czy warto mieć nadzieję

Przywitać się przyszłam - zaraz jadę do terapeutki.
Co po nocy .
Przyjęłam już do świadomości to, że mąż mnie już nie chce - nie mogę powiedzieć że się z tym pogodziłam.
Nadal mi ciężko bardzo.
Czuję, że straciłam coś bardzo ważnego. Poczucie straty wywołuje ogromny smutek, po prostu jestem bardzo przygnębiona.
Wiem, że muszę zająć się sprawami technicznymi - mam nadzieję, że znajdę w sobie siłę żeby przez to przejść.
Rozmawiałam dziś z młodszą córką , powiedziała że jej też jest czasem smutno. Powiedziałam jej, że to zrozumiałe , ze rozumiem ją , że zaopiekuję się nią, niczego jej nie zabraknie. Że jakoś sobie wspólnie poradzimy.

Dobry pomysł, zaproponuję .

Myślę, że taka wspólna rozmowa jest dobrym pomysłem. A nawet bardzo dobrym. Dzieci zwykle bardzo przeżywają rozstanie rodziców. Musisz udowodnić młodszej córce, że to nie wpłynie negatywnie na jej życie.  Aczkolwiek uważaj, dzieci w takich sytuacjach (jak właśnie taka rodzinna rozmowa na poważny temat) czują się głupio. Wiem, bo sama jak byłam młoda, w wieku gdzieś 9-10 lat, rodzice przeprowadzali ze mną takie właśnie rozmowy. Staraj się nie naciskać. Jeśli zobaczysz w jej oczach rozpacz, lub coś podobnego, puść ją do łazienki, czy do pokoju. Musi się wtedy uspokoić.
Sama przechodzę teraz ciężki okres w życiu. Mąż cały dzień - Jak tylko wróci z pracy - ...Siedzi przy swoim laptopie w sypialni i pisze z jakimiś obcymi ludźmi. Podejrzewam, że później dojdzie do spotkań. Domyślam się także, że są w tej grze nie tylko mężczyźni, ale też kobiety.
Rzadko wchodzę na to forum, bo jestem zajęta. Praca, później powrót do domu, zajmowanie się dziećmi, chwila odpoczynku, pranie, sprzątanie itd. ... I znowu praca.
Masakra.
A ja Cię, Kobietko, doskonale rozumiem. Z "mężem" nie planujemy jeszcze rozwodu, nie przechodzimy od razu do czarnego końca. Dzisiaj chcę z nim porozmawiać.
Teraz muszę iść zrobić pranie, porozkładać po szafkach dzieci...
Później może tu jeszcze zajrzę, ale nie obiecuję.
Czytaj jakieś śmieszne historie, kawały, spędzaj dużo czasu z córkami.
Życzę Ci powodzenia, Kobietko.

Od lat psychologowie bija na alarm, ze pierwsze 3 - 4 lata zycia dziecka decyduja o jego przyszlosci. Ktos kto w to nie wierzy to tu ma przyklad:

I co sie dzieje potem, jakie sa tego skutki w doroslym zyciu?

Ogrom pracy nad Toba z psychologiem i samej ze soba... ale do zrobienia i przeksztalcenia...

Tak .
Zrozumiałam , że żeby zmienić swoje życie nie mogę zmieniać innych ludzi tylko muszę zmienić siebie , swoje patrzenie na samą siebie.  Pokochać siebie, zaakceptować , poczuć się ważną sama dla siebie żeby pozwolić poczuć się ważną dla kogoś innego. Uwierzyć, że mogę być ważna i potrzebna, doceniona. Ale tylko wtedy kiedy sama zmienię o sobie zdanie , kiedy sama dla siebie stanę się ważna. Wtedy zrozumiem, że ktoś inny może mnie pokochać taką jaka jestem naprawdę - jeśli ja sama siebie pokocham.
A z całą stanowczością mogę powiedzieć, że nie akceptuję siebie , zawsze miałam z tym problem - kiedyś zaburzenia odżywiania (bulimia), nigdy nie akceptowałam swojego ciała , do dziś mi zostało.

Zmartwiłam się dzisiaj , uświadomiłam sobie, ze moje dziewczyny są takie jak ja - nie potrafią prosić o miłość . Starsza z wiekiem stała się inna - potrafi się do mnie przytulić, pokazać jaka jestem dla niej ważna, pokazać smutek. Młodsza jest bardziej zamknięta na emocje. Nie potrafi o nich rozmawiać , i z okazywaniem też ma problem.
Muszę zmienić swoje zachowanie, żeby mogły czerpać ze mnie , żeby brały tą miłość garściami - żeby zapamiętały mnie uśmiechniętą i ciepłą a nie tylko wiecznie smutną i martwiącą się . Bo ja tak zapamiętałam swoją mamę z czasów kiedy najbardziej jej potrzebowałam. Taki wzorzec wyniosłam i taki przekazałam dalej. Jest już późno, ale nigdy ponoć nie jest za późno.

Mogę z całą pewnością stwierdzić, że uczucia ma zakopane bardzo głęboko bo przecież niemożliwe żeby nie miał ich wcale.
Ale teraz już nie mogę mu pomóc , on sam musi chcieć nad tym pracować.
Odciął się ode mnie , może gdy zostanie sam - wtedy dojrzeje do takiej pracy nad sobą żeby się rozwinąć. A może po prostu znowu pójdzie na łatwiznę i ucieknie jednak w uzależnienia, znajdzie sobie kobietę której tak jak mnie przez wiele lat wystarczy że tylko będzie po prostu.
To już poza mną jest.
Teraz muszę pracować nad sobą , pomóc sobie . Też dla moich córek które w końcu kocham nad życie.

