czy warto mieć nadzieję

Myślę, że oboje z mężem czuliśmy się bardzo samotni i zaniedbani nawzajem w tym związku - i bardzo boli, że żadne z nas nic z tym nie zrobiło kiedy jeszcze był na to czas ... nie rozmawialiśmy , nie mówiliśmy sobie o tym co czujemy , po prostu .... byliśmy, trwaliśmy .
Można się licytować które bardziej zawiniło i przepychać winę - wiem, że ja zawiniłam bardziej , ale to już niczego nie zmieni.
Skończyło się .... nie ma odwrotu , nie ma nadziei. Jego serce już do mnie nie należy.

Niestety z takim trybem życia boryka się bardzo dużo małżeństw. Ludzie stają się zbyt leniwi aby walczyć o to co stworzyli i najczęściej uciekają w nałóg lub idą na boki. Przykre.
To nauka dla ciebie na przyszłość, że trzeba dbać o związek i pielęgnować go nieustannie, ale żeby był efekt należy pamiętać, że liczy się zaangażowanie dwóch stron.

Wiem, że możesz czuć iż poniosłaś porażkę, ale należy spojrzeć na pozytywne aspekty wynikające z tego okresu życia ( trudne!wiem !) . Pierwszy pozytywny aspekt: dostałaś szansę na zbudowanie nowego życia, wolnego od nałogów, życia w schemacie, upokorzeń. Wiem, że potrzebujesz czasu aby to dostrzec.

Bzdura. Jego obecność czy "trwanie" to zwykły przejaw wygody, braku wyjścia.

Bzdura. Jego obecność czy
"trwanie" to zwykły przejaw
wygody, braku wyjścia.
Jasne.Taki typowo kobiecy punkt widzenia.Zapominasz że,akurat w tym sensie kobiety i mężczyźni mają często inne podejście w kwestii zdrady.
Bo niby jak?.Żona Mi się puściła i to Ja mam naprawiać?
PS.Proszę nie łączcie nałogu i zdrady jako czegoś co jest wspólnym tworem i ma te same konsekwencje.To dwie różne sprawy i róźnie powinny być postrzegane.

może i kocha - ale nie chce już być
ze mną....
To nie tak.Zrozum.My faceci od wieków mieliśmy kodowane do głowy że,mamy być twardzi,nie płakać,nie wolno Nam okazywać uczuć.W tym problem.Nasze ego które zostało urażone.Tak jak w przyrodzie.Dwóch samców bijących się o względy samicy.Nieistotne jest kogo Ona wybierze tylko kto okaże się silniejszy i ten właśnie będzie mógł przekazać swoje geny.W tej walce,niestety Twój mąż przegrał i trudno Mu było się z tym pogodzić.Dotychczas miał świadomość tego że,jest samcem alfa i dlatego był pewien że,nie musi starać się o Twoje względy.A tu zonk!Zostal zdegradowany przez innego,zapewne atrakcyjniejszego samca.To tak jakby dostał w mordę ni z tego ni z owego.
To co robi teraz to nieudolna próba ratowania własnej godności ale nie w oczach żony ale wobec innej kobiety.Rozmawiając z tamtą dowartościowuje Sam siebie.Swoje urażone ego a obecność żony Mu w tym nie pomaga.
Powtórzę kobieto w rozterkach
Pozwól mężowi odejśą
Pozwól Mu zatęsknić
Pozwól Mu żyć własnym życiem
itd
itd
itd
POZWÓL MU NA TO JEŚLI GO NADAL KOCHASZ.
Jeśli zatęskni za Tobą to wróci a jeśli nie...to nie przeszkadzaj Mu być szczęśliwym z inną kobietą.

Ale w jakim celu on siedzi i zabawia
się przez internetowe gry z monią
kiedy żona płacze po kątach?
Po części,w Jego imieniu odpowiedziałem na to pytanie,ale myślę że,to nie My mamy pytać lecz Ona.
Nie twierdzę że,On robi dobrze ale widocznie nie umie inaczej.Albo juź niestety nie chce.Jego myślenie,postępowanie jest inne od tzw.nornalnego dlatego że,jest nałogowcem.Nieistotne jaki jest ten nałóg lecz że to jest nałóg.To jest fakt i nic to nie zmieni.
Kobieto w rozterkach.
Czy ten Jego romans z tą Monią był skonsumowany?.Jesli nie to może warto zapytać DLACZEGO JESZCZE TEGO NIE ZROBIŁ?.

Został, pomimo zdrady - to winien
się wziąć do roboty i naprawy tego
co zepsuli.
A może On tak po prostu nie wierzy w tą przemianę małżonki z tej która puściła się z innym w tą która stała się nagle porządną żoną?.Czyli po zdradzie On nie potrafi ponownie zaufać.Co sam powiedział w ostatniej ich rozmowie.Wg Niego związek bez zaufania nie ma szans więc woli się rozstać.

chce ci się
tylko pora zacząć myslec o dniu jutrzejszym, a nie wczorajszym

nie bedzie jak było
nie może byc jak jest

przyszłóośc zawsze jest lepsza

Dlaczego to robisz?

No to droga wolna, mógł się zebrać i iść w ... trzy wiatry... zamiast znosić widok tej "upodlonej, puszczalskiej" żony. Ale po co ? lepiej siedzieć wygodnie w domu przed pudłem - on nie umie zrobić nic ze swoim życiem więcej w dodatku swoją nieudolnością ograniczał i marnował czas kobiety.

