czy warto mieć nadzieję

Przemyślałam sobie dziś wiele spraw.
Nie chcę się tak czuć.
Odpuszczam.
Przestanę żyć nadzieją, zacznę żyć sobą.

Nie ma sensu się umartwiać, nic mi to nie da.
Na pewno będzie jeszcze wiele trudnych dni , ale na tą chwilę zrozumiałam, że nie pozostaje nic innego tylko przyjąć decyzję męża i starać się z nią pogodzić.
Ma prawo nie chcieć być ze mną - macie rację.
Ja też kiedy przemyślałam sobie dziś dokładnie całą sprawę - czego ja chcę , to zrozumiałam, że bardzo będzie mi go brakować - ale też tak jak on nie jestem w stanie przeskoczyć , zaakceptować niektórych jego zachowań i tego co się stało. Tego co zrobił , oraz czego nie zrobił - dla mnie.

Może to sprawka słońca , które dziś pięknie świeci , a może to sprawka zrozumienia, i zajrzenia wgłąb swoich potrzeb , a może Waszych wpisów , a może jeszcze czegoś innego albo wszystkiego naraz , ale dziś czuję, że chcę skończyć tą walkę.
Dać sobie tą wolność.
Tak czuję na dziś.

W końcu wiosna , to nowe życie w przyrodzie - może dla mnie to też dobry czas żeby zacząć od nowa.

I tego Ci życzę z całego serducha.
Sobie zresztą też dużo spokoju .... może w końcu przyjdzie

Wieczory są znacznie gorsze niż dzień. W dzień świeci słońce, są ludzie , jest praca ... wieczory są bardzo samotne. Są gorsze.
Ciężko z sobą samemu dojść do ładu ...

Jesteś fajną , ładną , inteligentną  kobietą - jak już odcierpisz swoje i rozejrzysz się dookoła jeśli nie w bliższym to w dalszym otoczeniu , to zobaczysz ilu jest na świecie ciekawych ludzi , mężczyzn.
Nie usłyszałam i nie zobaczyłam nic wczoraj, co dyskwalifikowałoby cię w oczach mężczyzn.
Zobacz , jesteśmy w podobnym wieku . Ty wyglądasz znacznie lepiej niż ja , to po pierwsze.
Dzieci? mam - ale też nie chcę mieć już więcej - więc jeśli ułożę sobie życie na nowo , mój mężczyzna będzie musiał to zaakceptować , że nie dam mu dziecka. Tym akurat nie musisz się przejmować , mamy podobnie - moje wyfruną , jedno już wyfrunęło i też będę żyła dla siebie . U nas różnica jest taka, że Ty jesteś zżyta ze swoją rodziną - ja nie , ale za to mam swoje dzieci . Więc widzisz - nie można mieć wszystkiego, a czasem to co się ma to naprawdę wielkie szczęście, bo inni nawet tego nie mają .

Kochana - zmieniamy nastawienie. Odpłakać i odtęsknić musisz , nie ma rady. To potrwa jakiś czas.
Ale potem nie będzie zmiłuj się i  wyczekiwania na księcia. Potem to Ty będziesz najważniejsza.
Poradzisz sobie .
Nie wiem jak to zrobisz, nie znam się, zarobiona jestem, nie obchodzi mnie - ale mają sie pojawić nowi znajomi ,  częste wyjazdy do dużego miasta w celach rekreacyjno-towarzystkich , czyli nadchodzi weekend - Bellatrix oddaje klucz sąsiadom coby psem się zaopiekowali (albo bierze psiaka ze sobą) , pakuje torbę, pakuje doope w samochód i pomyka do zarezerwowanego wcześniej pokoju w hostelu w Warszawie tudzież Łodzi.
Weekendowy obchód po atrakcjach , galeriach , wieczory w pubie , otwartość na ludzi - to mam kochana w Tobie widzieć.
I proszę Cie tu i teraz , kiedy nadejdzie moja godzina zero , kiedy już zostanę sama z dzieckiem w nowym obcym mieszkaniu , zapłakana, samotna , zrozpaczona - żebyś egzekwowała ode mnie dokładnie to samo.
Odpłakać bo trzeba , a potem czerpać z życia ile się da .

Ty jesteś fajna babka - Ty zasługujesz na szczęście .
Nawet nie mówię tu o facetach , bo na to trzeba czasu żeby sie otrząsnąć.
Mówię o tym, żeby poznawać nowe rzeczy , cieszyć się z drobiazgów, jeździć, zwiedzać, nie siedzieć na doopie w domu i nie czekać aż życie ucieknie między palcami w oczekiwaniu na człowieka który na ciebie nie zasługuje.
A nie zasługuje - skoro Cię zostawił i w taki sposób traktował ostatnimi laty.
To, że jest niedojrzały go nie usprawiedliwia. Tak jak mojego.
Jak się jest niedojrzałym i nie potrafi rozwiązywać problemów, to nie szuka się ucieczki w  internetowe gry i lolitki (patrz jacy oni podobni) , tylko szuka sie rozwiązań problemów - jeśli nie da rady w sobie , to u psychologa, specjalisty.

Nie ma za co , było mi bardzo miło spędzić z Tobą wieczór przy skype .... kiedy tylko potrzebujesz, a ja będę mogła - służę pomocą.
Mam w weekend zaliczenia - trza sie zacząć uczyć, ale spokojnie trochę czasu zawsze wygospodaruję , coby Cie podtrzymać - jeśli chcesz
A może nawet kiedyś sie spotkamy
Będzie dobrze , zobaczysz - wyjdziemy z  tego .... obie.
Silniejsze, bogatsze o doświadczenia i wiedzę .
Znające bardziej siebie , dbające o swoje potrzeby.
Będzie dobrze
Zmykam do pracy ... jak trza to trza

Miło mi, że tak piszesz, ale jak widać wygląd to nie wszystko.
Mój wygląd najpierw był dla mojego męża wymówką - bo byłam nietrakcyjna, a teraz nie robi wrażenia.

