Jestem ze wsi

Jeszcze dwa słowa nt. nauczycieli:

Po stroju a nie wynikach w nauce nauczyciele oceniają uczniów w polskich szkołach. Lepszy strój to większe fory u nauczycieli. Stosowanie stereotypów prowadzi do tego, że nauczyciel uprzedza się do ucznia i może zablokować jego rozwój ? ostrzega, cytowana przez dzisiejszą  "Gazetę Wyborczą" psycholog Urszula Sajewicz-Radtke.
Nie szata zdobi człowieka- głosi przysłowie, ale w Polskich szkołach ono sie sprawdza.  Stosowanie się do sterotypów prowadzi do tego, że nauczyciel uprzedza się do ucznia i może zablokować jego rozwój i często tak się zdarza.

Finał łatwy do przewidzenia. Rodzice tej bogatej i faworyzowanej dziewuszki oraz ona sama, będą aspirowac wyżej. Zamarzą o dobrej i renomowanej uczelni. O ile nie będzie młoda podganiac korkami, to los matury niewiadomy. Jeśli jakimś cudem ją zda, czeka ją sito naboru. Pewnie skończy karierę studenta jakiejś szacownej alma mater na pierwszym semestrze. Na uczelni mają wywalone na to kto jaki ma status materialny. Przeniesie się dziewcze na prywatną, a rodzice bedą opowiadac jak to została niesprawiedliwie potraktowana.

Spotkałam różnych nauczycieli na swojej drodze. Częsci nie wypłaciłabym nawet grosza na nieudolnosc. Nie wiem skąd się tam wzięli, jeśli podejmowali decyzję o zatrudnieniu w takim miejscu, biorąc pod uwagę wakacje, pensum, możliwosc wcześniejszej emerytury - powinni byc zwolnieni. Kontrakt, magiczne słowo, klucz do rozwiązania problemu. Tych prawdziwych pedagogów jest niewielu, ale szacunek jakim darzą ich dzieci i rodzice - nie do przecenienia. Takich też znam, oni nigdy nie zamiotą niczego pod dywan. To w ich obronie rodzice piszą petycje, strajkują, bronią.

Kobietki, bieda w mieście nie jest tak widoczna, ale równie dotkliwa. Wystarczy pijący ojciec, niepracująca matka, chore dziecko. W dzisiejszych czasach pomaga MOPS, nie załatwi jednak wszystkiego. Ludzie nie płacą czynszu, całe rodziny lądują w socjalach, blokach gdzie strach wejsc.

Będąc młodą dziewczyną miałam  koleżankę w klasie, która była niezwykle zdolna i tak samo biedna. Zawsze głodna, ubrana lichutko, przestraszona, zakompleksiona. Ojciec pił, matka wychowywała ją i jej brata praktycznie sama ( brat cierpiał na porażenie mózgowe). Chyba tylko jakieś pieniądze na tego chłopca otrzymywali. Co ona robiła żebyśmy się nie dowiedziały jak mieszka. W końcu i tak się wydało. Nikt nie drwił, a ona tak się bała. Każdy z nas miał coś czym się nie chwalił. Ona pojąc nie mogła, że ten bogaty kolega ma ojca jak z koszmaru, który tłucze regularnie matkę, poniża ją i zastrasza. Prowadza coraz to młodsze panienki, śmiejąc ze wszystkich, bo on ma kasę. Moja matka pracowała na półtora etatu, zawsze zmęczona, ledwie żywa. Kombinująca jak przetrwac następny dzień. Od 7-15 praca magazyniera, popołudniami sprzątanie, a tatuś szanowny samochodem się rozbija i pije z koleżkami. Ciągle słyszymy: chciałaś bachorów, to zarób sobie na nich sama. Zarobiła, a nam wpoiła szacunek do pracy i pieniądza.

