czy warto mieć nadzieję

czy moja była błędem ? nie wiem tego ... wiem, że kochałam ...
czego zabrakło?
czegoś zabrakło widać.... a może czegoś było za dużo .... kto to wie ....
żaden związek nie jest idealny , ale jeśli nie ma zbudowanej bliskości, dbałości o siebie , troski, opieki, rozmów ... to nic z tego nie będzie....
nad związkiem trzeba pracować ... samo nie urośnie... coś co się zaniedbuje , w końcu mści się w ten albo inny sposób... tak mi się wydaje...
wina zawsze po obu stronach .... u ciebie też czegoś zabrakło - sam sobie odpowiedz czego z twojej strony ....

Kobietko kiedy uwierzysz, że to nie jest tylko twoja wina?, że związek tworzą dwie istoty?.Ja cb absolutnie nie rozgrzeszam za tę zdradę, ale sporo już po tym wycierpiałaś.Rozumiem psychiczną blokadę męża po tym, ale to, że zdradziłaś stało się dlatego, że właśnie mąż nie dawał ci tej miłości. Ja rozumiem, że jego zabolała zdrada, że się zamknął, w ten sposób się chroni, ale to ty musisz ruszyć dalej, ty chcesz ruszyć, a on cię blokuje, bo jemu jest tak wygodnie, ma twoje poczucie winy, gierki i Monię, więc jest górą, może wszystko, Mój mąż od zawsze mnie okłamuje w różnych mniej lub bd istotnych sprawach, codziennie wprowadza w nasz związek kolejny powód do braku zaufania, a czasem są to błahostki, typu ile piwek wypił, co robił, gdzie był, obiecanki co zrobi a nie robi itp. mnie osobiście to wyniszcza bd niżby zdradził jednorazowo, dla sportu, z głupoty.Naprawdę nie rozumiem dlaczego dla ludzi zdrada, sam seks jest dużo gorszym przewinieniem, niż brak szacunku na co dzień, brak rozmowy, lekceważenie, brak wsparcia, pomocy w drobnych sprawach.

Proszę cię, pomyśl o sobie, nie skupiaj się cały czas na nim, gdyby mu choć trochę zależało nie wyżywałby się tak na tobie, tak nie ranił.Może nie czytałam dokładnie, ale co się stało z twoim kochankiem?jak to się skończyło?Życzę powodzenia w odnalezieniu tego, co najważniejsze, na tę chwilę chyba spokoju

Współczuje szczerze .... też bym się tego obawiała gdybyśmy zostali razem - kompletny brak zaufania z obu stron.
Opór przed zmianami , chyba lepiej samemu. Od nowa , nawet samotnie.

Skończyło się - po prostu.
To młody człowiek. Ułoży sobie życie , mam nadzieję, że będzie miał dzieci , prawdziwą rodzinę. Ja już bym mu tego nie dała.
Gdyby nie powaga sytuacji , cisnęłoby mi się na usta "ja ty wyrwałaś 10 lat młodszego faceta" ... ale oczywiście sytuacja jest inna - to on mi w głowie zawrócił , bardziej się starał niż ja ...
To ja zerwałam znajomość , w sumie na rozkaz męża - rozumiem go , też wiele miesięcy później prosiłam o zerwanie z grą i Monią ale on się na to nie zdobył. Trudno, i tak bywa .... na pewnie rzeczy jest już czasem za późno.
Może spotkam w swoim życiu jeszcze kogoś kiedyś kto wstanie dla mnie o 4 rano zaparzyć mi kawę albo zapyta czy zjadłam już śniadanie i czy dobrze się dziś czuję. Jeśli nie - to trudno, życie ...

Słonce na pewno znajdziesz.... ja się mądrzę w tych  swoich postach, a sama mam nie wszystko poukładane.Tak samo jak ty bd pragnę miłości, potwierdzenia jej zachowaniem, mam nadzieję, że bd miała siłę uwolnić się od destrukcyjnego wpływu męża , rodziny.Mam odczucie, że szkoda, że z kochankiem nie wyszło, pokaż mężowi, że nie bd czekać w nieskończoność, wiedz, że jesteś warta sporo więcej, niż mąż ci pokazuje.Trzymam za cb kciuki.Powodzenia

