Była miłość, była przyjaźń - nie będzie nic? - Netkobiety.pl

Dopiero teraz zajrzałam. Dziewczyny, jaka dyskusja.. dobrze, dobrze, wszystko czytam i wbijam do głowy.

Ale mętlik niesamowity.
Jedni mówią - odpuść sobie, na pewno NIC z tego
Drudzy - milcz, odezwie się
A trzeci - walcz!

hmm...

A ja wiem, że jednak niestety ci pierwsi mają rację.

Teo, Catwoman - potwornie ciężko mi się czyta Wasze opinie, ale nie dlatego, że są nie po mojej myśli i niezgodne z moimi oczekiwaniami, tylko dlatego, że wiem, że niestety macie rację...
Tak to było, byłam jedynie "wyjściem awaryjnym" póki nie było innej, a że jest już inna na horyzoncie, to stara zabawka w kąt. Dokładnie tak jak to Teo opisała, tak to właśnie odebrałam. Nie ma potrzeby, ani chęci do kontaktu ze mną. Przecież go znam, najlepiej znam tę sytuację, więc wiem, jak odbierać Jego zachowanie. Po zerwaniu jeszcze nim targały może jakieś wątpliwości, to się odzywał. Teraz żadnych wątpliwości już nie ma, bo nie byliśmy już od dawna w związku, ani się nie widywaliśmy. Przez pierwszy tydzień się łudziłam, ale już teraz nie...

A rockwoman7 bardzo dziękuję za wsparcie do rady z milczeniem się zastosuję, ale niestety doskonale wiem, że nie napisze. Zresztą już to przedyskutowałyśmy.

Beznamiętność - trzymam zatem kciuki! Tylko jak walczyć? Kiedy druga strona już nic nie chce... Wychodziłam z tego samego założenia, dlatego tkwiłam w tej (bez)nadziei 2 lata, bo chciałam do momentu, kiedy znajdzie inną, łudzić się, że może zdarzy się cud, że uczucia odżyją... hmm... dlatego teraz jestem rozgoryczona, że popsułam to przed faktem, nim się upewniłam, czy aby na pewno z tą koleżanką to coś więcej bo tak mogłam dalej w tym tkwić i robić sobie nadzieje...ale przecież i tak nic by nie było...

Ale problem w tym, że ja wcale nie jestem pewna obecności tej innej. Może to faktycznie tylko koleżanka. Można mieć koleżanki. A ja nie miałam prawa w to wnikać.

Mija drugi tydzień, nie odpowiedział mi, nie odpowie już...z każdym dniem się tylko oddalamy...

Ja wiem, że wszyscy czytający to mają już wyrobioną opinię na ten temat. Ale to nie do końca tak. Pierwsze emocje już opadły, zdystansowałam się, oceniam to i widzę wszystko inaczej, niż jak to opisałam na początku... Jasne - nie chcę w desperacji brać całej winy na siebie. Mógł nie kłamać przecież. Ale tak poza tym, uwierzcie mi, ta relacja była całkiem w porządku. Nadzieje? To chyba ja sobie je robiłam sama. On raczej jasno stawiał sprawę, że związku z tego nie będzie. Często jednak zabiegał o kontakt... taki przyjacielski (nie mówię już o zaproszeniach i o czymś więcej, bo tego od dawna już nie było...). Miesiąc temu też podpadłam (wtedy całkowicie z mojej winy, przegięłam) - sam pierwszy do mnie napisał, choć już sygnalizował, że ma dość. Skoro zamilkł na wieki, to musiałam tym razem dużo za dużo przegiąć. Miarka się przebrała...

Dziewczyny, pomóżcie to naprawić, proszę Mam ochotę przepraszać i prosić o wybaczenie... ;( Ale ile razy można przepraszać za to samo i obiecywać poprawę... On już w nią nie wierzy, dlatego za radą znajomych postanowił się ode mnie odciąć, żeby mieć spokój.. (nie miał go, wręcz na nim notorycznie "wisiałam"). Tylko teraz dostałam taką nauczkę, że naprawdę bym się zmieniła. Ja już wiem, że nic z tego nie będzie. Nie ma uczuć w moim kierunku. Ja chciałam chociaż zwykły przyjacielski kontakt, koleżeński... nie wyobrażam sobie, że się nie znamy... Tylko, że tu już nic się nie da zrobić! i ta bezsilność mnie zabija...

Czuję się podle, że w większości wszyscy stanęli w mojej obronie, a siebie "wybieliłam", a tak do końca nie było. Skoro nawet przyjaciel otwarcie mi mówi, że mógł mieć mnie dość, bo przeginałam, to coś w tym jest. Jestem beznadziejna....najpierw zniszczyłam związek, teraz fajną znajomość...

Ja zawsze dużo widzę, dużo wniosków wyciągam, tylko ciągle nic z tym nie robię. I oto są skutki.

Czyli nic naprawdę się już nie da zrobić? Ludzie większe błędy sobie wybaczają...

Zasmucę Cię. Nic na przód nie poszłaś, na nic nie patrzysz inaczej, nawet niewiele ochłonęłaś. Ciągle ta sama mantra "moja wina, chce żeby wróciło, zrobie wszystko, tylko drobny kontakt, moja wina". Chcesz ochłapów, chcesz się dręczyć, chcesz się umartwiać i tkwić w zawieszeniu, aż obudzisz się w wieku 50 lat, zorientujesz się, że wszyscy naokoło są szczęśliwy w REALU, mają rodziny, dzieci, on ma rodzinę i dzieci, a Ty nadal siedzisz przed kompem żebrząc o odrobinę "przyjacielskiej" uwagi z jego strony. Bo najpierw będzie dziewczyna, potem narzeczona, potem żona, a Ty na każdy z tych stanów znajdziesz sobie wymówkę i będziesz wmawiać sobie, że to Tylko przyjaźń za każdym razem biegnąc do niego jak piesek, któremu rzuci się kawałek zepsutego mięsa.
Zadomowiłaś sie w przeszłości i nie chcesz z niej wyjść. W sumie nie wiadomo dlaczego.

No cóż, czasem zdrowiej jest założyć gorszy scenariusz i się miło rozczarować niż odwrotnie Myślisz, że do 50 to nie będzie trwać? 2 lata z życia już straciła i jakoś nie chciała iść do przodu. Bo jeszcze bym zrozumiała, jakby rozstała się z nim ze 3 miesiące temu, że związek był świeży itp, ale 2 lata?! Gdyby o nim nie myślała to samo by jej przeszło! Ale ona się cały czas nakręcała i karmiła nadzieją.

Czyli cóż... teraz przyszedł moment na poradzenie wizyty u psychologa?

pani_w_dylemacie  A może by tak to....zostawić? On się odciął, potrafił. Uznał, że ta relacja źle na niego działa, więc zerwał więzi.

Tak, Teo zdecydowanie powinna być psychologiem (a może jest? ) bo pisze Ci Autorko mądre rzeczy.

Też tak czuję

Spokojnie. Ja sądzę, że czasem trzeba przejść krótszą drogę, czasem dłuższą. Ale jest światło w tunelu.

Dziękuję za wszystkie porady. Mieliście rację.

Jak po 3 tygodniach zaczęłam naciskać na wyjaśnienia, przyznał, że się w niej zakochał.

Byle to przeżyć, przetrwać....