Tatuś tak balował, że wątroba i nerki padły. Dokładnej końcowki jego życia nie znam, bo matka wywaliła go na zbity pysk z mieszkania, rozwiodła po latach idiotycznego myślenia: a nuż mu się odmieni. Dobrze było tylko do momentu śmierci jego ojca, czuł przed nim respekt, bał się jego reakcji na wybryki. Mój dziadek ze strony ojca był surowy, ale bardzo sprawiedliwy. Tak twierdziła moja matka, chyba to prawda była. Babka pozwalała synowi (mojemu ojcu na wszystko), aprobowała jego chamstwo w stosunku do nas. To ją woził samochodem, my do przychodni, na pogotowie, bedąc chorzy - szliśmy pieszo, pomimo wysokiej temperatury.

Pomimo że widziałam jak ojciec traktuje matkę, jakiegoś urazu do mężczyzn nie mam. Rozumiem ich rozżalenie gdy kobieta traktuje męża jak bankomat. Rodzina to wspólne zobowiązanie, odpowiedzialnosc. Kobietom też jej brakuje.

Krostka bieda to temat tabu. Jednym udaje się z niej wyjsc, inni tkwią w marazmie. Wszystko zależy od determinacji, wyobraźni, inteligencji, pracowitości. Bywa, ze sami skazujemy się na niedostatek, powielamy błędy rodziców, nie myślimy rozsądnie. Przykład: rodzina wielodzietna w mojej miejscowości; matka wychodzi młodo za mąż, bo musi ( w ciąży była, a ileś lat temu to wstyd byc panną z dzieckiem), nie pracuje, rodzi dzieci. Ojciec pracuje w pobliskiej fabryce, ona pada, wiadomo kryzys. Z gminy otrzymuje propozycję pracy jako konserwator w gimnazjum. Co robią? Powołują na świat następną 2-kę dzieci. Niedostatek wygląda z każdej dziury w tym domu. Niestety córki już powielają model rodzinny. Nie wiem, może za ileś tam lat ockną się. W tej chwili mają ogromny żal do całego świata, do polityków, bo zasiłek rodzinny za niski.

Gdyby mojej matce przyszło życ w dziesiejszych czasach - bylaby w nie lada opałach. W tamtych czasach alimenty to były grosze, nawet nie zawsze po nie występowano. Była za to praca, możliwości zarobienia i dorobienia. Nikt nie przestrzegał tak gorliwie procedur eksmisji. Twoje mieszkanie, wywalasz nieroba i już. Jak stękał, mogłaś udac się ze skargą do partyjnego bossa. Wzorowego pracownika chroniono. Były żłobki, przedszkola. A teraz? Nawet jak masz pracę, trudno załapac się na "państwowe przedszkole". Samotnej matce przysługuje to i owo, ale szału nie ma. Zamiast tych alimentów wolałaby często inne rozwiązania.

Dawniej jak ktoś chciał pracowac, to to robił i nie biedował tak bardzo. Obecnie tyrasz na umowie śmieciowej i nie wiesz co będzie jutro. Nie ma tej pewności, co dawniej. Biednie było w domu, ojciec tłukł, albo pił,  ale istniało coś takiego jak hotel robotniczy i praca w różnej maści fabrykach. W obecnych czasach nawet pracowitemu jest się trudno odnaleźc.

To nie tylko symptom wsi, raczej nabyta "genetycznie" bezradnosc. Powielanie pewnego schematu się mści.

Z pracą obecnie to jakiś koszmar. Wolałabym ten zwyczaj z komuny:okres próbny i umowa na stałe. Licha płaca na początek, ale pewnosc, ze jej nie zabraknie i że mogę po wk... na szefa, niedogodne warunki zmienic robotę na następną. Nikt obecnie proponowanej pracy nie odrzuca, chyba że coś rzeźbi na lewo.

Emilio niedograne przepisy niweczą szansę tych ludzi na emeryturę. Obecnie nie ma możliwosci zbicia lat pracy z ZUS i KRUS. Albo tylko te przepracowane w fabryce, albo tylko te na roli. Tą pomyłkę powinno się jakoś naprawic. Kto obejmuje gospodarstwo, zostaje na wsi musi sie liczyc z tym, że lekko nie będzie.
Jeśli chodzi o roszczeniowosc, to nie zależy ona od miejsca zamieszkania. Bieda nadal bardziej dotyka wieś. Przykład pracy dla studenta:do układania towaru życzą sobie dyspozycyjnego i mieszkającego nieopodal hipermarketu, czas na pojawienie się w pracy to pół godz po telefonie. Czy ktoś ze wsi ma szansę? Nie dorobi sobie, bo z tej wsi nie zdąży. Praca za najniższą krajową - po odbiciu kosztów dojazdu i ile temu ze wsi zostanie?