A z dzieckiem... Ale masz je. Masz dla kogo rano budzić się, iść do pracy i żyć. Wiem, że powinnam żyć dla siebie... Wiem. Ale wychowano mnie inaczej. Wychowano mnie, że żyje się po coś i dla kogoś. Nie mam tej motywacji. Dlatego jest ciężko.

A rodzina... czasem potrafi być balastem. Nie umiem z nimi o tej sytuacji rozmawiać. Nie rozumieją. Wiem to. Wszystkim się układa. Mają dzieci, mężów/ żony. Tylko ja jestem takim wyrodkiem. Współczują. Ale nie rozumieją.

Poza tym - ty jesteś piękną kobietą. Jeżeli będziesz chciała, to znajdzie się ktoś na Twojej drodze.
Jeżeli będziesz chciała.
Ja nie chcę.

Rzecz w tym, że nie widzę tej fajności. Nie czuję się fajna.
Dziś w pracy szefowa mi powiedziała, że ona zazdrości mi mocnej psychiki. A ja tej mocnej psychiki nie czuję. Ja czuję, że wszystko mi pęka jak bańka mydlana. Że owszem... wiele wytrzymałam, ale już więcej nie zniosę. Że balansuję na granicy.

Gdybym była fajna, mąż byłby ze mną.

Widzisz, ja jestem takim typem człowieka, że jeśli kocham, to trwale. Nie umiem na pół gwizdka. Nie umiem kochać bardziej siebie.
I robię sobie przyjemności, paradoksalnie w ciągu tego roku spełniłam większość swoich marzeń, które miałam przez ładnych kilka lat.
W tym roku odbyłam podróż, o której marzyłam naprawdę latami. Ale nie ucieszyło mnie to. Wiesz czemu? Bo byłam sama. Bo cieszyłabym się, gdybym mogła radość dzielić z nim. Gdybyśmy byli tam oboje.
Zmarnowane marzenie.

I wiesz, jakie niebezpieczeństwo istnieje?
Że kocham tak, że owszem, może nauczę się funkcjonować bez niego, ale kiedy zechce wrócić, znajdzie znowu miejsce w moim sercu.

To są myśli na gorąco, pod wpływem emocji. Z czasem to wszystko się ułoży i może zacznę cieszyć się samotnymi wyjazdami. Na razie nie umiem.

Zauważyłaś, jacy są podobni.
Te same teksty... te same zachowania...
Ja powinnam na równi z nim wielbić jego eks, bo dzięki niej on rozmawiał z psychologiem.
Nic to, że prosiłam tysiąc razy, żebyśmy poszli wspólnie lub żeby poszedł sam. Poszedł, kiedy ona go do tego zachęciła.
Paranoja.
Jest niedojrzały. Ma masę problemów sam ze sobą. Chciałam, żeby się z nimi uporał, zanim się wyprowadzi, żeby decyzja o wyprowadzce była decyzją dojrzałą i przemyślaną.
Ale nic z tego. Przyjaciółka powiedziała:"wyprowadź się" i ta kukiełka zrobiła to, co bóstwo nakazało.

No więc... coś z tego, co napisałaś, uszczknęłam dla siebie.
Wiesz, czym się zajmuję, więc "odpływanie" odczuwam szczególnie dotkliwie... Inni to zauważają.
Muszę zastosować to, o czym pisałaś.
Spróbuję.
Muszę na pewno coś zrobić, bo dalej tak być nie może.
Często to się dzieje bez udziału mojej woli. Ostatnio coraz częściej, więc trzeba przeciwdziałać. W sumie to myślałam, że samo przejdzie.

I wiesz, że ja wciąż też tak myślę.
Ja wiem, że on się zacietrzewił w swojej złości. Wiem, że ta wyprowadzka była konieczna.
Może coś zrozumie... zwłaszcza gdy koleżanki wrócą do swoich rodzin i o nie będą dbać, a nie znajdą czasu dla biednego misia.
A może nie.
Ale musiał się wyprowadzić.
I ja dziś to z całą jasnością widzę.

Może kiedyś jednak nam się uda?
Jaki to ogromny paradoks w tej sytuacji... wciąż nie mogę uwierzyć, że to już koniec wszystkiego i że już nic nie będzie...

Mój mąż też nie może mi wybaczyć tego, co mu robiłam. Nieważne jest to, co on zrobił. Mam to na własne życzenie. Kreski nad tym, co było, postawić nie może, bo pamięta. Bo wciąż grzebie się w przeszłości.
No nie potrafi i już.

Miałam trochę do nadrobienia lektury. Co widzę ? miotasz się wciąż boleśnie z emocjami - zupełnie naturalne. Jednego dnia "jestem silna, trzeba walczyć o siebie" drugiego dnia: "kocham go jak mam walczyć" . Mam prośbę, przeczytaj swoje wpisy od samego początku. Taka "autoterapia" , kiedy ja tak zrobiłam dostrzegłam wyraźniej pewne rzeczy, kwestie - spróbuj.

Myślę, że poza stanami depresyjnymi wyraźnym problemem jest brak konsekwencji. Może wynika on z tego, że miotasz się bez celu.
Napisałaś w którymś wątku, że chciałabyś aby ktoś napisał ci instrukcję jak uratować małżeństwo, ok!!! punkt 1 trzeba woli dwojga stron hmm i co ? jak mam dalej pisać skoro pierwszy, najważniejszy punkt nie zostaje spełniony ? na czym oparta ma być konstrukcja ?