Nie wiem czy pamiętasz ale to zachowanie męża jest jakże typowe dla uzależnionych.
"Jak nie myślę o problemie to tak jakby wcale nie istniał"
Prawda?.Już to chyba z mężem przerabiałaś.Pamiętasz co wtedy "obudziło" Go z tego letargu?.Co było impulsem do zmian?.
Bo napewno nie były nim tylko Twoje słowa.
Przypomnij sobie też co takiego sprawił Twój mąż że,wybrałaś ratowanie rodziny.Gdzie był ten impuls?.Chyba nie przyznałaś się od razu?.Broniłaś tego zauroczenia?.

Wtedy kiedy podjął się leczenia alkoholizmu , wiele lat wstecz - to już chyba 8 albo 9 , to było po moim załamaniu nerwowym , po prostu widział że już więcej nie udźwignę, interweniowali moi rodzice. Ja myślę, że on wtedy bał się utraty dziecka , że odejdę. I ten lęk przed stratą dał mu bodziec do leczenia.

Ale teraz już nie zadziałało , bo go zraniłam -  nie byłam dla niego już tak ważna jak wtedy i nie podjął walki o nas , o siebie. Wolał odpuścić z nadzieją, że samemu będzie lepiej . Że jakoś sobie poukłada to życie sam.

Właściwie to nawet gdybym chciała teraz cokolwiek dla niego zrobić , to nie mogę - nie mam żadnego pola manewru. I nie chcę.
On zdecydował, wybrał.
Ja musiałam dojrzeć do tego, żeby się z tym pogodzić, że nie mogę już nic zrobić.
Nie jest lekko , są i gorsze chwile ale chyba teraz już z górki.

Z tym , że ja dostrzegłam że nie o samą zdradę tu chodzi , tylko o każdego z nas osobno. Zaczęłam analizować - dlaczego tak się stało, że nie byliśmy nigdy blisko, nie potrafiliśmy dać z siebie więcej.
I jeśli chodzi o mnie - zaczynam spostrzegać co powinnam zmienić w sobie i z czym się uporać, żeby móc stworzyć w przyszłości zdrowe relacje samej z sobą i jeśli będzie mi dane - też z innym człowiekiem. Pracuję nad tym .

Mam przede wszystkim w sobie lęk , ogromny lęk żeby w akcie desperacji za miłością nie ulokować znowu kiedyś emocji w człowieku który będzie podobny w aspekcie emocjonalnym do męża- bo takie to przecież znajome (znasz to , prawda? mechanizmy współuzależnienia się kłaniają).

https://www.youtube.com/watch?v=i-zoWVzvfWo

Nie ma możliwości wycofania sprzedaży domu.
Mąż podjął decyzję, chce się usamodzielnić . Nie widzi nadziei dla nas, i mi jej nie daje. A ja nie chcę żyć już złudnymi nadziejami.
Dopuszczać do swojej głowy scenariuszy  happy endu po to, żeby żyć kolejne miesiące w męce i braku zaufania kiedy zasiada do kompa. Do Moni, czy może innej Beatki albo Ani.
Ja już nie wytrzymałabym tego.

Tak, chcę się zmienić , zaakceptować swoje ciało i siebie ze wszystkim co mam - słabościami i silnymi stronami , wadami i zaletami.
To moja praca która muszę wykonać.
Nie wykonam jej skupiając się na tym czy mąż aktualnie nie romansuje sobie i nie układa przyszłości beze mnie popijając piwko co jeszcze większym napawałoby mnie lękiem o przyszłość (wiemy, że dla alkoholika to powrót do nałogu, równia pochyła).

Nie wykluczam - że kiedyś, jak dotrze do niego jaki nie był w tym związku , zrozumie czego nie dawał i zechce pracować nad sobą, nad swoimi nałogami - tak szczerze - to może jeszcze spróbujemy . Choć to bardzo mało prawdopodobny scenariusz.
Kocham go , jego łagodny wzrok, jego uśmiech, ciepło jego ciała - zawsze będzie dla mnie ważny.
Ale pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć, Animus.

Ciężko jeszcze , sam wiesz - świeże to wszystko , są gorsze chwile kiedy mam po prostu ochotę podejść do niego, przytulic sie i znowu żebrać : " może spróbujmy jeszcze raz" . Ale zaraz przychodzi ogarnięcie - że przecież prosiłam wiele razy , on już nie chce. Nie widzi nadziei.

Staram się - muzyka w laptopie pozwala mi nie słyszeć.
Nie słyszę = mniej myślę.
Staram się myśleć o sobie , na razie właściwie bardziej o tych sprawach technicznych - oglądam mieszkania , wyobrażam sobie jak to będzie być samej z sobą i dziećmi, jak urządzę mieszkanie, co zabiorę stąd. Rozmawiałam ze starszą córką - będę miała pomoc w przeprowadzce, jej przyjaciele pomogą nam.
Bo tak naprawdę zostałam sama - nie mam znajomych ani przyjaciół chyba też z własnego wyboru , oddaliłam się od wszystkich już bardzo dawno temu. Moi rodzice już nie dadzą rady pomóc . Cieszę się , ze zaczynam myśleć o przyszłości zamiast siedzieć , płakać i roztrząsać. Nie było dobrze kiedy tak było - a było jeszcze w ubiegłym tygodniu . Co się stało to się nie odstanie . Mam teraz wpływ tylko na siebie.

Nastał wieczór - i co tam dziś?

Po takiej rozmowie którejś z kolei jak odbyłam właśnie z "jeszcze mężem" mam ochotę strzelić sobie w łeb...
Wiem, wiem - alkoholicy to świetni manipulanci - potrafią wpędzić w poczucie winy . System iluzji i manipulacji doskonale rozwinięty na poziomie hard. Nie daję się .
Nie byłam idealną żoną, ale on też nie był idealnym mężem. Od zawsze błąd komunikacji, a właściwie jej brak - a teraz komunikacja polega tylko na wzajemnym obwinianiu. Próbie wybielenia siebie.

