czy warto mieć nadzieję

Rozumiem. Bo w moim przypadku było to samo. Mój mąż miał do mnie pretensje, że zachowałam się niestosownie wobec jego kochanki.
Zadziwia mnie ta powtarzalność zachowań... Mąż ciągle mnie poucza, że nie wszyscy są tacy sami, ale tutaj trudno oprzeć się generalizowaniu. Mechanizm wciąż jest ten sam. On uważa siebie za człowieka niepowtarzalnego, a robi dokładnie to samo, co tysiące przed nim i tysiące po nim.
Oczywiście nasze zachowanie - jak widać też - jest podobne.
Liczyłaś na zrozumienie, pisząc do niej?
Ja liczyłam na zwykłą, ludzką, kobiecą solidarność. Pomyliłam się. Nauczka na przyszłość - z kochankami się nie rozmawia.
A zachowanie męża w tej sytuacji? Wyjątkowo niegodne.
Rok temu, kiedy dowiedziałam się o tym romansie, dałam jej szansę. Uznałam, że wystarczy, że jedno małżeństwo zostało zniszczone. Niech chociaż przetrwa drugie. I tak jej powiedziałam... że daję szansę, ale kontakt z moim mężem ma się skończyć. Ponieważ tak się nie stało, a "rozmowy" nadal się rozwijały, dwa tygodnie temu napisałam do jej męża na nk. Zadzwonił do mnie i... bronił jej pazurami. "Tamto" sobie wyjaśnili, on wie, że teraz to tylko przyjaźń, więc o co mi w ogóle kaman?
Typ zachowania identyczny jak jej.
Musi mieć na niego ogromny wpływ. Tak jak na mojego męża.
Skwitowałam jego występ słowami, że wiem, co widziałam i mogę się tym z nim podzielić (mam dowody), a on niech wierzy, w co chce i jak chce.
Wcześniej było mi go szkoda, myślałam, że po prostu jest człowiekiem, który niczego nawet nie podejrzewa. Teraz wiem, że on po prostu nie chce wiedzieć, że najwyraźniej tak mu wygodnie.

A co mój mąż w tym wszystkim?

Ano poprosił mnie, żebym mu udostępniła swoje konto na nk, bo on chce napisać do jej męża, żeby go przeprosić za to, że wciągnął go w takie bagno.
Zbaraniałam.
Najzwyczajniej w świecie zatkało mnie.

Odpowiedziałam, że w bagno wciągnęła swojego męża ona sama, a nie mój mąż - to po pierwsze, a po drugie - dlaczego ona mnie nie przeprasza za bagno, które stworzyła mi razem z moim osobistym mężem.

I wtedy nastąpił kilkudniowy okres żalu za grzechy mojego męża. Tak jakby zrozumiał, że jednak nawalił. Potem jednak chyba pani mu wybaczyła, bo wszystko wróciło w stare ramy.

Dokładnie tak to wygląda. Poza tym tworzę sobie historyjki.
Kiedy mówię, że coś mnie boli, rani, on bagatelizuje sprawę, bo dla niego oznacza to wyrzuty sumienia, a tych przecież nikt nie lubi.

Brawo! Ubrałaś w słowa myśl, która krążyła mi po głowie, a nie umiałam jej nazwać. Tak, to nie jest kwestia posiadania racji. Ja również zrozumiałam swoje błędy, staram się naprawiać zło, które wyrządziłam nieświadomie. Ale chciałabym, żeby wiedział, żeby czuł, że rani mnie do żywego, kiedy przedkłada obcą babę nade mnie, kiedy inna staje się dla niego ważniejsza - i nie obchodzi mnie, czy w tym momencie ona jest kochanką, czy 'przyjaciółką" i kiedy nie interesują go moje odczucia.

Oczywiście, doświadczenia zmieniają człowieka, ale ja miałam na myśli coś innego. Nikt z  dnia na dzień nie staje się człowiekiem złym, jeśli całe życie był dobry. Każdy człowiek według mnie ma jakiś stały korpus - cechy stałe odpowiadające za to, kim jest. Wierzę, że mój mąż nadal jest dobrym człowiekiem i widzę, że czasem te jego cechy ujawniają się... tyle że już nie w stosunku do mnie. On dla niej jest teraz taki, jaki kiedyś był dla mnie. Dlatego mówię, że to relacja się zmienia, a nie człowiek w swojej zasadniczej formie.

Swego czasu dużo rozmawiałam z bardzo mądrą osobą o rozległej wiedzy psychologicznej. Trochę tej wiedzy uszczknęłam. Zastanawiałaś się kiedyś nad tym, jakie dziedzictwo nosicie w sobie ty i Twój mąż? Z jakich rodzin pochodzicie?

W podpisie mam adres swojego bloga, w którym opisuję całą drogę, jaką przeszłam od dnia A do dnia B, czyli do dziś.
Nie twierdzę, że jest to źródło mądrości, ale może z tego, co mówili w swoim czasie do mnie inni, da się coś uszczknąć dla siebie.

Chyba tam o tym jeszcze nie pisałam, ale moja ppsych powiedziała, że kluczem do... poznania siebie i pokochania siebie na tak trudnej drodze jest zrozumienie drugiego człowieka. Zrozumienie, że ktoś inny też ma prawo do bólu, a przede wszystkim do pomyłek.
Wiem, że to jest cholernie trudne, bo codziennie próbuję zrozumieć. Ale staram się nie obrzucać mojego męża błotem. Wiem, że jest dda, że pochodzi z generalnie  bardzo trudnej rodziny po przejściach. I rozumiem, dlaczego postępuje tak czy tak. Nie, nie tłumaczę go, bo wiem również, że gdyby miał w sobie wystarczającą ilość odwagi (tak - właśnie odwagi), to przestałby odrzucać wiedzę o sobie, którą gdzieś tam pewnie podejrzewa, ale odpycha z całej siły od siebie. Gdyby był odważny, by stawić czoła problemom, zamiast przed nimi uciekać, po prostu byłby jak mąż Endaluzji....

Ale nie jest odważny.

Wybrał wyjście najłatwiejsze - ucieczkę. Najwygodniejsze.
A to nie jest już kwestią dziedzictwa, tylko po prostu charakteru.

Więc ten mój mąż słaby jest.

