czy warto mieć nadzieję

Nie rozumiem dlaczego ciągle do tego wracasz jakimiś rozmowami. On teraz nie myśli racjonalnie, ma jakąś "nowość" jest zafascynowany a to że przyprawiłaś mu rogi jest świetnym argumentem dla niego w obecnej sytuacji, żebyś tylko się odczepiła i żeby broń Boże nie było w tym jego winy!

Ciągle to powtarzasz..... ale rozumiem czasami potrzebujemy kilka solidnych kopniaków, żeby dotarło.

Rozgrzebujesz ciągle tą ranę, więc jak chcesz żeby ci było lepiej ?

Otóż to.

Piękne chwile i wspomnienia są ok, ale jakim kosztem ?
Przestań patrzeć ciągle wstecz, bo w końcu przegapisz coś w przyszłości. Szkoda uciekającego czasu na rozpamiętywanie. Było ale już nie ma. Przeszłości już nie ma ! - nie masz na nią wpływu, przyszłości jeszcze nie ma - i tu coś możesz zdziałać.

Chciałabym aby poza słowem pisanym zaczęło być to dla ciebie faktem !

A wiesz co myślę, że finanse finansami ale w gruncie rzeczy wygląda to tak :
on się nie wyprowadza bo jest mu wygodnie a tobie to trochę na rękę bo póki fizycznie jest  to masz nadzieję.
A ja bym wynajęła, albo poszła do rodziców, kogokolwiek do czasu sprzedaży a on niech sobie radzi, niech poczuje jak zabraknie mu kogoś kto go całe życie za rączkę prowadzi. Swoją postawą "zrozumienia" kolejny raz dajesz mu poczucie niańczenia.
Swoją drogą gdyby trafił na mnie to uwierz mi, że razem z tym swoim pudełkiem już dawno byłby na bruku. Facet bez jaj.

I tak myślę kobieto, ten człowiek nie zawalczył kiedyś o wasze małżeństwo, nie walczył teraz on ciągle idzie na łatwiznę
Skoro tak go zabolał fakt zdrady to mógł dać ci kopa w cztery litery bezpowrotnie. Jestem przekonana, że on w swoim życiu działa tak żeby mieć poprostu wygodnie i broń Panie Boże nie narobić się przy tym.
Weź się w garść, bo nie ma o kogo walczyć.

ps. nawet kochanki sobie nie umie znaleźć realnej tylko jak nastolatek odlatuje w internecie. Żenada.

Przepraszam że,zapytam.
Te Twoje wyjazdy to samotne czy z pseudo przyjacielem?.
Można odnieść takie wrażenie że,aż tak panicznie boisz tego jutra że,wracasz wciąż do tego co było wczoraj.

Hm.No wiesz.Jeśli 20letnia córka jest dla Ciebie wyrocznią w tego typu sprawach to jedź i używaj życia jak małolata.Słów Twojej córki to nawet nie chcę komentować jakoś szczególnie bo cechuje je kompletny brak szacunku do innych ludzi.Kropka
Wybacz to co teraz napiszę
Twoje podejście na tym etapie jest wyjątkowo mało dojrzałe i nie dziwię się że,Twój jeszcze obecny mąż ma takie podejscie do Ciebie.On jednak zna Cię lepiej niż Ty sama o tym myślisz.
Zamiast budować swoje życie na nowo Ty cofasz się w rozwoju.Bez urazy ale tak to na dziś wygląda.
Te 13lat małżeństwa,zdrada i to co było/jest teraz niczego właściwie Ciebie nie nauczyło.
Właściwie to po co to było?.Te przedstawienie pt.naprawianie związku?.Już we wcześniejszych moich postach zwracałem Ci na to uwagę ale albo udawałaś że,nie rozumiesz albo tak jest.
Smutne ale prawdziwe.
Z przykrością muszę stwierdzić że,postawa Twojego męża jest w tym temacie bardziej dojrzała niż Twoja kobieto w rozterkach.