To co .... posłuchamy muzyki?

edit:

kurcze, dlaczego to wszystko takie trudne ... kiedy patrzę na niego to mam wrażenie, że wystarczyłoby z obu stron trochę zrozumienia, uczucia, troski - i dałoby się wszystko naprawić ... daliśmy sobie po liściu w twarz i można by teraz od zera startować ze świadomością , że wystarczy chęć i zmiana obycia z zamknięcia wzajemnego  na ciepło i troskę ... dlaczego tak się nie da?
dałoby się - ja zrozumiałam, ze nie dawałam z siebie tyle ile mogłam dać , że mówiąc sobie , rozmawiając - można być z sobą blisko ... wiem że on też zrozumiał, że wiele złego, bycie obok było kwestią wzajemnego nie zrozumienia i braku poszanowania swoich potrzeb , braku komunikacji, rozmowy o oczekiwaniach - wiem, że dałoby się to wypracować... pracować nad wzajemnym zaufaniem ... nad pracą nad sobą samym ...
ale to zależy od tego żeby zrozumieć swoje błędy i dostrzec co było źle, chcieć poprawić...

chciałabym - szkoda, że on już nie chce....
kurcze, wciąż kocham - minie kiedyś?

Wiesz - kocham - zrozumiałam już po fakcie niestety.
Zawsze mi się wydawało, że to jest człowiek z którym mogę się zestarzeć , nawet teraz kiedy myślę o sobie za 20 lat , to jego widzę przy swoim boku . Nadal chcę się z nim zestarzeć. Znam go, jego ciało, jego emocje, to co lubi a czego nie lubi, na tej bazie  nawet biorąc pod uwagę to co sobie zrobiliśmy - można by stworzyć naprawdę coś pięknego jeszcze - tak mi się wydaje .
To jeśli chodzi o mnie.

Jeśli chodzi o niego, mam wrażenie że po prostu ma na tą chwilę inne wymagania, oczekiwania, uważa że nie jest w stanie się zmienić, zmienić spojrzenia na sprawy ... że nie jest w stanie zrozumieć wielu rzeczy a tym samym ich zmienić w sobie.
Na przykład sprawa uzależnień. Widzi tylko to od alkoholu , nie widzi innych.
Nie widzi, że mnie zaniedbywał - widzi tylko tyle, że poszłam w bok bo mi kwiatków nie kupował i na lotnisko nie odwiózł.
Nie widzi , że wszystko to właściwie stało się , bo się od siebie oddaliliśmy , bo on sobie stworzył świat w którym mu wygodnie, a mnie traktował jak część domu , nie jak kobietę która potrzebuje uwagi, troski , zaopiekowania - tak, samemu z siebie żeby to dać, bo się chce a nie bo się proszę. A ja jego nie traktowałam jak mężczyznę tylko jak kolejne dziecko którym trzeba się zaopiekować. Wina pośrodku.
Nie widzi , więc nic z tym robił nie będzie. Jest też bardzo zraniony i ma kompletny brak zaufania, czy za 5 lat nie odwinę mu tego samego numeru - nie potrafi zrozumieć, że jeśli w związku jest prawidłowa komunikacja, jeśli się rozmawia o swoich oczekiwaniach to zna się swoje uczucia, emocje - wie się mniej więcej czego ta druga osoba oczekuje. Albo można wyłapać moment, w którym zaczyna być źle. U nas tego nie było.
Nie znaliśmy  swoich emocji , były dla nas nieważne wzajemnie.
Nasz poziom egzystencji wspólnej był bardzo płytki- tak mi się wydaje.

Jest tak ... nadal potrafimy zasnąć wtuleni. Wczoraj bardzo brakowało mi ciepła , poszłam do sypialni.
Wczoraj dowiedziałam się, że w marcu czeka mnie pewien zabieg , bardzo się boję - zapytałam czy ze mną pojedzie , powiedział że pojedzie.
Powiedział ostatnio, że pomoże przy przeprowadzce w miarę swoich możliwości.

To nie jest tak, że on nic nie czuje do mnie i jest wredny - ale nie wiem co to jest co czuje. Może po prostu z jego strony pozostała przyjaźń?
Ja myślę, że to rozstanie jest potrzebne nam obojgu.
Już jesteśmy zmęczeni po prostu.
Nie wiem co będzie dalej - kiedy myślę, że mógłby sobie kogoś znaleźć , pokochać - to serce mi pęka.
Może czas wyleczy?

KGB - tak , masz rację z tymi huśtawkami ... bo było wiele dobrych chwil , ale tez tych złych - kiedy czułam, że jesteśmy tak daleko od siebie że już nawet dla siebie nieważni. I te dobre , i te złe się wspomina , i stąd zależne od tego huśtawki.

Kiedy jestem obok niego, potrafimy sie przytulić , tak normalnie pogadać to wydaje się, że przezwyciężenie wspólne tego co jest - jest możliwe . Kiedy kłócimy się, przerzucamy winą - mamy oboje wrażenie, że ta druga strona nic nie rozumie i nie zrozumie.

Wiem, że widać w moich wpisach tą huśtawkę.

Wciąż trudno mi zaakceptować fakt , że on nie chce mnie już. Gdzieś tam w podświadomości tli się jeszcze resztka nadziei- ale on mi jej nie daje . To moja nadzieja , taka iluzoryczna.

Wiem na rozum, że teraz to już tylko samej trzeba zająć się sobą,  serce nie odpuszcza.
Pewnie dopóki się nie wyprowadzimy - tak jeszcze będzie . A i potem nie minie tak od razu. Ale zajmę sie urządzaniem mieszkania, rozwiązywaniem problemów bieżących , jakoś będzie .

Na teraz - rozum swoje a serce swoje .

