czy warto mieć nadzieję

Dziś nawet tak tego nie odebrałam.
Jeszcze dwa tygodnie temu po takiej rozmowie jak dzisiejsza już układałabym nam wspólną przyszłość.
Dziś - nie.
Zobaczyłam w jego oczach dziś, ze też nie jest mu lekko. Ale jeśli miałabym określić jednym słowem to co czułam - to chyba najbardziej współczucie po prostu.
Oczywiście mam w sobie też sporo złości, nieufności i tych innych mniej przyjemnych emocji  gdzieś tam w jakimś miejscu mojej duszy , ale dziś przewaga tego wewnętrznego spokoju , reszta uczuć się gdzieś pochowała.
Nie myślę o tym co robi , zagłuszam myśli muzyką .... pomaga.

Radzisz sobie to najważniejsze,jesteś mądrą kobietą.Dobrze,że rozmawiacie.Nie rób sobie nadzieji,ale  życie czasem potrafi nas zaskoczyć.Zadbaj o swoje zdrowie.Też mieszkam w małej miejscowości,nie ma dokąd pójść,ale jak pogoda dopisuje to biorę kijki w garść i 10 km potrafię przejść.Taki wysiłek powoduje,że człowiek zapomina o problemach(tylko nie chodzę sama -dla bezpieczeństwa).

Witaj kobietko, czytam te twoje posty i widzę, jak za każdym się miotasz, widzę bezradność, ból, miłość, nadzieję, zazdrość, samokrytykę, zrozumienie..... przeplatające się na przemian.Życzę ci, by ten stan zawieszenia w końcu minął, byś poczuła jakąś ulgę, obojętnie w jaką stronę.Czuję, że naprawdę potrafisz kochać, i już sama nie wiem, co może czuć twój mąż.Kur..., jakimi skomplikowanymi istotami są ludzie.Szanuję cię bd, bo strasznie walczyłaś o was.Dobrej nocki mimo wszystko dla ciebie.Sen przynosi ukojenie i nowe siły.
Póki co rano trzeba wstać, a mnie senność jeszcze nie ogarnęła.

Tak, te huśtawki są najgorsze.
Rano pogodzona, spokojna , wieczorem widzę że sobie ją dodał na facebook do znajomych i szlag mnie trafia, złość , ból . Wczoraj tak się stało.
Muszę wziąć siłę skądś żeby móc się z tym uporać w sobie. Żeby zacząć szanować się na tyle, żeby nie przejmować się jakąś Monią , czy inna lalą kręcącą sie obok jeszcze męża.
Żeby nie myśleć o tym. To trudne.

"Cisnę" go żeby się pospieszył z tym remontem, bo jak już oddamy nieruchomość do biura do wystawienia , to zamknie się jakiś etap . Na początku będzie trudniej, ale z każdym dniem potem chyba  lepiej.
Będzie nadzieja , ale na kupca , na nowe mieszkanie. Zamknie się po prostu pewien etap.

Walczyłam, ale za późno. Czasem i tak bywa.
Choć nadal mam poczucie , że nie zrobiłam w tej walce wszystkiego - z lęku przed otwarciem z dwóch stron był ogromny opór.
No cóż - zrobiliśmy tyle na ile mogliśmy sobie na tamten czas pozwolić.
Już nie ma sensu się cofać do tego - było , minęło.
Trzeba iść naprzód.
Ale lekko nie jest.

Masz rację , każdy jest kowalem swojego losu a pewnych rzeczy już się nie zmieni, czasu się nie cofnie.
Trzeba iść naprzód.
To na rozum - a na serce sama wiesz jak jest . Ciężko.
Ale wierzę, że przyjdzie czas kiedy będzie lepiej.

Tak, przeczytałam .
Mam podobne zdanie na ten temat. Wiem, że tylko przebywając z sobą , widząc , poznając swoje wady można się poznać tak prawdziwie. A potem przede wszystkim dbać o siebie , nie tylko być.
Bo zakochanie mija dość szybko - a miłość polega na budowie dojrzałego związku i dbaniu o niego i o siebie wzajemnie . Roślinka o którą się nie dba - umiera.

Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś jeszcze będzie mi dane tego doświadczyć- poczucia, że jestem ważna, kochana.