Wieś pustoszeje, zwłaszcza ta daleko od szosy. Młodzi wyjeżdżają za pracą, często za granicę. Zostają biedni emeryci, likwiduje się szkoły, tworzy jakieś punkty z klasami 1-3. Następuje degradacja tych miejscowości na tzw. zadupiu. Co robią pozostający tam ludzie w wieku produkcyjnym? Przystosowali się do warunków, umieją "wydobyc" kasę, a że to głównie zasiłki, trudno. Nie mają przebicia, nie są odważni, czekają na lepsze czasy i wieżą w cud. A ten nie nastąpi. Pogłębi się przepasc ekonomiczna w kraju, różnice klasowe będą coraz bardziej widoczne. Bieda zaglądnie w oczy zwłaszcza wsi, tej dalekiej od miasta wsi. Jakim cudem w dzisiejszych czasach uzbierac te składkowe lata. Tylko pewna praca, a tą ile ludzi posiada? Sfera budżetowa na pewno.

Czy wieś będzie się rozwijac, stanie w miejscu, a może zacznie się cofac w rozwoju?

Nastepny niezwykle doswiadczony przez zycie sie znalazl.
Kolezanko...? ja rozumiem ze na forum wszyscy sa na Ty ale Krostka jest juz w pewnym wieku i szacunek sie jej nalezy.
Ona opisuje tu swoje doswiadczenia zwiazane z mieszkaniem na wsi w czasach kiedy zapewne Ty, panie na wlosciach, nie byles jeszcze w planach.
Albo dostosowujesz sie do poziomu konwersacji albo zwyczajnie stad pomykaj.

Cześć. Ja też się wychowałam na wiosce choć nieco inaczej jak niektóre z was. Owszem jak trzeba było, to też ciężko pracowałam, rąbałam drzewo u sąsiadki za 50 zł miesięcznie żeby mieć dla siebie jakiś grosz, a czasem na chleb gdy moi rodzice leżeli zalani przez dwa tygodnie, bez kontaktu z rzeczywistością. Do szkoły też miałam około 2 km, co roku chodziłam na wykopki do sąsiada...czasem jednak zastanawiam, się co mi dało takie dzieciństwo w życiu dorosłym? I nauczyło wiele! Zwłaszcza po tym jak przez te wszystkie lata opiekowałam się rodzicami, a cztery lata temu zginęli. Pozostała mi siostra tylko, która mieszka za granicą, no i mój kochany synek, który jest chory i jest już po czterech zabiegach, i któremu muszę stworzyć takie warunki, jakich Ja nigdy nie miałam, przede wszystkim szczęśliwą rodzinę bez ciężkiej pracy i alkoholu!   Co Cię nie zabije to Cię wzmocni! Zobacz plusy swojego dzieciństwa, ale nie zapominaj o tym co cię boli bo to hartuje, i uczy jak być twardym.  Pozdrawiam

Fajne masz marzenie...:)  i dobrze, że masz jakiś cel:)

Słuchajcie co zrobić, gdy moja koleżanka ma problem. Mieszka z rodzicami na prawdziwym zadupiu, rodzice mają mierne renty, a ona po studiach wróciła do domu i... I nic. Pracy nie ma, znajomości nie ma, a na dodatek ma taką chorobę(cukrzycę), że pozostaje tylko dobra praca biurowa dla niej. Taka praca jest, ale trzeba mieć swietne znajomości. A ona ich nie ma, nawet ja ich nie mam(bezorbotna jestem).
Podobno nie może starac się o niepełnosprawność, nie może tez pracowac fzycznie na nocki. Widzę fajną dziewczynę, ładną i chyba zacznę powtarzać slogany jej sąsiadów: znajdź sobie męża. No bo skoro nie ma możliwości? Rodzeństwo dawno z dala, i na swoim, a głównie Anglia i budowlanka, mieszkanie u teściowych. Nikt jej zatem z zadupia nie wyciągnie, a liczenie na angielska pomoc też nie wchodzi w grę. Brat ma co prawda tam pracę, ale trzeba jechać zdrowym i cięzko pracować, a ona choruje.