Ale która postawa?
Ta , kiedy ratowaliśmy małżeństwo a on siedział z tą kobietą mając w doopie co ja czuję każdego wieczoru?
Czy ta , kiedy w trakcie małżeństwa pił, potem grał na konsoli a na końcu uganiał się w kompie za jakimiś żołnierzykami zamiast zdobyć się na wyjście ze skorupy i oddanie się związkowi i rodzinie jak na ojca i męża przystało?
A może ta , kiedy zgodził się na terapię małżeńską dając mi nadzieję która notabene nie mogła się udać, bo miał doope na boku i w perspektywie spotkanie na niby zlocie?
Czy może ta , kiedy weszłam w rolę opiekuna rodziny bo on wybrał wygodnictwo a potem miał pretensje do mnie , że nie czuł sie mężczyzną w domu?

Wybierzesz sobie z tych czy mam przytaczać dalej?

O co masz pretensje?
To jest koniec .
On zaczął nowe życie z Monią w momencie kiedy zaczął z nią romansować .
Ja odnowiłam kontakt z przyjacielem .
Z czym masz problem? Z tym, ze zaczynamy każde z nas od nowa?
Bo nie rozumiem...

Plan mam taki.
Kupię mieszkanie , zamieszkam tam z młodszą córką. Mam pracę - będę samodzielna i samowystarczalna.
Pracuję nad sobą na terapii , dokształcam się jeszcze - co prawda kończę w czerwcu , ale rozważam "pójście" dalej lub inny kierunek.
Będę mieszkać w mieście , więc będę miała sporo możliwości swojego rozwoju , rozrywki , będę poznawać ludzi , chodzić na koncerty , do kina - też z córkami .
Przyjaciel - zobaczę jak będzie . Jest daleko , powiedziałabym nawet że bardzo daleko - i to mi pasuje. Odwiedzanie siebie raz na jakiś czas, wycieczki, rozmowy na skype. Na związek że tak to ujmę "codzienny"  z facetem na karku -  gotowa nie jestem i nie wiem kiedy będę . Pasuje mi układ taki jak jest.
Czas pokaże co będzie dalej z przyjacielem , nie jestem wróżką . Ale cokolwiek będzie - będzie to moja świadoma decyzja.

Takiego życia chcę - nie mówię, że zawsze tak będzie.
Ale tak jak będzie na razie - będzie dobrze.

To zły plan jest według ciebie?

A cóż to jest ta dojrzałość życiowa według Ciebie?

Wszystko to co napisałaś jeśli chodzi o ten plan zgadza się po za dwiema sprawami
-zakończ najpierw swoje stare sprawy
-nie wchodź drugi raz do tej samej rzeki.W domyśle.Odetnij jedną z przyczyn Twoich obecnych kłopotów-pseudo przyjaciela.
Jeśli chcesz zacząć życie od nowa to spal mosty do tego starego.
Nie można stać w rozkroku.Jedną nogą w tym co było a drugą w przyszłości.Albo idziesz do przodu albo się cofasz.

Źle interpretujesz powiedzenie "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki".
Owszem, wchodzi się. Tylko za każdym razem woda w tej rzece jest inna.
Analizując metaforycznie, w związkach wygląda to tak, że jeśli z tą samą osobą zachodzi powtórnie relacja, to ta relacja  nie będzie taka sama jak poprzednia.
Jak woda w rzece - będzie już inna:)

No proszę Cię.
To powiedzenie jest tak proste że,zbędnym jest dorabianie do niego ideologii.

A Ty uparcie bronisz tego pseudo przyjaciela.
Kiedy wreście to zrozumiesz że,gdyby Cię szanował to do niczego między Wami by nie doszło i tyle.

O , Witaj Bellatrix , miło cie u mnie poczytać

Pewnie, że nie będzie relacja taka sama - różne doświadczenia zmieniają ludzi:)
Ale spróbować warto - może będzie klapa, a może coś fajnego.
Na pewno ta relacja która jest teraz daje mi radość, nie tak jak wtedy - zaślepienie, zauroczenie.
Może wyjść na dobre , może tez niekoniecznie. Nie dowiem się dopóki się nie przekonam.
Wydaje mi się, że teraz jestem bardziej świadoma czego chcę w tej relacji.

