czy warto mieć nadzieję

Słonko świeci - może to już wiosna , ta prawdziwa nadchodzi
Muszę posprzątać dom - straszny bałagan, podłogi wołają o pomstę do nieba ... zajmie mi to cały dzień. Sprzątamy sobotnio zawsze  na spółkę  z JM ... jakbym miała ten metraż sama posprzątać to bym sie zajechała
A na jutro się zapowiedziała stara córka znowu - ciężki czas dla niej .
Jest na pierwszym roku anglistyki - nie radzi sobie . Widzę, że to nie jest to co chciałaby robić, studia są ciężkie i  nie daje sobie rady. Ma z ubiegłego semestru zaliczyć jeden warunek , oblała wszystkie egzaminy z tego przedmiotu . Straciła motywację, pasje do tych studiów. Przytłoczyły ją. Zostały trzy miesiące do końca pierwszego roku - pod warunkiem, ze zaliczy ten zaległy egzamin. Poległa psychicznie.
Jest alternatywa, którą ma  w głowie . Ma chłopaka w Belgii , jeżdżą do siebie od jakiegoś czasu raz on tu, raz ona tam. Ma jechać tam na wakacje , popracować, pobyć.
Ale widzę, ze ciągnie ją tam bardzo. Że to, że tu jeszcze jest - jest jej jakby poświęceniem , że te studia robi dla mnie i dla dziadków którzy ją sponsorują a nie dla siebie. Widzę, że chce skorzystać z szansy wyjazdu za granicę do tego chłopaka.
Ja nie chce, żeby ona robiła coś wbrew sobie. Umówiłyśmy się jakiś czas temu, że skończy pierwszy rok, pojedzie do Belgii i zobaczymy co dalej.
Tylko że ja widzę, ze ona tego pierwszego roku nie skończy. Poddała się. Wiem, że się uczyła do tych egzaminów - nie wiem czy jest faktycznie tak słaba , czy już ma tą Belgie w głowie.
Wiem na pewno, że ona nie chce tu być- i to jest dla mnie najważniejsze.
Wiem, że czeka na to żebym ją wsparła w jej wyborach. Boi się dziadków i wszystkich którzy naciskają, żeby po trupach skończyła ten pierwszy rok. Ja tez bym chciała, ale wiem też że jest dorosła już i swoje wybory musi podejmować sama. Ja mogę ją tylko wesprzeć i stanąć po jej stronie  w walce z otoczeniem. Ciężko jej. Jest pod dużą presją.
Rozmawiałam o tym z terapeutką. Potwierdziła mój tok myślenia. Jedyne co mogę to wspierać ja teraz w jej wyborach i decyzjach . Ona już teraz żyje dla siebie a nie dla nas.
Porozmawiam z nią jeszcze jutro - przedstawię ostatni argument . Powiem, że chciałabym , żeby skończyła ten pierwszy rok i dopiero wyjechała na wypadek, gdyby tam w Belgii nie wyszło. Gdyby w wakacje okazało się, że to nie jest jednak jej miejsce. Żeby miała do czego wrócić : do studiów. To jeszcze trzy miesiące - ale na pewno będą poprawki .
Nie wiem , mam mętlik - co myślicie o tym?

Ja też sobie tego życzę.
Myślę, że jestem na dobrej drodze , ale ta właściwa droga zacznie się dopiero kiedy nastąpi sprzedaż domu i wyprowadzka do obcego mieszkania. Wtedy dopiero odpłaczę wszystko co straciłam, co mi znane i kochane - i jeśli z tego się wtedy podniosę, to już będzie dobrze

Załóż swój wątek - na pewno wiele osób się wypowie ...
Ja nie wiem co ci poradzić - może porozmawiaj z nią. Choć jeśli serce ma już zajęte przez innego mężczyznę - zbyt wiele nie wskórasz.

Jest dobrze , kochani ...
Miłego dnia wszystkim

Hej, co u Ciebie?

Kurczę... nie wiem, co Ci napisać, żeby chociaż trochę Ci pomóc...
Czy Ty rozmawiasz z nim o tej Moni?