wracam do tematu.
znam kilka przypadków, w tym jeden moja kolezanka iwonka rok przed maturą siadla na czat, gadala aż przygadała, 'zakochala sie" i po maturze pojechala do anglii do swojego muzułmanina.
jak już się odkochala to go kopnela w dupe, ale miala juz prace i sciagnela pół wioski dziewczyn do siebie. kuzynke, siostre i kolezanki:)

co te dziewczyny nie zrobia żeby się ze wsi zabitej dechami wyrwac.
i dobrze!!!
ojcom teraz wysylaja funty do domu.

Chyba pomyliłaś wątki . Mam nadzieje , że młode osoby z ambicjami nie czytają tego , co Ty wypisujesz . Ręce opadają .

Szkoda, że Krostka już się nie udziela. Również pochodzę ze wsi, i to nie takiej zaraz przy mieście. Gdybym powiedziała, że lubię wieś, to chyba bym skłamała, a nie mam 50 lat i nie żyłam w aż tak trudnych czasach jak ona. Przede wszystkim oddalenie od miasta sprawia, że nie masz możliwości kiedy chcesz korzystać z kultury, a dojeżdżanie do szkoły czy liceum jest udręką. Mówię o teatrze, filharmonii, kinie itp. Bo wiadomo, że i na wsi organizowane są różne przedsięwzięcia, ale zazwyczaj ''odpust'' czy dożynki nie są szczytem szczęścia, przynajmniej nie dla mnie. Nie ma możliwości uczęszczania na zajęcia różnego typu (moja córka może chodzić na balet, tai chi i co tylko zapragnie). Ja mogłam co najwyżej na kółko malarskie. Nie miałam możliwości uczęszczania na basen, nauki pływania ( i do dziś się tego wstydzę, bo mieszczuchów to dziwi, nauka pływania jest już w przedszkolach) a pływanie w jakimś brudnym czy niebezpiecznym zbiorniku wodnym nie było dla mnie. Kiedy przyjechałam na studia do dużego miasta czułam się dosłownie jakbym była naga, choć generalnie nie miałam się czego wstydzić, bo chodziłam do elitarnego LO, jestem zadbana, moi rodzice są wykształceni. Mimo wszystko- uraza została, to poczucie bycia gorszym. Sama starałam się sobie wytłumaczyć,że nie powinno się oceniać ludzi po tym skąd pochodzą,ale to chyba pobożne życzenie,ponieważ wielokrotnie słyszałam takie sformułowania jak 'wieśniara', może już nie konkretnie kierowane do mnie, ale zawsze jakoś było mi przykro, no bo co to oznacza??? Muszę przyznać, że ludzie ze wsi są specyficzni- bardzo konserwatywni, lubią plotkować,zazdrościć, ale wynika to chyba tylko z tego, że takie zachowania są bardziej unaocznione,w mieście ludzie starają się nawet cicho kłócić (choć nie rzadko im to nie wychodzi). Tutaj mam swoją anonimowość, tam (na wsi) wszystko było i jest na pokaz, nawet to jak  jesteś ubrana w kościele. Ludzie ze wsi wychowywali i wychowują dzieci w tzw.posłuszeństwie (masz zrobić to to i to, bo jak nie to!...), a nagrody raczej nie ma np. wakacji, w niedziele możesz sobie pójść do kościoła i na tym rozrywka się kończy. Oczywiście, obraz wsi obecny maluje się inaczej, niż ten sprzed 20, czy 40 lat,ale od czasu do czasu jeżdżę do rodziców i pomimo powstawania przedszkoli, dróg, nowoczesnych gospodarstw- nadal są miejsca, w których jest przerąbane- nastawienie na życie z gospodarki i zaściankowe myślenie, że nauka jest czymś złym, niektórym ciężko nawet mówić po