A ty kobieto weź się w garść, znasz nr do terapeutki - skorzystaj jeśli jest aż tak źle. Gwarantuję ci że takie trudne chwile dopadną cie jeszcze nie raz, ale jak to mówią "co nas nie zabije, to nas wzmocni".
Przestań oglądać się za siebie, to już było, nie wróci, nie ma woli dwóch stron.

Oj, z moim temperamentem to ten twój mężulek albo zbankrutowałby na nowy sprzęt, albo uciekłby ode mnie gdzie popadnie żeby tylko móc pograć - i to byłoby z korzyścią dla mnie, przynajmniej nie musiałabym na niego patrzeć.

Weź się garść to może być początek czegoś dobrego, ale musisz dać sobie czas na zrozumienie.

dziś - tylko zasnąć i się nie obudzić...

spać ... i nie czuć ...

Mam wrażenie , że gdyby rok temu zniknęły komputery z naszego domu , wszystkie - życie potoczyłoby się inaczej. Choć do końca nie wiadomo - pozostaje jeszcze konsola i alkohol żeby  zagłuszyć emocje zamiast zająć się realnymi problemami i stworzeniem bliskości , prawda?
Teraz już za późno, na cokolwiek ....

NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO

Nie za szybko składasz broń?.
Ile to już trwa?.Parę miesięcy tylko.Sama wiesz że,to zbyt krótko by odzyskać zaufanie choć w części.
Mąż dał Ci w ostatniej rozmowie wskazówke tzn.z czym On ma problem.Twoim zadaniem,jeśli Go kochasz,jest przełamanie tej bariery.
Czy uda sie to zrobić to tylko zależy od Twojej wytrwałości i czasu.
Po zdradzie to głównie na zdradzającym spoczywa cięzar odbudowy związku.

rogacz76 ja się z tobą nawet trochę zgadzam. Uważam jednak, że o odbudowaniu związku powinny jednak zadecydować dwie strony oraz dwie strony powinny dźwigać ciężar ( zbierać gruzy ) . W przypadku kobiety wygląda to tak ( a przynajmniej z tego co opisuje ) ona podnosi głaz a on przywozi nowy ... to bez sensu.
Zgadzam się, że osoba która zdradziła ponosi konsekwencję, ale osoba która wybacza i decyduje się dalej trwać mimo wszystko - również powinna zaprzestać praktyk pt. "wypominanie, zwalanie winy ".

Problemy są dwa:
1. Nałóg
2. Kiedyś podjęli decyzję o życiu obok siebie

Konsekwencją tego są zdrady, oddalenie, poniżanie etc.

Mąż podjął decyzję, uważam że średnio świadomie, ale nie zrobił też nic aby spróbować. Należy szanować wybory, jeśli on czuje że nie chce żyć obok kogoś kto zawiódł jego zaufanie  - ok, ma prawo. Tylko niech on też zachowuje się godnie i do czasu finalizacji nie czyni świadomej krzywdy osobie z którą już nie chce być. A robi to zdradzając ją właściwie na jej oczach. Bo co ? bo ona go zdradziła pierwsza ? i teraz niech sobie popamięta ? - żenujące. Właściwie już sam fakt takiego toku myślenia odrzuca od tego człowieka.

Naprawdę wystarczy usiąść i porozmawiać. Rozwiązać to godnie i z klasą. Znaleźć takie rozwiązanie aby już wzajemnie się nie ranić. Fajnie gdyby był mediator, ale ograniczony mężulek problemu nie widzi, więc można tak w kółko powtarzać.

Kobietko, mam propozycję: obudź się !

Składam broń - to prawda. Przeszłam ostatnio załamanie nerwowe , nie jadłam , tylko ryczałam . Wyglądam jakbym miała z 50 lat - wory pod oczami , zmarszczki, chuda szara twarz. Czy gdyby kochał pozwoliłby na to? widzi tylko swoją wygodę i swoje cierpienie , nie widzi cierpienia innych. Nie kocha- muszę to zrozumieć w końcu. Chyba nigdy tak prawdziwie nie kochał nikogo, sam to przyznał - bo czym jest miłość? przede wszystkim troską o osobę ukochaną , staraniem się żeby była i czuła się ważna, byciem wsparciem, potrzebą bliskości ... ja tego nigdy od niego nie miałam. Sama nie byłam bez winy - tez mało mu z siebie dawałam. Tak właśnie wygląda związek osoby uzależnionej z osobą współuzależnioną. To nie są zdrowe relacje.
Czy za szybko składam tą broń? nie ...
Nie mam już siły walczyć z czymś z czym będę borykać się do końca życia - z jego uzależnieniami , alkohol, konsola, komputer ... co będzie następne? na pewno nie ja .... teraz tym bardziej nie ja , bo jego urażona duma zwala wszystko na zdradę zamiast cofnąć się wstecz i pomyśleć mózgiem a nie uzależnieniem - ILE DAŁ MI Z SIEBIE? tylko tyle, że był i kasę przynosił.... teraz zarzuca mi, że to moja wina bo traktowałam go jak dziecko a nie jak mężczyznę - pewnie tak , traktowałam go tak na ile mi pozwolił się traktować , widać tak było mu wygodniej skoro na to przystał  ... nic więcej do dodania...
w związku nie wystarczy trwać, trzeba dawać też z siebie,  uczucie - mnie nie potrafił dać, może da komuś innemu ...