Dasz radę kobietko, na razie jeszcze dużo tego myślenia o mężu, o tym, co robi  w porównaniu do myśli o wystroju wnętrz w nowym mieszkanku.To normalne, naturalne, ja czuję, że naprawdę go bd mocno kochałaś, że ta miłość jeszcze jest.
Mam wrażenie, że jemu jest tak łatwiej, jeszcze jesteś, nie marudzisz o piwo, ( a nie oszukujmy się komfort picia dla niego ma znaczenie) i nie wyskakujesz z tekstami o Moni.Nie neguję tego, że cię nie kocha, wręcz myślę, że jednak coś do cb czuje, tylko teraz z jego nałogami, tak jest mu prościej.Być może, kiedy zrobi się pusto w jego nowym mieszkaniu, zda sobie sprawę z tego, co stracił.
Mimo wszystko miłego wieczorku, ja sama mam dziś dylematy, czy po naszych przejściach da się żyć jeszcze razem szczęśliwie.Mąż wyjeżdża do pracy za granicę, a ja już tworzę wizję zdrady, kłamstw itp.Typ DDA normalnie, chyba przydałaby mi się jakaś dodatkowa terapia.

Jakby o mnie napisane Ja co prawda dojrzałam już do terapii i nikt wołami mnie od tego nie odciągnie, ale z pewnością wiele osób skorzysta z Twojego doświadczenia

Ha, właśnie na innym wątku chwaliłam się, jak to dzisiaj nie pozwoliłam wygrać manipulantowi
Ja też kocham, choć czasami nabieram takiego dziwnego dystansu, że wiem iż potrafiłabym żyć bez niego... Napisałam "dziwnego", bo to niepodobne do mnie. A pewnie powinnam napisać "normalnego" Zawsze było: albo kochać z całkowitym oddaniem, albo uczucia zamknąć na cztery spusty...

Jadę sie uczyć ... miłego dnia wszystkim odwiedzającym

Dziś już nigdzie u mnie na wsi nie dostanę, jutro tym bardziej . Jak się uda w poniedziałek, to kupię - no chyba , że jest gdzieś do dostania on line. Poszukam.
Ale to i tak na nic , mąż trwa w swojej decyzji bardzo stanowczo. Nie widzi ze mną przyszłości i nic na to nie mogę już poradzić

Na dziś - jest mi jakoś wyjątkowo ciężko. Od wielu dni aż tak ciężko mi nie było.
Jestem przygnębiona, przybita, czuję bezsens wszystkiego
Rozmawiałam z koleżanką na wykładach , która również jest w trakcie rozstania po wieloletnim związku małżeńskim - popłakałyśmy sobie.
Bardzo ciężko mi dziś.... bardzo.

Witam,masz bardzo podobna sytuacje do tej jaka ja mialam-no niestety jestem juz po rozwodzie-mąż podal mnie o rozwod -wyprowadzil sie i po miesiacu wyprowadzki znalazl na necie juz inną i do 3ech miesiecy byl rozwod-ja placze po nocach rozpamietując cudowne wspomnienia z mężem..........faceci po zdradzie zmieniają sie.......oni ntylko mowia ze wybaczaja ale jak tylko sie znajdzie okazja odwetu to ci wyciagaja te zdrade-znajdzie sobie inna bo nie stac go bylo na dojrzale wyjscie z tej sytuacji,,,,yh

a co ja mam powiedziec?ja mam 42 lata i w lutym tego roku sąd orzekl na pierwszej juz rozprawie rozwod-mąż mnie podal bo chcial ulozenia sobie zycia przy boku innej...yh ja chcialam dojrzale rozwiazac problem-zaprponowalam mu prace nad naszymi charakterami a on najzwyklej zwial do mamusi i tam go ta jego gąska odwiedza teraz-mlodsza od niego z 3letnim dzieckiem na dodatek,,,,yh-boli mnie jak pomysle o tym wszystkim .....na dodatek ja zostalam sama z utrzymaniem domku i corki 17toletniej-nie mam tez z nikąd pomocy bo nie mam juz rodziców

Właśnie czytam : "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" ... ja pierdziele, że tak powiem
Uśmiałam się jak już dawno nie - świetna książka , no - może w   kilku kwestiach teorie wyolbrzymione , ale daje do myślenia ... polecam

Kobietko wysłałam ci kilka e-book na maila, w tym również pozycję o której wspomniała nika76. Nie wszystkie miałam okazję przeczytać a też nie wszystkie chciałam ponieważ nie umiem się przekonać do "poradników" typu zołzy, ale wiem że mają dużą grupę zwolenników - dlatego przesłałam ci wszystko co kiedyś dostałam od użytkowniczki tego forum, sama zadecydujesz co chcesz przyswoić .

Zachęcam również do nabycia "Sztuka skutecznego porozumiewania się " bardzo cenna książka, zawierająca ćwiczenia ( warto więc nabyć egzemplarz dla siebie ) , napisana przystępnym językiem, jak przeczyta się ją kilka razy to zaczyna "świtać" dlaczego w niektórych sytuacjach mieliśmy/mamy wrażenie że mówimy, prosimy a ktoś i tak swoje . Polecam.

Miłego dnia życzę wszystkim czytającym i przesyłam caaaałe mnóstwo pozytywnej energii :)

Posprzątałam ... stresa mam przed jutrzejszym dniem - ważny dzień , to tak jakby zamknięcie pewnego rozdziału .
Podpiszemy umowę z biurem nieruchomości .
Wiem, że kryzys jest i sprzedaż domu trochę może potrwać - strasznie mnie to męczy . Skoro decyzja podjęta wolałabym to od ręki załatwić. No cóż - nic na to nie poradzę . Przeczekać trzeba . 

Rozmawiałam  z jeszcze mężem na temat psów . Niestety nie poradzę sobie na blokach z dwoma psami - konkretnie chodzi o córkę - nie da razy dwóch naraz wyprowadzać. Chcę żeby On zabrał jednego , jednego weźmie mój tato , i jeden zostanie ze mną plus kot . Taki układ jest do przyjęcia.

