czy warto mieć nadzieję

Zaręczam z całą odpowiedzialnością za moje słowa że,nie Jestem mężem kobiety w rozterkach.

Kobieto w rozterkach.
Tu nie chodzi o mnie tylko o Ciebie.
I uwierz że,nie pisałem tego by Cię w jakikolwiek sposób zranić itp.
Widzę tylko że,nie wiesz co robisz a już to że,wracasz do kochanka to naprawdę przegięcie.
Nierozumiesz że,gdyby tamten Cię kochał i szanował to nie pozwoliłby sobie na ten romans?.On Cie nie szanuje bo Ty nie szanujesz siebie.
Wybacz ale jak tego nie zrozumiesz to nie wyjdziesz na prostą w swoim życiu.
Ty chyba przez to wznowienie znowu zadużyłaś się w tym facecie.Choć facet to za dużo powiedziane w jego przypadku.
Zrozum w końcu że,by dowrtościować samą siebie nie potrzebujesz tego pseudo przyjaciela.Chcesz znowu zaryzykować porządne kopnięcie w 4 litery?.Warto?.
A co na to powiedzą Twoje dzieci?.Myśl też o Nich a nie o sobie.
Ponowie pytanie koleźanki Bellatrix.
Jak to jest z tą Twoją miłością do męża a jak ona się też ma do kochanka?.Kochasz obydwu?.To niemoźliwe.

Własnie tak.Gdyby Twój mąż kobieto tu napisał to dostałby to samo co Ty.A może nawet gorzej.Ja Jestem facetem ale jak widzę u innego facia jakieś błędy to nie ma zmiłuj.O ile widzę te błędy.

Może to wyrzuty sumienia? Przywiązanie? Wspólne życie? Żal za tym, co Was łączyło?

Przemyśl sobie dokładnie to wszystko, co dziś tu zostało powiedziane.

Tylko tyle?.A gdzie jest ta miłość?
PS.Do admina.
Sorry źe,tak post pod postem ale nie dałem rady wkleić w jednym poście wszystkiego

Mężczyźni są różni .
Nie każdy odczuwa tak samo , nie każdy wybacza, nie każdy chce ratować, nie każdy kocha nadal, niektórzy są bardziej dojrzali inni mniej.
Mężczyzna też człowiek . Ja tez jestem człowiekiem i wiem co przeżywałam kiedy dowiedziałam się o Moni, i kiedy mi powiedział że ją kocha. Mogę sobie wyobrazić właśnie dlatego to co on przezywał.
Mogę postawić się po dwóch stronach barykady i powiem Ci jedno - zdrada to nie wszystko. Najważniejsze umieć ogarnąć emocje po zdradzie i zdecydować czego się chce dalej. On zdecydował, bo nie potrafi mi wybaczyć. Ja bym potrafiła. Więc sam widzisz - nie uogólniaj i nie sądź tylko na podstawie siebie i wpisów na tym forum .

Znowu mylisz się myśląc, że tak wielki wpływ ma na mnie. Rok nie miałam z nim kontaktu. Naprawdę próbowałam ratować moje małżeństwo i nie myślałam o nim zbyt często.
Czemu teraz się skontaktowałam? Bo chcę skorzystać z tej szansy ... jak będzie z tego coś fajnego, to będzie ... jak nie to nie. Nie trzymam się go kurczowo ... mylisz pojęcia.

Mylisz się.
Piszę byś zrozumiała samą siebie.
PS.Słyszałaś o tzw.syndromie małpki?.

Nie słyszałam , teraz poczytałam.
Zbyt szybkie wejście w nowy związek.
Niewątpliwie jest zbyt szybkie - choć nie wiem czy to w ogóle będzie jakiś związek (czas pokaże) , ale jak to ujęła Bellatrix - to dla mnie w tej chwili jest klin klinem. Pewnie nie jest dobre , ale może tego właśnie teraz potrzebuję żeby o mężu zapomnieć. Bo muszę to zrobić, zapomnieć o tym co w sercu. Powody były wymienione już 1000 razy , więc nie będę się powtarzać.
Nie zmuszę do chcenia męża, a sama nie uratuję.
I już nawet nie chcę - na rozum ... choć serce jeszcze nie przyjmuje.

Życie jest tylko jedno. Każdy ma prawo do dążenia do szczęścia. Zawsze jest jakieś ryzyko, że coś nie wyjdzie. Czy wychodząc za mąż zakładałam rozpad tego związku ? Nie.
Teraz tez nie wiem co mnie czeka, ale ...