Dzięki za optymizm, trzeba mi go teraz sporo .
Trzeba mi teraz uwierzyć, że jestem coś warta , też sama dla siebie.

czego nie rozumiesz?

Twojej postawy.
Twierdzisz że,Go kochasz.Tak?
To co Jesteś w stanie zrobić by dać Mu to do zrozumienia?.
Przypomnij sobie co On zrobił gdy dowiedział się o Twoim romansie.

Zrobiłam już wiele , więcej nie mogę - to poza moim zasięgiem. Nie da się zrobić więcej jeśli tylko jedna strona chce.
Teraz muszę zająć się sobą, siebie chronić żeby nie zwariować i nie pogrążać się dalej w depresji , teraz muszę walczyć o siebie bo nikt oprócz mnie o mnie nie zawalczy, o moje zdrowie , o moja psychikę.

Walczył jakiś czas , a potem skreślił mnie. Znalazł sobie pocieszenie.
Ja też walczyłam kiedy dowiedziałam się o jego romansie. Moja walka się skończyła, więcej nie mogę zrobić. Teraz pozostaje mi się zając sobą i dzieckiem.

Jak walczylaś?.Nie pytam co mówiłaś tylko o Twoje czyny.
Po zdradzie słowa są równe 0,istotne są czyny.
Sama napisałaś że,nie chcesz nic wiedzieć o tej Moni.Dlaczego?.Boisz się?.Czego?.Twój mąż był inny gdy dowiedział się o romansie?.Wie z kim,gdzie i kiedy romansowalaś?.Zna konkrety?
Masz kontakt z kochankiem?.Czy Twój mąż wie wszystko co łączyło Cię z tamtym?
Przyznam szczerze że,po którymś wpisie gdy pisałaś o tamtym odniosłem wrażenie że,żywisz cieplejsze uczucie względem kochanka niż męża.Może właśnie to jest ta bariera że,mąż to czuje i nie ufa Ci.
Czy faktycznie wyrzuciłaś kochanka ze swojego życia a jeśli tak to czy z serca także?.

Ależ właśnie jest sens bo bez tego nie dowiesz się czy zrobiłaś wszystko by naprawić błąd.
Stawiam się na miejscu Twojego męża i po mimo tego listu który napisalaś mam wątpliwości co do Twojej postawy po wykryciu romansu.Popełniasz blędy tak jak Twój mąż ale zamiast je naprawiać rezygnujesz.

chyba oszalałeś...
to już dawno skończone - było , minęło - nie wiem skąd te Twoje insynuacje , pisałam o tym niejednokrotnie - o tym co pozostaje po zdradzie , zresztą czytasz na bieżąco mój wątek - więc naprawdę nie wiem z czego wywnioskowałeś to co wywnioskowałeś...
co było - umarło - nie ma sensu do tego wracać... nie chcę do tego wracać - pozostały wspomnienia i te lepsze i te gorsze... i niech tak zostanie ...

Cały czas starasz się wepchnąć mnie z powrotem w ramiona mojego męża- zrozum jedno - on nie chce.
Dawał mi to odczuć od wielu miesięcy i daje nadal.
Pomimo ogromnego żalu z powodu tego co zrobiłam - nie da się już , po prostu nie da się. Zbyt się wzajemnie pokaleczyliśmy.
Żeby to odbudować, albo inaczej - budować od zera trzeba by wielkiego, ogromnego zaangażowania dwóch stron, wielkiej chęci i ogromu wysiłku w to włożonego. Zmiany i przewartościowania całego swojego życia.
Tego nie da się zrobić gdy tylko jedna strona chce.

Zrozumiałam to w końcu - dlatego kładę nacisk teraz na siebie i dziecko. Żeby chronić swoją psychikę , bo czasem mam wrażenie że więcej już nie udźwignę.
Nie znaczy to, że siebie rozgrzeszyłam z tego co zrobiłam - absolutnie nie .
Znaczy to tylko tyle, że muszę ruszyć do przodu i zamknąć ten rozdział dla swojego dobra , bo jeśli będę brnąć w to dalej to zazdrość o Monię, złość o grę i to że musiałam żebrać o miłość , płonne nadzieje - mnie zniszczą.
Tylko tyle.