nie pozwolę się obarczyć winą za wszystko - bo nie wszystko jest moja winą....
wszyscy wkoło mi to powtarzają od wielu dni , pokazują : "gdzie była jego miłość kiedy jej potrzebowałam? no gdzie? w kolejnym uzależnieniu któremu poświęcał czas zamiast mnie - bo przecież , cytuję : ileż można na siebie patrzeć, tak? "
a ja zrozumiałam to wczoraj, kiedy kolejny raz kładłam się spać z tak wielkim poczuciem winy że aż nie do udźwignięcia , z taką tęsknotą za nim - człowiekiem który przecież przychodził do mnie z ciepłem tylko w nocy , w dzień mogłam dla niego emocjonalnie nie istnieć - odkąd pamiętam ...
nie zasługuję na to ...

tak, jestem odpowiedzialna za swoją przyszłość , masz rację - zawsze miałaś... nie dostrzegałam , byłam skupiona na tym , żeby on mnie kochał - co zrobić żeby chciał być ze mną, żeby go odzyskać, żeby posiedział i potrzymał mnie za rękę, żeby chciał mnie kochać... to był błąd...
nie kocha .... i nie będzie kochał....
dziś dostrzegłam - mam dzieci , mam dla kogo żyć choć wczoraj tego nie chciałam ...
nie dla kolejnego faceta którego notabene jeszcze długo w moim życiu nie będzie a jak będzie kiedyś to prześwietlę go jak FBI czy nie jest od czegoś uzależniony oprócz ewentualnie fajek ... mam dość bycia na kolejnym miejscu za wygodą, kompem, piwkiem , lodówką i dachem nad głową... wolę być sama...

chyba się obudziłam .... na dziś , na pewno będą gorsze dni jeszcze .... ale dziś mi lepiej ....
jak najszybciej przeprowadzić sprzedaż domu , zakup mieszkań.... i rozstać się ... póki co jak najmniej czasu spędzać w domu - nie chcę tam być bo jak na niego patrzę, to wiem że przecież jeszcze kocham ...

masz rację ....
na pewno się ucieszy z takiego postawienia sprawy przeze mnie ... do woli będzie mógł oddawać się teraz temu co jest i było zawsze dla niego najważniejsze ... komp i ostatnio przecież Monia ... kobieta z dwojgiem małych dzieci która cały dzień siedzi przy kompie - pojęcia nie mam z czego ona żyje i kto się dziećmi zajmuje jak się tyle gra ... siebie są warci ...
ja chyba otwarłam oczy , nie dam się wpędzić w poczucie winy ... za rozpad związku są odpowiedzialne dwie strony ... nie ma dymu bez ognia...
walczyłam o niego jak chlał , bo miałam przed oczyma córkę 2-letnią , która pyta "mamusiu , a gdzie jest tatuś?" - kiedy chlał i nie było go w domu , a potem zamiast - konsola , komputer ... walczyłam bo chciałam żeby dziecko miało ojca ... miało - takiego który nie zabiera na lodowisko, na spacer, nie gra w gry planszowe, nie pokazuje świata tak jak powinien ojciec, który nie jest autorytetem - bo dziecko i tak ze wszystkim przychodzi do mnie ... bo  wie, że jak poprosi ojca to nie otrzyma albo z łaską... ZERO inwencji z własnej woli ojca .... ZERO....
tak dla niej jak i dla mnie ....
teraz dziecko już jest duże - 12 lat dziewczyna , mądra , rezolutna , poradziła sobie z naszą decyzją ...

myślę, że dojrzałam do tego, żeby nie obarczać się za wszystko winą tak jak on mi wmawia ...
mysle, że w końcu przebiła sie spod żalu moja złość .... i dobrze, bo ilez można to w sobie tłamsić ... że ja niedobra , zła , niewdzięczna a on to aniołek ... może i mam pamięć wybiórczą - ale on też święty nie jest i nie był nigdy ....
faktycznie - takie niedojrzałe dziecko które trzeba za rączke prowadzić... ja już nie chce mieć takiego dziecka , potrzebuje mężczyzny który zaopiekuje się mną, który sie zatroszczy , da ciepło, pokaże jak kocha a nie tylko zasiądzie i uzna że raz powiedział i wystarczy ... jesli takiego nie znajdę, to będę sama - trudno ...
koniec z opiekowaniem się chłopcami niedojrzałymi emocjonalnie schowanymi za swoimi nałogami ... teraz czas dla mnie ....

Z całą odpowiedzialnością i stanowczością mogę powiedzieć - NIE.
Jeśli już się rozstaniemy , jeśli ja się ogarnę i zacznę żyć sama - nigdy , powtarzam : NIGDY nie wdepnę w to samo goowno .
I za każdym razem kiedy mnie podkusi , że jednak przecież kocham - będę sobie czytać to powyższe jak mantrę- żeby mnie uchroniło od kolejnego błędu.
Jeśli z kimś mam być kiedyś - to z kimś, dla kogo jestem najważniejsza - a nie tylko "jestem".

Do niedawna żyłaś, by mąż Cię kochał.
Teraz, dla odmiany, chcesz żyć dla swych dzieci. czyli zamieniasz jedno uzależnienie (od humoru i "kochania" przez męża) na drugie (bycia potrzebną dzieciom). Przecież skoncentrowana, tym razem, na waszych dzieciach, gdy one zbierać się będą do wyfrunięcia z rodzinnego gniazda, przeżyjesz kolejne załamanie, bo Twój kolejny cel i sens życia pomacha ręką na pożegnanie, albo (co gorsza) nie pozwolisz im na rozpoczęcie samodzielnego życia.