Tak pewnie myślał mój mąż jak wdał się w romans.
A tak swoja drogą, to właśnie pomyśl..., żyje się tylko raz.
Jeszcze się nawet nie wyprowadziłaś. Jeszcze wspólne mieszkanie.
Nie mogę czytać jak piszesz o miłości do męża. O tym, że Ci szkoda.
To wydaje się być takie nieszczere.

Cel życiowy. Nie mam w  tej chwili żadnego.
Sprzedam dom, kupie mieszkanie . Będę samodzielna , samowystarczalna.
Żyję chwilą.
O jakim celu życiowym mówisz?

Tak, podczas ostatnich kilku miesięcy mój jeszcze mąż trzymał kontakt z inną kobietą.
W perspektywie chciał ją poznać wcześniej czy później. Wiąże z nią plany , miał cały czas u niej "furtkę".
Podczas tego całego czasu który był miał i tego który będzie miałby z nią kontakt i wiedział, że ona czeka na niego , że wystarczy jedno jego słowo.
Wiedział, że ma coś w perspektywie , był i jest spokojny. Zdecydowany , że nie chce już mnie i tego małżeństwa.
Mówi: "trudno, nie wyszło misiu".
I tak byłby z nią , jakkolwiek by nie było , wybierał się na zlot w lipcu na którym i tak by się spotkali, bo to zlot z jego gry. Myślicie, że czytaliby tam poezję?
Moja informacja o kontakcie z przyjacielem była dla niego tylko bodźcem :teraz już mogę. Przyspieszyła tylko sprawę.
Miałam oczywiście nadzieję, że usłyszę " nie róbmy tego, spróbujmy" - myślałam, że może poczuje że mnie traci i coś się w nim obudzi. Zapytałam go wtedy o to, powiedziałam że ja nadal czekam i wystarczy jedno jego słowo że jednak chce ratować i  zerwę ten kontakt .
Ale niestety nie. Pokazał w tym momencie na czym mu najbardziej zależy . I ok - jasne postawienie sprawy.

A ja co ...
Mam się zamęczać czekając .... na co, przepraszam?
Sprzedaż domu może trwać nawet rok.
Przez rok mam siedzieć i patrzeć , cierpieć  wiedząc że ona jest w jego sercu ? A w lipcu gryźć ściany jakby pojechał podczas kiedy ja tu na niego jednak czekam?
Mam siedzieć i się kiwać jak jeszcze niedawno patrząc w ścianę i zagłuszać muzyką rozmowy dochodzące z jego pokoju?
Mam sobie odmawiać szansy przeżycia czegokolwiek ? szansy na być może szczęście?

Być może jest to klin klinem , a nawet na pewno - ale przedstawiłam tak sprawę przyjacielowi , i on wie. Powiedziałam mu, że nie wiem czy coś z tego będzie , ale postanowił spróbować dać nam szansę na to co będzie - cokolwiek to będzie. Postawiłam sprawę uczciwie. Tak, być może to egoistyczne podejście , niemądre. Ale jest jakieś. Jest mi łatwiej z tym, że mam wsparcie u kogoś podczas kiedy jeszcze mąż już sobie układał i układa życie z kimś innym.
Nie będę czekać  bo się zestarzeję w tym oczekiwaniu.
Czekałam, nawet wtedy kiedy z nią gadał każdego wieczoru w grze , czekałam aż rzuci tym pieprzonym uzależnieniem i dostrzeże to co najważniejsze - rodzinę. Miałam nadzieję, ze zachowa sie dojrzale tak jak ja się kiedyś nie zachowałam .... ale nie doczekałam się i sie nie doczekam. Bo gra i Monia mu przesłaniają to co z w życiu ważne,. Bez leczenia sie od tego nie uwolni, nie popracuje sam nad swoimi emocjami , nie da rady.
Ale już o tym pisałam.
Klin klinem - tak, to jest dobre określenie tego co się dzieje.
Może okazuje tym brak szacunku do siebie.
Możecie mnie potępić , ale inaczej cierpiałabym znacznie bardziej. Nie chce już cierpieć.

Myśl co chcesz. Nie wiesz co jest w moim sercu.
Kocham - i dla swojego zdrowia psychicznego muszę przestać jak najszybciej .
Mąż nie dał mi nadziei na bycie razem.
Jak inaczej mam ci to napisać?
Co mi da , że będę cierpieć kolejne miesiące patrząc jak popołudniami i wieczorami zamyka się z nią w pokoju?
Da mi coś , że będę siedzieć na doopie i się zadręczać?
Nie da.
Być może kontakt z przyjacielem nie jest dobrym pomysłem w chwili tak dużego rozchwiania emocjonalnego , ale przynajmniej już nie płacze tak często wieczorami i niem koszmarów nocnych z Monią i moim jeszcze mężem w rolach głównych.