Jak myślisz ile potrwa jego zainteresowanie Monią?
Jak było u Ciebie...
Nie czytałam wszystkiego, ale doczytałam co dawał Ci kochanek, a czego nie dawał mąż.
Musiał być bardzo samotny.

Skąd ta złość?.Uderzyłem w czuły punkt?
Widzisz jak to jest?.Wciąż masz te miłe wspomnienia i mąź mógł to widzieć tak jak Ty widzisz jego postawę wobec Moni.
Twoje wspomnienia co do kochanka nie powinny istnieć.A jednak nadal istnieją i jak w takim razie miałaś naprawiać swoje małżeństwo skoro poruwnywałaś ich między sobą.Sama to napisałaś że,dostałaś od kochanka to czego od męża nie miałaś.Z takim podejściem naprawa nie miała szans powodzenia stąd ta nieufność męża.Bo On to widział albo tak interpretował Twój płacz,smutek,itd.Myślaĺ że,nie żałujesz zdrady tylko tego że,się wydało.Czy naprawdę jesteś tak ślepa(sorrki)że,tego nie widzisz?.Jak On mógł widzieć Twoją chęć odbudowy gdy wciąż chodziłaś jak senna mara?.Jak miał Ci uwierzyć?.Powiedziałaś Mu to?.W jaki sposób dałaś Mu do zrozumienia że,Twoje serce należy tylko do Niego a nie także do kochanka?.No jak?.

Zraniłaś Swojego Męża kilka razy. Ale nie na jego oczach. Nie widział, jak go krzywdzisz. On rani Cię co wieczór. Żeby Go nie słyszeć, musisz zamykać się w pokoju włączając muzykę, tak? On nie widział, nie słyszał. Dlaczego to Ty masz przez Niego cierpieć? Przepraszam, jeśli Cię uraziłam, ale właśnie takie jest moje zdanie. Zraniłaś Go poza Jego wzrokiem, poza Jego słuchem. Zrobiłaś to kilka razy. On rani Cię co wieczór, codziennie. Słyszysz Go, czasem też widzisz.

A co ma go błagać każdego dnia o łaskę wybaczenia ?
Wiesz rogacz mam wrażenie, że jak przeczytasz gdzieś o zdradzie to wszystkie twoje  posty są przesiąknięte twoimi subiektywnymi żalami - owszem masz prawo, ale jak już pisałam w innych postach: ludzie zwracają się o pomoc i należy rozpatrywać sytuacje  z punktu wielu aspektów.

Kobieta jeśli ma jaja to jest teraz tak ładnie nazywana singielką. Po co jej wówczas facet ?

Uważam rogacz, że drążysz w kółko ten sam aspekt sprawy - do znudzenia i nie reagujesz na to co Autorka wątku pisze - ona godzi się z decyzją bo widocznie tak czuje i tak chce.

Kwestie, które poruszasz były rozpatrywane na innym etapie.

Znów dołowanie.ja spadam,bo przez komputer domu nie chcę zaniedbać...
A TY SIĘ NIE DAJ KOBIETKO W ROZTERKACH,główa do góry i już bez łez.OK?Ja może mamteraz kochanego mężą,ale często ze sobą rozmawiamy i mamy takie samo podejście do zdrady-On nie wybaczyłby mi ani ja jemu.Dlatego staramy się unikać sytuacji,które mogłyby doprowadzić do romansu.Licho nie śpi.Kocham go bardzo ale nie chciałabym z nim być ani on ze mną,gdyby się coś wydarzyło.Obecnie uważam,że nie ma takiego faceta,który mógłby mi w głowie namieszać,ale jak jest z nim to nie wiem-wiem jedno-kobiety się za nim oglądają,nawet wypytują moich koleżanek o niego.To miłe nie jest.Na szczęście nasz wiek i nasze doświadzenie sprawia,że dbamy o to co mamy.
Kobietko żyj i nie oglądaj się za siebie,Zadnych depresji i smutasów w okół siebie...Koniecznie...

Jak można coś chcieć naprawiać jak ma się z góry negatywne nastawienie?.
Przemyśl to kobieto w rozterkach

a jakie mam mieć nastawienie , kiedy on codziennie zdradza mnie emocjonalnie na moich oczach wieczory spędzając z inną kobietą on line?
no jakie?