Sączę sobie depseradoska - jutro trzeba się zwlec o 6.50 młodą do szkoły zawieźć , koniec ferii.

Dziś mi lepiej ... zobaczymy jutro ...

Kolejny poranek .
Staram się myśleć o sobie - czytam e-boki , oglądam w internecie oferty mieszkań, tapety , meble ... i czas już zacząć przygotowywać się do czerwcowych egzaminów.

Wczoraj był Pan z biura nieruchomości - posiedział godzinkę, zebrał wywiad , foty porobił , odpowiedzieliśmy na pytania - myślałam, że się będę stresować albo czuć ogromny żal z którym nie będę mogła sobie poradzić - bo to w końcu ważny krok naprzód , ale o dziwo - było spokojnie - zero lęku , stresu czy czegokolwiek innego.

Teraz tylko czekać na "oglądaczy" i mam nadzieję kupca zdecydowanego i szybkiego.
Z kupnem mieszkania dla męża nie będzie problemu - nie ma wygórowanych wymagań.
Natomiast znalezienie mieszkania dla mnie i córki będzie trudniejsze , wymagania spore: M3 albo M4 , piętro max.2 , ścisłe centrum miasta , z wyremontowaną kuchnią i łazienką (resztę sobie sama potrafię zrobić , po budowie domu mi zostało ) . Mam nadzieję, że się trafi coś fajnego.

Na dziś - sporo pracy się szykuje - jestem ponadto niewyspana znowu - siedziałam do późna przy kompie oglądając mieszkania.

A co do emocji - myślę, że umarła we mnie już ta chęć walki , nadzieja . Jest spokój .
Widzę też w mężu  uprzejmość - i nic ponadto. Może faktycznie wypaliło się w nim wszystko ?

O rany  - ależ miałam sen , KOSZMAR. Postanowiłam od razu opisać, bo potem zapomnę.
Śniła mi się osławiona Monia i mój jeszcze mąż.
Całego nie pamiętam , ale pamiętam urywki - mieszkaliśmy tak jak teraz- jeszcze razem , ale  mąż odwijał takie numery , że szok. Jak rozmawiali przez telefon , to stał przy mnie i mówił do niej na głos : "kochanie , dobrze , tak zrobię, wiesz że jesteś najważniejsza , oczywiście że przyjadę wieczorem" - po czym kończył rozmowę i z ironicznym uśmiechem twierdził " widzisz? tak się kocha kobietę" .
Innym razem wchodzę do jego pokoju , a tam ona siedzi mu na kolanach i zaczynają się ze mnie śmiać i całować na moich oczach .
A na końcu snu jeszcze mąż stwierdził , że kocha ją nad życie , że ja jestem tylko szmatą w tym domu , nie liczę się, mogłoby mnie nie być. Przez cały sen dawał mi jasno do zrozumienia , że Monię kocha nad życie a ja jestem tu tylko popychadłem .
W tym śnie towarzyszyły takie emocje , tak ogromny ból i zraniona miłość, że normalnie obudziłam się z płaczem. Strasznie w nim cierpiałam.
SZOK ... dawno nie miewałam koszmarów , ale ten był taką emocjonalną młócką , że od razu po wstaniu mam doła

Tak, chyba masz rację .
Nie potrafię mu uwierzyć że to nie było nic takiego - bo wiem i on wie, że  było , że to było i jest chyba nadal coś dla niego bardzo ważnego.  pomimo tego, że zapewnia inaczej.
Nadal mam ogromny żal do niego i do tej kobiety.
Do niego o to, że wpuścił ją do swojego serca podczas kiedy jeszcze byliśmy małżeństwem. Kiedy potrzebowałam go, jego zaangażowania żeby wyjść z tej pierniczonej depresji, żeby się obudzić. A on po prostu znalazł sobie odskocznię. Nie szukał sposobów rozwiązania swoich i moich problemów, nie zaproponował terapii małżeństw kiedy nie dawał rady ze swoimi emocjami , nie zrobił nic żeby z tym się uporać, tylko zatopił sie w grze  i dał ponieść uczuciu do Moni.
Do niej - że nie mając informacji, że facet jest po rozwodzie , albo że chociaż złożył papiery , wiedząc, że jest żonaty (choćby nie wiem jaki kryzys był w związku) - zabrała się za niego . Że wpieprzyła się ze swoim sercem i buciorami w jego życie.
Tak czuję - że gdyby nie ona , mogłoby jeszcze być inaczej . A on ja wpuścił.
W momencie , kiedy się zaangażowali , już było pozamiatane po raz drugi. Po raz pierwszy pozamiatałam ja - zdradzając. Ale związki wychodzą z takich kryzysów , jeśli oboje chcą. Ja chciałam, ale mam poczucie wewnętrzne , że to przez nią on juz nie chciał ratować tego. Nie mógł dać z siebie więcej. Miał tą furtkę - i ta furtka go blokowała, trzymała.

Jest to dla mnie nadal trudne.
Kocham nadal męża, potrafię czasem przyjść w nocy do jego łóżka i się wtulić, bo tak brakuje mi jego ciepła i miłości.
Staram się go w dzień unikać, bo jest dla mnie bardzo trudny każdy kontakt z nim . Tak po prostu , emocjonalnie.
Teraz już świadomie uciekam do swojego pokoju chroniąc swoją psychikę przed kolejnymi porażkami , odtrąceniami z jego strony. Czytam ebooki , łażę po necie, pogadam trochę z córą.
Nadal zamykam drzwi naszych pokoi , bo mam w sobie ogromny lęk przed tym chyba co zobaczyłam w śnie dzisiejszym . Że usłyszę , jak jej mówi coś co mnie zaboli tak, że nie zniosę tego.
Nie wierzę mu , że nie zostawił sobie furtki, że z nią skończył i nie romansuje . Nie dał mi nigdy żadnych powodów, żebym mu w to uwierzyła.
Mam w sobie nadal tą miłość . Stąd taki strach.
No pacz .. zaś ryczę. Dobrze, że jeszcze jestem sama w pracy i nikt nie musi tego oglądać.