Ok, przepraszam.
Ale wiesz co... kiedy czytam, co piszesz, sprawiasz wrażenie, że tylko Twoja odpowiedź jest dobra i nie popuścisz, póki ktoś nie przyzna Ci racji. Stąd - Wszystkowiedzący:)

Witaj, kobieto, też przechodzę ciężkie chwile w te święta .. niestety...

Nie wiem, nie kojarzę Rogacza.
Być może tak reagują w ogóle zdradzeni faceci.

Zaskakująco dobrze mi idzie.
Chyba faktycznie ten rok pobytu męża w domu był mi potrzebny. Mąż dał mi w kość, ale dzięki temu kiedy tylko zatęsknię, przypominam sobie niektóre z jego zagrywek i tęsknota mija jak ręką odjął.

Właśnie ja nie myślę, że on był taki wcześniej. Coś wyzwoliło w nim takie ekstremalne zachowania.
Mogę mieć tylko nadzieję, że to "coś" to nie ja:)

Sama nie wiem... W sumie to nawet ciekawi mnie dość, czy ta miłość się rozwinie, czy jednak przepadła.
Aż mnie ręce świerzbią, żeby ułatwić im złączenie się po takich perturbacjach, jakie z mojej strony mieli... jak bardzo im utrudniałam tę miłość...
No świerzbią mnie... mówię Ci:)))

Odnoszę dokładnie takie samo wrażenie.

Bellatrix - słuszna uwaga co do interpretacji przysłowia, niestety wielu ludzi interpretuje je podobnie jak kolega Alterego.

A coś ty się tak uparł, że mając kontakt z przyjacielem nie będzie możliwe zacząć nowego życia ? bo co ?
A może właśnie ten kontakt ( w formie kontaktu a nie romansu czy związku ) uświadomi jej, że dotychczasowe życie ( małżeństwo ) było  fikcją, nie było udane ? - bo ja mam głęboką nadzieję że w twoim życiu kobieto w rozterkach stanie się coś co ci to uświadomi i będziesz niebawem dziękować temu na górze, że się z tego uwolniłaś.

No trudno pewne rzeczy zwyczajnie czasami nam nie wychodzą, ale warto walczyć o siebie !

Nie mam już sił tłumaczyć.Sorry ale chyba od poczatku nie byłaś z mężem jak i tutaj szczera.

Mam nadzieję że tak będzie .... na razie po prostu chce się uwolnić emocjonalnie ... ciężko to idzie , ale idzie jakoś.
Staram się nie myśleć o nim i o Moni - kiedy nachodzą złe myśli staram się odwracać uwagę, bo strasznie mnie jeszcze jednak boli .
Będę potrzebować wsparcia w weekend - zostanę sama , nie będzie dla mnie łatwa myśl gdzie jest i co robi.
Ta rozmowa w niedzielę była chyba takim ostatnim moim krzykiem , bo wiedziałam że jak już pojedzie - to już wszystko pozamiatane. I z jego i z mojej strony . Nie dopuszczałam, że pozamiatane było już dużo wcześniej.
Ale mimo wszystko boli ta świadomość . Bardzo.

Nic w życiu nie jest tylko czarne ani tylko białe . Jest jeszcze cała gama szarości po drodze.
Życie i sytuacje można rozpatrywać z różnych pozycji , na bazie swoich doświadczeń. Tylko - kto powiedział, że  nasze doświadczenia i spojrzenie na świat , na życie jest jedyne i właściwe?
Masz rację w jednym.
Nie jest dobrze, jeśli do związku wchodzi ktoś trzeci. Tylko tak jak napisałem gdzieś wcześniej - każdy szuka szczęścia. Czasem jest to impuls , chwila - i staje się .
Ale wiem jedno - jeśli w  związku dzieje się dobrze : jest troska, zainteresowanie, bliskość, czułość , empatia, , szacunek - podsycana , zadbana miłość , dojrzała - to nie wpuszcza się do swojego serca nikogo innego bo to serce jest cały czas zajęte.
Czasem zdrada pokazuje jak źle było wcześniej.
A aktorzy tej sztuki są różni , każdy kieruje się czymś innym w życiu. Każdy natomiast szuka szczęścia, dąży do tego żeby być szczęśliwym. Oczywiście, że nie jest to usprawiedliwienie wszystkiego. Ale czasem coś jednak usprawiedliwia.