I choć opowiada teraz o swojej sile, otwartości, że tak właśnie go sytuacja między nami zmieniła - w sumie szczyci się chyba tym, to jednak ja widzę w nim zagubionego chłopca, który myśli, że jak będzie wystarczająco chamski, to świat będzie stał przed nim otworem.

Ale tu pojawia się kolejny problem. Tym razem ze mną. Bo kiedy myślę o nim w ten sposób, mam wrażenie, że znowu zaczynam matkować. A tego nie chcę. bo dość już matkowałam.

To, nad czym wciąż pracuję, to zrozumienie, że mój mąż jest dorosłym człowiekiem.
Cholernie trudne:)

Zadanie na dziś: Co straciłam, po czym płaczę.... co mi dał z siebie dobrego w ciągu tych 13 lat ...
- miłość
- ciepło
- zaufanie
- łagodność
- był obok
- mogłam się przytulić
- mogłam poprosić o pomoc
- wyrozumiałość
- był mój
- był najbliższą mi osobą

Jest po czym płakać.
Tak, był bardzo ważny . Najważniejszy . Choć nie potrafiłam mu tego pokazać.
Tak jak on nie potrafił mi pokazać jak ja ważna dla niego byłam.
Tak, był  najważniejszym mężczyzną w moim życiu.

Nika tylko ty sama musisz tego chcieć, jak na razie boisz się ( w moim odczuciu ) nawet zmienić wyrko do spania, by nie było cb obok niego.Nie pisze tu złośliwie, ale może to byłby mały krok naprzód, może jemu zapaliłoby się w końcu czerwone światło.
Kobietko, Bellatrix, czy wasi mężowie spotkali się z tymi dziewczynami w realu?Czy są to ich wyimaginowane wyobrażenia?Dziewczyny wspieram was z całego serca w waszej walce o każdy lepszy dzień.
Na dzień dzisiejszy mam męża, córkę, mnóstwo niedokończonych spraw za nami, niedomówień, obopólne słowa kocham cię i tylko tyle.Obecnie mój mąż jest w delegacji, pierwszej od bd dawna i choć wiem, że teraz jest wszystko w porządku, tak na przyszłość boję się, co będzie.
Miłej nocki dla was.

U mnie też ta szarpanina trwa kilka miesięcy .
Ale decyzja o rozstaniu zapadła kilka tygodni temu.
Pewnie u mnie to jeszcze za świeże wszystko. Na razie jest masakra.
Jestem strzępkiem nerwów, miotam się, mam huśtawki nastrojów.
Współczuję Ci.

Ja zmieniłam pokój , nie wzruszyło, nie zrobiło wrażenia. Ale właściwie zrobiłam to dla siebie , żeby było mi łatwiej uporać się z emocjami , mając go koło siebie w nocy czułam jakby jeszcze był mój, jakby była nadzieja, a przecież nie dał mi jej.
Ale czasem zdarza mi się iść do sypialni spać , zabrać trochę ciepła. Wczoraj poszłam .
O coś zapytałam , i usłyszałam "nie wiem czy cię jeszcze kocham , ale to już i tak nie ma znaczenia".
Po tych słowach wzięłam swojego jaśka i wyszłam .
Zdałam sobie sprawę, że chodząc tam - sprawiałam że traktował mnie jak rzecz. Przyszła to przyszła, wypada przytulić, może jakiś seksik?
A ja wczoraj zdałam sobie sprawę, że postępując tak miałam nadzieję, że jeszcze coś się w nim obudzi - teraz czuję się jak zero, znowu żebrałam  o miłość której mi nie da bo mnie nie kocha.
Nie kocha .... traktuje jak współlokatora po prostu , czysta chłodna uprzejmość. Niczego więcej nie da się tu dopatrzyć.
Musze się z tym pogodzić , z tym że go straciłam - raz na zawsze pogodzić.
Tylko jak to zrobić

Jeśli zależy - może tak . Jeśli nie zależy , jeśli skreślił już ten związek - niekoniecznie.

Do spotkania w realu nie doszło, bo odkryłam ich kilka dni przed umówionym spotkaniem.
Mają siebie w znajomych na wszystkich portalach - wiedzą jak wyglądają , spędzają z sobą kilka godzin dziennie grając w tą samą grę , rozmawiając przez komunikatory i pisząc. Słowa , które wtedy przeczytałam (a była to tylko jedna rozmowa) utkwiły mi w głowie i będą tam do końca życia , bo ja takich nigdy nie usłyszałam.
Czasem mam wrażenie, że on mnie nigdy nie kochał - że traktował mnie jak coś oczywistego, co jest po prostu .
Myślę , że nawet gdyby nie mój przyjaciel i jego Monia - i tak by przyszedł moment kiedy wszystko by klękło.

Jeszcze długo nie nadejdą te dobre .... może kiedyś.

Ale masz to : "kocham cię" - skoro kocha , to będzie walczył. Zależy mu , chce naprawiać. To najważniejsze.
Trzymam kciuki , zaplatam wszystkie przeszczepy żeby Wam się udało.
Warto ratować coś - ale tylko wtedy gdy oboje chcą.

Nie ma sensu walka tylko jednej osoby o związek.
Wtedy pozostaje jak u mnie - walka o siebie. Zobaczymy za miesiące/lata - czy wygrana czy przegrana.

Przykre, ale prawdziwe niestety. Tak jak u mnie.

To nie jest przykre, to czyste cierpienie . Znam każdą emocję która Ci towarzyszy

Mój przeliczył, a właściwie ja przeliczyłam już wcześniej (o głupia) kiedy gryzł się kilka miesięcy wstecz jak wybrnąć z tej sytuacji. Sprzedamy dom , kupimy dwa mieszkania. Ma lepszych samochód, lepszą wypłatę. Jemu to wystarczy.

Ja też się staram dojść z sobą do ładu - nie udaje się na razie

Czułam to wcześniej , już wcześniej mówił że dla niego sex , łóżko nie łączy się z życiem i z tym co na codzień.
Ale dopiero wczoraj swoimi słowami mi uświadomił mi , jak mało dla niego znaczę.
Strasznie mi się zrobiło przykro - płakałam w poduszkę sporo czasu zanim zasnęłam.