Nie lepiej dla wszystkich, z Tobą na czele, byś wreszcie zaczęła żyć dla siebie?

Oczywiście , że dociera do mnie co zrobiłam, w przeciwieństwie do niego - który twierdzi że nie ma w naszym życiu nic z jego winy ...
Zdradziłam, skrzywdziłam, zraniłam, zniszczyłam zaufanie i szacunek męża bardzo - wiem co czuł , przeżywam coś podobnego  każdego wieczoru kiedy poświęca czas kobiecie do której grucha przez komunikator, której ogląda foty na nk , z którą pisze i rozmawia o tym o czym ze mną przez całe życie nie rozmawiał- której oddaje  uczucia, których mnie nigdy nie oddawał , którą nosi w sercu. Znoszę to już 45 dni odkąd o niej wiem - a było znacznie dłużej , tylko żyłam w nieświadomości.  Znoszę to każdego wieczora nawet wtedy kiedy podjęliśmy decyzję o ratowaniu czegokolwiek. Uważasz, że to jest fair? Powiedzieć , dać nadzieję : ratujemy , nie cofamy się w przeszłość , teraz będziemy się starać, może jak nie będzie dzieci to wspólny prysznic - a kilka chwil później szedł do komputera grać z nią? To jest w porządku według ciebie? W porządku jest to, że nie chciał już ratować a dawał nadzieję?
Wiem, że dostałeś po rogach - i to przekłada się na twoje spojrzenie na sprawę - a może sięgniesz poza urażoną dumę i postawisz się na chwilę w mojej sytuacji?

Jeśli chodzi Ci o mężczyznę z którym miałam romans - historia skończona , dawno ... więc nie doszukuj się tu niczego.
Nie mam nikogo , nie mam nikogo na oku , nie chcę facetów - po prostu mam już dość poniżania mnie każdego wieczoru kiedy wpuszcza do swojego życia uzależnienia i innej kobiety zamiast mnie .... nie mam już siły z tym walczyć , a on też tego nie chce. TO BYŁA JEGO DECYZJA - O ROZSTANIU. Stracił zaufanie, szacunek - tak jak ja do niego.
Był tłamszony? to dlaczego nie walczył o swoje tylko zgodził się na to co było ....
Bo było mu dobrze, bezpiecznie, wszystko miał i nic nie musiał. Wygoda się to nazywa.
W czasie wspólnych 13 lat nigdy nie dostałam od niego prezentu , czasem kwiatki na urodziny i dzień kobiet , nigdy nie zaprosił mnie do restauracji, nie wychodziliśmy razem. Nigdy nie traktował mnie jakbym była ważna, tylko jakbym po prostu była. Coś co jest bo jest , robi bo musi ....wiele było na mojej głowie , to ja byłam logistykiem w tym związku.
Nie rozwijaliśmy sie i nie dbaliśmy wzajemnie o siebie. On tego nie potrafi - jest zapatrzony od dawna w to w czym mu jest siedzieć wygodnie.
To mało, żeby chcieć odejść?
Nawet za cenę tego żeby być samą?

Taaaaa .... jasnowidz się znalazł.

Mąż dąży do rozstania , bo nie potrafi sobie poradzić ze swoimi emocjami - bo zamiast wziąć byka za rogi zwiał w komputer gdzie mu wygodnie  bo nie musi o tym myśleć.
Bo zamiast stać się mężczyzną i zawalczyć na jakimkolwiek etapie naszego związku o to, żeby był to prawdziwy związek - było mu wygodniej tak jak było.
Bo zraniłam go bardzo i nie chce już być ze mną, bo się boi że obudzi się za jakiś czas w tym samym miejscu.
Bo nie rozumie, że praca nad związkiem nie polega na siedzeniu przed kompem tudzież tv i koszeniem trawnika raz w tygodniu , tylko to ciężka praca polegająca na wspólnych rozmowach , zachowaniach , wspólnym spędzaniu czasu, wymianie emocji i uczuć , stworzeniu bliskości, otwarciu się na drugiego człowieka.
Nie życzę mu źle - życzę mu, żeby kolejna kobieta poradziła sobie z jego osobowością. Przykro mi , najwidoczniej ja nie potrafię.

Ano, lepiej .... pewnie do tego też z czasem dotrę....

Tak mi się wydaje , że wiem doskonale o czym mówisz.
Dziś terapeutka mi powiedziała, że widzi zmianę. Powiedziałam jej , że wczoraj nie chciało mi się żyć i miałam myśli samobójcze , a dziś zebrałam się w sobie i postanowiłam coś z tym zrobić, przestać brać całej winy na swoje barki . Oboje jesteśmy winni tego, że żyliśmy obok siebie zamiast z sobą razem, że tak się oddaliliśmy. OBOJE. A wszystko co później - to konsekwencje , za które oczywiście odpowiedzialność jest po mojej stronie i ją przyjmuję , bo nie rozwiązuje się problemów w związku skokiem w bok.

Nadal jest mi źle i nadal cierpię. To nie zniknęło. Ale nie patrzę już na to, że może się nam jeszcze uda razem . Nie uda się, bo jak KGB napisała do tego trzeba chęci zmian obojga i walki osoby uzależnionej z uzależnieniem.
Jemu będzie lepiej samemu , a mnie z czasem będzie lepiej bez niego. Na razie jest i będzie bardzo ciężko, ale nie mogę się poddawać - muszę myśleć o sobie , zacząć jeść - bo kto zajmie się dzieckiem kiedy mnie coś się stanie? On - znad komputera albo telewizora ?