Jestem przekonana, że zawitał do nas rogacz76   wszystko ok, ale nie rozumiem czemu próbujesz narzucić komuś swój tok myślenia ?

Zaopiniowałeś - wystarczy a nie na siłe jak nie przekonujesz do męża to atakujesz kochanka.
Zgodzę się z tym, że facet nie jest godny większej uwagi skoro wszedł w małżeństwo jako ten trzeci ale nie demonizowałabym dalszego kontaktu. Tym bardziej, że kobieta w rozterkach nie patrzy na tą znajomość w kategoriach związku.

Piszesz o tym, że aby zaczęła nowe życie konieczne jest żeby urwała kontakt - zgodzę się, ale to nie na tym etapie kiedy życie posypało się w gruzy a jeszcze jakieś odłamki od czasu do czasu spadają ci boleśnie na głowę.
Pozbiera się, wytrzepie kolana i wówczas może trzasnąć drzwiami jednymi i drugimi.
Nie naciskaj alterego ( rogaczu76 ) - to strasznie irytujące.

Też mam takie wrażenie. Że potrzeba mi czasu.

Jest mi  jakby troszkę lżej w  temacie jeszcze męża.
Przeanalizowałam sobie wiele spraw , zrozumiałam że ja też już nie chcę z nim być.
Najzwyczajniej zaczynam dostrzegać rzeczy których wcześniej nie dostrzegałam. Poczucie winy zasłaniało mi spojrzenie z boku. Zauważam, że to co robiłam dla domu, dla dziecka, dla nas - nigdy nie  było przez niego dostrzegane i doceniane. Ktoś robił bo musiał. On mnie nie szanował, mojej pracy , tego jaka jestem , nie był dla mnie wsparciem.
Jako osoba współuzależniona stworzyłam mu bardzo wygodne życie , byłam głową i szyją tego związku - zostało mi to wypomniane w dwóch bolesnych informacjach:
"nie czułem się mężczyzną w tym związku" (odpowiedź: ale o to nie zawalczył tylko poddał się i ułożył sobie wygodne życie)
i
"no ale cóż ty takiego robiłaś? że co? zakupy? finanse? urzędy? wywiadówki? praca? To takie trudne, zajmujące?" (odpowiedź - nawet dziś nie szanuje ogromnego wkładu mojej pracy w życie codzienne).
I nie szanuje mojej pracy - kiedy wracałam do domu po ciężkim dniu (praca w biurze, ale bardzo obciążająca psychicznie- praca z bardzo trudnymi ludźmi i sprawami) , zdołowana , zrezygnowana, zła - nie był dla mnie nigdy wsparciem . Zawsze słyszałam : "nie przesadzaj, idź pracować do biedronki to się przekonasz że inni mają gorzej".
Mogłam być słabą kobietą, pierd... tą pracą , usiąść na bezrobotnym i scedować na niego problemy finansowe powstałe z tego powodu. Byłabym zdrowsza psychicznie . Ale nie - trwałam.
Nawet sobie nie zdaje sprawy jaki miał skarb. Miał kobietę która radziła sobie w każdej sytuacji . Mogłabym być żoną marynarza i doskonale dawałabym sobie radę - jak to kiedyś ktoś gdzieś ujął .

Znowu zostałam z załatwieniem pewnych spraw urzędowych (wizyty w starostwie, sądzie i banku w sprawie hipoteki , oraz wizyta u księgowej w sprawie rozliczenia podatku). Kiedy poprosiłam o pomoc - odpowiedź była jednoznaczna: no przecież umówiłem cię do księgowej - prosiłaś i dostałaś , teraz jedź. W sprawie urzędów - nie ma kiedy bo nie dostanie urlopu. Się napracował, że hoho.

KGB ma racę, on się nie zmieni  - nawet dziś dziękuję już właściwie i czekam końca czyli przeprowadzki. Kiedy będę załatwiać sprawy - a i owszem, bo trzeba - ale tylko swoje i dziecka.