Szkoda życia na  mrzonki.
Szkoda patrzeć na starzejące się ciało będąc samemu.
Szkoda nie wykorzystać szansy na być może szczęście.
Szkoda czasu na czekanie które skończy się niedoczekaniem. 
Szkoda życia , szkoda czasu. Nie wiem ile mi go jeszcze zostało. Każdy dzień może być ostatnim. Ale przynajmniej przeżyję go dla siebie , a nie dla kogoś kto mnie już nie chce.

Rozumiem natomiast Wasz stosunek do tego co się dzieje ... to niezgodne z normami etycznymi i moralnymi w tym kraju niby katolickim. Tylko że ja już dawno przestałam się przejmować tym co ludzie gadają... gadali, gadają i gadać będą.
Ważne , żeby w  życiu szukać szczęścia i być szczęśliwym. Jeśli nie tak, to inaczej .
To nie jest za wszelką cenę .... teraz to już jest "pomimo".
I tyle .

Kobieto w rozterkach, nie oceniam Cię. Piszę o tym jakie są moje odczucia czutając Twoje posty.
I zastanawia mnie czemu się tak bronisz..., jakbyś chciała innych przekonać do swoich racji pisząc, że nie przejmujesz się opinią innych.
Pisać, że się kogoś kocha jest pieknie...

Zastanawia mnie jeszcze jedno.
Dlaczego skupiasz się na winie męża i swojej za rozpad związku a jednocześnie wcale nie bierzesz pod uwagę winy tego pseudo przyjaciela.
Wypowiadasz się o Nim tak pozytywnie nie dostrzegając tego że,gdyby nie On(i Ty oczywiście)to Twój mąż nie miałby teraz tej Moni itd.
Czy może jest tak że,Ty kochasz tego kochanka a z mężem to raczej przyzwyczajenie lub coś w tym stylu?.

Moje początkowe wpisy były bardzo emocjonalne, miałam w sobie ogromne poczucie winy i silną wolę walki o męża którą prowadziłam już wcześniej, zanim zaczęłam tu pisać . Walczyłam jak potrafiłam , nigdy tak o nikogo nie walczyłam. Potem odkryłam Monię i świat mi się zawalił. Złość, żal, rozpacz - pewnie to wszystko co on czuł kiedy się dowiedział o moim romansie.
Nadal walczyłam. Byłabym w stanie wybaczyć, gdyby chciał to ratować. Ale on nie chciał. Skreślił mnie już dużo wcześniej i moja walka przyszła za późno.
Postawcie się w mojej sytuacji: przeczytałam to co czytane być nie powinno - coś czego nigdy od niego nie usłyszałam , potem powiedział mi że ją kocha i jest dla niego ważna i że spotka się z nią .... a potem z litości kiedy się załamałam postanowił dać mi jeszcze nadzieję, szansę i co zrobił? siedział z nią każdego wieczora . Wolał spędzać wieczory grając i rozmawiając z Monią podczas kiedy wiedział, że ja za ścianą umieram w tym czasie emocjonalnie każdego wieczoru po kawałku.

Moje początkowe wpisy były przesiąknięte ciężkimi smutnymi emocjami : wyrzutami sumienia, szarpaniną wewnętrzną, rozpaczą, poczuciem winy, lękiem, złością, żalem. Na przemian z nadzieją kiedy dawał szansę i ją zabierał.
Potem , kiedy usłyszałam po raz setny, że mam się z tym pogodzić bo on już nie chce ze mną być i nie potrafi - starałam się to przyjąć i się z tym pogodzić. Nie pogodziłam się aż do dziś.
Nadal w rozmowach daję mu informację, że wystarczy żeby tylko chciał  ze mną być i ja rzucam wszystko i jestem dla niego. Ale ja wiem, że już się nie doczekam - w każdej rozmowie dostaję taką informację zwrotną.
On ma już w sercu od kilku miesięcy kogoś innego , nie mnie. 
I taka refleksja mnie naszła, że najbardziej docenia się to co się traci. Dopiero kiedy się straci.
Ja doceniłam , kiedy straciłam.
Ale wiem, że czasu nie cofnę. Nie sprawię, żeby mąż mi wybaczył , kochał mnie i chciał ze mną być. Nie mam mocy sprawczej żeby tego dokonać. Nikt nie ma.
Jeśli myślicie , że mi lekko i łatwo to jesteście w błędzie.
Toczę ogromną walkę wewnętrzną cały czas. Moje serce i uczucia walczą z logiką. Raz wygrywa serce które kocha męża i wpadam w załamanie , raz wygrywa rozum który podpowiada "żyj, życie jest tylko jedno" - i wygrywa to co od męża dalekie ale może choć odrobinę radosne.
I tak toczy się ta moja walka , co widać na forum. Stąd i wpisy różne w zależności od dnia . Huśtawka.
Teraz jestem na etapie klina - bo chcę się wyleczyć skoro została mi zabrana wszelka nadzieja. Wszelkimi sposobami.