Zatem skąd wiesz, jak wygląda sytuacja między nimi?

To nie jest tak, że namawiam Cie do walki o małżeństwo. Jeśli sama czujesz, że nic z tego nie będzie, to nie będzie.
Tylko że czasem coś nam się wydaje, coś, co nie ma pokrycia w rzeczywistości...
Wyślę Ci coś na maila.
...jak znajdę:)

Ja jestem wierząca, nie mniej świątobliwe sformułowania bywają nie do przełknięcia:) Omiń.
Tak. Chodzi o szacunek do samej siebie.
Tak naprawdę... co masz do stracenia? Gorzej już nie będzie, ale może być lepiej. Między Wami.
A jeśli nie będzie... i tak zyskujesz. Właśnie szacunek.
Czasem myślę, że gdybym stosowała się do tych rad, może dałoby się uratować nasz związek.
Tylko że na tamtym etapie mojego życia byłam na to za słaba.
Tu potrzeba jednak siły, a mnie jej wtedy brakowało.

Medytuj:)To pomaga.

No i jak to sobie wyobrażasz?
Powiem mu : pakuj manatki i wypier ... ?
Albo Monia albo ja?
No przecież człowieczyna popuka się w głowę , popatrzy i mnie śmiechem zabije.
My jeszcze mieszkamy razem ze względów tylko finansowych . On sie nie wyprowadzi bo ja sie wykończe finansowo na tym domu , to samo odwrotnie. Nie mamy opcji inaczej tego rozwiązać. Musimy sprzedać dom i dopiero z kasy ze sprzedaży kupić mieszkania. Pozostawienie jednej osoby na tym domu z kredytem jest to zarżnięcie tej osoby. Tego sobie zrobić nie możemy .
Albo co - wejdę do jego pokoju i powiem : "kochanie , nie życzę sobie żebyś rozmawiał z tą lafiryndą?" . No przecież to już nawet nie byłoby śmieszne , tylko dramat. My już nie jesteśmy razem, nie wahamy sie , nie próbujemy , nie mamy nadziei , nie dajemy sobie jej.
Zapytasz: to dlaczego takie ambiwalentne uczucia? powracające kryzysy? załamania?
Bo żal czasu , spędzonych wspólnie lat - 13 lat. Tego co mogło być a nie było.
Tego, że nie potrafiliśmy zbudować dojrzałego związku emocjonalnego.
Bo jestem człowiekiem a nie maszyną , bo uzmysławiam sobie że nie mogę wszystkiego i to też nie jest łatwe.
Bo wyrzuty sumienia i poczucie winy nadal jest we mnie i czasem jest bardzo silne.
Bo czasem nie radzę sobie z emocjami, wracają wspomnienia .
Bo wiem, że nie moglibyśmy być z sobą. Nie jesteśmy w stanie juz tego posklejać i juz nie chcemy.
Ale nie wyklucza to tego, że ja czuję - czuje żal , smutek, poczucie winy, tęsknotę.

Nie jest źle między nami .
Nie rzucamy talerzami , nie kłócimy się do upadłego , jest chłodna uprzejmość.
Ten związek już nie istnieje. Trzeba zdać sobie z tego sprawę. Wieloletnie życie "obok siebie" - zdrada dopełniła dzieła. Potem Monia. I tak jest teraz , że dla mnie już jest pozamiatane. I dla niego też. Nie widzimy już życia z sobą razem.

Nie uważam w tym momencie za zasadne stawianie mu jakichkolwiek granic - jesteśmy dorośli , zdecydowaliśmy. Ten stan to jak to nazywa mój JM - "stan przejściowy" do momentu sprzedaży domu i zakupu mieszkań, wyprowadzki.
Byłoby już łatwiej gdybyśmy nie mieszkali z sobą.
Ale jest jak jest - musimy się mijać w tym domu i nie jest to łatwe dla nikogo, dla mnie na pewno nie.