Jeszcze dopiszę - oboje z mężem jesteśmy DDA - pewnie to ma duży wpływ na to jacy oboje jesteśmy : on - uzależniony , ja - współuzależniona , nadkontrolna.
Pewnie da się nad tym pracować , ja pracuję na kolejnej terapii i w końcu może mi się uda kiedyś pozbyć się tej pierniczonej depresji, nadkontroli i wyjść na prostą  .... a nam z mężem może po prostu  razem nie jest dane być z sobą i być blisko, może dla siebie tego nie potrafimy. Na pewno nie potrafiliśmy dotąd - i na pewno już tego nie będzie w przyszłości , bo decyzja podjęta. Może uda mu się z kimś innym , a może lepiej będzie mu samemu.
Jest mi bardzo przykro z powodu tego co się podziało . I bardzo ciężko . I nadal mam poczucie winy , ogromne - ale teraz już nie za wszystko , tylko za swoją część. Poczucie winy za drugą spapraną część powinien mieć mój mąż - może kiedyś zrozumie i dotrze do niego.
Nadal go kocham , nie da się przestać kogoś kochać z dnia na dzień- pewnie kochać będę jeszcze długo. Ale nie mam już nadziei. Sama tego wózka nie uciągnę.

Nie zdradził fizycznie , co nie oznacza że nie zdradził emocjonalnie, a to boli jak jasna cholera. Że inna kobieta dostała to czego ja nigdy od niego nie dostałam: zainteresowanie, troskę o to jak się czuje , pytania o to co lubi.
Przykład:
co lubi mój mąż: jeść serki pleśniowe i cienkie kiełbaski , oglądać stare filmy i seriale, chodzić na basen, lubi kiedy w łóżku kobieta nie jest bierna, nie lubi ciasta, nie lubi wątróbki , nie lubi robić zakupów...
Gdyby miał powiedzieć co ja lubię - miałby z tym chyba problem, nigdy nie pytał, nigdy się z tym nie liczył.

Dlaczego nie zdradził fizycznie?
Bo złapałam go tuż przed umówionym spotkaniem, wtedy miał poczucie winy i chciał ratować. Teraz , z czasem się to w nim zatarło. Myślę, że chce zacząć nowe życie bo tak jest łatwiej i nie jest wcale wykluczone, że tuż po wyprowadzce nie pójdzie z Monią czy inną kobietą. Umówiliśmy się niedawno,że dopóki będziemy mieszkać razem - nie będziemy spotykać się z innymi , tak jest łatwiej - w przeciwnym razie jad w tym domu mieszkając razem by nas zabił, zdaję sobie z tego sprawę - dlatego o to poprosiłam. On jest honorowy i się tego trzyma - pewnie dlatego.
Nie wykluczam, że pewnie w jakiś sposób może jeszcze mnie kocha - ale nie chce walczyć bo nie potrafi tego zrobić, łatwiej jest sie rozstać.
Nie potrafiłam zrozumieć tego długo - skoro kocha , to dlaczego nie chce?
Przez wzgląd na to wszystko co się stało - łatwiej jest mu się rozstać niż walczyć , zrezygnować z czegoś , swoich przekonań wrytych w psychikę  i dać z siebie 100%. Za dużo się stało i nie podołaliśmy. Zawsze mi powtarzał, że nie wybaczy zdrady. Wierzy w to i nie dopuszcza innego schematu. Tak ma.
Nie uporał się z tym, nie potrafi wybaczyć , ale też nie widzi swoich błędów i nie chce już nad tym pracować.
Poddał się. Skierował swoje myśli i serce już w innym kierunku.
Trwa , bo nie mamy innego wyjścia - musimy sprzedać dom żeby móc sie rozstać, żadne z nas nie poradzi sobie finansowo w obecnej sytuacji odchodząc.

Gdyby miał powiedzieć co ja lubię -
miałby z tym chyba problem, nigdy
nie pytał, nigdy się z tym nie liczył
Zapytaj Go o to.Zapytaj czy wie co lubisz a czego nie.Zapytaj co Jemu w Tobie nie pasuje a co Go pociąga.Potraktuj to rozmowę tak na luzie.Bez zobowiązań i bez wpływu na Waszą decyzję.
Jeśli nie teraz to kiedy możesz to zrobić?.
Możesz też zapytać co Ona Mu daje w tych rozmowach a czego nie dostaje od Ciebie.Może odpowie.
Nie wiem jak Ty ale Ja w Jego zachowaniu widzę podobieństwa do zachowań typowych dla ludzi z AA.

A widzisz.Ta ostatnia rozmowa to krok do przodu.Dlaczego?.Bo mąż mówił Ci co naprawdę czuje.Nie do Ciebie tylko to co Jego blokuje.
Kurczę jakbym widział samego siebie w Twoim mężu.Poza tą Monią oczywiście.
Ta blokada w Nas jest...trudna do złamania.I nikt nie potrafi jej złamać poza Nami.To My musimy sobie z tym poradzić.

A jak nie chce sobie z tym poradzić ... to co mam zrobić?
Zero pola manewru. Nic na siłę.