Będzie mnie kusiło- przecież odwzajemniał przytulanie, przecież też lubi kiedy leżę obok, potrzebuje ciepła. Ale widać dla niego to tylko fizyczne.
Dla mnie bardzo emocjonalne. Za bardzo emocjonalne.
Poczucie straty które czuję wtedy - jest nie do zniesienia.
Zaś siedzę i ryczę .... boszszszzzz, skąd w człowieku tyle łez

Nika76, opacznie interpretujesz zachowanie.

Miłości nie można zabić inaczej jak razem z sobą. Jeśli jest. Gdy Mężczyzna nie odchodzi i jest, to nie ważne co mówi. Jest i to najlepiej określa jego uczucia. Mówi, że nie kocha, aby przyspieszyć rozpad, bo stan napięcia jest gorszy, niż koniec. Dlatego na polu bitwy ciężko ranni proszą o zostawienie granatu.

Nie wszystko przeczytałem, ale sen koszmarny rozumiem jako znak ze sfery nieświadomej. Dążysz do sprzedania domu, znaku i symbolu przeszłości. Psycholożka jest zaniepokojona, bo czuje, że jesteś dokładnie jak Twój login na tym forum.

Zrobisz sobie krzywdę. Od początku tak to widziałem. Konsekwencja daje zbawienne wyniki, gdy podejmujemy słuszną decyzję, a słuszność decyzji rozpoznajemy według zgodności z sobą. Po Twoich wpisać widzę, a świadczą o tym rozterki, że nie masz zgodności, więc nie może być słusznej decyzji, a - co za tym idzie - nie masz motywacji do bycia konsekwentną.

Dokładam Ci pewnie rozterek, może to jednak ma jakiś ukryty sens...

Nie wiem - wszyscy faceci tak mają? To normalne?
Może wypowie się jakiś mężczyzna, bo nie wiem czy warto w ogóle kiedyś szukać kolejnego, dla którego może będę tylko przedmiotem, czymś co jest obok i można po to sięgnąć kiedy ma się ochotę

Kobiety mają inaczej - żeby iść do łóżka z kimś, muszą być emocje - i na pewno nie jest to tylko pożądanie.

Lodowato uprzejmy - bym rzekła.

No tak , mój mi chociaż nie grozi.
Ale szlag mnie trafia, kiedy ja przeżywam to nasze rozstanie, płacze, emocje są skrajne jak na ostrzu noża - a on cisza , spokój , chłodna uprzejmość. Naprawdę nie kocha, chce się jak najszybciej uwolnić.

Logika i rozsądek podpowiadają, Nika żeby pogodzić się z końcem związku , że tutaj już nic z tego nie będzie. Serce nie chce słuchać. Ten dysonans jest strasznie męczący , wysysa siły , jakąkolwiek radość czy choćby chęć do czegokolwiek . Wpędza w depresję.
Dlatego wiem, że powinnyśmy wziąć teraz się za swoje życie - bez nich. Oni wybrali.
Czy będą żałować? czas pokaże....
A czy my będziemy żałować? też czas pokaże....
Jak to mówią "Ani ze mnie Matka Teresa żeby wybaczać, ani nie mam Alzheimera żeby zapomnieć" - ale może jeśli zaczniemy żyć bez nich , nauczymy się swojej wartości to w końcu wybaczymy i zapomnimy - znajdziemy szczęście w ten albo inny sposób. Każdy szczęście definiuje inaczej- każdemu coś innego potrzebne jest do szczęścia.

A może być i tak, że zatęsknią za nami kiedyś - powiedzą sobie w duszy "co ty zrobiłeś? straciłeś taką kobietę: zaradną, ładną, z sexi ciałem, inteligentną, niezależna, ciekawą" .... a my już po prostu będziemy wtedy szczęśliwe bez nich , nie będziemy ich potrzebować... a może wręcz przeciwnie - nasze drogi kiedyś znowu się zetkną? Kto to wie...

Nie wiadomo co przyniesie przyszłość...
Teraz płaczemy, cierpimy bardzo .... bardziej się nie da - przecież to strata ukochanej osoby , równoważona ze śmiercią.... ale kiedyś mam nadzieję, że i dla nas zaświeci słońce w ten albo inny sposób.

Jedyne co mi się nasuwa teraz , co mi podsuwa mózg (choć serce się z tym jeszcze nie zgadza) - to : bądźmy kobietami niezależnymi, godnymi, ciekawymi, interesującymi, sprawiającymi sobie radość , cieszącymi się życiem.
Bo przecież nie wszystko skończone - skończył się pewien etap w moim życiu - nie da się zmusić kogoś do miłości tym bardziej kiedy nosi się w sobie tak duże brzemię winy za to co się stało .... ale każdy zakończony etap jest początkiem czegoś nowego.
Mogę płakać przez jeszcze kilka miesięcy aż sprzedamy dom mając nadzieję na jakiś ochłap miłości od mojego męża i że w końcu się obudzi i pokocha z powrotem (co sie pewnie nie zdarzy bo mnie za wszystko wini i nie chce dostrzec nic więcej) ... albo zacząć ten nowy etap już teraz przygotowując się do przyszłości bez niego.
Znajdując sobie nowe zainteresowania i znajomych , czytając książki, nie umartwiając się, robiąc sobie drobne przyjemności. Nauczyć się zaopiekować się sobą, cieszyć się z tego co mi zostało.
Przecież nie jestem głupia, ani mało urodziwa. Jestem zaradna, wszystko potrafię sobie załatwić, pracuję i uczę się.
Jeszcze się podobam - wczoraj byłam w jednym mieście -  ja 38-latka - łaziłam po rynku robiąc zakupy - sama z dumnie podniesioną głową z amarantowymi pasemkami , wypiętym cycem w rozmiarze 75F i wyprostowanym 58-kilowym ciałem  ( jak to mnie uczono w książce "pokochać siebie" ) - i dwóch na oko 30-latków zagwizdało jak mnie zobaczyli, że się zbliżam po czym usłyszałam "wiosna się chyba zbliża, bo fajne dziewczyny wychodzą z domów"
Nawet nie masz pojęcia jak mnie to dowartościowało , jakbym mogła to bym ich wyściskała - ale tylko sie odwróciłam i powiedziałam "dziękuję" , uśmiechnęłam się i poszłam ... szczęśliwa. Taka mała rzecz , a cieszy.