Problem kochana polega też na tym, że skupiasz się na nim a nie na sobie. Wciąż go analizujesz, chodzisz do niego "po kopniaki w d* " - to masochistyczne, ale ok czasami potrzebujemy zebrać kilka mocniejszych na otrząśnięcie, tylko mam wrażenie że stoisz w martwym punkcie na własne życzenie.
Owszem decyzja, sprzedaż domu etc. ale co z tym co jest w twojej głowie , gdzie progres ?

Co to za pomysł wspólnych zakupów, budżetów ? zapadła decyzja o rozstaniu to krecha na połowę. To takie działanie na zasadzie ślimaczenia się rany. Używając dalej analogii "przewietrz dobrze, niech wyschnie i się goi" a nie rozdrapuj poprzez działania typu " odwiedziny w sypialni " , "wspólne zakupy".
Wiem - łatwo się mówi, ale każde takie czynności dają ci złudną nadzieję. A później na nowo płacz, analiza, depresja.

Zaskoczył mnie fakt kiedy to mężulek wyłonił się zza pudełka i postanowił rozliczać cię z papierosów - no przysięgam dałabym mu w łeb najchętniej pudełkiem przed którym uskutecznia podniety grą za pieniądze. Czy ty racjonalnie widzisz co się dzieje ? PUKAM do twojego rozsądku i wołam do terapuetki koniecznie musisz przepracować to współuzależnienie - to w nim upatruję się brak konsekwencji oraz dalsze irracjonalne działania jakie czynisz.

Przeczytaj wszystkie swoje wypowiedzi, przeanalizuj wnioski zapisz na kartce, przeczytaj głośno.

Co ty chcesz ratować ? Jak myślisz  co się zmieni ? skoro on nawet na etapie "próby współpracy" olał cię ciepłym moczem i po miłej wymianie uprzejmości oddawał się ekstazie gry z wirtualną laską. Czego oczekujesz od człowieka o tak niskim poziomie rozumowania ?

Poczytam siebie w wolnej chwili  od początku

Oczywiście masz rację .
Też to dostrzegłam , i teraz postępuję według rad wielokropka  - nic nie muszę.
Miotałam się jeszcze kilka dni temu.
Teraz , na tą chwile jestem spokojniejsza.
Przyjęłam fakt , że nie wyszło, że nic z tego nie będzie i że czas zająć się sobą.
Jest mi łatwiej kiedy tak myślę.

W mojej głowie też się trochę zmieniło w ciągu ostatnich kilku dni .
Rozgraniczyłam sobie kilka rzeczy.
Miłość miłością - z tego nie da się wyleczyć od razu .
Ale staram się myśleć jednak bardziej o tym , co by było gdybyśmy zostali razem- unieszczęśliwilibyśmy siebie nawzajem.
Zdałam sobie z tego sprawę, że mamy zupełnie inne potrzeby , i inne zapatrywanie na życie.

Nie wiem dlaczego, ale mam wrażenie że przeszłam przez pewien etap, otwarł mi się następny - i moje myślenie zmieniło się.
Coś się zmieniło. Po wpisach wielokropka dużo myślałam.
Czego ja chcę, co jest i co może być.
I chyba wewnętrznie już odeszłam od męża , może nie całkiem - ale tyle ile jest to i tak jest dla mnie dużo. Już nie kontroluję , nie myślę obsesyjnie o nim , o tym co robi. Telefon leży na ławie, komputer niezahasłowany - a mnie nawet nie kusi tam zajrzeć. Nie chcę . Nie chcę się więcej umartwiać, roztrząsać, masochistycznie ranić.
Decyzja podjęta - ma prawo układać sobie życie na nowo.
Ja też mam prawo.
Ostatnio się mijamy , ja mam sporo nauki , chodzę też wiecznie zmęczona dlatego trochę śpię popołudniami , trochę gadam na skype ze znajomymi , uczę się, zaliczenia w perspektywie, egzaminy , pracuję- w pracy też dużo wszystkiego . Mam napięty grafik ostatnio jak baranie jaja , mówiąc kolokwialnie. Może w tym szaleństwie jest metoda.
Nie mam teraz czasu myśleć o tym jak jest mi źle .
Teraz martwię się, że źle dopiero będzie jak będzie przedłużający się problem ze sprzedażą domu . Chciałabym już kupić mieszkanie i zacząć od nowa.
Skoro tak ma być, niech będzie jak najszybciej.
Tego chcę.

Nie chce już ratować.
Nie ma co ratować.
Chce już zacząć od nowa.
Gdyby teraz znalazł się kupiec  na dom, całowałabym go po stopach.

Staram się go unikać , nie muszę już nic robić - ani rozliczać się z niczego.
Takie mam teraz podejście , mam na wszystko teraz wy...ebane.
Mam wystarczając dużo swoich spraw - nie mam nawet czasu przejmować się czymś innym.
Do czerwca tak będzie - do egzaminów w szkole , w pracy też ciężko.
Poza tym - chyba naprawdę coś we mnie pękło, coś zrozumiałam, z czymś się pogodziłam.
Mąż jest dobrym człowiekiem - ale jak sam mi kiedyś powiedział - dobrych ludzi na świecie jest wielu i nic z tego nie wynika. To za mało, żeby z kimś być.
Chce już zacząć od nowa.

Smutno, bo on jest jeszcze obok?
Myślę, że lepiej będzie dopiero, kiedy będziemy już same. Niestety ja muszę jeszcze przeczekać, mam kilka spraw do załatwienia. Na tą chwilę nie mogę nic zrobić.