Jestem dziś u mamy , wyjechali na weekend z moją córą , dom wolny więc pomyślałam że dobrze mi zrobi na psychikę jeśli choć jednego wieczoru nie będę musiała tego znosić , nadal bardzo boli świadomość co on tam robi wieczorami. Może zostanę do końca weekendu, nie wiem ... pomyślę.
Póki co - chyba się ubiorę i pójdę na spacer , w końcu teraz jestem w mieście , jest gdzie spacerować 

A, i przemyślałam dogłębnie sprawę swojego romansu. Ktoś kto pisał wcześniej na którejś stronie miał racę - nie zostaje nic oprócz pustki w sercu i wyrzutów sumienia.
Ten romans pokazał mi co prawda jak powinna być traktowana kobieta , ale też  to mi uzmysłowiło że to co jest w moim małżeństwie to nie bliskość, tylko bycie.

Pamiętam, że przyjaciel wstał o 4 rano zrobić mi kawę kiedy wychodziłam do pracy albo wyjeżdżałam, martwił się o to jak się czuję i co czuję, pytał czy mam sprawne auto jak gdzieś wyjeżdżałam i mówił co powinnam sprawdzić bo nie ma go przy mnie żeby tego dopilnować, pytał czy zjadłam śniadanie ... chciał wiedzieć, bo mu zależało żebym czuła się zaopiekowana.
Ja tego nigdy w domu nie miałam.
Ale nie kocham , umarło to co było - cokolwiek to było.
Zdałam sobie sprawę jak to skończyłam , że kocham męża. A jak się obudziłam (za późno notabene) to naprawdę staralam się zmienić coś między nami. Nie wyszło, bo się rozminęliśmy.
Człowiek uczy się na błędach.
Być może w kolejnych związkach nie popełnimy już tych samych czego bardzo sobie i jemu życzę. Bardzo tylko przykro, że my już nie mamy szansy tego razem doświadczyć.

Dojrzałam do tego, że z mężem za bardzo się poraniliśmy . On już dojrzał dawno.
Dziś mi łatwiej, bardziej myślę o sobie niż o nim . Może dlatego, że jestem daleko. Że nie widzę go.
Pewnie jak wrócę znowu będzie trudno.

Samotne spacerowanie nie jest fajne .... te wszystkie pary trzymające się za rękę ... przecież ja też tak z mężem za ręke chodziłam ... boszszszszzz- co to się podziało
Strasznie tęsknię za jego ciepłem, za jego dotykiem, za uśmiechem , za przytuleniem ...
Ciężko mi.

Po prostu mi źle ...

Też nie czuję się tu u siebie .... tęsknię za domem ....

Mam pytanie - A jak Ty się uporałeś z sobą? uporałeś się w ogóle jakoś? pracujecie nad związkiem?

Nie uważała, że popełniła błąd....
Uzasadniła chociaż - dlaczego?

Czyli brak zaufania przekłada się na kolejne związki? Takie "bycie ostrożnym"?

No nic , zmykam powoli spać .... nie jest mi z tym dobrze że nie w domu i gdyby nie fakt , że dopijam piwo - być może spakowałabym manatki i wróciła do domu ...
Plusy bycia tutaj  są dwa:
- nie widzę i nie słyszę jego przy komputerze , choć wiem przecież co robi - i to boli , nawet na odległość....
- pośpię rano dłużej , psy mnie nie zwleką

KOBIETO W ROZTERKACH.Niewiadomo jaby Ci źle nie było,jakby Cię serce nie bolało,nie pokazuj tego po sobie.Dbaj o siebie,swoje zdrowie,swój wygląd i o Wasze dziecko.Lepiej będzie jak córka zobaczy,że ma silną matkę na którą może liczyć.Kiedyś przeczytałam pewne przysłowie,chyba chińskie.
Najpiękniejszy uśmiech ma ten kto wiele wycierpiał.Zawsze jest taka smutku granica,za którą się uśmiech pogodny zaczyna.

Odeszłam od męża po 12 latach małżeństwa,dwa lata się wachałam,jeszcze mi na nim zależało.Teraz już wiem,że tak naprawdę mnie nigdy nie kochał,a ja nie miałam za co go kochać.Miał obsesję na moim punkcie,byłam jego rzeczą.Modliłam się o to,żeby sobie kogoś znalazł.Jak odeszłam,założył sobie internet i szukał kobiet,żeby udowodnić całemu światu,że nigdy sam nie będzie.Cieszę się z tego powodu,bo dał mi wreszcie spokój.
  W internecie każdy udaje przed potencjalnym kandydatem na romans kogoś kim nie jest.Kobiety idealizują mężczyzn.Prawdziwe oblicze ukazuje się tylko i wyłącznie kiedy mieszka się razem.Tak uważam.Po rozwodzie wyszłam za mąż za człowieka,który mnie znał kilka lat,byliśmy dla siebie per pani per pan.To on mnie bronił przed byłym mężem,to on jeżdził ze mną i moimi dziećmi do poradni dla ofiar przemocy domowej.Takiego człowieka mam za co kochać,moje dzieci również.
Jeżeli poukładasz swoje życie tak jak należy,dokonasz wyborów,które napewno będą dla Ciebie trudne.Możebędziesz bliska szaleństwa z rozpaczy,ale nie poddawaj się w swoich celach i decyzjach.Warto czasem dotknąć dna,żeby później wspiąć się jak najwyżej po swoje szczęście.Dopiero wtedy docenisz to co masz i będziesz śmiać się z siebie,że tak długo trwałaś w chorym związku

Pisałem to w wielu wątkach. Wybaczenie nie jest potrzebne Tobie, ale jemu. Przebaczenie, to wyrzucenie gruzu, z którego zbudował mur (to właściwie nie jest budowla, ale kupa gruzu).

Często sprawę się odwraca i prosi się o przebaczenie. To opaczność. Ona często myli się ludziom z Opatrznością, czyli zdolnością patrzenia w Prawdzie.

