definitywnie powinien zerwać z koleżanką...co to za tłumaczenie, że nie będziesz mu wybierać znajomych? Jakoś nie wydaje mi się, aby ona była jedynie znajomą...Trzymaj się

bugenwilla - odpisałam w twoim wątku, żeby nie robić tutaj bałaganu.

walczący -jak podejrzewam, przez te dwa lata w jej życiu pojawiło się znacznie więcej, niż tylko rosterki i próby zygnalizowania tobie, co jest nie tak..
powiodzenia

"Wole ogladac z boku jak znowu rozkwita jak promienieje w niej szczescie."
- widocznie fajny ten jej nowy wybranek.
Szkoda że swoje szczęscie buduje na nieszczęściu męża i syna.
Ale to jej wybór.
Niech pamięta jednak że prawo karmy działa...
to co dajemy innym wraca do nas ze zdwojoną mocą.....

jest niezłą manipulantką, osiągnęła 100% założonego planu !

ale nie tylko na tym polega związek małżeński a gdzie lojalność ? gdzie odpowiedzialność ? nie chodzi o przekonywanie kogoś na siłe, bo to nie ma sensu, ale też nie widzę sensu że godzisz się na to aby być zraniony
w moim przekonaniu to niesprawiedliwe.

Jeśli dobrze cie zrozumiałam to ty będziesz szczęśliwy jeśli odejdzie "dla swojego szczęścia" ? jak myślisz  przez jaki okres czasu będzie taka dobroduszna i przyjaźnie będzie akceptować twoją obecność w swoim "nowym życiu"

tak racja, nie zwalnia. Mam pytanie: jaką wartość wyniesie syn z waszego rozstania? że jak się komuś znudzi, że jak ludzie zaniedbają "ogródek" - to wg. waszej logiki trzeba go zamknąć a nie odgruzować? to chcesz mu przekazać?

Zróbmy takie ćw. weź szklankę odwróć ją do góry nogami i nalej do niej wody .... co się stało? zapewne się wylało, czy wg. ciebie ta szklanka działa?

wiem jak boli ... to ból niemal fizyczny - współczuję bardzo szczerze
mnie też dziś jakoś wyjątkowo bardzo ciężko ...

Andy - noż jasna cholera , pieprzony świętoszek - zdradziłeś kiedyś? wiesz jakie emocje odczuwa osoba która zdradza/ła? nie wiesz .... to nie jest sielanka , jest masa ambiwalentnych emocji włącznie z tymi najgorszymi ... nie pieprz skoro  nie znasz punktu widzenia żony walecznego.... nie jest powiedziane , ze skoro tak się stało - twój scenariusz się sprawdzi - a nawet powiedziałabym, że sie nie sprawdzi bo nauczkę ta kobieta bedzie miała, o to się nie martw - wyrzuty sumienia często nie dadzą żyć...
nie bronię bezwarunkowo - zdrada , układanie sobie życia bedąc jeszcze w związku małżeńskim - to najgorsze wyjście z możliwych , ale zdarza się ... to życie właśnie...
nie każdy zdradzający jest zły do szpiku kości , czasem po prostu samotny , pogubiony ....
więc trzymaj słowa na wodzy .... bo nie znasz relacji dwóch stron , tylko jednej ....

tak, musi wypić , to prawda....

nie zamieniamy , ale byłam po obu stronach - i uwierz mi, wiem co piszę....

czasem tylko spragnieni uwagi i ciepła którego nie zaznali w małżeństwie ...

taaaaa.... zapewne jest to zakaźne ...

, wiesz no, jeżeli odrzucasz dobre rzeczy tylko dlatego że Ci się z czymś nieprzyjemnym kojarzą, to Twoja decyzja.
Ja tam nie mam takich oporów, jak coś jest dobre i sprawdzone to stosuję.
Choćby wyszło od wroga

- rozumiem Ciebie i szczerze współczuję. Nie zamierzam Ciebie krytykować ani dołować.
Każdy z nas ma więcej lub mniej na sumieniu.
Ty starasz się naprawić to co zepsułaś zdradą.
I to doceniam.
Kibicuję pomyślnemu rozwiązaniu Waszej sprawy, chociaż bez szczerej chęci współpracy z obu stron i do tego poprowadzonej przez dobrego terapeutę ( bynajmniej nie takiego co to wie wszystko po 20 min. rozmowy)  to mam obawy.

jeszcze jedno pytanie :
- czy potrafiłabyś grać tak perfidną, zimną, wyrachowaną grę jak to zrobiła żona walczacego - głaskała go po główce, uśmiechała się, mówiła że jest wspaniałym mężczyzną, ojcem - ale musi popracować nad sobą a wtedy jakaś kobieta go zechce, cała pozostałą manipulację, tylko po to żeby w przekonaniu swojej winy cicho odszedł i zostawił ją sama na sam z kochankiem, Czy potrafiłabyś tam grać, oszukiwać ?

Przypuszczalna przyszłość żony walczącego :
http://www.zdradzeni.info/news.php?readmore=2719