.Rozumiem psychiczną
blokadę męża po tym, ale to, że
zdradziłaś stało się dlatego, że
właśnie mąż nie dawał ci tej
miłości.
No tak.To właśnie wyjaśnia zdradę.Hm.Miło.
Więc zdradzajmy bo od partnera nie dostajemy tego co chcemy.A co tam.D..pa nie mydło....
Naprawdę nie rozumiem
dlaczego dla ludzi zdrada, sam seks
jest dużo gorszym przewinieniem,
niż brak szacunku na co dzień, brak
rozmowy, lekceważenie, brak
wsparcia, pomocy w drobnych
sprawach.
A czymże jest zdrada?.
Czyż właśnie nie brakiem szacunku do osoby którą podobno kochamy?.

na razie muszę się ogarnąć z sobą...
dziś jest lepiej .... pewnie jutro będzie gorzej .... tak to już u mnie jest na razie....

nie wiem czy jestem warta więcej , ale na tą chwile na pewno wiem, że nie wszystko jest moją winą - że nie tylko ja jestem winna temu, że nie było zawsze dobrze - na razie tyle mi wystarczy żeby nie myśleć o sobie jak o najgorszej i powoli podnosić się z upadku...

taaaaa .... jaaaasssne... mając 38 lat , oraz rozstępy i zwisy tu i ówdzie
nie no, wyglądam przy swoich 38 latach na mniej , jak idę ze starszą 20-letnią córką na zakupy to biorą nas za siostry , ale bez przesady z tymi wyborami ... wiem na pewno, że FBI będzie miało na noc jeśli się kiedyś na coś zdecyduję
a serio - dziękuję Wam bardzo, dziś sprawiliście że lepiej się czuję ... pewnie wypity alkohol w postaci dwóch tyskich tez się przyczynił, ale nic nie zastąpi dobrego słowa otuchy ...
dziękuję...

to skomplikowane i złożone ...
sama zdrada , skok w bok .... nie wiem ...
u mnie było zaangażowanie , potrzeba bliskości, ciepła, zrozumienia, zainteresowania, troski - tego czego w związku nie miałam...
ale to moja wina - nie rozgrzesza mnie to - mogłam poprosić , jeśli bym nie otrzymała - mogłam zakończyć związek ....
poszłam na łatwiznę, co tu dużo ... uległam ...

ja tam się na razie rozglądać nie zamierzam ... muszę pozamykać wiele spraw i związek który się skończył,  popracować nad sobą zanim w ogóle cokolwiek kiedykolwiek... wiele wody w rzece upłynie , zapewniam .... ale nie mówię: nigdy ...

Wiesz.... Chcę Ci powiedzieć... Może inaczej.... :  To o czym mówisz - znam. Niedawno temu stanąłem naprzeciw chętnemu, wypiętemu i wysportowanemu  kakaowemu oczku. I łeb pod kran, a potem długa do domu. Dla tej, która ma rozstępy - i to spore po dwójce dzieci. Jak taki dyletant jak ja to umie - to umie każdy. Ty martw się na dobrym wyborem .

nie no, szacun - już Ci tam pisałam .... nie każdy się oprze wypiętemu i wysportowanemu

ja naprawdę teraz o tym nie myślę.... myślę o tym , że dziś mam lepszy wieczór niż inne ostatnio i cieszę się z tego ... ale wiem, że jutro albo pojutrze nadejdzie dzień taki, że jeno sie powiesić ... i zbieram siły , zabieram od Was pozytywną energię żebym mogła poczytać sobie Wasze wpisy właśnie jutro albo pojutrze kiedy nadejdzie to "złe" , poczucie winy tak ogromne że nie do udźwignięcia... smutek, żal, ból serca ...

zbieram siły , bo wiem że najgorsze przede mną - sprzedaż ukochanego domu który od podstaw sami projektowaliśmy i  budowaliśmy , rozstanie dziecka z ojcem... naprawdę, będzie bardzo bardzo źle....

ale dziś jest lepiej - i za to Wam dziękuję...

patrz mail

zajarzyła , odpisała

Małgosiu - bardzo Ci współczuję
Nie wiem co mogę napisać. Na pewno nie jestem osobą kompetentną żeby udzielać Ci rad- sama mam problemy z sobą i swoim małżeństwem, a właściwie końcem małżeństwa.
Mogę Ci jedynie powiedzieć, że kurcze , też bym nie wytrzymała takiej sytuacji. To co że na jedną nic te panienki - czego mu u Ciebie brakuje, czego nie masz co one mają? rozumiem raz żeby się zdarzył skok w bok- można zrozumieć chwilę słabości , jeśli zrozumie i wyciągnie wnioski można dać szansę - no ale ile zdrad można wybaczyć ?
To nie jest zdrowy związek jeśli ty w nim cierpisz a on nie chce się zmienić.
Wiesz to , prawda?
Nie wiem jakie powody nim kierują - ale nic nie tłumaczy wielokrotnych zdrad.
Nie obwiniaj się.