polsku, tylko mówią gwarą (żadną śląską itp.). Ponadto jest dużo ludzi w biedzie, dużo problemów związanych z alkoholem, rodzinami wielodzietnymi, nastawionymi na pomoc z zewnątrz. Coś się zmieniło, to na pewno, ale nie wszystko. Nie mówię tu o wsiach zaraz pod miastem, czy bogatych osiedlach domków,które teraz nazywa się sielsko prowincją. Mówię o prawdziwej wsi. Obrazek dziecka jadącego motorem, ciągnikiem na mojej wsi wciąż jest obecny i uważam to za skrajną głupotę i brak odpowiedzialności. Posiadałam to szczęście,że w dziecinstwie nie miałam porównania, dużo się uczyłam, miałam ciekawych mądrych znajomych i byliśmy na tyle kreatywni, że sami inicjowalismy zajęcia. Ale była też ciężka praca, wymigiwanie się od niej było nazywane lenistwem, a przecież nie każde dziecko, zwłaszcza małe dziewczynki są w stanie wykonywać pracę osób dorosłych (ja i moje siostry byłyśmy zmuszane, tym bardziej że nie było brata). Rodzicom, czy dziadkom praca na roli dodawała jakiejś niezrozumiałej dla mnie dumy, dla mnie była wstydem, zwłaszcza kiedy moi znajomi nie mieli gospodarstwa. Staram się nie popadać ć w skrajności, wieś ma swoje pozytywy i budzi we mnie sentyment. Mówi się,że w miescie ludzie gonią za materializmem, nie mają dla siebie czasu, ale na wsi nie jest lepiej-albo zasuwasz na etacie, a potem w gospodarstwie i nie masz już na nic siły i ochoty, albo nie pracujesz i klepiesz biedę. Ludzie ze wsi, w przypadku braku ciekawego hobby bardzo się frustrują, a od tego tylko krok do patologii (bo alkohol czas umila). Wiem, co piszę, bo spędziłam dzieciństwo w towarzystwie tzw. żuli (rodzice przez pare lat posiadali sklep). To był normalny obrazek, w mieście też ich nie brakuje, ale głownie ich widzę na plantach. Chłopcy na wsi mają przechlapane, jeśli są spadkobiercami gospodarstwa, w większości przypadku pozbawia ich to wyboru samodzielnej drogi życiowej. dziewczyny zaś mają jakieś dziwne wpojone zasady, że żona ma gotować, być usłużna, rodzić dzieci a nawet jak pójdzie na studia,to dyplom lezy w szafie, a ona ma siedzieć i pomagać mężowi. Żal mi takich młodych ludzi, ja i moje siostry opusciłysmy dom w wieku 18 lat każda, żyjemy w duzych miastach i żadna z nas nie chciałaby wrócic ''tam''. Moje koleżanki mają podobne zdanie.

Czasem tęsknię za świezym powietrzem, ekologiczną żywnoscią i wolnoscią, której w miescie w bloku brakuje. Mimo wszystko uważam, że ludzie ze wsi płacą zbyt wysoką cenę, zwłaszcza dzieci, tak jak np. inicjatorka tego wątku. Życzyłabym sobie obojętnego, czy też pozytywnego podejścia do wsi, ale znam realia aż za dobrze i uważam, że życie tam zazwyczaj nie jest idylliczne.

Ja myślę, że tacy ludzie, przede wszystkim ci, którzy coś przeszli, są bardziej wartościowi od większości mieszczuchów.

Nokiaaa niech ta twoja kolezanka sie dowie dokladnie. Ja pracowalam z chlopakiem, ktory miał cukrzyce i miał grupę inwalidzką. Mama mojego faceta to samo i kazde z nich ma inny rodzaj cukrzycy.
To strasznie głupie, ale z grupą łatwiej prace znaleść.
Może trochę nie w temacie przepraszam chciałam pomóc