Kiedy ja  od swojego męża usłyszałam, że ślicznie dziś wyglądam albo że ślicznie sie uśmiecham? Albo, że mam ładne oczy? Albo , że sprawia mu przyjemność patrzenie na mnie kiedy się z czegoś cieszę?
Hmmmm.... pomyślmy - nie pamiętam,  więc albo tak dawno temu albo wcale.
Tak się powinno traktować kobietę?
Cholera, przecież zasługuję na coś jeszcze w tym życiu.
Tak czy nie?

Lodowata uprzejmość, dobrze to określiłaś.
Siedzimy na laptopach, każdy przy swoim, w jednym pokoju. On nie rozmawia, ja się też nie próbuję. Okropne to jest, ale po ostatnim- daj mi spokój, nie chce mi się z tobą gadać, pierwsza nie rozpocznę rozmowy. Dość się już poniżyłam.
Do miłości nikogo się nie zmusi, ale mi cały czas serce podpowiada co innego niż rozum. Nie mam zgodności ze sobą, robię co innego niż bym chciała.
Staram się dążyć do niezależności. Tylko, że wszystko, co robię jest na siłę. Nic mi się nie chce, a przyszłość mnie przeraża.
Wszystko runęło. Mam dwie córeczki, młodsza ma 4 latka i wiem, że muszę dla nich mieć siłę.
Jeżeli chodzi o wygląd, to coś w tym jest, że my kobiety w takich sytuacjach wyglądamy korzystniej niż wcześniej.
Ja zawsze dbałam o siebie, ale teraz schudłam, ściełam włosy- zawsze miałam długie i też zauważyłam, że faceci wodzą za mną wzrokiem.
Wiem, że jestem atrakcyjna, ale to marna pociecha w tej chwili. Ostatnio zapisałam się na zumbę, polecam, jak wrócisz nie będziesz miała siły płakać i endorfinki podniesiesz.

Czytałam, że się uczysz, jak dajesz sobie radę, aby sie skupić. Przede mną kurs od kwietnia i zastanawiam się czy uda mi się odciągnąć mysli od tego wszystkiego.

Też nie jadłam, ale u mnie chyba zaczęły działać leki, więc teraz jest lepiej.

Mam podobne zdanie .
Ale nie chcą się niczego dowiedzieć, a to co do nich dociera albo to co staramy się im powiedzieć - to według mojego męża na przykład babski bełkot.

Też mam podobnie - nikt nie ma pojęcia jak się boję, że kiedyś zwiążę się z nieodpowiednim mężczyzną. Jestem DDA , często nieświadomie poddaję się mechanizmom , powielam błędy.

Ja też .
Ale wiem, ze ucieczka od czucia nic mi nie da, albo da na krótką metę.
Muszę to przeżyć ze wszystkim co ta sytuacja z sobą niesie.
Pogodzić się z sobą,  z tym jak się czuję .... z nieodwracalnością decyzji , z tym całym bólem, cierpieniem, żalem, złością.
Muszę to przerobić, a czas zabliźni ... kiedyś.

My nigdy nie mieliśmy domu otwartego na znajomych , ci co byli - wykruszyli się - niezadbane umiera.
Ale brakowało mi ludzi , dlatego właśnie mam takie zaprzyjaźnione forum skąd mam znajomych , spotykamy sie kilka razy w roku na zlotach po całej Polsce , piszemy on line, czasem do siebie dzwonimy - kilkadziesiąt zupełnie różnych osobowości. To mi wystarczało , potrzebowałam i potrzebuje ludzi . Mąż jest domatorem , najlepiej się czuje siedząc na zadku. Nie wychodziliśmy nigdy nigdzie razem , tylko w dwójkę.

Tak jak i u mnie - każde przy swoim kompie .
Cokolwiek bym robiła i cokolwiek robiłam w ciągu ostatnich 3 miesięcy - i tak zawsze lądował przy swoim kompie wieczorem.
Skoro on siadał , ja też odpuszczałam i szłam do swojego.

Od roku przeżywam to, o czym mówisz. Dopóki on tu jest, nie uporam się z problemem. Jak można wyleczyć się z czegoś, co wciąż tkwi przed oczami?
Prawdziwą terapie i żałobę po związku według mnie można zacząć, kiedy ten związek się skończy. Tak, jak jest teraz, mimo tego, że jest baaaardzo źle, wciąż budzi nadzieję, a dopóki ta nadzieja będzie, nie ma żałoby.

Dzisiaj mąż miał się wyprowadzić. Już przełożył do poniedziałku. Zrozumiałabym, gdyby cokolwiek chciał w naszej relacji zmienić. Ale nie chce.
Tkwi, bo mu wygodnie? Po co? Tak się żyć nie da.

Dziś zobaczyłam, że jest żałosny.
A chyba nie chcę tego widzieć.

Animusa trza zapytać .... może się jeszcze pokaże i stwierdzi co autor miał na myśli

Brakuje mi Ciebie , KGB - Twojego trzeźwego spojrzenia na sprawę, kopa w cztery litery żeby sie podnieść z tego marazmu...
Może mnie ktoś kopnąć i napisać, ze świat jest piękny a złe minie?

Tak jak i ja. Jeszcze kilka miesięcy szarpaniny z domem .... mam nadzieję, że jednak uda się sprzedać szybciej.
Mąż wczoraj uświadomił mi bardzo czytelnie, że nie chce ze mną być i cokolwiek bym robiła - nic to nie zmieni.