Masz rację.
Ludzie chorują, umierają, mają ciężko chore dzieci , tracą dobytek życia... mnie się tylko posypało małżeństwo.
Wierzę, że te powroty obniżenia nastroju , powroty złych smutnych ciężkich emocji są potrzebne. Nie można zakopywać na zawsze uczuć , zamykać na klucz szuflady z emocjami. Albo sie czuje wszystko, albo sie wyłącza emocje i zamyka na wszystko.
Trzeba czuć - bez radości , smutku, bólu , szczęścia, żalu - życie byłoby bezemocjonalne i puste.
Chyba najważniejsze, to podnieść się , otrzepać i iść dalej swoją drogą, dla siebie , dla dzieci.

Nic z tych rzeczy . Tak mam i nie zmienię.
Wierzę - w ludzi . W miłość. We wszystko to co niesie życie emocjonalne. Wierze, że każdy na tym świecie jest potrzebny i jest dla kogoś innego ważny. Wierzę, że dzieci które po sobie zostawiamy - są częścią mnie , i to ważne żeby były w życiu szczęśliwe i były dobrymi ludźmi. Bo jesteśmy na tym łez padole tylko jeden raz- nie wiadomo nigdy jak długo. I chyba - trzeba być szczęśliwym . A przede wszystkim trzeba dawać szczęście innym .
To jest moja wiara .

Czytam ten wątek , mam pewien niesmak co do autorki.
Dlaczego?

Kobieto w rozterkach, miałaś romans, fakt, zdarza się, zrozumiałaś, chciałaś odbudowy. On nie chce. I może nie chcieć, może budować swoje życie a Ty jakbyś miała żal do niego, że on zrezygnował. Przecież to owoc Twojej pracy w związku.

Kpiną dla mnie jest zastanawianie się czy on Cię nie szanuje bo mieszkacie jeszcze razem a on śmie kontaktować się z Monią.

Szanowałaś go gdy Ty kontaktowałaś się z kochankiem mieszkając z mężem?
On nie chce z Tobą być i ma takie prawo a żal można mieć do siebie, nie do niego o kontakty z Monią, Ty mu dałaś prawo do takich sytuacji, nie widzisz tego?
Sytuacja Kalego z krową.

Oczywiście jestem wdzięczna za każdą sugestię , każdy wpis. Dziękuję.
Ten wątek pomógł mi zrozumieć wiele rzeczy.

Nadal proszę o wpisy , o wsparcie.
O sugestie, i Wasze zdanie.
Każde spojrzenie - jest inne ,  ale każde coś wnosi. Pokazuje inny punkt widzenia.

Mąż jeszcze nie skonsumował znajomości z Monią.
Czy mąż wie o tym że odnowiłaś znajomość z kochankiem i zamierzasz do niego wyskoczyć na 2 tygodnie ?
Może to będzie dla niego "last call" albo ...utwierdzi się w przekonaniu ze Twój romans nigdy się nie zakończył.
Rozmawiałaś z nim o tym ?

Jeszcze tak chciałam dodać, że przecież przez cały ten czas, od listopada miał kontakt z Monią . Nie zaprzestał grania w grę i kontaktu z nią podczas prób ratowania naszego związku pomimo tego, że wiedział jak mnie to boli. Odbieram to tak, że nie walczył - to było tylko tak, żeby mógł sobie powiedzieć "no przecież próbowałem". Według mnie nie próbował. Odpuścił.

Czy miał prawo?
Oczywiście , że miał prawo.
Jesteśmy dorośli , mógł już nie chcieć.

To wszystko jest na rozum - z emocjami jeszcze długo nie dojdziemy do ładu - oboje.
Choć mam wrażenie, że jemu jest łatwiej. Też łatwiej dlatego, że ma tą Monię.
Czy mnie jest łatwiej bo mam kontakt teraz z przyjacielem ? Też jest mi łatwiej niż gdybym leżała w depresji i płakała w poduszkę... też dlatego, że dzieci widzą w miarę spokojną matkę a nie płaczącą po kątach i snującą się po domu jak wychudzone zombie jakieś...
Zawsze łatwiej jak można z kimś pogadać , ktoś wesprze , powie kilka miłych słów, pokaże jakieś jasne światełko w przyszłości...

Zdaje sobie też sprawę, że to co się dzieje może być taką "łatką" na obolałych sercach... i kiedyś się to zemści... czas pokaże...