Takie tam - od serca.
LIST DO JESZCZE MĘŻA.
Mężu - wiem, że czasem tu zaglądasz - jeśli zajrzysz i to przeczytasz - wiedz, że nie pisze tego w jakimś celu - piszę bo tak czuję.
Powiedziałam Ci to już, ale jeszcze napiszę - wiem, że bardzo Cię skrzywdziłam i przepraszam Cię za to bardzo.
Jest mi bardzo, bardzo przykro że tak postąpiłam : oszukałam, zdeptałam, skrzywdziłam, zdradziłam.
Zniszczyłam poczucie bezpieczeństwa i zaufanie w sposób jak to określiłeś - najgorszy z możliwych, masz rację.
Ponadto traktowałam Cię nie jak mężczyznę tylko jak dziecko którym trzeba sie zaopiekować . I opiekowałam się - tak jak potrafiłam.
Daliśmy sobie tyle ile potrafiliśmy dać sobie w tym związku. Nie było tego wiele.
Nie chcę powrotów, kolejnych szans , bólu po niepowodzeniu , szarpania- tak jak Ty nie chcesz.
Chcę, żeby każde z nas znalazło siebie samego w życiu. To , co jest dla nas najlepsze.
Bolało i będzie bolało jeszcze jakiś czas to co sie między nami podziało.
Nie wiem jakie będzie zakończenie tej naszej historii , nie wiem jak będzie za jakiś czas , za ileś lat - ale chcę żebyś wiedział, że życzę Ci jak najlepiej.
Jesteś i zawsze będziesz nadal moją rodziną, jesteś ojcem naszego dziecka i mężczyzną który był ze mną 13 lat .
Jesteś dla mnie ważny i zawsze będziesz miał swoje miejsce w moim sercu.
Ale chyba dojrzałam w końcu do Twojej decyzji. Rozumiem co czujesz.
Mnie też nie jest łatwo, ale masz rację - tak będzie lepiej.
Będzie mi brakować Twojego ciepła, dotyku, przytulenia, uśmiechu ... bycia.
Pewnie będą lepsze i gorsze dni , dni totalnego upadku i dni względnie do przeżycia , a może kiedyś lepsze też nadejdą.
Nie wiem jak będzie jutro, ale na dziś po prostu chcę Cię tylko przeprosić że więcej z siebie dać nie potrafiłam , ani wziąć od Ciebie.
Przepraszam.
Teraz czas iść do przodu- jakkolwiek.
I tyle chyba.

wiem
http://www.youtube.com/watch?v=oG6pEolAKm8

nie mam szklanej kuli, nie wiem co będzie za ileś lat - ale wiem, że czas ruszyć do przodu i zacząć żyć sobą a nie nim ... jakkolwiek będzie - powyższy  list był pożegnaniem.... taki właściwie bardziej dla mnie niż dla niego - takim wewnętrznym....

spalam dziś w pokoju starszej córki, strasznie twarde ma łóżko

Powiedz Meżowi to co tu napisałaś.
Ja bym uwierzył choć do kobiet które zdradzają Mam dość jednoznaczny stosunek.

Kobieto, cieszy mnie twoja  nieco lepsza kondycja. Oglądasz mieszkania ? skup się teraz na przyszłości, zrób plan co trzeba kupić, czy chcesz mieszkanie nowe czy stare. Sam fakt poszukiwań jest czasochłonny także warto się tym zająć. Złe myśli i chwile wrócą, ale dla pocieszenia powiem, że one z biegiem czasu będą mniej bolesne.

Bardzo poruszył mnie Twój list do męża jak również znany wiersz o miłości zamieszczony przez Rogacza 76.Najpiękniejszą rzeczą byłoby się rozstać w zgodzie,dla siebie,dla dzieci...Niestety czasem ta druga połowa nie rozumie lub nie chce prowadzić dialogu.Mnie samą przerosła sytuacja,nie chciałabym nigdy więcej spotkać w życiu ojca moich dzieci,moje dzieci również.Dla nich oszukiwałam się,że dam radę go znosić jak będzie po dzieci przychodził.Jego nienawiść mnie przerosła.
Jeśli uda am się przejść przez rozwód na poziomie,bez orzekania o winie,to będzie sukces...
  Bardzo dobrze,że dziś czujesz się lepiej.Grunt to dobre nastawienie, choćby nie wiem co.Ja uciekam z Waszych rozmów...Trzymam kciuki i pamiętaj,poradzisz sobie ze wszystkim,napewno!Wierzę w Ciebie.