Jeśli nie możesz do Męża dotrzeć wprost, to dotrzyj za Pośrednictwem. Nie chodzi o Tobie, czy my tracimy Nadzieję, ale czy Nadzieja traci nas, a dzieje się to wtedy, gdy odchodzimy zamiast trwać. Planowanie odejścia przynosi chwilową ulgę, ale realizacja złego planu rzadko przynosi zadowolenie.

decyzje są podjęte - pozostaje tylko się z nimi pogodzić i zrobic krok naprzód , bo jak do tej pory to robie krok naprzód i dwa do tyłu...
nie potrafię się z tym ogarnąć, choć wiem że muszę , zamartwianie nic mi nie da

u mnie chyba też będzie lepiej dopiero jak już się wyprowadzę i odetnę od tego wszystkiego
ale to jeszcze wiele miesięcy , trudnych miesięcy przede mną

Plan jest dobry , tutaj już nic z tego nie będzie ...
Na pewno jest i będzie jeszcze ciężko , bardzo ciężko, mnie - bo on już się pogodził z decyzją  - ale może kiedyś będzie lepiej ...

Nie rozumiem po co robisz jej nadzieję ? tu naprawdę nie chodzi już o to, że on podjął decyzję a właściwie nie wie czy podjął. Tu chodzi o to że facet nie jest zdolny do kompromisu, do współpracy  i nie tylko po fakcie zdrady. Trzeba przyjąć do wiadomości, że są ludzie z którymi po prostu nam nie wyjdzie. Jak przeczytasz dokładnie ten wątek to zauważysz, że etap rozmów, negocjacji, próby zrozumienia - już był.

Takie drążenie tematu w kółko. Autorka powinna  iść do przodu a nie roztkliwiać się nad dorosłym mężczyzną.
Jeżeli byłaby wola czegokolwiek to byłaby i praca a nie ucieczka.

Kobietko jeszcze nie raz przyjdą wątpliwości, złość, rozpacz ale najgorsze to jest chodzenie w kółko. Musisz się przygotować na to, że pewne etapy "żałoby" niestety trzeba przejść. Wiesz, że to może trwać i odezwać się po latach, pamiętaj jednak o tym co ci napisałam. Wiem, że trudno nauczyć się na cudzych błędach, ale warto mieć na uwadze doświadczenie osoby która poszła krok dalej i efekt znasz. Powiedziałabym, że w twoim przypadku wcale nie musi być tak samo, ale niestety biorąc pod uwagę to co napisałaś obawiam się, że efekt końcowy byłby ten sam.

Męski punkt widzenia jest inny niż kobiecy,ale faktycznie,może jest trochę racji w tym-dlaczego mąż naszej KOBIETY W ROZTERKACH nic nie robi z faktem wyprowadzki.Może to wygoda,może przyzwyczajenie,a może sam się jeszcze wacha mimo podjętych decyzji,może nie jest pewien swoich uczuć.Napewno czas to roztrzygnie.Decyzje decyzjami,ale jak na spokojnie się do tego podejdzie,rozwiązanie samo przyjdzie.
Pamiętam,że kiedy odeszłam od męża,fakt,że z czasem pojawił się w moim życiu inny mężczyzna-bardzo go zabolał(reagował jeszcze bardziej agresywnie w stosunku do mnie),U Was sytuacja wygląda trochę inaczej.Teraz w nowym związku nie mogłabym zaakceptować zdrady,bo bardzo zależy mi na mężu.Zaufanie,wsparcie tej drugiej połowy w zdrowiu i chorobie...i miłość,wspólne omawianie problemów...u Was już dawno tego zabrakło.Życie i czas pokaże rozwiązanie.Cokolwiek się nie wydarzy,bądź silna.Wierzę w to,że dasz radę.

Ok.KGB(skąd ten nick?)
To proszę przeczytaj ponownie Moje posty w tym wątku bo Mam wrażenie że,chyba żle je zrozumiałaś.

Ależ robi - dziś "odpicowuje" dom przed sprzedażą, ma tydzień urlopu i dziś wziął się za robotę
Chciałabym rozwiać Wasze wątpliwości - on już podjął decyzję - a dlaczego się nie wyprowadził dotąd? bo po prostu nie ma gdzie , tak jak i ja.
Finanse nas trzymają - nie chciał zostawić mnie tu "na lodzie"  , tak jak i ja jego - zresztą i tak to bez znaczenia, bo nie mamy gdzie iść.
Tutaj, w temacie wyprowadzki nie ma co sie doszukiwać niczego poza aspektem finansowym. Tak z jego jak i z mojej strony.

Właśnie oglądałam mieszkania na stronach biur nieruchomości, coś się ruszyło, jest dużo nowych ofert .... żeby tylko udało nam się sprzedać dom w dobrej cenie, to już będzie z górki. Wiem, że teraz ciężko jest ze sprzedażą nieruchomości - kryzys, ludzie tracą pracę, no i banki niechętnie udzielają kredytów hipotecznych , trzeba zarabiać naprawdę sporo żeby wziąć na kredyt nieruchomość.