Rozmawiałam , psycholożka mówi, że ją to martwi. Że nie potrafię konsekwentnie iść w obranym kierunku (przecież decyzja podjęta) , tylko w sobie się zadręczam .
Mówiła, że to wielopłaszczyznowy problem .
Mieszkamy razem- to dodatkowo utrudnia zamknięcie pewnych rozdziałów.
Ponadto gdzieś w głębi serca mam tą nadzieję, miłość którą starałam się zabić i nie potrafię.
Mam wyrzuty sumienia .
Mam złość na siebie , na męża, na Monię.
Mam ogromne poczucie bezradności i bezsilności .
Taka mieszanka musi powodować huśtawki w zależności od dnia , nastroju.
Myślę, że tylko czas tutaj pomoże. Dużo czasu.

U mnie tak samo.
Chłodna uprzejmość - zgadza się na wszystko po kolei : poprosiłam o podwózkę w sobotę na urodziny koleżanki z pracy - powiedział, że zawiezie i odbierze, ostatnio zgodził się pojechać ze mną na początku marca na zabieg.
Pod tą uprzejmością naszych jeszcze mężów może kryć się wszystko , wszystkiego po trochu:  niechęć do spięć , potrzeba świętego spokoju, wyrzuty sumienia  , poczucie winy że już nic oprócz tego nie potrafią z siebie nam dać .

Ja wręcz przeciwnie - etap złości mam albo już za sobą, albo jeszcze przed sobą.
Jestem spokojna, osłabiona, tylko bym spała, wiecznie zmęczona, płaczliwa , na nic nie mam siły ani chęci.

To chyba najgorsze co może usłyszeć kobieta: "przykro mi , nie kocham cie już , nie wyobrażam sobie dalszego życia z tobą" .
Poczucie , że ktoś przestał kochać , szanować, liczyć się z  tobą. Pozbawienie w jednej chwili czegoś ważnego, najważniejszego-miłości.
Współczuję Ci bardzo , wiem co przeżywasz.

I tak bywa. Są w życiu różne sytuacje, czasem małżeństwo dopada kryzys .... tylko skoro Ty robiłaś , żeby się nie udało - dlaczego mąż nie walczył o to , żeby się udało?
Jeśli Ty czegoś nie robisz, druga strona powinna zastanowić się co się dzieje złego i starać się rozwiązać problem. Zainteresować się, rozmawiać, szukać problemu i starać się rozwiązać go.
Ktoś zdradził, ktoś drugi nie dbał o to żeby być tym jedynym .... ktoś się nie stara , ktoś drugi to ignoruje .... ktoś się oddala - ktoś drugi nie stara się o to żeby być bliżej. Związek to ciężka praca nad relacjami - OBU STRON.
Więc widzisz - nic nie jest tylko czarne albo tylko białe.

Tak jak i ja - ogromny , niestety z tym trzeba nauczyć się żyć. Łatwo nie jest.
Ale winę trzeba na swoje barki brać tylko za siebie , nie za to co zrobił albo nie zrobił mąż.
Na rozpad związku pracują obie strony - tak jak na jego rozwój.
Tak myślę.

Może on nie chce odejść skoro tak przesuwa terminy , tylko nie wie co ma robić? Może chce ratować związek jeszcze tylko nie wie jak?

Takie zawieszenie , miotanie jest najgorsze. Jakakolwiek decyzja jest lepsza niż brak decyzji. Napięcie związane z zawieszeniem jest bardzo niszczące. Wiem z doświadczenia.
Ja też chyba jeszcze wewnętrznie nie pogodziłam sie z tym, że go straciłam. Pewnie stąd te moje huśtawki nastrojów.
Ale nie mam pola manewru , pozostało mi przyjąć jego decyzję .
Ale może Ty masz jeszcze jakieś pole manewru . Chcesz  ogóle?

Tak jak do mnie ten argument tez nie przemawia .
Tym bardziej , że w kilka dni po moim "odkryciu" mieli się spotkać .
Gdybym nie odkryła - byłoby "po" . Mąż sie tłumaczy , że mogłoby do niczego nie dojść.
Nie wierzę - wiem jak to działa, poznałam na własnej skórze - pewnie dlatego nie wierzę.
No i wiem też jak działa "pisanie" , rozmowy przez komunikator głosowy. Człowiek się angażuje, bardzo.
Zaangażował się , powiedział na "świeżo" (a to co powiedziane  pierwsze jest najbardziej prawdziwe) że nie jest mu obojętna, że ją kocha. Z czasem się wycofał z tego, zaczął mnie obśmiewać, że takie pisanie przez internet to nic takiego. Starał się umniejszyć swoją winę, wybielić się.
BZDURA.
To jest coś wielkiego - obca kobieta poznała jego emocje, uczucia, życie , wpuścił ją do swojego serca i życia ... usłyszała słowa które na zawsze już utkwiły mi w pamięci - wielka szkoda, że nigdy nie skierowane do mnie .
To boli , i nie jest to nic takiego.
To zdrada.
Może nawet gorsza niż bzyknięcie jakiejś panienki po pijaku na imprezie.
Bo panienkę na imprezie można bzyknąć jednorazowo nie angażując się w to specjalnie - łatwa to dała. Natomiast wielomiesięczne odkrywanie siebie , swojej duszy, swoich myśli , swoich obaw, swoich oczekiwań (z wzajemnością) przed inną kobietą odstawiając żonę na tor boczny - to boli bardziej niż takie bzyknięcie. Inna kobieta zna najskrytsze pragnienia, emocje , babrze w jego sercu i umyśle. Wiele miesięcy. Na dodatek planują spotkanie i jak piszę "miał pokazać jej jaki będzie czuły" .
No proszę cię - może ściemniać że to nic takiego, ale to chyba okłamywanie już tylko samego siebie. Ja tego nie kupuję.