Twój mąż nie miał chyba czego ratować.
Moim zdaniem to z Monią nie istnieje.

Ale ze jak nie istnieje?
Oczywiście, że istnieje - powiedziałabym , że nawet teraz wręcz kwitnie ich znajomość. Nie muszą się już kryć. Całymi dniami siedzi w swoim pokoju za zamkniętymi drzwiami , sms przychodzą bo słychać, siedzi do bardzo późna , rozmawiają, grają, wyznają sobie miłość - wiem, nie pytaj skąd ... po prostu wiem. Planują spotkanie , znam swojego JM. Ma maślane oczka, nie obchodzę go już całkiem, nie czuje potrzeby przebywania ze mną i rozmawiania wkręcił się na max. Nie poświęca czasu dziecku.
Już nic go nie obchodzi co związane ze mną , domem.

Myślę , że tak jest . Nie da się nie kochać kogoś po 13 wspólnych latach choćby nie wiem jak skopany był związek. Na swój sposób oczywiście. To jest samo uczucie , takie na serce choć rozum podpowiada , że już nic z tego nie będzie.
Chciałabym już wyprowadzić się , bo tak byłoby dużo łatwiej. Pewnie z czasem by przeszło , gdybym nie widziała go obok - byłoby mi łatwiej.

Zastanowiłabym się nad tym, po co Ci ten Przyjaciel...
Ma Cię dowartościować?
Więc krzywdzisz go, traktując instrumentalnie.
Chcesz wzbudzić zazdrość męża?
Więc znowu przyjaciela traktujesz instrumentalnie.
Na bezrybiu i rak ryba?

Pytania nie są miłe. Zdaję sobie sprawę.

Zauważ jednak, że jeśli będziesz się w pracy nad sobą podpierać męskim ramieniem - nie męża - to ta praca nie przyniesie wymiernych efektów.
Wciąż będzie uzależniona od męskiego ramienia.

Przyznam, że nie podoba mi się Twoja decyzja o odnowieniu kontaktu z panem, z którym miałaś romans.
Przyjaźń między Wami w tej sytuacji raczej wątpię, żeby była czysta i bez "chcenia bardziej" którejś ze stron. Sądzę nawet, że to on chce bardziej. Dając mu nadzieję, no trochę według mnie faceta krzywdzisz.

Kobieto, myślę, że jesteś na etapie, na którym do niedawna i ja byłam. Niby pracujesz, niby myślisz o sobie... Tylko że to wszystko niby. Bo zamiast analizować siebie, wciąż piszesz o tym, co robi/mówi/czuje Twój mąż. Nie Ty.
Mnie wyzwoliła wyprowadzka męża i myślę, ze w Twoim przypadku tez tak będzie.

Tylko pamiętaj - sama w sobie masz być siłą.

Właśnie mnie poinformował , że jedzie po świętach do niej na weekend.
Niby wiedziałam, że kiedyś pojedzie . Niby ja też sobie swoje planuje . Niby jego zimny wzrok mówi wszystko.
Zachowuje się jak obcy już dla mnie człowiek. Nigdy go takiego nie znałam.
Ciężko jak jasna cholera.
Trudno mi nie pluć jadem. 
Trudno to przyjąć.
Łzy same kapią.

chyba tak trochę było

Muszę przestać idealizować to uczucie .
Muszę przyjąć dlaczego nie możemy być razem.
Muszę wyrzucić złość.
Muszę przyjąć, że były i są powody dla których ja nie chcę z nim być. A nie tylko on ze mną.
Głupie serce - słuchaj.