Mogę Ci tylko powiedzieć, że smutno było, kiedy dziś wracałam do puściuteńkiego domu. Domu, w którym nikt na mnie nie czeka...

Tyle że to minie.
Świat nie stoi w miejscu i nie zawali się od tego, że mężowie porzucają żony.

Trzeba iść do przodu, inaczej same zepchniemy się na boczny tor.

A to niespodzianka .... dostałam różę od jeszcze męża jak wróciłam z pracy ... herbacianą... miły gest
Po czym zamknął się w pokoju z kompem i Monią ....

Staram się uczyć ... nic nie wchodzi , normalnie porażka ... cienko będę jutro piskać na uczelni ...

Jak się trzymasz , Bellatrix?

No widzisz... no to nie jest tak źle
Ja mam gorzej - tatuś wyjechał na ranczo i dziś kwiatuszka nie dostałam od niego, ale wczoraj dał mi kasę żebym sobie kupiła coś ładnego z okazji dnia kobiet 

O widzisz - super móc tak sobie wytłumaczyć.
Nawiązując do tego co napisałaś w swoim wątku.
Ja nie żyję nadzieją, że ktoś mnie jeszcze kiedyś pokocha. Nie wiem czy i na ile jestem w ogóle w stanie otworzyć się przed jakimkolwiek mężczyzną. Mam wrażenie, że związki które dotąd tworzyłam były bardzo płytkie, asekuracyjne, zachowawcze.
Moja psycholożka zawsze podkreśla , że mam problem z zaufaniem w ogóle i lękiem przed otwarciem się , tak na 100%. Boję się pokazać swoje prawdziwe ja , to bez makijażu i z humorami , zołzowatą, ale też wrażliwą może nawet bardziej niż inni - z obawy przed tym, że nikt nie jest w stanie mnie pokochać taką jaką jestem . Dlatego sprawiam wrażenie twardej baby , mam taką maskę. Tak naprawdę jestem bardzo wrażliwa, ale po prostu nie pokazuję tego z lęku przed skrzywdzeniem, wyśmianiem, wykorzystaniem.
Tworzę sobie furtki . Na przykład finanse - zawsze miałam zakamuflowane kilka stówek na przysłowiową "czarną godzinę" , o których nikt nie wiedział.
Zawsze muszę mieć "Plan B, C i D" , rzadko pozwalam sobie na spontaniczność.
Zawsze żyłam tak przygotowana , żeby poradzić sobie w każdej sytuacji. Jakbym nie miała na kogo liczyć.
To jest w mojej głowie. Niektórzy powiedzą: to zaleta , taka zaradna kobita - kolega kapitan statku zawsze powtarzał, ze nadaję sie na zonę marynarza - kompletnie samowystarczalna .
Pracuję nad tym na terapii.  Żeby jednak umieć pozwolić  sobie na słabość, nie umienie czegoś, nie zrobienie ... odpuszczenie , łzy przy kimś a nie w łazience gdzie nikt nie widzi.

Bawię się to zdeczka za dużo powiedziane .... zabawa będzie jutro na zaliczeniu - ani me , ani be , ani kukuryku  

Ja pierdziele.
Nie wytrzymałabym . Kazałabym mu spakować walizki i nie wracać. Powiedziałabym też, że zakładam sprawę o alimenty. I założyłabym.
Wiem, wiem ... dobrze się mówi.
Ale zgadzając się na to pokazujesz mu, że nie masz do siebie za grosz szacunku.
Tak jak ja nie miałam chodząc do sypialni i przytulając się, chłonąc ciepło a w ostatecznym rozrachunku i przełożeniu - żebrając o miłość.

Tak mi się wydaje, że mężczyźni nie szanują kobiet które same siebie nie szanują.

Czasem tak jest , że nie jest się w stanie dać sobie zbyt wiele w związku. Dajemy tyle ile możemy dać na tu i teraz. I bierzemy tyle ile jesteśmy w stanie brać  na tu i teraz.
Jeśli to nie wystarcza (jak u mnie) , to pora pomyśleć o ochronie swojej psychiki , resztek godności i szacunku i rozważyć rozstanie.

Tak na łopatologię.
Jeśli godzisz się na ten romans , on wie że ty wiesz i się godzisz to nawet jeśli zostaniecie razem i jemu przejdzie ta miłość , i postanowi zostać z tobą - to on nie będzie miał do ciebie szacunku. Bo pozwoliłaś sobie przełknąć bez konsekwencji wyciągniętych w stosunku do niego ten romans.
Nie dałaś mu odczuć tego jak wielki masz do siebie szacunek nie godząc sie na to. Nie wyrzucając mu walizek za drzwi , nie stojąc na górze i nie patrząc gniewnym wzrokiem , nie mówiąc : " jaja sobie robisz głupcze? myślisz , że ja będę stała i patrzyła jak ty się gzisz po kątach? ZAPOMNIJ. Spieprzaj mi z pola widzenia , jak sie ogarniesz to wróć na kolanach - ale nie będę czekała wiecznie. Też w międzyczasie będę używała życia i możesz nie mieć już do czego wracać".

Szacunek.
To chyba coś najważniejszego co powinniśmy mieć do siebie.

Dobrze mi gadać.... święta nie jestem . Ale tak mi się wydaje , że tak właśnie jest.
Mam koleżankę która notorycznie zdradza męża. Na wyjazdach , na szkoleniach , wiecznie sms-uje z kilkoma facetami .
Mąż wybacza . Facet który nieba by przychylił . Ale ona nie ma do niego szacunku. Kocha go jak jak członka rodziny - nie jak mężczyznę.
Długo nie potrafiłam tego zrozumieć. Ale tak właśnie chyba jest.