Stwierdził , że traktowałam i traktuję go jak idiotę który nic nie wie i nic nie widzi.
Niestety mąż jest typem człowieka, któremu nie da się przegadać. Jego sposób patrzenia na różne rzeczy jest według niego jedyny i prawdziwy.
Nie mam go za idiotę. Jest w błędzie. Mogę mu przypisać wiele wad: zawzięty, nieczuły, uparty, niechętny do zmian, zamknięty... ale na pewno nie jest idiotą. Zresztą wiele razy podkreślałam, ze jest inteligentnym człowiekiem.
To, że on tak to widzi , że tak go traktowałam to jest jego punkt widzenia - jedyny i prawdziwy przecież, tak?
Uważa, że go oszukuję  (pale papierosy , on nie pochwala, czasem zdarzy mi się uszczknąć coś z budżetu domowego na fajki albo kosmetyk nie mówiąc mu o tym , ale on przecież piwo też kupuje za kasę wspólną).
Uważa, ze kombinuję - bo odkładam sobie kasę z budżetu domowego. Nie - odkładam sobie kasę po stówce czy dwie w miesiącu kiedy to mój tato włoży mi do kieszeni z hasłem "kup sobie spodnie, bo te ci wiszą , albo coś fajnego". Odkładam sobie i nie wydaję tej kasy już na fajki , bo wiem że jak sie podzielimy już tym co mamy to jedno zabierze pralkę, drugie lodówkę. Coś będę musiała kupić. Jego stać będzie na kupienie sobie na raty - będzie miał ponad 2000 na rękę tylko dla siebie , ja będę miała 2000 (już z alimentami) na siebie i na dziecko. Będę za to musiała utrzymać mieszkanie, siebie, córkę, psa, kota i samochód. Moi rodzice jeszcze tylko kilka miesięcy mogą mnie wspomóc jakąkolwiek pomocą, bo potem tato idzie na emeryturę.
Dlatego sobie odkładam , żeby sobie poradzić kiedy nadejdzie taka konieczność . To nie są jakieś duże pieniądze, ale na tą pralkę czy lodówkę sobie może uzbieram. Dlatego nie włączam tej kasy do budżetu domowego, tylko otrzymane do ręki nie rozpierniczam od kilku miesięcy na ciuchy tylko sobie odkładam - no, sorry - ostatnio kupiłam sobie spodnie i bluzke, bo faktycznie wszystko na mnie wisi, tak schudłam.
Czy to tak trudno zrozumieć?
Kuźwa, czy ja coś złego robię?
Może mi ktoś powie tak z boku, obiektywnie - bo może faktycznie nie widzę swojego błędu.
Czy takie myślenie "wprzód" i zabezpieczenie przyszłości to oszustwo?
A na kogo mam liczyć teraz jak nie na siebie?
On uważa, że rodzice mi pomogą - pewnie coś tam pomogą , ale nie mogę wyciągać ręki do nich - przyjmę ile pomogą, ale nie wiem ile będą mogli mi dać . Pewnie niewiele, bo tato ostatnio mówił, że powinnam myśleć tak, żeby mi wystarczyło na mieszkanie- że jeśli zostanie na ten cel mniej kasy niż się spodziewaliśmy to mąż powinien kupić tańsze mieszkanie , a ja droższe bo jestem z dzieckiem. I powinnam to wyegzekwować - więc widzę z tego, że do mieszkania raczej nie dołożą, może ewentualnie do remontu coś dadzą.
Nie wiem na czym stoję, nie wiem co mnie czeka , będę w znacznie gorszej sytuacji niż on - i on sie dziwi, że ja kasę odkładam.
No kuźwa - a da mi ?

Nie ma zaufania , wszędzie widzi że go oszukuję, kręcę, widząc cokolwiek czego nie rozumie - nie zapyta tylko snuje w głowie opowieści z krypty. Tak właśnie jest od zawsze - brak komunikacji , postawy życzeniowe , domysły ... a od roku dodatkowo w spojrzeniu na siebie wzajemnie  od razu włącza się zła wola drugiej strony.

Jest ciężko, bo jak ta żyć obok siebie - nawet nie będąc razem już , tylko mieszkając.
Ciężko mi z tym, że nie wierzy w ani jedno moje słowo , uważa że jestem typem krętacza, posądza mnie o oszustwa i złą wolę.

Jestem osobą operatywną - nauczyłam sie  radzić sobie sama w wielu dziedzinach , chyba najbardziej go boli to, że wie że ja wiele rzeczy potrafię sobie zorganizować, bez jego udziału i wiedzy - tak jak wtedy ten romans. I posądza , że robię teraz niewiadomoco za jego plecami.
Tylko ze cokolwiek teraz ja robię , odkładając na przykład ofiarowane przez rodziców pieniądze - robię dla siebie i dla dziecka. A nie po to, żeby jechać sobie na Majorkę. I jest tego raptem stówka, dwie w miesiącu a nie tysiak .

Przygnębiające

Mnie też jest lżej jak piszę .... tak naprawdę nie mam z kim pogadać - koleżanki w pracy wolę nie gnębić, ma swoje problemy. Czasem coś zapyta jak przychodzę po przepłakanej nocy , wie że się rozstaję z mężem- ale w sumie wolę nie zarażać zdołowaniem.

Współczuję Ci tego co przeżywasz.
Po prostu wiem co czujesz , tylko tyle mogę napisać . Współczuję.

Taki typ - nie poradzisz.
Ja mam sobie według jeszcze męża szukać księcia z bajki który będzie za mną ganiał
Nie zamierzam sobie szukać , może kiedyś ktoś po prostu sam mnie zauważy i  pokaże że można czuć się kobietą kochaną i docenianą w związku , zaopiekowaną i dopieszczoną.
Tak sobie myślę , że fajnie byłoby mieć kogoś, kto będzie otwarty, ciekawy , będzie miał jakieś zainteresowania które mi się spodobają, który kiedy mnie leń ogarnie powie "chodź kobieto, rusz doope , szkoda życia - jedziemy na koncert albo w góry".
Fajnie by było mieć takiego kogoś

A jeśli nie , to trudno , będę sama.
Może nauczę się być sama z sobą i moimi dziewczynami i wtedy to ja będę mówić do nich "ruszamy doopy , pakujemy się i jedziemy na weekend w góry do schroniska" - kasa niewielka, spacery można uskuteczniać a przygoda jednak jest
Bo szkoda życia na siedzenie

Bellatrix - może w ten sposób pomyśl . Gdzieś tam jest ktoś , dla kogoś będziesz jeszcze ważna. Jest gdzieś i kiedyś go spotkasz .

Edit:
Bo tak sobie jeszcze myślę w nawiązaniu do tego powyższego - tak na logikę biorąc, na chłopski rozum .
Żeby być ciekawym dla siebie nawzajem , mieć o czym rozmawiać, dyskutować, wymieniać się poglądami i doświadczeniami, opiniami, emocjami - to trzeba coś razem przeżywać, robić.
Mąż miał rację: ileż można na siebie patrzeć?
Miał rację - bo z samego siedzenia i patrzenia nic nie wynika.
Coś trzeba robić - rozwijać się, żeby być interesującym dla siebie samego i dla swojego partnera.
Wtedy i jest o czym rozmawiać, i jest co razem przeżywać (a nie tylko wspólne wakacje raz w roku) ... i jest bliskość , zainteresowanie.