Ja zerwałam kontakt po romansie kiedy postawił sprawę jasno.
On nie potrafił. Ranił mnie tyle dni i rani mnie nadal.
ja już po prostu nie mam siły , mam wrażenie czasem, że zwariuję. Że już dłużej tego nie wytrzymam.
Decyzja podjęta , a ja zasypiam przy laptopie żeby nie słyszeć . Bo czuję - mam uczucia.
Dlatego ratując jeszcze te resztki swojej psychiki i swoich uczuć jakie mam w ogóle w sobie , broniąc się przed zamknięciem uczuć na cały świat , zakopaniem, pozbyciem się - dla swojego dobra wiem że muszę to zakończyć.

Zrozumie o czym mówię tylko ten, kto to przeżył z obu stron. Ja przeżyłam - to wszystko co piszę - piszę  z pozycji osoby zdradzonej i tej która zdradziła. Wiem co jest w mojej głowie , i podejrzewam co jest w jego głowie.
Dlatego wiem że nie ma dla nas szansy. Bo on nie rozumie , albo rozumie i świadomie mi to zrobił.

Z depresji podobno rzadko kto wychodzi.6 lat temu zmarła mi matka,nagle.To był cios,w domu mąż który się znęcał.Nie wytrzymałam już tego.Wiesz co do mnie powiedział?Moja matka w trumnie,a on seksu się domagał.Powiedział,że teraz moja kolej,że mam się pociąć.Dwójka dzieci-a ty masz się ciąć.Zaczęłam brać antydepresanty,silne,przestawałam i brałam je na przemian.Lekarz stwierdził,że w domu lub pracy mam jakieś kłopoty i dopóki nie zmienię środowiska nie wyjdę z tego.Nie miałam siły wstać z łóżka.Odeszłam.Na sprawach sądowych brałam antydepresanty.Źrenice miałam rozszerzone jak kot po nich.Nie miałam nic,pieniędzy,swojego mieszkania,nawet garnka,zostawiłam mu wszystko w cholerę.Dorobiłam się od nowa.Po rozwodzie nic nie biorę,żadnych leków,funkcjonuję normalnie.Okazało się,że w rodzinie(mama miała zawał w wieku 54 lat)mamy tendencję do wad serca.Też coś tam mam,ale da się z tym żyć,nie piję nie palę,nie mam nadwagi,fizycznie dużo pracuję więc kondycję mam.
KOBIETKO cieszmy się życiem póki trwa.Jak się rozejrzymy dookoła ludzie mają takie problemy,że nasze mogą się schować...Choroby,śmierć-tego nie potrafimy zmienić.Na resztę mamy wpływ.Głowa do góry.

Uniosłam się trochę.
Mogę tylko napisać, że obojgu jest nam bardzo ciężko.
Dlatego rozdrapywanie ran nic tu nie da , Rogacz.
Czas po prostu ogarnąć się i iść do przodu bo to co jest niszczy mnie.

Dzwoniłam do męża - ogarnia, zostało malowanie drzwi wejściowych i pracowni na górze, mnie zostały kosmetyczne malowanki w dwóch pokojach , myślę, że na piątek będzie można już zaprosić Pana od nieruchomości. Góra w poniedziałek.
Ciężko myśleć o tym, że jacyś obcy ludzie będą łazić oglądać a potem zajmą mój dom - w którym znam każdą cegłę i w który włożyłam tyle energii i pracy.
Z drugiej strony - przecież na ten etap czekałam. Ale ciężko mimo wszystko.

Wydaje mi się ? czy bawisz się we Frouda i próbujesz psychoanalizy ?

Ułatwię Ci: skutkiem trwałego rozpadu tego małżeństwa jest dysfunkcja spowodowana nałogami męża, skłonnościami depresyjnymi żony w następstwie brak umiejętności podjęcia dialogu. Brak wzajemnego szacunku wynikającego z zaniedbania wspólnego tworu jakim jest małżeństwo, zamknięta postawa męża, współuzależnienie żony. Brak chęci podjęcia terapii. Zamiatanie problemów pod dywan - wówczas kiedy trzeba było chwycić byka za rogi ( mówię o pierwszych sygnałach uzależnienia ).
Po co to rozpatrujesz po raz enty?