wróciły ... pierniczona huśtawka
każda część mojego ciała krzyczy: kochaj mnie, tylko mnie kochaj , daj mi to czego pragnę: miłość, ciepło, troskę , zainteresowanie, opiekę....
nie pokazuję po sobie - jak chodziłam smutna, tak chodzę ale staram  się żeby nie widział rozpaczy w moich oczach....

wybaczenie - wielkie słowo - może wybaczę mu kiedyś Monię , to że mnie tak krzywdzi co wieczór , że wie co czuję słysząc ją w słuchawce i wiedzżac że zajęła część jego serca , a może całe? może kiedyś....
i może on mi kiedyś wybaczy - bardzo chciałabym ...
sama sobie nigdy nie wybaczę - to wiem na pewno...

będzie taki , mamy sie rozstać kulturalnie - nie będziemy sie szarpać...
nie wiem skąd w nim tyle spokoju i uległości kiedy o tym mówi ...
kiedy ja myślę o rozwodzie - boli mnie żołądek, z rozpaczy , strachu , straconych nadziei....

Wróciła starsza córka od chłopaka z zagranicy , smutna - kocha go , chciałaby tam zostać ale ma studia do skończenia ... nie wiem na ile chce je skończyć sama a na ile robi to dla mnie, babci - bo my chciałybyśmy , wie o tym . Ma dopiero skończone 19 lat m choć rocznikowo już 20 - młoda jest ,  nigdy nie narzucałam jej swoich decyzji. Szła do takich szkół do jakich chciała , uczyła się tak jak chciała. Jest bardzo mądrą dziewczyną - tak życiowo po prostu. Jest dla mnie dużym wsparciem, ale jeśli bedzie chciała odfrunąć - nie mogę jej zatrzymywać. To są już teraz jej decyzje. Cieszę się, że ją mam . Bardzo ja kocham.
Tak jak i młodszą - duża, mądra 12-latka . Widzę po niej - martwi się mną , tym co w domu. Siedzi teraz przed tv i ogląda film . Bardzo mnie obserwowała jak wróciła dziś z wojaży. Mocno się do mnie obie przytuliły . Dla takich chwil warto żyć. Kocham je bardzo , najbardziej na świecie.

U mnie rano było lepiej - teraz znowu dół...
Chyba położę się dziś wcześniej spać, tak koło 22- jutro ciężki dzień w pracy , muszę zbierać siły na weekend - w weekend zaliczenia , wykłady. Nie mam siły , teraz czuje się bezsilna na wszystko co mnie otacza. Malutka , nic nie znacząca, nic nie warta. Czuję, ze znowu mnie przerasta...
Spałam całe popołudnie , teraz znowu najchętniej bym się położyła żeby już nie czuć....

Piękne te wszystkie wiersze.... i takie bardzo smutne....

Masz rację.
Sama siebie dołuję.
Przed chwilą się zajęłam .... posprzątałam kuchnię, rozpakowałam zmywarkę, pogadałam z młodą , zmieniłam nam pościel w łóżkach , pooglądałyśmy sobie mieszkania , córa jakoś łatwiej do tego podchodzi , rozmawiałyśmy o tym jak to bedzie wyglądać wszystko , jest pozytywnie nastawiona.
Myślę, że i tak dziś ze mną jest lepiej niż było kilka dni temu kiedy miałam takiego doła, że naprawdę nie chciało mi się żyć. Dziś jest mi tylko rozpaczliwie smutno i czuję tęsknotę za miłością, ciepłem człowieka. Ale poprzytulałam sie do młodej i jakoś tak mi lepiej .
Dla niej to nie koniec świata - więc dlaczego dla mnie jest... Ona ma taką pozytywną energię, jest otwarta , kiedy się uśmiecha mogłabym na nią patrzeć i patrzeć...
W dzień radzę sobie lepiej , tylko kurcze, te wieczory są najgorsze - co robić wieczorami na wsi?
Myślę, że jutro wieczorem może pogram z córą w jakieś gry planszowe- eurobusines może ...  zobaczę co tam mamy z gier.

Dziś znowu pościeliłam sobie w pokoju starszej - niewygodne ma to łóżko , ale tak bedzie lepiej , łatwiej - w jednym łóżku po prostu nawet czasem przez sen się przytulam podświadomie szukając ciepła .... potem jest trudniej . Trudniej z tymi decyzjami mając obok siebie ciepłego człowieka do którego kusi się przytulać wiedząc, że i tak już po wszystkim.