To co mi dał jest bezcenne - ciepło, miłość, bezpieczeństwo.
Bardzo mi będzie tego brakować . Najbardziej ze wszystkiego.
Ale wygląda na to, że  nasze oczekiwania co do życia  się rozbiegły .
On - stary człowiek w młodym ciele , domator, zamknięty , bezemocjonalny.
Ja - przeciwieństwo. Coś jeszcze chce zobaczyć, przeżyć, poznawać coś nowego.

Słowo "żyć" dla każdego z nas oznacza coś innego.

Wiem, o czym piszesz. Przez rok nie krytykowałam, starałam się wzmacniać.
Teraz też tego nie robię... na ogół.
Rozumiem sens takiego zachowania, o ile chcę, żeby mąż został ze mną za wszelką cenę.

W tym wszystkim jednak brakuje mi empatii wobec samej siebie. Ja już nie chcę być z mężem bez względu na nic. Nadal chcę z nim być. Bardzo.
Ale chcę, żeby zrozumiał, co mi zrobił i jak ja się z tym czuję, żeby następnym razem zastanowił się, czy nikogo nie krzywdzi swoim zachowaniem, żeby nie było następnego razu, żeby umiał i chciał w inny sposób rozwiązywać nasze problemy.

Co mi da pozytywne wzmacnianie? Być może człowiek dojrzały doceni, ale nasi mężowie w tej sytuacji nie wykazują się dojrzałością (bo przecież by nie zdradzali). Mężczyzna taki jak mój na tę chwilę wysnuje jeden wniosek: jestem ok, czego ona się czepia.
A przecież nie o to chodzi.
bet, ja nie neguję Twojej postawy. Ja Cię doskonale rozumiem, ale Ciebie i Twojego męża, prócz Was samych łączy masa innych spraw z dziećmi włącznie, mnie i mojego męża oprócz prawdziwego, szczerego uczucia nie może łączyć nic innego. Ja nie chcę namiastki.
Myślałam, że dam radę z namiastką.
Nie dałam.

Owszem, to jest niefajne. Ale jakie inne wyjście widzisz? Być może na miejscu kobiety jeszcze bym się zastanowiła, jeszcze próbowałabym. Mają przecież przed sobą jeszcze kilka wspólnych miesięcy, dlaczego tego czasu nie próbować wykorzystać na naprawianie relacji? Notabene właśnie to mnie dobijało najbardziej w moim związku... spędziliśmy bezproduktywny rok, zmarnowaliśmy szmat czasu, bo mój mąż jak mantrę powtarzał, że to się nie uda, że JA się nie zmienię i w najlepsze konwersował z przyjaciółką.
U mnie mąż się wyprowadza jutro. Tak mówi. I wierzę, że tak się stanie. Mam zostać z niczym? Bez środków do życia?

Jeszcze uzupełnię wpis , po namyśle - właściwie masz rację, Bet z tym osobnym życiem.
Od kilku tygodni tak jest że żyjemy każde w swoim pokoju - właściwie jak współlokatora mnie traktuje , ja jego chyba też. Chronimy każde swoją psychikę już na tym etapie.
To nie jest tak, że ja nie chcę być z nim i budować od nowa . To on nie chce. Nie chce być z osobą , która zrobiła mu to wszystko.
Pytanie kolejne - czy ja chcę być z osobą która świadomie nie licząc się z moimi uczuciami na granicy obłędu zafundowała mi horror pt "Dramatyczne wieczory z Monią "?

Ale ponieważ jestem otwarta na wszelkie rady , wpisy , słowa - bo chcę zrozumieć jak najwięcej i podnieść się z tego , wyciągnąć wnioski na przyszłość - to mam pytanie do czytających .
Co zrobilibyście w sytuacji już po odkryciu Moni i jego słowach , ze ją kocha i jest dla niego ważna ? Kiedy zapada  decyzja jeszcze jednej szansy a mąż co wieczór zasiada do swojej internetowej miłości zdając sobie sprawę z moich uczuć i nie licząc się z nimi , kiedy jest zamknięty na mnie?
I kolejne - co zrobilibyście na moim miejscu żeby ratować wtedy? Jak? Co zrobiłam źle? Jakie pomyłki? Co powinnam była wtedy zrobić oprócz tego co zrobiłam? Jak się zachowywać?
Bo nadal nie widzę tego co mogłam zrobić kiedy on już wtedy nie chciał.

Masz rację - mam w sobie dużo złości. Za dużo.
Powinnam być zła przede wszystkim na siebie , bo to ja spieprzyłam sprawę.
Prawda jest taka, że kocham męża nadal i nie radzę sobie z emocjami.
Trudno mi przyjąć słowa "nie chce z tobą być" kiedy okazuje mi uprzejmość , jest pomocny i w nocy jest w stanie się do mnie przytulić.
W ogóle trudno mi przyjąć , że nie chce być ze mną - mówi, że nie wie czy kocha - ale nie jestem mu zupełnie obojętna.
Ciężko tak - bo wiem, że moglibyśmy być z sobą jeszcze i dla siebie. Tylko otworzyć się na siebie - tylko tyle i aż tyle.
Miał wobec mnie oczekiwania o których mi nie mówił- nie spełniłam ich kiedy zawaliłam i wycofał się. Dotarło do mnie.
Ja też miałam wobec niego oczekiwania o których nie mówiłam.
Nie jesteśmy jasnowidzami.

Wiem, że najlepsze co mogę zrobić teraz to zachować resztkę godności i pozwolić mu odejść.
Jest mi bardzo ciężko z tym, bo wiem że wtedy go po prostu stracę już całkiem.
Właściwie już straciłam - ale dopóki mieszkamy razem, dopóki dom nie sprzedany mam gdzieś resztki nadziei.
On nie daje mi nadziei - bardzo ciężko mi to przyjąć.
Nie potrafię uwierzyć, ze obudzę sie któregoś dnia w  obcym mieszkaniu , które będzie moim nowym a obok mnie nie będzie jego.

Co mam zrobić? jak poradzić sobie z tą sytuacją  kiedy w sercu nie potrafię dać mu odejść?

A gdybyś zrozumiała, że Twój mąż jest człowiekiem, który podejmuje decyzje w swej sprawie? Że nie masz mu na co pozwalać? Że, jeśli odejdzie, to dlatego, że podjął taką decyzję albo, jeśli zostanie, to też będzie to jego decyzja?
Dlaczego nie chcesz zrozumieć, że ma on swoją wolę?