Bo nie liczył się z moimi uczuciami - nie było ważne dla niego co czuję.
Bo nie poświęcał mi uwagi, ważniejszy był najpierw alkohol , później gra na konsoli, ostatecznie komputer.
Bo mnie nie doceniał- nigdy mnie za nic nie pochwalił.
Bo nie pokazywał, jak bardzo jestem dla niego ważna- widać były ważniejsze sprawy.
Bo nie mówił, że kocha, że tęskni.
Bo nie starał się być blisko , nie dążył do bliskości.
Bo nie rozmawiał ze mną o emocjach, tak jakby nie czuł i tylko życie egzystencjonalne go obchodziło.
Bo mnie nie wspierał - czułam się sama ze wszystkim.
Bo nie były ważne dla niego moje problemy.
Bo nie był dobrym ojcem - nie zabierał córek na lodowisko, spacery , wycieczki. Nie poświęcał im wystarczająco dużo czasu.
Bo nie był dobrym mężem, nie traktował mnie jak kobietę tylko jak kumpla.
Bo nie dbał o mnie.
Bo się o mnie nie troszczył.
Bo nie był mężczyzną , przy którym czułabym się bezpiecznie emocjonalnie.
Bo nie pytał jak się czuję kiedy byłam chora, nie robił wtedy gorącej herbaty , nie zapytał czy czegoś nie potrzebuję- nigdy.
Bo nie zainteresował się nigdy jako mężczyzna czy jego kobieta zmieniła opony w samochodzie , czy wymieniła olej, czy bezpiecznie może dojechać do pracy.
Bo nie zaprosił ani razu podczas 13 lat do restauracji.
Bo nie kupił ani razu podczas 13 lat prezentu z jakiejkolwiek okazji. Kwiaty na urodziny i kwiatek na dzień kobiet to wszystko na co było go stać od siebie samego. Ode mnie dostawał prezenty z każdej okazji.
Bo nie zawalczył jako mężczyzna o swoją rolę w tym związku , poddał się bo było mu tak wygodnie.
Bo najważniejsze było dla niego mieć pełną lodówkę , że na głowę nie kapie, pilot do tv i komputer - nie zależało mu na niczym innym.
Bo nie potrafił sprawić, żebyśmy żyli razem a nie obok siebie.
Bo był uparty jak osioł - jak coś sobie wbił do głowy , nie było dyskusji.
Bo nie przyznawał mi racji kiedy ja ją miałam.
Bo nigdy nie usłyszałam "przepraszam" .
Bo nigdy nie usłyszałam "dziękuję".
Bo czułam się samotna w tym związku.
Bo po wyprowadzeniu się na wieś stał się starym człowiekiem w młodym ciele.
Bo nigdy nie przyznał jak wielką wyrządził mi krzywdę swoim piciem i nigdy mi nie podziękował, że pomogłam mu wyjść z nałogu.
Bo nigdy nie zauważył  - jak wiele mnie kosztowało ponowne zaufanie po jego alkoholizmie.
Bo nigdy nie podziękował za to co dla niego zrobiłam. Wyszedł a domu rodzinnego z jedną reklamówką. Miał silną kobietę która postawiła go na nogi , sprawiła że miał dziecko, dom, samochód i wygodne życie. Nie potrafił tego docenić.
Bo nie dziękował mi za nic , uznawał że to co robię - robię bo ktoś musi.
Bo było tak, jakbym ja była sterem i okrętem w tym związku. Dawałam z siebie 100% , żeby wszystko się jakoś kręciło. Teraz - wypomniane w postaci tego, że nie czuł się mężczyzną w związku. Nie walczył o to, przyjął wygodę.
Bo się nie rozwijał. Zasiadł na laurach i czekał na starość.
Bo nie chciał mieć wspólnego hobby - wychodził z założenia , że mamy odmienne zainteresowania.
Bo jest niedojrzałym emocjonalnie już nawet nie trzeźwym tylko powracającym do nałogu alkoholikiem , a winę znowu scedował na mnie że ja go w to wpędziłam.
Nie dostrzegł na czas kryzysu w związku , bo był zapatrzony w monitor - te swoje pier..... żołnierzyki w które gapi się godzinami teraz z Monią.
Nie dostrzegł na czas kryzysu, bo nie znał moich emocji - nie obchodziły go nigdy.
Bo obwinia mnie o całe zło w związku nie widząc swojej winy.
Bo nie chciał walczyć o związek , nie chciał walczyć o mnie.
Bo nie przyjmuje, że ludzie są tylko ludźmi i popełniają błędy a każdemu należy się druga szansa.
Bo mam odczucie, że nie kochał mnie nigdy tak jak mężczyzna kocha kobietę. Nie tak jak na to zasługuję.