A, to bardzo cię przepraszam .... nie znałam sytuacji.
Ale powiem Ci (pewnie cię nie pocieszę) , że 90% podejrzeń kobiet się sprawdza ... to ta cholerna kobieca intuicja

Bardzo dobry pomysł, bardzo
Trzymam kciuki za powodzenie planów.

Moja też nie zawiodła.
Choć się zarzekał, że nic się nie dzieje tylko sobie gra z ludźmi . A on sobie miłość Moni w tym czasie wyznawał .
Kobiety czują, kiedy facet ma serce zajęte. To nas różni od mężczyzn - mężczyźni zauważają zdecydowanie za późno.

Miał się z nia spotkać , ale nakryłam ich kilka dni przed tym.
Usłyszałam, że ją kocha, że jest dla niego ważna.
Kiedy próbowaliśmy ratować związek - on nie zdobył się na to, żeby ratować na 100% , nie urwał tego kontaktu.
Zdawał sobie sprawę z tego jak mnie rani i nie zrobił tego.
Każdego wieczoru aż dotąd kiedy wchodzę do jego pokoju - słyszę ją w słuchawce komunikatora.
To mi wystarczyło.
Nie warto .

Właśnie dziwi mnie taka postawa: nie skończą kontaktu, bo to "tylko rozmowy".
Nieważne, że te "tylko rozmowy" ranią drugą osobę.
Nie wiem, czy to ja jestem taka dziwna? zaborcza?... że mnie to rani i po prostu ich sobie nie życzę?
Czy jest to jedynie dowód na brak współpracy w związku?
Można się "tylko" przyjaźnić z eks?
Taką francę też poniekąd można traktować jak eks, skoro nie ma już mowy o seksie między nimi...

Ja mam podobnie .
Odbierałam podobnie , jeśli ktoś poczyta moje wpisy sprzed kilku tygodni, z czasu kiedy staraliśmy się coś uratować a on wieczory spędzał przy kompie gadając z nią w grze - to zobaczy ogrom tego cierpienia.
Ale było, minęło - pomagam sobie teraz tym, że nie mam już wpływu na to co robi - robi co chce tak jak ja. Każde z nas zajęte jest swoimi sprawami , swoim życiem .
Byłam przyzwyczajona , że żyliśmy obok - ale tak "obok" nie było jeszcze nigdy. Tylko chłodna uprzejmość i brak wspólnie spędzanego czasu.
No cóż - decyzja została podjęta to i życie tak wygląda jak wygląda.

Dzięki bardzo - jakoś poszło, jeszcze tylko jutro.

Dziś źle się czuję . Boli mnie serce od rana , często się "wyłączam".
Zbyt wiele stresów ostatnio i w pracy , i w szkole ... i w domu też atmosfera taka a nie inna.
Czuję się bardzo zmęczona.
Wszystkim.

Mnie również wydaję się, że czekasz na jakiś ruch ze strony męża. Uważam, że się nie doczekasz. Mężczyźnie trzeba pokazać, czego tak na prawdę się od niego oczekuje, lub powiedzieć w prost, bo inaczej sam się kretyn nie domyśli. Tacy są meżczyźni Moim zdaniem powinnaś mu powiedzieć, o co chodzi, i wtedy poczekać na krok z jego strony, jeśli to nie poskutkuje, rób tak, aby zaczął się zastanawiać nad tym czego tak na prawdę oczekujesz.
Bardzo proszę o pomoc! Pytanko znajduję się u mnie

Przede wszystkim gratuluję ocen:)

Jeśli chcesz pogadać, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Może urlop to dobry pomysł? Ja też czuję się zmęczona, ale raczej właśnie praca mi pomaga ogarnąć się.
Poza tym niedawno byłam na zwolnieniu, więc sobie odpoczęłam.
Ale jeśli Ty mówisz o ciągłej pracy od wakacji z weekendami wypełnionymi szkołą, to chyba nie ma się nad czym zastanawiać?

Nie mów. Zostaw go w spokoju, on doskonale wie, co czujesz. Mówienie o tym, że będzie za późno to kolejna próba z Twojej strony wpłynięcia na jego decyzję. Mam nadzieję, że Cię nie uraziłam. Piszę to, bo mam podobne odczucia do mojego męża, też chciałam mu o tym powiedzieć, że może być za późno, chciałam wykrzyczeć: walcz człowieku, bo mnie tracisz.
Później przyszło moje opamiętanie i całe szczęście. Nasi mężowie dokładnie wiedzą co czujemy i nie ma potrzeby, aby stale im o tym przypominać.
Świetnie, że widzisz już życie bez niego, tak trzymaj.
Pozwólmy tym naszym facetom podjąć samodzielną decyzję i ponieść jej konsekwencje. Mają rozum i wiedzą co robią.
Gratuluję ocen, dałaś radę pomimo tego, co dzieje się w Twoim życiu. Możesz być z siebie dumna.