Myślałam dziś co z naszymi zwierzakami - mamy trzy psy i kota , córka do wszystkich bardzo przywiązana ... mogę zabrać z sobą najwyżej dwa psy i kota - a to i tak wiele na blokach , wiem że córa bardzo przeżyje "odpuszczenie" któregokolwiek ze zwierzaków. No i przeraża mnie trzymanie ich na blokach , dotąd przyzwyczajone są do domu z ogrodem , nie bardzo potrafią nawet chodzić na smyczay , chyba czas je uczyć - ciężko będzie się im przestawić, jak i nam wszystkim.
Nocowałam u mamy na blokach dziś - nowe dźwięki, wszystko słychać co u sąsiadów ... masakra. Sąsiedzi mnie wywalą z tymi szczekaczami moimi . I kota trza będzie pilnować, coby nie skakał z balkonu.
Chciałabym mieszkanie na niskim piętrze - 1 , może 2 ... przyzwyczaiłam się już do domu , boje się wysokości. Mam nadzieję, że uda mi się takie znaleźć.

Jakoś się trzymam - najgorsze są wieczory.
Dziękuję Wam za to, że jesteście i piszecie .... raźniej mi.

Mam takie przeczucie że,jeszcze życie Cię zaskoczy.
Nie traktuj tego jako dawanie nadziei ale coś Mi w tym zachowaniu Twojego męża nie gra.
Czas pokaże.
Tylko szkoda że,Ty jak i chyba Twój mąż tak szybko się poddajecie.
Jego w pewnym sensie rozumiem ale Ty?.

Tak naprawdę jest po prostu spokojnym zdecydowanym człowiekiem , podjął decyzję i czeka na realizację celu...
Zabija emocje i uczucia w grze lub u Moni , tak jak ja tu - w internecie , każde w swoim pokoju ... bo już oboje nie widzimy sensu i najzdrowiej jest siebie omijać wieczorami ... wieczory są dla mnie najgorsze , noce jeszcze bardziej - mam ochotę się przytulic, ale wiem że to tylko pogorszy sprawę.... że powiększy ból... do tej pory każde spało w swoim kącie łóżka - dziś chyba wyniosę się ze wspólnej sypialni do wolnego pokoju , będzie mi ciężej przez kilka dni ale wiem że na dłuższą metę będzie to lepsze dla mnie ... nie bedzie mnie kusiło przytulanie się do kogoś kto już mnie tak naprawdę nie chce.
Robię wszystko żeby zagłuszyć myśli i jego spokojny radosny głos dobiegający z jego pokoju  , zamykam drzwi, słucham muzyki , łażę po necie .... jest mi wyjątkowo ciężko, bo nie ma dziecka w domu , czuję ogrom samotności teraz ...
Jutro wrócą obie córki to może będzie mi lżej , poświęcę im czas ...

naprawdę dałabym wiele, żeby móc przeskoczyć do momentu kiedy już sprzedamy dom, kupimy mieszkania i każde zamieszka osobno - widok jego obok jest dla mnie trudny wiedząc, że no co tu dużo - już jego serce do mnie nie należy ... nie jest już mój ....
nie wiem czy teraz jest czyjś, czy niczyj - ale na pewno nie jest już mój ...

Tak, poddałam się bo nie zostawił mi nadziei ... dał mi jasno do zrozumienia kim dla niego jestem, a przede wszystkim  kim dla niego nigdy nie będę...
Też ja zaczęłam zmieniać sposób myślenia - jest udręczony przez to co ja zrobiłam i ma prawo się czuć pokrzywdzony , ale on tez nie był fair ... podjął romans czy flirt który miał być skonsumowany niebawem i który związał go emocjonalnie z inną kobietą jeszcze podczas trwania naszego związku - jakikolwiek nie był, ale jeszcze był . Mówił , że zrobił to bo mnie już skreślił. Nie powiedział mi wcześniej że mnie skreślił , nie powiedział mi jasno tego , nie powiedział wprost - być może dawał jakieś znaki, mówił o tym że sobie nie radzi z tym co czuje, ale ja tego tak nie odbierałam dosłownie - widać nie powiedział jasno że chce się rozstać, nie zakończył naszego małżeństwa zanim to zrobił- zanim powiedział czy napisał tej kobiecie : "kocham cię, tęsknię, pokażę ci jaki będę czuły kiedy już się spotkamy". Powinien powiedzieć mi jasno: mam kogoś , zbyt długo czekałem na twoje obudzenie - nie zrobił tego. Nie zrobił dlatego, ze stchórzył - bo łatwiej jest obarczać winą kogoś innego niż dopuścić choć część jej do siebie. W dodatku zgodził się wziąć udział w terapii małżeńskiej - dając tym samym nadzieję, dużo nadziei. Odbyliśmy kilka spotkań zanim na ostatnim w końcu wydusił, że to nie ma sensu i nie będzie więcej brał w tym udziału.
Był  wobec mnie nie w porządku - tak jak ja wtedy wobec niego.
Dlatego - też straciłam do niego przez to i zaufanie i szacunek tak jak on do mnie.
Tym bardziej, że dla swojego czystego sumienia wpędził mnie w takie poczucie winy , że miałam już naprawdę myśli samobójcze. Dla swojego rozgrzeszenia, nie widzi błędów - umniejszał je - a mnie wpędził w taki stan, że masakra tym  " to wszystko twoja wina".
Powtórzę: to nie był zdrowy związek - wina leży po obu stronach za rozpad, za życie "obok".

Nie będę już walczyć , po prostu muszę wycierpieć swoje i doczekać do momentu wyprowadzki ...
a potem - poradzić sobie ...
przede wszystkim muszę się jakoś ogarnąć - muszę się uczyć- w czerwcu kończę ostatni semestr , czekają mnie trudne egzaminy- już powinnam się do nich przygotowywać... a nie potrafię w tym rozbiciu ...