Moja terapeutka mówi, że nie muszę się z niczym pogodzić, mam to przyjąć. Przyjąć to jak pogodę, którą mamy dzisiaj za oknem.
Nie wiem jak tego dokonać, nie jestem chyba na tym etapie w tej chwili.
Zastanawiam się czy wszystkie kobiety przeżywają podobnie rozpad małżeństwa. Mam ciągle takie odczucia, że ja jestem wyjątkiem, że inna osoba na moim miejscu nie przeżywała tak mocno tego wszystkiego.

Ja jestem dda tak samo jak Ty, więc może przeżywamy wszystko inaczej.

Co jest trudnego w stwierdzeniu, że nie jest się osobą wszechmocną?

Co jest trudnego w stwierdzeniu, że nie ma się władzy nad wszystkim i wszystkimi?

Co jest trudnego w stwierdzeniu, że jest się aż/tylko człowiekiem?

Wiem od pierwszych Twych postów, że nie dopuszczasz do siebie rzeczywistości. Że zbudowałaś i umacniałaś w sobie przekonanie, że możesz wszystko, że robiłaś to i robisz to nadal z lęku.

To, co dalej Cię gubi, to Twoje myślenie, że coś musisz, że coś powinnaś. Tymczasem, nic nie musisz, nic nie powinnaś.
Są osoby, które do końca swoich dni żyją w stworzonym przez siebie świecie nakazów, zakazów, powinności. Są osoby, które są wolnymi ludźmi, sami podejmującymi decyzje o swoim życiu. Są też takie, które żyjąc przez lata według pierwszego wzoru, rezygnują z niego, stając się osobami samosterownymi.

kobieto w rozterkach,
na moje posty odpowiadasz stwierdzeniem, że "kiedyś było gorzej". Takie zdanie odbieram jako obronę, a przecież ani nie neguję Twej przeszłości, ani nie atakuję Ciebie. Napisałam to, co sądzę o teraźniejszym Twym zachowaniu i myśleniu.

I zaskoczę Cię. Nie napiszę ani słowa o tym, co musisz, co powinnaś, co masz zrobić. Tych dwóch pierwszych sformułowań, wyrzuciwszy je ze swojego słownika, od dawna nie używam. Tego ostatniego też nie napiszę. Dlaczego? Przeczytaj zdania z mej sygnatury.

Zrozumiałam, że mam dać sobie wolność, bo on i tak zrobi co zechce bez względu na to czego ja chcę.
Że mam odpuścić, zrezygnować z walki o niego bo i tak nic nie wywalczę.
Że mam się poddać.

czyli zacząć żyć własnym życiem .... tak, po prostu ...
zapomnieć:
- że mam męża ,
- że go tracę,
- udawać przed sobą i wszystkimi  że jestem z  życia zadowolona chociaż mi się małżeństwo sypie, a właściwie już posypało, i w wieku 38 lat zostaję sama z dzieckiem,
- udawać przed sobą że ten facet co ze mną mieszka to w ogóle - kim dla mnie jest i co robi w mojej kuchni?
- zająć się sobą i mieć wszystko w doopie

i to według Was pomoże mi odzyskać męża, czy w ogóle już go skreśliłyście i ma to powyższe  na celu tylko ratowanie mojej psychiki?
bo nie kumam ....

Wiem, że nikt nie ma instrukcji obsługi małżeństwa , bo gdyby taka była to nie byłoby rozwodów, ale zawsze mi się wydawało że to właśnie pokazywanie jak bardzo zależy jednemu na drugim jest kluczem do sukcesu , a nie olanie i profesjonalne zajęcie się własnym egoizmem.
Ale z drugiej strony skoro on już podjął decyzję i nie chce  - to nic po mnie w tym związku , a raczej braku związku.

Sorki za jad i sarkazm , ale to chyba resztki jakiejś cholernej życzeniowej nadziei przeze mnie jeszcze przemawiają . Cały czas mam nadzieję, ze ktoś tu wpadnie i punkt po punkcie wypisze mi co mam konkretnie zrobić, żeby odzyskać męża.

A wy mi piszecie , że nic mam nie robić i zająć się sobą bo cokolwiek zrobię - i tak go nie odzyskam.
Mam sobie to wtłuc do pustej głowy , wyryć na czole , tak?

Jak mam to zrobić, skoro codziennie na niego patrzę i mam go na wyciągnięcie ręki ? i wiem, że mogę podejść i on mnie przytuli .... bo nie wszystko w nim umarło....
gdybyśmy mieszkali oddzielnie - byłoby znacznie łatwiej ....

Czytam pierwsze zdania pierwszego postu jaki napisałaś w tym wątku. Walecznie od zarania.
Przykro mi, że tak Ci ciężko, ale wcale nie namawiam, żebyś udawała iż jesteś szczęśliwa. Między zrozumieniem a szczęściem przecież kawał drogi.
Trzymaj się

Właśnie nie rozumiem.
Wybacz - nie rozumiem jak można przedkładać komputer  i swoją dumę urażoną nad szansę uratowania , odbudowy małżeństwa kiedy jest na to jeszcze szansa. Nad rodzinę , nad dziecko , nad to co udało nam się osiągnąć.
No naprawdę nie rozumiem. Pewnie nie zrozumiem. Pewnie dlatego, że ja bym wybaczyła. A on nie potrafi.
I pewnie stąd we mnie tyle złości.
I tyle.

Kolejny koszmar - właśnie się obudziłam z rykiem.
"Wynajęte mieszkanie , kilka osób, biurko z komputerem moje w jednym rogu pokoju, jej w drugim . Siedzi i pisze  moim mężem - szczęśliwa, zadowolona, uśmiech od ucha do ucha. Wstaje , paraduje dumnie przed moim biurkiem ze znaczącym uśmiechem na twarzy , potem znowu siada , znowu się szczerzy do monitora , przesyła buziaczki, potem znowu wstaje i do mnie z uśmieszkiem. I tak kilka razy.
Nie wytrzymuję, przypieram ją do ściany , trzymam taką przerażoną i mówię żeby się odpieprzyła od mojego męża. I wchodzi mój mąż - rzuca się na mnie , Monia skarży jaka to ja niedobra . Odpycha mnie, przytula Monię." Budzę się.
Uczucia: złość , żal, cierpienie, rozczarowanie.