Nie uraziłaś
Ale nie masz racji. To nie jest próba wpłynięcia już.
Ja już zauważam inne perspektywy , innych ludzi , inne możliwości.
Boje się jednego - jak cholera . Tego, że teraz się wciągnę już w to swoje samotne nowe życie bez niego w perspektywie a on się obudzi za jakiś czas i będzie chciał wrócić , naprawiać.
Chce mieć pewność, że on jest pewien swojej decyzji na 100% i nie zmieni jej za jakiś czas .
Chcę uniknąć wahań, analizowania , ponownych rozterek w przyszłości. Bo ja już zaczynam nowe życie , bez niego.
No ale chyba nie jest się w stanie tego przewidzieć jednak. To taka kolejna postawa życzeniowa, przecież nikt nie ma szklanej kuli.
Ja wiem tylko, że teraz odchodzę od niego emocjonalnie. Odeszłam już bardzo daleko , tak daleko że planuję przyszłość bez niego i nie czuje z tego powodu rozpaczy  jak jeszcze niedawno.
Chce podróżować, odwiedzać znajomych , poznawać nowych ludzi , otworzyć się na nowe możliwości.
Zaczynam żyć sama dla siebie - jest to egoizm w czystej postaci.
Chce siedzieć przy kompie to siedzę, chce pogadać na skype z kumplem do 2 w nocy to gadam, chcę spędzić popołudnie na sklepach to spędzam. Zamykam się na niego.
Może jednak moja miłość nie była tak silna , żeby przetrwać ta próbę i dlatego tak łatwo mi to teraz przychodzi?
Nie wiem.

Chce tego uniknąć. Nie chce się zastanawiac kiedyś. Jeśli mam się zastanawiac nad tym, to teraz.
Ja chyba już go skreśliłam. Tak jak on mnie wtedy kiedy poznał Monię. Widziałam jego wewnętrzną szarpaninę kiedy to odkryłam, widziałam jak sie miota , waha nie mogąc wybrać , nie wiedząc czego chce tak naprawdę.
Boje się - że będę przeżywać to samo za jakiś czas.
Kiedy już wyrzucę go ze swojego życia i serca (co już się powoli dzieje ), skreślę go, wyleczę się, może nawet za jakiś czas poznam kogoś - a on mi wtedy powie, że jednak kocha i był to błąd , że chce walczyć.

Nie chodzi mi o rozmowę, tylko o uświadomienie mu , że ja już odchodzę emocjonalnie.
Że już nie czekam.
Żeby miał tego świadomość.
Że jeśli jeszcze się waha - to żeby zdał sobie sprawę, że właśnie mnie traci. I że później już będzie za późno.

I nie odbierajcie teraz tego jako jakąś próbę wpłynięcia na niego, manipulacji, wyegzekwowania czegokolwiek.
Ja po prostu tak czuję.

Rozumiem .
Po prostu mam robić swoje , nadal zajmować się sobą i porzucić takie myślenie.
Porzucić myślenie o nim , co "będzie jeśli.... ".

Ja mu tylko uczciwie powiem, że już nie czekam - chce być fair.

Może to co we mnie wynika z tego, że mam poczucie winy i wyrzuty sumienia  które powodowały to że czułam się w  obowiązku czekać aż się obudzi.
A teraz kiedy już nie chcę czekać - czuję wyrzuty sumienia, że nie chcę i dlatego czuje się w obowiązku poinformować go chcę żeby nie było niedomówień.  Żeby za jakiś czas mi nie zarzucił, że mówiłam, że kocham i czekam a nagle się okazuje że przyszedł moment że nie czekałam .
Boje się powtórki z sytuacji Jego i Moni. Bo ja mam ogromny żal nadal, że mi nie powiedział wtedy jasno: mam kogoś na oku , nie chcę już być z tobą. Nie dał mi jasnego sygnału wtedy . Może nie chcę powtórzyć jego błędu i narazić się na tego typu zarzuty które ja mam w stosunku do niego za tamten czas. Żeby być teraz fair (dziwne uczucie, bo przecież kiedy zdradzałam - nie byłam i tak)
Może to co teraz się dzieje , to parcie na powiedzenie mu tego wynika, że nadal myślę, że jestem mu coś winna.

Nadal nie potrafię zrozumieć jak mężczyzna i kobieta mają być z sobą szczęśliwi , skoro to tak zupełnie różne i odmienne istoty - zupełnie inna psychika i myślenie.

Robię. Robię wiele rzeczy dla siebie , coraz rzadziej myślę o nim.

Moje zachowanie wynika chyba z wyrzutów sumienia. Z przeświadczenia, że to ja zawiniłam i powinnam czekać nawet jeśli on teraz mówi że nie chce .
A kiedy teraz nie chcę już czekać - czuje się winna , bo myślę że przecież powinnam.
Pokręcone to wszystko.

W marcu jak w garncu... więc o co Ci kaman?:)

Myślałam o tym, co pisałaś ostatnio. O tym, że chciałaś przeprowadzić jeszcze jedną rozmowę z mężem.
Wiesz, ja tych rozmów przeprowadzałam kilkanaście.
Mogę Ci tylko z własnego doświadczenia powiedzieć, że to naprawdę nie skutkuje. Mąż się na to, co mówiłam, uodpornił. Wszystko, absolutnie wszystko traktował jako atak na siebie. Więc też nic do niego nie trafiało.
Gardło zdarte, emocji w tym była kupa, a efektu żadnego.
Bo jedyny skutek, jaki miały kolejne rozmowy, to to, że on się utwierdzał w swoich wyobrażeniach.
Nadszedł moment, że jakiekolwiek porozumienie między nami było niemożliwe. Bo ja swoje, a on tym bardziej swoje.

Zajmij się sobą... Dopiero teraz rozumiem, że może gdybym rzeczywiście to zrobiła, to mielibyśmy jakąś szansę.
Do tej pory to dla mnie były puste słowa. Niby rozumiałam, ale nie rozumiałam.

Wiesz... może to tak musi być... Może trzeba sięgnąć dna?
Kiedyś mi ppsych powiedziała, że ona tak tego nie widzi, że człowiek świadomy nigdy na dno nie zejdzie, bo w porę dostrzeże niebezpieczeństwo, bo jest na tyle świadomy, żeby wcześniej zacząć walczyć. O siebie.
Ale mnie się zdaje, że na mnie "dno" wpływa motywująco. Być może musiałam je osiągnąć, żeby zrozumieć, jak ważne jest zajęcie się sobą.