Nie uraziłeś. Pisz - ale proszę cię , już nie o moim mężu. To już dla mnie temat zamknięty.
Jego zimne spojrzenie mówi wszystko - jest już emocjonalnie za daleko ode mnie.
I ja już nie chcę- chcę zacząć bez niego.
Jeszcze jakiś czas będzie mi trudno, ale zaczynają spadać mi klapki z oczu spowodowane postawą "życzeniową" i poczuciem winy. I zaczynam dostrzegać "dlaczego ja już nie chcę".

A w ogóle, to przeziębiłam się , czuję się paskudnie - z nosa leci , zatoki cisną jakby miały zaraz eksplodować a gardło boli jak jasny gwint. 
Pewnie dlatego dziś mi wszystko że tak to ujmę "wisi" i nie myślę jak mi jest źle emocjonalnie, tylko fizycznie.

Nie mam kurcze czasu teraz chorować ... każdy tydzień napięty jak że tak to ujmę baranie jaja
Do tego wykłady i zaliczenia w weekend .
Z babcinych sposobów najbardziej podoba mi się grzane piwo z miodem , a nawet mam gdzieś zakamuflowanego kasztelana niepasteryzowanego - to sobie zrobię przed snem 

Życzę Ci, aby jak najszybciej udało się sprzedać dom. Czuję, że wtedy odżyjesz i odzyskasz równowagę.
Pomimo tego, że podjęliście juz decyzję i chcecie żyć osobno uważam, że jest to upokarzające, iż musisz znosić tą jego Monię. Wyobrażam sobie jak się musisz czuć i myślę, że szacunku ten twój jm do Ciebie nie ma żadnego. Strasznie to przykre. Normalny bałwan z niego, aż sie zdenerwowałam jak to przeczytałam.

Tak, na pewno tak będzie wtedy . Najgorzej jest codziennie mieć z sobą kontakt , bo w ten sposób serce się nie goi.

To też nie tak do końca. Ja przecież też odnowiłam kontakt z przyjacielem.
JM też pewnie jest ciężko.
Tak naprawdę chyba oboje chcemy jak najszybciej zaleczyć swoje serca wszelkimi sposobami.
On kontaktował się z Monia cały czas odkąd ją poznał, mówi , że ostatnio trzymał ją na dystans i po koleżeńsku (tylko w grze rozmawiali) i uważa, że to go usprawiedliwia. Nie , nie usprawiedliwia . To cały czas był kontakt z osobą z którą było się blisko, i cały czas jest otwarta furtka. W ten sposób nie mogło się udać ratowanie tego małżeństwa.
Teraz usłyszał, że ja wznowiłam kontakt z przyjacielem, to stwierdził że on tez już nie musi się kryć. Ja mu nie wierzę, nie ufam - wiem, że cały czas miał ją w sercu i nie było to czysto koleżeńskie gadanie.
Teraz to już jest nieważne.

No bo ciężko mu coś dostrzec spoza swoich zamkniętych emocji i uzależnień, sposobu myślenia i życia jakie uskuteczniało się latami.
Najbardziej chyba teraz mnie w tym wszystkim boli, że córce nie poświęca czasu . W sumie zawsze poświęcał go jej mało, ale teraz już właściwie wcale. Mam wrażenie, że ona się na niego częściowo zamknęła. A przecież dla niej to też teraz jest bardzo trudny czas i potrzebuje uwagi , zainteresowania, miłości.
Codziennie jej powtarzam, jak bardzo ją kocham, przytulam, drzwi do mojego pokoju są dla niej otwarte i dosłownie i w przenośni, dopiero wieczorem zamykam kiedy idzie spać. Ona wie, że może do mnie zawsze przyjść - i robi to kiedy potrzebuje- nawet choćby posiedzieć razem i obejrzeć jakiś film na kompie. Do męża nie chodzi. Wiem, że tak nie powinno być , że to niedobre dla niej , bo powtórzy mój wzorzec - kobiety która nie umie prosić i niewiele chce od mężczyzny , zosi-samosi
Prosiłam go ostatnio, żeby poświęcił jej więcej czasu ale zostało bez echa. Przecież można robić  wiele - grać w eurobusines, pograć w lotki, obejrzeć razem film.
On tego nie widzi , tak jak nigdy nie widział że niewiele z siebie dawał zarówno mnie jak i córce.
Mam nadzieję, że skoro do dziś tego nie zobaczył to już nie zobaczy. Bo świadomość tego, że zawiodło się najbliższą osobę (córkę) , skrzywdziło brakiem właściwie pojmowanego ojcostwa - byłaby straszna .
Ja też nigdy nie poświęcałam jej tyle czasu na ile zasługiwała - ale jest ze mną bardziej związana , zawsze do mnie lgnęła, do mnie przychodzi z każdym problemem. Mam z nią dobry kontakt , choć teraz już wchodzi w trudny wiek i miewa fochy. I do tego sytuacja w domu nie nastraja optymistycznie. Jest dzieckiem zamkniętym ogólnie w sobie , ale chcę to zmienić, zaczynam ostatnio rozmawiać z nią więcej o emocjach , uczuciach- tak ogólnie , żeby wiedziała że to co czuje jest ważne.