Zapomniałeś, że ja to przeżyłam. On ma inną kobietę w sercu tak jak ja kiedyś miałam innego mężczyznę.
Ja bym wybaczyła i walczyła , walczyłam przecież - a  on nie potrafi.
Taka różnica między nami.
Widać mówi prawdę, że nie kocha.
Jeśli się kogoś kocha - przychodzi zrozumienie, że jesteśmy ludźmi a ludzie popełniają błędy.
On błędu mi nie wybaczył i nie wybaczy.

Pewnie lepiej ..... ale nie łatwiej.

Wiem. Zajęcie się sobą i rozwój osobisty.

No ale czym jest miłość? Ma się ją w sercu ... kiedy patrze na męża - wiem, że mam go w sercu. To jak to nazwać inaczej?
Wszystko to co teraz robię ma na celu zagłuszenie tego co jest w sercu. Nawet jeśli jest to głupie według was - dla mnie to jest jakiś sposób. Bo ja szukam sposobu , żeby wyrzucić go z tego serca. Bo nie mam nadziei , nie dał mi jej ani grama . Straszne jest takie jednostronne cierpienie. Tak przytłaczające, drące serce od środka że naprawdę szuka sie wszelkich sposobów na to, żeby nie zwariować.
Czy ja przekonuję?
Tak, przekonuję ... bo piszę tak jak czuję i chcę żebyście mnie zrozumieli , żebyście postawili się w mojej sytuacji.

Jest winny - tego, że chciał być szczęśliwy. Jest też winny rozpadu związku , choć od wielu lat w tym związku nie działo się dobrze. Mam wrażenie, że tylko przyspieszył koniec tego związku.
Być może zdecydował się słysząc ode mnie jak daleko od męża jestem. To chyba moja wina.
Gdybym go nie poznała , pewnie moje małżeństwo egzystowałoby jeszcze jakiś czas i rozpadłby się w inny sposób. A może ogarnęlibyśmy się i zaczęli żyć inaczej? Nie wiem tego.

Wiem, że nie powinnam obwiniać nikogo innego tylko siebie o ten romans.
Tak jak mąż nie obwinia Moni - on obwinia mnie, skreślił mnie tylko zapomniał mi o tym powiedzieć zanim zaczął flirt z Monią. Tak jak ja nie powiedziałam mężowi , że nie jestem szczęśliwa w małżeństwie.
Rozumiem ten mechanizm. To my jesteśmy winni - mam w sobie dużo złości na Monię i wiem, że mąż ma dużo złości na mojego przyjaciela. Ale to my zdecydowaliśmy wpuścić kogoś do swojego związku. Wszyscy ludzie szukają szczęścia, dążą do szczęścia, wykorzystują rozmaite sytuacje żeby to szczęście zdobyć.
Mój przyjaciel chciał i chce nadal mi to szczęście dać. To człowiek który ma większość z przymiotów , które wymieniłam na poprzedniej stronie a których od męża nie otrzymałam. To on bardziej chce z nadzieją, że ja kiedyś bardziej zachcę. Ja nie wiem co będzie.

Zrobiłam przed chwilą ćwiczenie , takie jak kiedyś na terapii. Wzięłam  dłonie do góry , zamknęłam oczy i postawiłam w wyobraźni na jednej dłoni męża, na drugiej przyjaciela i pomyślałam, poczułam jakie emocje z nimi są związane, jakie to uczucie ...  mogę powiedzieć, że
- przy mężu emocje są ciężkie, trudne, smutne, ale też bardzo ciepłe , przyjazne, dużo żalu... głębokie... lata emocji.... widzę jego błękitne ciepłe oczy jak na mnie patrzą - takie teraz obce , nieufne , czuję rozpacz odrzucenia i braku miłości, i łzy teraz same kapią po policzkach ...
- przy przyjacielu emocje są lekkie, czasem radosne, ale też czasem smutne ... nie tak głębokie bo i czasu znacznie mniej przeżyliśmy, mniej bagażu ... to co jest na tej dłoni jest dużo bardziej lekkie , choć też trudne i obarczone lękiem....

Głębsze emocje wzbudza mąż. Trudniejsze. Bardziej skomplikowane. Wieloletnie przywiązanie. Duży ciężar. Ale też jeszcze mimo wszystko nadzieja , której nie potrafię się pozbyć z serca. Bo przecież nie ma już dla nas nadziei.