Wiem, że w sytuacji, w której się znajdujesz, nie jest lekko to zrobić. Ale tak naprawdę nie masz wyjścia.
Musisz.

No tak , masz rację.
Zajmuję się sobą . Czasem w głowie z automatu uruchamia się pierwsza myśl "nie mogę tego zrobić , bo muszę  to , to i to... ".
Ciężko tak od razu przestawić na myślenie że ja teraz już nic nie muszę : nie muszę już pokazywać że mi zależy , nie muszę się starać, nie muszę się liczyć z Jego opinią , nie muszę się liczyć z tym co on chce.
Nie muszę .
I wiesz co?
Taka wolność dana sobie samej jest super.
Robię co chcę , nie zmuszam się do niczego.

Pewnie, że są gorsze dni kiedy wraca "stare" , ale jest spora poprawa.

Nie rozmawiałam z nim . Odpuściłam sobie . Robimy każde z nas swoje , to co chcemy - bo tak naprawdę małżeństwem jesteśmy już tylko na papierze.

Bo to jest tak: biorąc pod uwagę tylko emocje - mam te ciepłe uczucia w stosunku do męża: szacunek, przywiązanie , jakaś tam miłość. I czasem kiedy nadchodzi wieczór , te emocje biorą górę - ale od razu próbuje sobie tłumaczyć na rozum, że przecież nie tylko emocjami człowiek żyje, tak? Pomimo tych ciepłych do niego uczuć - wiem, że samo "bycie" jak dotąd - nie wystarczy , bo oboje chcemy od życia czegoś innego . I czegoś innego od człowieka który jest obok nas. Do tego nie jesteśmy w stanie odkreślić jak to nazwałaś grubą kreską tego co się podziało i zacząć od nowa .
I na rozum - wiem, że nie będzie to dobre jeśli z sobą zostaniemy .
Serce musi to zaakceptować, tylko czasu trzeba ... czasu

Ale idzie ku dobremu

Help!tak czytam i czytam, nie od początku,ale powiedz jak ci się udalo zając soba? ja mam ciagłe uczucie i presję,że coś muszę, to poczucie oowiazku zniszczylo moje małżenstwo. chce je ratować, dla wlasnego egoizmu i  dla dziecka.
moja historia, wybaczcie, ze malo czytelna,ale nie moge zebrac mysli

2 tygodnie po porodzie dowiedzialma sie,ze mąż "nie kocha mnie tak jak kiedys" i on nie chce być takim mężem, nie chec mnie w ten sposób krzywdzić,a ja go kocham, wiem ze ostatnio nie było między nami różowo, ale kryzysy sie zdarzaja. moim marzeniem bylo miec cieply dom, w takim sie wychowalam, a moj maz w 'zimnym domu" i twierdzi, ze nie jest w stanie stworzyc ze mna cieplego domu, a nie chce by nasze dzicko wychowywalo sie w takim domujak on, ze roddzice sie mijaja. twierdzi, ze nie jest w stanie dac mi  poczucia bliskosci:(nic go w domu nie cieszy, ucieka, tak ogolnie, to dobry czlowiek,pomaga w zakupach, ugotuje, ale nic poza tym.
ma wyrzuty sumienia,ze nie dotykal brzucha, niie byl na usg, ale teraz nie robi nic,by to zmienic. dlugo staralismy sie o  to dzieccko, ale bylam bez wsparcia. teraz chcialby oddelegowac nas do  moich rodzicow, bo tam bedziemy mieli lepiej niz z nim. on chce zostac sam, bo sam sie musi pozbierac. a niedawno powiedzial mi,ze zanim mnie poznal, kaleczyl sie, bo byl samotny, nikt go nie chcial. i boje siw,ze nawet jak wyjade na troche, i maz sie nie pozbiera sam,bo do terapeuty nie chce isc,to boje sie ze sobie cos zrobi. nie potrafie  go zrozumiec!

na poczatku byla sielanka, kochajacy ideal,ale jak ja mialam problemy w pracy,to sie zaczely klotnie, nie docenialsm go...

potem starania o dziecko nas nie zblizyly, musialam przejsc operacje i bylam tak zafixowana na ciaze,ze nic do mnie nie docieralo i wtedy uslyszalam,ze on nie chce teraz dziecka,tak mnie to zabolalo,ze w zlosci wykrzyczalam, czy mam sobie szukac innego tatusia. oczywiscie bym tego nie zrobila,ale slowa wryly sie w pamiec, cos w nim peklo i to byl koniec. potem powiedzial mi na terapii malzenskiej,ze chodzilo o to ze nie kiedy jest miedzy nami tak zle. ale po moich slowach poczul si jak qwtedy gdy robil sobie krzywde, zamknal sie na mnie. poszlismy na terapie i w miedzyczasie zaszlam w ciaze.balam sie ze przez emocje ktore targaly mna na terapii strace ciaze. zamknelam sie na rzeczywistosc i ocknelam sie 2 tyg po porodzie, jaak moj maz schudl w 2 tyg. 20kg, bo myyslal ze po narodzinach dziecka sie cos zmienii, a tu nic, terapeutka mu nie pomogla i teraz chce rozstania,by sie pozbierac, nie chce tracic kontaktu ze mna i dzieckiem,ale twierdzi ze powinien byc sam,bo nie nadaje sie do zwiazku.a ja gbo kocham i boje sie o nigo i o dziecko, czy kiedys mi wybaczy, ze stracilam szanse na stworzenie domu z moich marzen?czy moge jakos do meza dotrzec?

wybaczcie,ze bez polskich znakow pisze, przez co gorzej czytac,ale pisze jedna reka,bo druga niemowle trzymam

Kobieto...
Słowa "będzie lepiej" są dla nas na razie puste.