Uważam, że Autorka jest w pełni świadoma tego co się stało w jej małżeństwie, zresztą wciąż o tym pisze i podkreśla to na każdym kroku. To wyjątkowo silna kobieta i racjonalnie patrzy na to co się wydarzyło ale również racjonalnie patrzy na to co jest "na teraz" i bardzo dobrze.

Czego poza goryczą, żalem, frustracją uczy życie z nałogowcem ? po co mi wnioski ? jakie wnioski ? wniosek jest jeden - trzymać się z daleka od kogoś kto nie chce walczyć, ani o siebie ( przede wszystkim o siebie) ani o rodzinę.
Amen.

I tego właśnie się trzymaj a z tym wiekiem to nie przesadzaj.To tylko 38 lat a nie aż.Młoda Jesteś i całe życie przed Tobą.
Mam jedną prośbę
Nawet jeśli odejdziecie od siebie to nie skreślaj męża na zawsze.
Wynik Waszej rozgrywki jest 1:1 czyli jest możliwość zaczęcia wszystkiego od nowa za jakiś czas jeśli oboje doszlibyście do takiego wniosku.
Z drugiej strony Wasze rozstanie to też sprawdzian dla Waszych uczuć.
Jeśli jest między Wami miłość to i tak bedziecie razem.
Nie zatwardzaj serca swego

Taaa ...
Stara doopa i tyle ... zmarszczki pod oczyskami w ostatnim czasie się w jakiś magiczny sposób rozmnożyły ...
ale nie jest chyba jeszcze najgorzej , wzrost 165 cm, waga 59 kilo , biust 75F, jeno doopy brak , schudła - od siedzenia na krześle mi sie ostatnio odcisk zrobił
może sie znajdzie kiedyś w przyszłości  jakiś amator starych bab który na mnie zwróci uwagę...

On mnie skreślił - już na amen- wiem to na pewno po dzisiejszej rozmowie , nie mogę sobie robić takich nadziei o które mnie prosisz. Dla własnego zdrowia psychicznego.
Ponadto - nie widzi ŻADNEJ swojej winy , wad  w swoim zachowaniu sprzed zdrady. Cytuje : "jedyna moja wina to że powinienem cię trzymać krótko". No więc co tu dużo - nie ma sensu.

Właśnie się podnoszę z upadku. Zaczynam patrzeć w przyszłość.

Wystawiłam dziś dom w biurze nieruchomości , jutro się pojawi ogłoszenie na portalach. Właśnie z tego powodu zapytałam go, czy jest pewien swojej decyzji , czy może chce jeszcze to przemyśleć, porozmawiać o tym. Skutek mojego pytania zacytowałam powyżej.

Wiesz co chyba dupek jest z Twojego męża.Jak ja słyszę,że facet nigdy nie czuje się winny tylko na żonę zrzuca odpowiedzialność,to mnie jaśnisty piorun strzela.Żonę krótko trzymać,pewnie,może do złotej klatki jeszcze ją zamknąć i pstrykać palcami,żeby usługiwała pana i władcę.Może nigdy nikogo nie biłam,ale mam ochotę wytargać za kudły tego twojego mężusia.Po co oni się bawią w małżeństwo,jeżeli nie rozumieją jego znaczenia.Mój syn ma 16 lat a jest dojrzalszy emocjonalnie niż nie jeden 40letni facet.
Zebyś mi więcej tego krętacza nie broniłaNIgdy się nie oskarżaj,że coś poszło nie tak przez Ciebie,to on zawalił sprawę już w przedbiegach.Ignorant jeden,teraz może biednego,skrzywdzonego będzie grał.Dla mnie to zwykły palant,skoro takie bzdury opowiada.Dał ci chociaż jakiś prezent tak bez okazji.Głupią różę za 3zł chociaż(bardziej cieszy niż drogie prezenty na urodziny).Najgorsze jest to,że jak facet już ma kobietę przy sobie,to uważa,że nic już nie musi się starać,że wystarczy,że jest.Posąg jeden bezuczuciowy.Może nie każdy facet,ale większość tak właśnie postępuje,i ma o wszystko żale do kobiety.Może jeszcze kwadratową głowę mieć powinna,żeby piwo na niej postawić.