Tak właśnie jest. Chaos to dobre słowo. Każdego dnia budzę się i zasypiam  z innymi emocjami zależnie od nastroju, wydarzeń w ciągu dnia....

Pogubiłam się między sercem a rozumem.

Tak, wie ... pisałam o tym co na rozum i to jest odzwierciedlenie logicznego podejścia do sytuacji. Rozum wie, że tego małżeństwa  już nie uda się uratować .... serce nadal się broni przed tą informacją.

Nie potrafię na tą chwilę tego powiedzieć. Na pewno mam ciepłe miejsce w sercu które uruchamia się kiedy o nim myślę. Ale teraz nie potrafię nazwać , zaszufladkować - pewnie z czasem się okaże co to jest.

Może po wyprowadzce tak szybko zniknie , że faktycznie wyjdzie że to nie była miłość tylko przywiązanie ... a może wręcz przeciwnie. Nie wiem tego teraz.

Rozum mówi, że musielibyśmy bardzo się zmienić oboje - ludzie aż tak się nie zmieniają niestety. Nawet będąc zmienioną , inna osobą nie jest powiedziane że będzie dobrze.
Naprawa byłaby bardzo trudna o ile nie niemożliwa jeśli byśmy się zdecydowali.
Pewnie moje "chciejstwo" jest tu bardzo życzeniowe , wynikające z marzeń , nadziei. Bardziej życzeniowe niż realne.

Z czasem na pewno też tak to zobaczę , tak całkiem otwarcie dopuszczę to do siebie , bez poczucia winy i wyrzutów sumienia .... bardzo chciałabym już teraz .

Dopiero kiedy przeczytałam to powyższe to się uśmiechnęłam, tak szczerze - jak już dawno nie
Faktycznie , brzmi bajkowo.
Na usprawiedliwienie jego - on to chce przenieść do reala, spotkają się za tydzień .... może to dla niego tez taki "klin" jak dla mnie?
A może po prostu potrzebuje już teraz ciepła i miłości , może pogodził się już wewnętrznie z decyzją tak bardzo, że  jest gotowy układać sobie życie z kimś innym. On już bardzo dawno temu dotarł do tego , że z tego nic nie będzie bo on nie wybaczy. Tylko ja walczyłam o mrzonke, a on z litości przytakiwał dając kolejne szanse.

Widzisz jak silny jest ten ból . Tak silny , że szukam naprawdę wielu sposobów na zabicie go. Może czas się z nim pogodzić po prostu , przyjąć że jest. Że to jest normalne i minie kiedyś. Po prostu go przyjąć a nie zabijać.

Też tak myślę, jesteśmy dorośli .

Byłam szczera , powiedziałam że nie wiem jak będzie , że nie planuję daleko w przyszłość , że żyję chwilą. Że czas pokaże. Przyjął.

Dziękuję Ci , KGB za postawienie na odpowiednie tory.
Zobacz - zabrakło Cię w moim wątku na tygodnie i co się porobiło - zapętliłam się, zamotałam w swoich uczuciach .
Ja wiem ,  że rozumiesz mnie bardziej niż ktokolwiek z tu piszących.
Zawsze bardzo liczę się z Twoim zdaniem i jestem za nie wdzięczna.
Twoje wpisy pozwalają mi przypomnieć sobie to co najważniejsze.
Zaglądaj, potrzebuję Cię tutaj.
Cieszę się, że zajrzałaś.

No wiesz?.
Znasz pewnie to powiedzenie?.
Szanuj siebie samego bo nikt nie będzie szanował Ciebie.
Chyba jeszcze musisz porządnie dostać od życia po 4 literach jeśli jeszcze tego nierozumiesz.
Wybacz te słowa ale mysłę źe,cokolwiek my tu napiszemy to Ty już podjełaś decyzję,mając tego świadomość że jest zła i nic ani nikt tego nie zmieni.
Musisz się jeszcze porządnie sparzyć by w końcu zrozumieć gdzie jest zło a gdzie dobro.
Nie piszę Ci tego przez złośliwość.Daleko mi do tego.
Jedno mnie(chyba to było wczoraj)ucieszyło.Napisałaś coś źe,Cię wkurzyłem.Tak?.To dobrze.Wiesz dlaczego?.Bo czujesz i jest w Tobie nadzieja że,nie jesteś złym człowiekiem.Pogubionym to fakt.Ale nie złym.
Przyznam się szczerze że,dziś to Ty mnie wkurzyłaś.Podniosłaś mi trochę ciśnienie tym co napisałaś.
Czyźbyś wczoraj rozmawiała z tym tzw.przyjacielem?.Tak gdybam.

A jak myślisz czym?