Przyznam, ze wciąż myślę o Was.
Może to głupie, co ja myślę, ale wydaje mi się, że dopóki jesteście razem, szansa zawsze jest.
Tylko żebyś przynajmniej Ty mogła z niej skorzystać, naprawdę musisz ZAJĄĆ SIĘ SOBĄ.

A nie chodzi o to, co popularnie się mówi: fryzjer, kosmetyczka, wypady z przyjaciółkami.... Zająć się sobą = zająć się własna psychiką.
Nawet jeśli się nie uda odbudować związku, będziesz na tyle silna, żeby pokonać rozpacz.

Urlop mam - dwa dni , szalllllleństwo
Wyspałam się , zawiozłam córę do szkoły , wdepłam do fryzjera narzucić kolor , a potem wlazłam z powrotem do łóżka - boskie uczucie, takie leniuchowanie
Jutro mam terapeutę , więc poszwendam się po mieście trochę może - choć nie wiem, bo zimno ...
A w sobotę może zabiorę dziewczyny na kręgle - zobaczę jak się będę czuła i jak się będzie czuła młodsza gwiazda - obie niedomagamy , sezon na wirusy uważam za otwarty

W emocjach - jest mi lepiej. Dziś.
Tak przeanalizowałam cały dzień z ostatniego czasu  jeden po drugim - i jest nieźle . Wieczory są najtrudniejsze, ale staram się zajmować sobie czas i nie myśleć o tej całej sytuacji . Mijamy się z mężem , rzadko się widzimy. Mamy spory dom - jest to możliwe ... on na dole, ja u góry , za pozamykanymi drzwiami.

Zauważyłam, że ostatnio więcej czasu jest mi lepiej niż gorzej ... to chyba dobry znak

Wyspałam się ... wstałam skoro świt o 11.30 z przerwą na zawiezienie dziecka do szkoły
Teraz trza się ogarnąć i pomykać na terapię.

Pomysł mam - na solarium chyba sobie pójdę w przyszłym tygodniu ... blada jestem jak ściana , do tego ciepła i słonka mi brak , zawsze mi to poprawiało humor - takie kilkukrotne skorzystanie z tego przybytku radości. Nigdy nie strzaskałam się na czekoladkę, ale tak 5 sesji po 6 minut zawsze dobrze mi robi zimą i na humor , i na zatoki które aktualnie mi dokuczają
Teraz już mogę bezkarnie, szanowny nie będzie sapał że śmierdzę spalona kurą ... się nie przytula, to i czuć nie będzie

Widzę, ze czyta mój wątek sporo osób. I tak sobie myślę- dlaczego nie piszą?
Ten wątek zmienił się w taki mój blog - naprawdę bardzo pomogło mi to, że mogłam tu pisać i wyrzucać z siebie to wszystko.  Jestem wdzięczna za wszystkie rady które zostały tu napisane , i za te ciepłe słowa i za te kopniaki - wszystko bardzo cenne.
Dziękuję też czytającym - za to, że czytają te moje wypociny

Pisać będę dalej .
Mam nadzieję, że kiedyś będę mogła napisać tu : "ten rozdział uważam za zamknięty"

Ja zrozumiałam, że to już nie ma sensu.
Zrozumiałam, że ja już też nie chcę tego związku.
Nie cofniemy czasu, a nie potrafimy oddzielić kreską tego co było.
Ponadto nie zmienimy się oboje w takim  zakresie, w jakim byśmy chcieli widzieć partnera.

Zrozumiałam, że to koniec. Zakończyłam walkę , też z samą sobą , a skupiłam się na tym co jest i co będzie.
Planuję przyszłość, w której nie ma już miejsca dla mojego jeszcze męża. Oczywiście zawsze będzie gdzieś tam , jest mi bliski po 13 wspólnych latach - mamy też przecież dziecko , pewnie też będzie jakiś kontakt wspierający z obu stron.
Ale - my już nie chcemy być z sobą.
On dojrzał do tego dużo wcześniej niż ja. Ja potrzebowałam więcej czasu.

Nie ma sensu się szarpać skoro oboje wiemy , że już nie chcemy.

Zbieram się do rozmowy z nim . Ale nie po to, żeby próbować coś ugrać, tylko żeby uczciwie poinformować że ja już nie czekam, że ja też już nie chcę tego związku. Żeby zwrócić psychiczną wolność i jemu i też sobie.
Żeby wiedział, że już nic nie musi - też nie musi mi być wierny , może życie układać sobie na nowo.
Bo rozwód to tylko kwestia papierka , a tak naprawdę separacja u nas trwa już jakiś czas.
Teraz czekamy właściwie tylko na kupca na dom. Sprzedaż domu , kupno mieszkań , rozwód. Taka kolejność, bo tak łatwiej formalnie.

Moja wewnętrzna walka o to małżeństwo się skończyła.
Zaczęła się walka o siebie. Walka o zmianę myślenia, zachowania , praca nad ogarnięciem różnych dysfunkcyjnych mechanizmów które włączają się na "pstryk".

Też walka o to, żeby moja starsza córka (już w zasadzie dorosła) też poczuła się wolna, uwolniona od presji tego co musi . Też jest w trudnym momencie życia - ciałem tu, sercem już gdzieś indziej. Trudno jej.

Takie życie - każdy ma coś swojego.