Ja nie życzę mu źle.
Mam tylko ogromny żal , że nigdy nie był dla mnie taki jaki jest dla niej. Da się pisać 15 sms dziennie, pokazywać zainteresowanie, pokazywać że się kocha , mówić o uczuciach i emocjach - tylko mnie nie potrafił tego dać.

A jak będzie z nimi? Nie wiem.
Wiem tylko, że jego wyjazd będzie dla mnie przełomem.
Wiem, że potem już nic nie będzie dla mnie takie samo. Weekend to będzie dla mnie bardzo trudny czas.
Będę potrzebowała wsparcia , może stara córka przyjedzie i spędzimy wieczór oglądając w trójkę filmy.
Młoda pytała wczoraj gdzie tato jedzie w weekend - nie odpowiedziałam. Nie wiedziałam co mam je powiedzieć.

Kiedy ja mam zaplanowane wyjazdy - zatroszczyłam się wcześniej o to, żeby mała pojechała z moimi rodzicami w tych terminach na ranczo moich rodziców. Odstresuje się, pobędzie z wakacyjnymi koleżankami. Też dobrze jej zrobi takie oderwanie.

Trudne to wszystko.

Szkoda gadać , babciny sposób nie pomógł (może za mało spożyłam )- zatoki klękły , uszka pozatykało, gardło dalej naparza - wirusik jakiś niedobry mnie dopadł
Faszeruję się rozmaitymi takimi wynalazkami z apteki bez recepty . Może przejdzie .
Dziś prace przeżyłam, ale gorzej bo jutro mam objazd po urzędach - nie wiem jak przeżyję

Nie byłam u lekarza , nie miałam dziś czasu . Rano musiałam ogarnąć pracę w ciągu dwóch godzin, potem trzygodzinna bieganina po urzędach w innym mieście a na końcu wizyta u terapeutki.
Fatalnie czułam się cały dzień i jest coraz gorzej - to chyba jakiś wirus.
W weekend mam zjazdy na uczelni , ale nie czuję się na siłach - zostanę w domu tym bardziej, że szanowny jedzie do Moni jutro , będzie "wolna chata" , więc spędzę czas z młodą córą, starsza też może jutro zajrzy. Mam nadzieję, że ich obu nie pozarażam .

Samopoczucie przez chorobę u mnie ogólnie do bani , skupiam się na podtrzymywaniu funkcji życiowych w międzyczasie średnio co 5 minut smarkając i wycierając załzawione z kataru oczy czemu towarzyszy dudniący kaszel. Aż mi się palić nie chce- zadziwiające .

Co u terapeutki.
Uświadomiła mi , że fochy młodej są objawem złości na mnie i męża. Nie radzi sobie . Musimy z nią porozmawiać, musi dać upust swojej złości, powiedzieć o tym. Zajmę się tym w przyszłym tygodniu.