Ha,ha.Strzelaj.Najwyżej dostanę l4 i trochę odpocznę.
A tak poważnie
Wbrew pozorom szacunku nie musisz się uczyć.
Czyż nie wystarczy być uczciwym człowiekiem?
Rób tak by inni nie musieli płakać przez Ciebie.
Wiem że,nie Jesteś wierząca ale polecam stosowanie 10 przykazań.Nie musisz wierzyć by jest stosować.One są uniwersalne.Nawet dla tych co nie wierzą.

Witaj Kobieto w rozterkach...

Zatrzymalem sie w zglebianiu Twojego watku po Twojej pierwszej wizycie u psychologa i juz myslalem, ze bedzie szlo ku dobremu a tu niestety... pikujesz w dol psychologiczno - depresyjny z predkoscia swiatla, "tracajac" rykoszetem kogo popadnie.
Tez walczylem z trojkatem choc nie pudelkowo - wirtualnym jak u Ciebie a calkowicie realnym. Odpadlem z tych "zawodow" dla wlasnego dobra i bezpieczenstwa zanim jeszcze stala sie ta "figura geometryczna" czworokatem, doslownie. I wyszlo mi to zdecydowanie na zdrowie.

Co Ty wyrabiasz? Co Ty probujesz jeszcze ratowac? Nie tyle czynem czy gestem ale slowem. Cokolwiek bys nie zrobila to jak grochem o sciane tak delikatnie mowiac. Nie widzisz tego?
Wypowiedz KGB popieram bez grama zwatpienia.

Ok.Idąc tym tokiem rozumowania to Ja i tak będę zdradzał bo mój ojciec zdradzał.Tak?.No proszę Cię.Nie wierz w to całkowicie.
Podam Ci przykład.
Znam rodzinę w które prawie wszystkie dzieci mają inego ojca.Matka jest alkocholiczką,ojczym także był alkocholikiem.Dzieci.Jedna jest mężatką,taką normalną.Jej brat siedzi w więzieniu za współudział w pobiciu czego skutkiem była smierć tego pobitego,wcześniej był żonaty i miał córkę z małżeństwa.Pił i bił żonę która w końcu od niego odeszła(ale nie zdradziła Go przed rozwodem).Na koniec najlepsze.Drugi brat jest braciszkiem w zakonie.
Co Ty na to?.

Chyba mylisz pojęcia .... tak w wielkim skrócie :

Współuzależnieni:
-pochodzą z zaburzonych, tłumiących uczucia jednostki lub dysfunkcyjnych rodzin
-obwiniają się za wszystko
-potępiają się za myśli, uczucia, wygląd, działania i zachowania
-nie potrafią przyjąć krytyki złoszczą się, zachowują obłudnie i przyjmują postawę obronną ,gdy ktoś ich wini lub krytykuje
-nie potrafią przyjąć komplementów i pochwał
-cierpią na deprywację emocjonalną ( cierpienie z powodu braku pochwał )
-mają poczucie odmienności od reszty świata
-odczuwają wyrzuty sumienia, gdy robią coś dla siebie ( zakupy dla siebie, rozrywki )
-boją się odrzucenia
-wszystko biorą do siebie
-czują się wykorzystywani przez innych ( poczucie bycia ofiarą)
-w dzieciństwie byli zaniedbywani, wykorzystywani albo czuli się odrzuceni
-są przekonani, że niczego nie potrafią dobrze zrobić
-panicznie boją się popełnienia błędów
-mają problemy z podejmowaniem decyzji
-oczekują od siebie perfekcyjności
-nie są zadowoleni z efektów swoich działań
-biorą na siebie zbyt dużo obowiązków
-żyją w poczuciu winy
-wstydzą się siebie
-uważają, że ich życie nie ma wartości
-nie wierzą, że należy im się coś dobrego od życia
-pragną miłości
-nie wierzą w to, że zasługują na miłość i na szczęście
-godzą się na rolę służebną wobec innych
-starają się udowodnić, że są równie dobrzy jak inni

Nie mylę bo większość tego co wymieniłaś mógłbym odnieść do samego siebie.Jestem wspóluzależniony?.Tak ale szanuję siebie a przez to inni szanują też mnie.
Nie przez moją trudną przeszłość tylko przez to jakim stałem się człowiekiem dzięki tej przeszłości.
U mnie funkcję terapeuty spełniała moja rodzina na czele z matką i babcią.