I na koniec - bo okazuje się, że da się , że potrafi to wszystko , potrafi być czuły , kochający , zainteresowany i interesujący , męski, troskliwy, opiekuńczy w stosunku do kobiety i dzieci, wysyłać dziesiątki sms dziennie z wyznaniem jak bardzo mu zależy - TYLKO DLA MNIE NIE POTRAFIŁ TAKI BYĆ.

Zrozum, głupia kobieto - gdyby mu na tobie zależało , gdyby kochał , gdybyś była najważniejsza , gdyby był dojrzałym emocjonalnie mężczyzną - dałby ci to wszystko , nie czułabyś się samotna w związku i nie szukałabyś tego u innego mężczyzny. A po zdradzie - szukałby powodów, starał się znaleźć je i poprawić coś żeby było lepiej . Starałby się naprawić związek a nie szukał pocieszenia u Moni. Starałby się wybaczyć, dać z siebie 100% - czy nie tak robią dojrzali mężczyźni?
Niedojrzali - szukają pocieszenia i zakopują emocje , uciekają przed trudem.
Uciekł , poddał się , nie walczył. Nie dojrzał swojej winy w tym że było źle od dawna. Nie dostrzegł kryzysu bo oddawał się z lubością kolejnemu swojemu uzależnieniu - grze on line.
Ty załatwiałaś  wszystko co związane z dziećmi (zawożenie do szkoły , wywiadówki, lekarze) i gospodarstwem domowym (zakupy , rachunki, urzędy) , finansami  , pracowałaś, uczyłaś się, dźwigałaś logistykę związaną z budową domu, pieliłaś ogródek, jeździłaś do weterynarza z psami i kotem , prałaś.
On odbierał dziecko ze szkoły, oporządzał kocioł w nowym domu, sprzątał na spółkę z tobą w soboty i kosił trawę- finito.
Jesteś interesującą, wykształconą, niebrzydką, doświadczoną , ciągle rozwijającą się kobietą.
Nie zasługuje na ciebie.

Do siebie - za każdym razem kiedy znowu przyjdzie ci płakać po tym związku , po nim - przeczytaj ten wpis.
I zrozum - zasługujesz na coś lepszego niż tylko to, że ktoś jest .

Zwróciłaś uwagę na to, że winy Twojego męża, które tutaj wypisałaś, to cechy typowego faceta?
Nie ubliżając mężczyznom, ale takich, którzy w lot odgadują Twoje życzenia i ścielą Ci róże pod stopy, to ja znam może ze dwóch. A już takich, którzy są wdzięczni za wszystko, to chyba żadnego.

A małżeństw z wieloletnim stażem wokół masa...
Zatem jak się ludzie ze sobą dogadują?

A czy uważasz, że Twój przyjaciel będzie Cię całe życie romantycznie kochał? Będzie Ci opoką? Skałą? Będzie co dnia Ci mówił:"Dziękuję, kochanie, za to, że jesteś"?
Nie sądzę.

Kobieto... Co Ci dają rozmowy z Twoja p.psych.? Robisz coś dzięki nim czy tylko użalasz się nad swoim losem?

p.s. Nie piszę tego wszystkiego złośliwie. Uwierz mi. Patrzę z boku na Twoją sytuację, myślę, że obiektywnie, i takie wnioski wyciągam. Chcę pomóc.

To po kiego grzyba opowiada Ci bzdury o Moni?
Karać chce? Bogiem nie jest.

A skoro jest taki zdecydowany, to wytłumacz JM, że właśnie robi to samo, co zarzucał Tobie.

Ech... poczytaj tę książkę jeszcze raz.

Ale przyjaciela sobie odpuść. Moim zdaniem oczywiście. Bo kiedyś może będziesz tego żałowała.
Bo to tak nie działa...  Na "opatrzenie ran" się utulisz, a potem go odrzucisz. Bo - popatrz - nie chciałaś go tak naprawdę. Gdybyś chciała, byłabyś dzisiaj z nim, a nie płakała z żalu po mężu.