Było to tak masakryczne , po wstaniu trzęsłam się i miałam  w sobie tyle złości, ze poszłam na fajkę. A tam akurat mąż wstał do pracy, przy kawie sobie leżał. Powiedziałam mu, że dziękuję mu za wielomiesięczny wjazd na psychę kiedy to siedział sobie z nią wieczorami a ja wyłam w poduszkę. Teraz wychodzi w postaci koszmarów. Oczywiście co zrobił: zignorował, skwitował uśmieszkiem i stwierdził, że mam sobie iść.
Tak, jestem zła , wściekła.
Co zrobił gdyby mu zależało? przytuliłby...
Ale na moich uczuciach nigdy mu nie zależało.... na tym co ja czuję i dlaczego. Więc czego tu się spodziewać.

Był trud , była walka z jego nałogiem , było wiele złego.
Ale było też dobre - wiele dobrego.
Życie nie jest bajką - są lepsze i gorsze dni, chwile, okresy w związkach.
Wydaje mi się, że każdy związek jest jakąś walką o to , żeby sie udało. Nad wypracowaniem sobie w nim zachowań, priorytetów, norm, wspólnych kompromisów.
Związek to nie sielanka.
Tak, to był trudny związek. Zdałam sobie sprawę po 13 latach jak bardzo trudny dla nas obojga.
Ale zdałam sobie też sprawę , jakie popełniliśmy błędy . Zdając sobie z tego sprawę - można ich uniknąć w przyszłości. Budując, naprawiając, ratując.

Rezygnacja z tego i pójście w nowy związek - pewnie, że można. Ale czy to nie łatwizna, łatka?
Skoro kocham i w nim nie wszystko umarło?
Nie powiedział : "nie kocham cię", tylko "nie wiem czy cię jeszcze kocham" .

Naprawdę bardzo mi zależy na nim, nigdy nikogo nie kochałam tak jak jego. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero w ciągu ostatniego roku - jak bardzo. Dlatego to takie trudne , wiem że jest mimo tego całego trudu - miłością mojego życia , człowiekiem z którym chciałabym się zestarzeć.
Dlatego to takie trudne. Odpuścić. Serce tego nie przyjmuje , bo nie chce go stracić , choć rozum podpowiada że to się już stało.

Płakać, płakać, płakać.... to mi ostatnio wychodzi najlepiej.
Płacz teraz , kobieto ... nic innego cie zostało.
Więc płaczę. Niemalże codziennie.
Płaczę.

Czy potrafiłabyś nie wpływać w żaden sposób na niego, nie robić wyrzutów, odpuść, nawet jak Ci ciężko.
Myślę, że zrobiłaś już wszystko, co było możliwe aby ratować małżeństwo.
Jeżeli Twój mąż miałby zmienić zdanie to nie tędy droga. On musi poczuć, że ma wybór, a Ty wciągasz go cały czas z powrotem.
Czemu to piszę? Ja tak zrobiłam, zostawiłam go w spokoju. Nie wiem co dzieje się w tej chwili z moim mężem, ale usłyszałam dzisiaj po raz pierwszy od ośmiu miesięcy, że on mnie kocha, że chce ze mną być. Tylko, że w ja nie wiem, co z tym zrobić, nie wierzę mu.

Trzymam kciuki za zabieg, będzie dobrze.

Tak, wiem że powinnam się pohamować. Niestety czasem nie jest to łatwe , jestem cholerykiem

Tak, do mnie też to zaczyna docierać. Że nic już nie mogę.
Cholernie trudne dopuścić to do siebie.
Wiem, że wszyscy wiecie i widzicie to już od dawna. Ja tez to widzę. Tylko tak trudno to przyjąć.
Znowu od kilku dni jestem w dole jak Rów Mariański , może dlatego że zaczyna do mnie docierać prawda.
Że już nic tu nie mogę.

Mój mąż nie zmieni zdania , powinnam w końcu to przyjąć i się z tym pogodzić . Byłoby mi łatwiej. Dużo łatwiej .
Moje iluzoryczne myślenie jest trudne do odpędzenia, kiedy mieszka się razem i ma wrażenie, że jednak dopóki jest obok - jest szansa, że jeszcze można coś zrobić dopóki jest obok.
Byłoby łatwiej z nim nie mieszkać i nie czuć tej nadziei- rozstać się , wyprowadzić, odpłakać, zacząć nowe życie.
Takie mieszkanie razem jest jak posypywanie solą ran.

I tego właśnie najbardziej się boję.
Że rozstaniemy się, wyprowadzimy , podniosę się z tego upadku (a łatwo nie będzie) - i on się obudzi wtedy.
Wtedy , kiedy będzie już za późno. Za późno na cokolwiek.
A może się boję, że się nie obudzi w ogóle?

Moja reakcja byłaby taka sama.
Znam siebie - po tym rozstaniu cierpienie będzie tak wielkie, że nie będę chciała tego przechodzić ponownie. Czasem mam wrażenie, że czuję , odczuwam bardziej niż inni.
Może dlatego, że emocje zawsze miałam głęboko schowane przed wszystkimi - kontrolowałam bardzo i nie pokazywałam, obudziły się we mnie i pokazuję je dopiero od kilku miesięcy . Nie potrafię nad nimi panować.

dzięki

Tak to odczuwam ... kiedy patrzę wstecz na te 13 lat to widzę, że nie czuł empatii wobec mnie.
Nie widział , albo nie chciał widzieć moich emocji. A może zbyt słabo pokazywałam.
Na pewno za bardzo chowałam.

Ale przecież bywałam chora , kiedy było mi źle i potrzebowałam żeby zrobił sam z  siebie herbatę , przykrył kocykiem i posiedział ze mną.

Bywałam smutna , nigdy nie zapytał dlaczego.

Bywałam zła i zdołowana - omijał mnie szerokim łukiem.

Bywałam zrozpaczona kiedy siedział z Monią - wiedział o tym, nie zrobił nic żeby mi ulżyć stwierdzając, że przystałam na jego granie kiedy daliśmy sobie tą ostatnią szansę ratowania. A ja byłam oszalała z zazdrości, z rozpaczy że z nią siedzi, z kobietą której pisał i mówił że kocha. Nie obchodziło go to , nie widział mnie w tym.

Nie widział moich emocji nigdy , były dla niego nieważne.
Tak to odbieram.