Nie ma co licytować się "kto bardziej" zawinił. Kogo bardziej zabolało.
Być może mnie zabolało bardziej, że ktoś grzebał w jego sercu niż jego zabolało to to że ktoś dotykał mojego ciała.
Każdy ma inny próg bólu.
To już nieważne.

Daj mu odejść, nie możesz zrobić nic innego.
Zachowaj szacunek do siebie , nie poniżaj się, nie proś.
Ja prosiłam, rozmawiałam, wybebeszyłam swoje emocje - nie pomogło.

Nie możesz nic zrobić oprócz tego że dasz mu odejść.
Może z czasem , będąc sam - zrozumie co stracił.
Ty zajmij się sobą, swoim rozwojem, hobby , rób sobie małe przyjemności.
Stań się kobietą zadowolona z siebie .
Bądź szczęśliwa z nim, bez niego czy z kimkolwiek innym - może spotkasz na swojej drodze kogoś kto naprawdę cie doceni i pokocha.
Tak powoli zaczynam rozumieć, że szczęście jest w nas samych i przede wszystkim trzeba mieć poczucie własnej wartości i być szczęśliwym samym z sobą.
Tak mądrze wyczytałam z książek.
Wiem, że ciężko to wprowadzić z marszu w życie , ale da się. Robię drobne kroczki , staram się poprawiać sobie nastrój , pracować nad sobą, czytać książki ... nie zawsze sie udaje bo jest to trudne .

Ale może kiedyś będę mogła sobie powiedzieć: tak, akceptuję siebie z całym inwentarzem, ze swoimi wadami i zaletami , jestem wartościową ciekawą osobą , zasługuję na to co najlepsze i po to będę sięgać, mam szacunek do siebie i do swojego ciała i dlatego nie zgadzam się na żebranie o czas i o miłość , nie zgadzam się na ochłapy z pańskiego stołu - mnie należy się to co najlepsze. Pracuję, wychowuję dzieci , uczę się , mam znajomych , mam swoje zainteresowania - jestem bardzo wartościową osobą przede wszystkim dla samej siebie.
I jeśli to osiągnę, jeśli będę mogła stanąć nago przed lustrem i to powiedzieć wierząc, ze tak jest - wtedy znaczyć to będzie że wygrałam z samą sobą . Że inni ludzie tylko powiększają moje szczęście , wzbogacają  mnie - a nie tworzą je bo bez nich jestem nieszczęśliwa. Chodzi mi tu o na przykład mężczyzn.

Powiem z ręka na sercu - ja się tak zachowałam po zdradzie.
Co mną kierowało?
Wstyd, wyrzuty sumienia, nie do końca wyleczone z romansu serce, mnogość ambiwalentnych emocji z którymi nie mogłam sobie poradzić. Zamknęłam się w depresji , nie poradziłam sobie z walką o związek wtedy.
Chciałam walczyć dopiero kiedy odkryłam Monię, to dało mi kopa, że przecież tracę osobę którą tak naprawdę kocham.
Jak widać -  obudziłam się za późno, straciłam go.
Nie czekał- znalazł inną , nie chciał mi pomóc z tej depresji się wyrwać. Może nie potrafił?

To trudne .
Skoro jego serce należy teraz do kogoś innego, choć w jakiejś części - to on tej części tobie nie da.
Możesz stawać na rzęsach , tańczyć nago na rurze , być wzorową żoną - NIE PORADZISZ. Ponadto on nie ma do Ciebie szacunku, że godzisz się na takie traktowanie.
Co możesz zrobić jeśli chcesz spróbować coś uratować ? Stanowczo dać mu odejść. Wystawić walizki za drzwi ze słowami : " Kocham cię, ale nie godzę się na takie traktowanie , nie uniosę tego. Jeśli zdecydujesz kiedyś, że chcesz być ze mną , to wróć i bądź dla mnie mężem a nie współlokatorem. Ale wiedz, że nie będę czekała wiecznie."
Wiem, też nie chciałam w to jeszcze niedawno uwierzyć.
Ale to jedyne wyjście.
Ja już nie walczę - dlatego tego nie robię.
Zdecydowaliśmy sie rozstać , dojrzałam do tego że nie chcę być z nim  jako człowiekiem takim jaki jest teraz . Człowiekiem dla którego są ważniejsze rzeczy niż szczęście swojej kobiety i walka o rodzinę. Dla którego ważniejsza jest gra i jakaś Monia , które zaważyły na naszym "być albo nie być" w chwili ratowania małżeństwa na terapii na która notabene sam przystał.
Wolę być sama i nie żebrać więcej nigdy u nikogo o czas i uwagę , o miłość.
To na rozum.
Serce jeszcze myśli inaczej, ale powoli mu tłumaczę .

Teraz nie możesz , jego serce nie należy do ciebie w takiej części , w jakiej byłoby to dla ciebie satysfakcjonujące.
Nie dostrzega tego co masz dla niego, co chciałabyś mu dać i czego chciałabyś od niego.

Mój też nie zrozumiał.
Też uważał, że wystarczy że powiedział jej że teraz kontakty będą tylko koleżeńskie i to powinno załatwić sprawę mojego zaufania.

A wiesz? Ja tez mam takie samo wrażenie w mojej sprawie.

Bo jest.
Gdyby nie było - zawalczyłby o Ciebie.
Dla mojego ważniejsze były dwie sprawy - gra , w której notabene codziennie się z Monią kontaktował.