U mnie jest tak, że to inni szanują mnie za to jaką jestem twardą zaradną kobietą , potrafiącą poradzić sobie z każdą sytuacją. Przy ludziach taka jestem , dla innych. Płakałam zawsze w ukryciu kiedy było mi ciężko. Nie pokazywałam emocji - zawsze uśmiechnięta, ale też zasadnicza. Dla innych mam dużo cierpliwości i wyrozumiałości - dla siebie nie. Dla siebie  zawsze byłam bardzo surowa. Zawsze musiałam być idealna, ładnie wyglądać, zadbana, w domu porządek, wszystko załatwione, cały dom i całe życie dźwigałam na swoich barkach i dawałam radę. Mąż był zawsze bardzo wycofany , bez inwencji na cokolwiek. Jak zaproponowałam coś - wtedy było tak albo nie z jego strony. Byłam silna , idealnie wpisałam się w role osoby współuzależnionej - opiekuna.

Aż nadszedł czas od którego już nic nie jest takie samo , rozpieprzyło mnie ostatnie półtora roku na łopaty pod każdym względem.
Nagle okazało się, ze w obliczu zaistniałej sytuacji i tym co później -  jestem słaba , nie radzę sobie z emocjami, przeszłam w ostatnim roku kilka załamań łącznie z myślami samobójczymi.
Ale dobrze, musiałam w końcu  zrozumieć że mogę być słaba, mogę popełniać błędy , że nie jestem odpowiedzialna za cały świat - i przecież mogę taka być, bo jestem tylko człowiekiem.

Oczywiście za błędy się płaci , ponosi konsekwencje - ja właśnie ponoszę.

U mnie tak jest ciężko się z tym pogodzić  , bo mam w wyobraźni taki obraz, że przecież wystarczy odrobina chęci, miłości, troski, zainteresowania, empatii i wszystko jest do dogadania, naprawienia - zawsze myślałam, że dorośli ludzie w każdej sytuacji potrafią się dogadać i znaleźć kompromis.

Wystarczyłoby chcieć , przed oczyma mam że potrafilibyśmy gdybyśmy chcieli:  leżeć przytuleni przed tv, iść do restauracji i jeść deser patrząc sobie w oczy z przyjemnością,  iść do kina obejrzeć film z głową opartą na jego ramieniu, iść na spacer trzymając się za ręce , przytulić się ot tak, kiedy widzę że jest w kuchni i robi kawę, pocałować się i powiedzieć "kocham" w drodze z pokoju do łazienki, rozmawiać z sobą z zainteresowaniem , iść na na przykład na kurs tańca żeby mieć jakieś hobby i mieć o czym rozmawiać , uśmiechać się do siebie bez powodu, spontanicznie pojechać w góry na weekend. Otworzyć się na siebie , otworzyć swoje emocje i serca.
Wiem , że oboje potrafilibyśmy .... tylko dlaczego nie da się?!

Wiem, że dużo się podziało. Ale to co się podziało obudziło w nas emocje. Tych emocji miedzy nami nigdy wcześniej nie było, nie było ich w naszym związku. To co się stało pokazało nam wiele rzeczy , nauczyło nas sporo o nas samych. Wszystko ma swoje konsekwencje.

I dlatego tak trudno mi to przyjąć. Mam wrażenie, ze wystarczyłoby tak niewiele. Tylko sie otworzyć, pozostawić za sobą to co było, oddzielić kreską i zacząć od nowa , na nowych , innych warunkach , zasadach. Opartych na wzajemnym szacunku, zrozumieniu siebie i swoich emocji, na miłości takiej prawdziwej , na bólu który przeżyliśmy i którego już nigdy nie chcemy przeżywać dlatego tym bardziej należy cenić siebie nawzajem, pokazywać jak dla siebie jesteśmy ważni - codziennie. Porzucić te swoje zamienniki życia, zamknąć komputery , wylać alkohol, pokochać się na nowo bo przecież nie wszystko w nas jeszcze umarło. Przynajmniej we mnie nie.
Dlaczego się nie da? Tak po prostu?

I właśnie to powyższe , ten obrazek przed oczami w którym widzę męża robiącego to wszystko - sprawia, że tak trudno mi przejść dalej. Bo wiem, że to doświadczenie tak trudne - obudziło w nim emocje , że potrafi to z siebie dać. Tylko już nie chce mnie.
Chciałabym, żeby dla mnie taki właśnie był.
Niestety to znowu tylko postawa życzeniowa. Moja.