Wiesz - nie jest złym człowiekiem. Naprawdę.
Po prostu wiele rzeczy nie dopuszcza do siebie. Teraz sobie argumentuje na swoją korzyść - może tak mu łatwiej uporać się z sytuacją.
Wiem, że nie ma racji w wielu rzeczach - nie wierzy , że nie był tylko narzędziem , że naprawdę pokochałam .
Pokochałam naprawdę.
Czy gdybym nie kochała - byłabym z nim 13 lat?
Walczyła z jego nałogiem przez lata  na początku związku?
Przez 12 lat byłam mu wierna , a naprawdę miałam wiele okazji .
Dopiero po 12 latach dałam się ponieść zauroczeniu - to był ogromny błąd. A to co potem to już  szkoda gadać - wszystko pieprzło z wielkim hukiem.

Problem nasz obojga w tym, że nie potrafiliśmy być z sobą po prostu. Otworzyć się na siebie tak na 100%. Żyliśmy razem, ale obok. On się nie czuł mężczyzną, ja się nie czułam kobietą w tym związku.

No ale nie ma co już wracać do tego .
Teraz czas już patrzeć w przyszłość.
Nauczyć się być samej z sobą. Zaopiekować się i być wsparciem dla córki.
Na więcej przyjdzie może  czas - kiedyś.

Siedzą sobie właśnie obok obie moje gwiazdeczki - grają w planszówkę, ja kibicuję
Świetnie się z sobą dogadują choć jest między nimi 7 lat różnicy . Kochają się bardzo, zawsze im powtarzałam odkąd pamiętam, że mają być dla siebie wsparciem bo ja wiecznie żyć nie będę- i są.

Stwierdziły przed chwilą, że zrealizują wreszcie swoje marzenie - łóżko piętrowe . Nie będzie innego wyjścia, na więcej niż dwupokojowe mieszkanie stać mnie raczej nie będzie. No i na utrzymanie większego też raczej nie .

Jakoś będzie

Jak to nie widzi swojej winy, skoro cytat ją wyraźnie dokumentuje i określa.

Krótko to blisko.

Sensu nie ma tam, gdzie się go nie umie zobaczyć. Spodziewasz się takiej reakcji od Mężczyzny, jaką sama byś zafundowała, ale my inaczej przeżywamy straty.

nie w tym kontekście, Animus ... naprawdę nie w tym kontekście ...

o przyczynach też  już pisałam nie raz ... tych które ja dostrzegam ...

W poprzedniej pracy miałam uczennice pod sobą.Powiem szczerze,te makijaże na wampa,pępki na wierzchu,puder aż pomarańczowy.Naprawdę kobietko,my wygladamy lepiej.
Kobieta z klasą nie rzuca się w oczy,ale pozostaje w pamięci.Sama napisałaś,że idąc z córką wyglądasz młodo.Ja też tak mam,syn jest wyższy ode mnie o jakieś pół głowy i nadal rośnie.Rozejrzyj się w koło i zobacz te wyzywające makijaże,którymi dziewczyny się postarzają.Założę się,że wyglądasz na dziesięć lat mniej niż masz w rzeczywistości.

No i co mówiłam...Kiedyś czytałam książkę na temat czarownic,na faktach.Między innymi była tam historia pewnej kobiety,która miała już dorosłe dzieci.Żyła bardzo skromnie,żywiła się warzywami i mlekiem od kozy,którą miała.Spalili ją na stosie tylko dlatego,że młodo wyglądała.Dobrze,że dziś za to nie palą na stosie.NIektórzy dają mi 26lat,nie wiem czy kitują czy na serio.
Przez te kilka dni patrzyłam jak sobie radzisz,nie mogłam patrzeć jak się dołujesz.Twój temat bardzo mnie wciągnął.Obiecałam sobie,że nie będę już korzystać z forum bo to naprawdę wciąga,a u mnie w domu rosną zaległości...Proszę radź sobie od jutra,nie cofaj się do tyłu.Masz o co i o kogo dbać,dzieci są najważniejsze.Rozwód to trudny temat dla każdego.Ja chociaż miałam podstawy,zrobiłam za porozumieniem stron,żeby zaoszczędzić sobie i dzieciom zdrowia i nerwów.Obyło się bez świadów.Serce mnie bolało,że mimo to były mąż kłamał i gnoił mnie w sądzie.Ale jestem wolna.Życzę Ci,żebyście dogadali się jakoś i jeśli do tego dojdzie w Sądzie rozstali się po ludzku i godnie.