Przerabiałyśmy też kwestię mojego poczucia winy. Trudno mi  zmienić swoje myślenie . Chłonę i odbieram poczucie winy którym obarcza mnie JM bo sama się z nim utożsamiam.
Biorę na klatę całe poczucie winy - swoją i jego część. Chociaż w złości piszę tu czasem w czym on zawinił - to na rozum, jednak w podświadomości biorę całą winę o wszystko na siebie. Mam gdzieś głęboko zakorzenione, że nie sprawdziłam się w tym związku ani jako żona, ani jako matka, ani jako kobieta, ani jako człowiek.
Dlatego tak boli i nie potrafię dać sobie wolności . Poczucie winy mnie trzyma. Trudno mi  się z tym wszystkim pogodzić , odbieram to co się podziało jako bolesną osobistą porażkę.
Ale pracuję nad tym.
Tłumaczyła mi, że ja tak mam - ze skrajności w skrajność, mało u mnie wypośrodkowań . Dlatego tak też jest z tym poczuciem winy.
Mówiła, że powinnam zrozumieć , dopuścić, przyjąć że jestem odpowiedzialna tylko za swoją część . Że zawsze za rozpad związku (wieloletnie nieprawidłowe funkcjonowanie) winni są obaj partnerzy.
Ja to wiem - to dlaczego tego nie przyjmuję?

Jutro JM jedzie do Moni. Już jestem umówiona u fryzjera na godziny dopołudniowe, żeby nie musieć go żegnać.  Nie bardzo się czuję na siłach siedzieć tam 2 godziny ze względu na chorobę, no ale i tak iść muszę zrobić kolor , więc dlaczego nie jutro.
Dziś mi jakoś mniej trudno przyjąć ten jego wyjazd.
Może dlatego, że mam w sobie dużo złości na JM - za całokształt.

Domyślam się jak jest ci ciężko. Musisz pamiętać o tym, że nie jesteś sama z tym wszystkim i życzę ci abyś jak najszybciej doszła do etapu :" dzięki Bogu, że poszedł precz" - pamiętaj, że czas jest twoim sprzymierzeńcem, wszystko mija. Pomyśl o problemach jakie miałaś rak temu o tej porze roku, co się z nimi stało ? ..... no i z tymi stanie się dokładnie to samo.

Pisałam ci kiedyś o "kopniakach w 4 litery", że czasami potrzebujemy porządnego lania żeby się przekonać że czas zakończyć swoje cierpienie no i być może ten wyjazd właśnie jest takim ostatnim "kopniakiem" po którym zrozumiałaś i zaczęłaś powoli akceptować sytuację.

Ciężko napisać coś co cię pocieszy w tych dniach, chwilach jedynie co mogę zrobić to wysłuchać  i pamiętaj że jestem przy tobie całym serduchem i zaangażowaniem.

Hm...
Miałem coś napisać na temat Twojego męża...
Ale prosiłaś by tego nie robić więc nie napiszę.Trudno
PS.Z tym lekarzem to nie żartowałem.
Jak nie pojdziesz to...wirtualnie skopię Ci 4 litery kobieto...już chyba bez tych rozterek.
Nie żartuję!!!

Co do męża to nie o to mi chodzíło by Cię dołować itp.
Chodzi mi raczej o Jego reakcję po powrocie.Nie wiadomo co będzie jak się spotka z tamtą.Wiesz.Wirtual to nie real.Prawda?.Nigdy nic nie wiadomo.Dla Niego to także swojego rodzaju przełamanie.Zmiana tego co było na inne. Może to spotkanie Jemu jest potrzebne by przekonać się co czuje do Niej ale też i do Ciebie.
Ale już nie gdybajmy.Jak wróci to zobaczysz a może być z Nim różnie.
Co do lekarza to idź jak najszybciej bo z tego co wcześniej napisałaś nie wygląda to na zwykłe przeziębienie.

Nie odnoś tego co On zrobi do siebie.
Wy to już dwa oddzielne byty.Rozumiesz?.Nie chcesz to olej Go ale chciałem tylko zaznaczyć że,Twoje przewidywania co do Niego w ten weekend wcale nie muszą się sprawdzić i nie bież tego za pewnik.Tego nie przewidzisz.
Znowu wychodzi z Ciebie ta wada z którą walczysz.Nadkontrola.Nie widzisz?Nie mierz męża swoją miarą bo On to nie ty.

Wziął koc dziecka - noż szlag mnie trafił - powiedziałam, że ma zostawić bo nie życzę sobie , żeby na kocu dziecka gził się z jakąś zdzirą.
Zignorował.

Pojechał - boli.