U mnie inaczej - Monia jest wolna najprawdopodobniej , ma dwoje dzieci . Małych dzieci.
Kobieta która ma dzieci, miała kiedyś męża i wiedząc co może przeżywać żona w takiej sytuacji - weszła w ten układ.
Ona jest dla mnie niczym.

Nie zrozumie, bo umniejsza.
Nie przyzna się choćby go żywcem przypalali, bo wtedy musiałby dopuścić do siebie jaką krzywdę ci wyrządził.
Nikt nie lubi czuć się winny.

Tak jak mój. Nigdy nie chciał walczyć o ten związek, popłynął z nurtem, wygodnie dla siebie sobie życie ułożył, a potem nie chciał walczyć o nas.
Broni się zdradą moją i uważa, że wszystko co się potem podziało jest moją winą.
Rozumiesz? uważa, że moją winą jest , że zachorowałam na depresję - wymyśliłam ją sobie ponoć  (zdiagnozowaną u lekarza psychiatry) , moja winą jest że nie widać było postępów w wleczeniu i trwało to tak długo (kilka miesięcy), moją winą jest że znalazł pocieszenie w innej kobiecie.

Też tak podobnie czuję.
To co przeżyłam w ciągu ostatniego roku było koszmarem . Nigdy wcześniej w tak krótkim czasie nie przeżywałam tak silnych emocji.
Raz w życiu załamałam się tak naprawdę , kiedy nie potrafiłam się podnieść - kiedy swoim piciem tak mnie wykończył psychicznie , że miałam już dość wszystkiego. Po tym załamaniu i interwencji moich rodziców zaczął się leczyć.
Raz w życiu .
A teraz - w ciągu kilku miesięcy miałam już kilka takich załamań , w tym jedno - to ostatnie na tyle poważne, że miałam myśli samobójcze.
Ja też nie chcę więcej tego przeżywać.
Ja wiem, że on po prostu nie chce być dla mnie tym kim ja chciałabym, żeby był - nie chce być blisko. Nie chce pokazywać emocji . Emocje zagłuszył sobie grą i utopił w Moni.

Zdrowy rozsądek w tej sytuacji?
Nie - tylko twoja konsekwencja w działaniu  , obrona swoich granic i godności.

Masz rację - ratowanie czy odbudowa związku jest możliwa tylko wtedy kiedy chcą oboje.
U Ciebie nie ma obopólnej woli walki . U mnie też nie było.

Kiedyś mi ta franca powiedziała, że ona zachowała się w ten sposób (tzn.  miała romans z moim mężem), bo jej mąż też jej kiedyś tak zrobił. I ona w ramach odwetu.
Nie wyobrażam sobie zrobić coś takiego drugiej kobiecie, tym bardziej jeśli - jak mówi - sama to przeżyła.
Jakim trzeba być człowiekiem, żeby w ten sposób podchodzić do sprawy...
Poza tym, ona też nie ma dzieci. Szukała po prostu rozrywki w sieci. Tak mi się zdaje.

Rozmawiałaś kiedykolwiek z tą Monią?
Ja próbowałam z babiszonem rozmawiać. W nadziei, że zrozumie, że rani mnie tak samo jak mój mąż, że jeśli utrzymują dalej kontakt, to niszczą również jej męża. Jednak jej bezczelność nie zna granic. Jest po prostu bezczelna. Gdybyś jej posłuchała, miałabyś wrażenie, że masz do czynienia z czystą niewinnością... na wszystko ma wytłumaczenie, na rozmowy erotyczne z moim mężem, na ich wspólne zdjęcia (całujących się). Szkoda gadać nawet.

Kiedyś ktoś mądry mi powiedział: z kochanką męża się nie rozmawia. Żałuję, że nie posłuchałam. G...o, które śmierdzi, omija się z daleka.

Ta sama mądra osoba zapytała mnie, po co mi to "manie" racji. Wiem, że być może uratowałabym małżeństwo dzięki temu, że zamknęłabym dziób za przeproszeniem i pozwoliła mężowi na swobodne życie. Tylko myślę, że poniekąd jest to kwestia godności... Nie ja zawiniłam w tej sytuacji, starałam się przez ten rok pracować nad swoimi wadami. Zrobiłam dużo. Mąż nawet tego nie zauważył. Tak pochłonęło go niwelowanie własnej winy, umniejszanie jej i zacieranie śladów, że zamknął się całkowicie na mnie. Myślę, że specjalnie wręcz zaniża moją wartość, żeby siebie usprawiedliwić, żeby udowodnić sobie i światu, że musiał ode mnie odejść, bo taką straszną zołzą byłam. Może się mylę i oby tak było, ale jego zachowanie na to wskazuje.

Przyznam, że wczoraj prosiłam go o to, żeby spróbował jednak dać nam szansę... Efekt wiadomy. Żaden. Choć dziś jakby milej ze mną rozmawiał.
Jeden z powodów, jakie podał, to: w niedzielę on nie może pospać, bo co chwilę otrzymuję telefony.
Można śmiać się przez łzy.

Gdzieś tu po forum krąży jakaś zasada iluś tam kroków. Jeden punkt jest idealny dla zrozumienia drugiej osoby: nie wierz w słowa, patrz na czyny (jakoś tak to szło). Jednym z błędów, jakie popełniałam, było to, że zbyt wielką uwagę przywiązywałam do słów. Słowa były koszmarne, ale czyny dawały nadzieję. Może gdybym była dobrą obserwatorką, zauważyłabym w odpowiednim czasie, że mąż próbuje się zmienić. Ale nie zauważyłam.

Staram się teraz obserwować i dochodzę do zaskakujących wniosków.
Nie jest tak, że nasi mężowie się zmieniają, że takich ich nie znałyśmy. Oni są tacy sami, jak byli. My też jesteśmy takie same. Zmienia się jedynie relacja.