Co na to mąż?
Jest jakaś reakcja?

Szczerze to nie wierzę że,jedyne co powstrzymuje męża przed wyprowadzką z domu to finanse.
No i ta Monia.Co o Niej wiesz?

Myślałaś o zmianie terapeuty?.

Nie .
Moja terapeutka jest dobrą terapeutką.
Pokazała mi że teraz powinnam zająć się sobą , przede wszystkim  sobą - i dzieckiem. Być dla córki wsparciem.
Pokazała mi, na czym polegają moje problemy - mam mnóstwo rzeczy do przepracowania : kwestia dawania z siebie i przyjmowania od innych , kwestia proszenia, samoakceptacji, nadkontroli. Mnóstwo do przepracowania.
teraz powinnam zająć się sobą przede wszystkim. Musze nauczyć się być dla siebie samej ważną, pokochać siebie i czuć się z sobą bezpiecznie .
Nigdy nie byłam sama , zawsze byłam od kogoś zależna.
Musze nauczyć się żyć z sobą sama , pokochać siebie bo tego nie potrafiłam nigdy , zawsze miałam o sobie bardzo niskie mniemanie, szukałam dowartościowania u innych - nie w sobie.
A dopiero później zaakceptować że ktoś może zechcieć mnie pokochać taka jaka jestem.

Nie zajęło jej to długo - po prostu ja wymagałam czasu żeby do tego dojrzeć, żeby dopuścić do siebie to co ona do mnie mówi...

Tak, spotkania małżeńskie które u niej odbyliśmy też według mnie były profesjonalnie prowadzone.
Naprawdę jest dobrą terapeutką. Potrafię się przed nią otworzyć, a naprawdę mam z tym ogólnie problem do wszystkich.
Sporo czasu jej zajęło, żebym mogła się przed nią otworzyć, żeby do mnie dotrzeć.
Myślę, że teraz już z górki. Teraz , kiedy zamknęłam już w sobie pewien rozdział łatwiej będzie mi pracować nad samą sobą i po prostu żyć a nie skupiać się na tym co  zrobić żeby ktoś mnie kochał.

Tak mi się nasunęło ... celem rozluźnienia atmosfery - lepiej płakać u psychologa niż śmiać się u psychiatry

Rozumiem co do mnie piszesz. Tylko nie potrafię na tą chwilę sie do tego logicznie odnieść.
Bo te nasze oczekiwania - moje i męża od życia są zupełnie inne. Nawet gdyby nie to, że poznałam tamtego mężczyznę - pewnie z czasem by to wyszło w inny sposób. Może udałoby się to uratować a może nie. Nie ma co co gdybać.
Nie potrafimy dać sobie więcej z siebie i nie potrafimy zaakceptować, że teraz jest tego tak mało , tak mało że nie wystarcza.

Coraz bardziej się utwierdzam w przekonaniu , że rozstanie to słuszna decyzja.
Czas pokaże co będzie dalej.

Dziekuje za te pare slow. Dzis jest juz lepiej.Dzis wiem ze szacunek do samej siebie jest najwazniejszy. Ile trzeba przejsc zeby zrozumiec ze tak naprawde sami pozwalamy sie krzywdzic. Maz ciagle dzwoni z checia powrotu.Wiem ze mnie kocha.Warunkiem powrotu jest terapia dla sexocholikow.Oboje wiemy ze ma z tym problem i bledem moim bylo to ze wydawalo mi sie ze moge pomoc mu sama. Tym razem nie odpuszcze. Jesli bedzimy OBOJE sie starac to moze sie udac. BARDZO BYM CHCIALA A JESLI NIE TO POWIEM WTEDY -NIE WARTO JUZ SIE KATOWAC -I ROZEJDZIEMY SIE.

No i nastał wieczór ... znowu lekko nie jest ...

na youtube  playlist komponuje ... coś trzeba robić , czymś się zająć....

a Ty?

Ja kolację chorej mamie.
A co robi Twój mąż?.

Oglądałaś dziś jakieś mieszkania ? a twój mąż zaczął szukać ? czy liczy, że ty mu znajdziesz, pokażesz ?

A nie był zdziwiony twoją kolejną nocą poza sypialnią ?

Rozmawiaj,rozmawiaj z mężem jak najwięcej.Nic na siłę.Nawet o pierdołach.Nie pokazuj że,Ci źle.Źe jesteś załamana.
PS.Słyszalaś o czymś takim jak metoda kija i marchewki?