To co się stało nauczyło mnie jednego: osobę kochaną trzeba szanować, dbać o nią ale nie tak jak to robiłam dotąd - karmiąc  i opierając, tylko dbać o emocje , o więź, o bliskość. Pokazywać tą miłość na co dzień, mówić o swoich emocjach , o tym co się czuje , o tym że się kocha. Chcieć być z nią, spędzać czas wspólnie choćby miła to być wspólna herbata w kuchni , jeść posiłki przy wspólnym stole a nie każdy u siebie w pokoju. Trzeba dbać o miłość , pozostawiona sama sobie - umiera.
Wiem już jakich błędów mam nie popełniać w kolejnym związku.
Ta lekcja była bardzo bolesna, rozpaczliwie bolesna, ale czegoś mnie nauczyła.
Jeśli jest miłość , bliskość i więź , taka zadbana - nie szuka się tego gdzie indziej.
Dlatego o miłość trzeba dbać .
Takie przemyślenia na dobranoc.

edit:
Jeszcze jedno się u mnie zmieniło.
Potrafię bardziej okazywać miłość córkom - częściej przytulam, całuję mówię że kocham i jakie są wspaniałe i mądre- wiem, że każdy potrzebuje miłości i uczuć, dopiero ta sytuacja pokazała mi jak bardzo każdy potrzebuje. One przede wszystkim, a szczególnie ta młodsza - lubi się przytulać, a do niedawna jeszcze miała opory. Odkąd częściej ją przytulam - ona bardziej to lubi
Wiem, że ja też kiedyś byłam zamknięta na emocje , na uczucia - ale teraz wiem że mam cały wachlarz emocji i uczuć o które bym siebie wcześniej nie podejrzewała. Nigdy wcześniej nie czułam takiej rozpaczy , tęsknoty za utraconą miłością, żalu.
Ta sytuacja cała , te ostatnie półtora roku otwarło trochę bardziej moje serce.
Chcę okazywać miłość , już nie odbieram tego jako słabość którą ktoś wykorzysta. Wiem, że to nie słabość i nie ujma pokazywać jak się kocha. Czy to córkom, czy kiedyś komuś.  I samej sobie też.

Czy kiedykolwiek tak było ?

Moim zdaniem sporo w tym jest udziału tegoż przyjaciela.
Tak sobie gdybnę.
Hm.Kobieta w rozterkach napisała że,ucieła z nim kontakt.Ale czy On także?.
Nie twierdzę że,Ona kłamie ale czy nie było jakis smsów od czasu do czasu?
Ważne jest też to jak i co sobie powiedzieli przy rozstaniu.Jak to wyglądało?.Trudno mi uwierzyć że,tak łatwo się poddał.A może nie poddał się wcale tylko walczył i walczy dotąd?.

Z tego co wymieniałam pamiętam leżenie przed tv i spacer z psami po lesie.
Czyli - nie było.
Nie widziałam nigdy siebie w jego oczach - jeśli wiesz o co mi chodzi.

Może nie umie , może nie potrafi - tak mówi, że nie potrafi wybaczyć.
On mówi to co myśli, więc tak chyba jest.

Nie zdecydowałam co dalej odnośnie przyjaciela , cały czas się waham.
Wiem, że nie jestem gotowa na żaden poważny związek teraz.

Taaaa ... teoria spiskowa dziejów .
A śmierć Elvisa też rozkminiasz?

Kobieto...nie bądź złośliwa.Nie tworzę teorii spiskowych tylko gdybam.Taka teoria.Nic więcej.
Tak samo jak staram się zrozumieć Ciebie to interesuje mnie też Jego postępowanie.

Bardzo prawdziwe.

Mnie dziś trudno - piekę muffinki, zaraz będę sprzątać, mąż leży na kanapie przed TV. Ciężko tak koło niego chodzić, jak koło obcego człowieka, nie mojego już.
Ciężko mi dziś ... święta. Pójdziemy jutro do moich rodziców jak zwykle, ale jak obcy sobie. Będzie też mój brat z rodziną, trudna dla mnie sytuacja.  Moi rodzice chcieli, żeby przyszedł - jest też dla nich jak syn po tylu latach. Nie akceptowali go na początku, trochę czasu im zajęło pogodzenie się, że to z nim jestem... a potem pokochali go po prostu. Jest oczkiem w głowie mojej nadopiekuńczej mamy.
Trudne to wszystko.

Waham się co do przyjaciela. Powiedzieliście mi tu dużo rzeczy - pierwszym mechanizmem było wyparcie. A teraz się zastanawiam.
Nie wiem czego chcę na tą chwilę.

Spokojnych  Świąt wszystkim życzę.

Hn.Nie wiem czy jest ktoś kto potrafi odpowiedzieć na to pytanie.
Myślę że,chyba jedyną taką osobą Jesteś właśnie Ty kobieto w rozterkach.
A pytanie główne brzmi
Dlaczego chciałaś ratować swoje małżeństwo?.
Nie wiem czy znajdziesz na nie odpowiedź.
Najprostszą zdawać by się mogła ta że kochasz.Ale czy napewno jest to ta miłość?.Tego to chyba dowiesz się raczej u kresu swoich dni tak na 100%