Skoro ten pseudo przyjaciel jest taki wspaniałomyślny i macie takie piękne wspólne plany to dlaczego wściekasz się na męża?.Czy Twój mąż nie ma prawa mieć takiej przyjaciółki?.Dlaczego mu tego odmawiasz?.
Czy czasem nie chodzi Ci o zazdrość?.
Całkowicie Cie nierozumiem kobieto.
Weź na spokojnie przemyśl swoje postępowanie wobec męża,kochanka i samej siebie bo mam wrażenie że,Ty tak naprawdę krążysz jak ćma w kółko.
Zapętliłaś się i nie wiesz jak z tego wyjść.
Dodam jeszcze jedno
Ty i Twój mąż niestety dobraliście się kak w korcu maku.Jedno drugiemu robi wciąż na złość bez konstruktywnej próby wyjścia z tej matni.Ani jedno ani ani drugie nie zamierza popuści i uznać swoją przegraną.Brak Wam pokory.
Twierdzisz że,starałaś się walczyć o męża i małżeństwo a tak naprawdę to co zrobiłaś?.Prawie nic.Nawet nie zerwałaś kontaktu z kochankiem.A od tego powinnaś zacząć.
Obwiniasz męża że,nie chciał.Ok.
A co takiego po za swoim biadoleniem i narzekaniem na Jego kontakty z tą Monią robiłaś?.
Przebiłaś te Jego emocje do Moni?
Nie.
Chciałaś ratować małżeństwo trzymając kochanka w odwodzie jako furtkę gdyby nie wyszło.No proszę Cię.No i jeszczd ten czas.Ile to mineło od ujawnienia zdrady?.Kilka m-cy?.A wiesz ile normalnie to trwa?.
Już to pisałem wcześniej.
Od początku Twoje starania nie były szczere i tyle.
Nie wzbudzam w Tobie poczucia winy tylko chcę byś w końcu pomyślała nad sobą i swoim obecnym postępowaniem.
Chcesz udowodnić że,mąż miał rację nie dając Ci szansy to jedź i zachwycaj się tym pseudo mężczyzną.Bądź tą samą kobietą z przed romansu i w trakcie.A mogłaś udowodnić sobie że,jednak Jesteś lepsza i Jesteś mądrzejsza po tych doświadczeniach.
Widać jak na dłoni że,odkąd piszesz z kochankiem to Jesteś inna.Wróciłaś do punktu wyjścia.Nie widzisz tego bo znowu masz klapki na oczach.Wciąż zwalasz winę na męża i Monię a siebie tłumaczysz że,Ty też masz prawo do szczęścia.Tylko Ty bo mąż to już nie.Prawda?.
Jedź i bierz te swoje pseudo szczęście w ramiona tylko nie wracaja tu jak królewicz okaże się niewypałem.

Nie wróci z podkulonym ogonem.
To co się między nimi teraz dzieje jest dla nich ważne, najważniejsze , tak czują - przecież wiesz o czym piszę.
Tak będzie jeszcze jakiś czas. Kilka , może kilkanaście miesięcy - związek na odległość . Dopiero potem , kiedy umrą motylki - przyjdzie refleksja.
Znam to z drugiej strony - refleksja która u mnie przyszła (za późno) , bardzo bolała . To była strata kogoś kogo się kocha. Jakby ktoś wyrywał serce. Ból niemal fizyczny.
Mam to za sobą.
Teraz pomimo tego, co czuję dziś - ból wtedy - kiedy dowiedziałam się o Moni , że inną kobietę pokochał - był 100 razy gorszy niż dziś - kiedy do niej pojechał.
Teraz chyba już jestem pogodzona częściowo z tym wszystkim też dlatego że jestem bardziej świadoma tego czego ja chcę i czego oczekuję od mężczyzny i od życia . Nie dał mi tego , nie zasługiwał na mnie.
Jest we mnie co prawda dużo złości na niego. Ale to chyba normalne na tym etapie.

Rozważam poważnie złożenie tych papierów o separację i alimenty.
Wie ktoś może, czy przy separacji można uniknąć podziału majątku? Chodzi mi o to, żeby ze sprzedażą domu nie było potem problemu.