Poza tym... chyba musisz dać mężowi wolną rękę, wątpię, żeby Monia okazała się jego "lekiem na całe zło". Ale chyba sam powinien dojść do takiego wniosku.

Przespałam się. Nadal mi ciężko.

Ja też sama nie wiem co jest dla mnie najlepsze.... czas pokaże które wybory i decyzje są złe a które dobre.
Na tu i teraz robię wszystko, żeby moje serce zrozumiało że nie ma już czego szukać u "jeszcze męża". Robię wszystko żeby przestać go kochać bo świadomość tego że już mnie nie kocha, nie jest mój i romansuje z inną kobietą jest dla mnie nie do zniesienia , serce pęka. Serce pęka odkąd wiem o niej i wiem.
Ja muszę przestać się zadręczać , muszę przestać myśleć o nim , zabijać siebie codziennie budząc się i zasypiając z myślą : "nie kocha, nie chce mnie chociaż ja nadal kocham".
Muszę to wyprzeć .... bo sobie nie radzę.
On wie, że jedno słowo : "ratujemy" - sprawiłoby , że podjęłabym tą próbę. Ale go nie usłyszę. Dlatego muszę przestać myśleć o tym uczuciu ... radzę sobie jak mogę, jak potrafię.
Tak, może jest to klin klinem ... może coś z tego będzie a może nie - ale może pomoże mi pozbyć się tego z mojego serca z czym nie mogę sobie teraz poradzić sama. Mam taką nadzieję.

Wiem na pewno jedno: nie będę się uzależniać od nikogo na razie , kupię mieszkanie , będę samowystarczalna i samodzielna. Jeśli chodzi o emocje : nie planuję wprzód ... będzie co ma być. Chcę spróbować nawet za cenę porażki. Nawet za cenę tego, że może się nie udać. Bo nie mam innej koncepcji jak załatać moje serce na tą chwilę.
Ja już naprawdę jestem zmęczona - bardzo zmęczona tym wszystkim. Najbardziej tym, że jest obok - muszę go oglądać codziennie , widzieć jak zamyka się w pokoju - z nią po drugiej stronie monitora, wiedzieć że nie jest już mój , choć był przez 13 lat.

Szkoda, że nie potrafi zrozumieć jednego...

Możliwe, że część tak - nie wszystko.
Jemu to wystarczało , uczucia okazywał tylko w nocy. Na terapii , podczas tych kilku wizyt przyznał, że jemu to wystarczało.

Myślę , że po prostu nie potrafiliśmy z jakiegoś powodu stworzyć dojrzałego prawdziwego związku , mieliśmy problem ze stworzeniem bliskości. Zadaniowo byliśmy zgranym tandemem , ja zajmowałam się logistyką i wspólnie wykonawstwem ... wybudowaliśmy przecież wspólnie dom kilka lat temu.
Coś nas blokowało przed tym żeby stworzyć tą bliskość między nami. Przed okazywaniem miłości, szacunku, troski. Woleliśmy zamknąć się każde w swoim świecie bo tak było wygodniej. Zabrakło czegoś - czego? nie wiem ...
Pracuję z psychoterapeutą nad tym, żeby dotrzeć do powodów tych blokad , żeby nie przenieść tego w przyszłość.

Chciałabym móc zaufać komuś też a może przede wszystkim w aspekcie bliskości  , odrzucić wstyd, opory , blokady , brak zaufania... żeby móc stworzyć taką właśnie bliskość w kolejnym związku.Żeby móc się otworzyć , potrafić z siebie dawać i brać od kogoś. Nie uciekać przed bliskością , nie umniejszać jak dotąd tak ważnej sfery życia.

Mąż kontaktował się z Monią od października , aż dotąd nie przestał. Tak się zachowuje dojrzały mężczyzna w trakcie ratowania małżeństwa? Kiedy dajemy sobie szansę w grudniu,  styczniu - ja siedzę  zaryczana , smutna a on idzie codziennie wieczorem do kompa i gra w te pieprzone żołnierzyki z nią jako swoją żoną  (są małżeństwem w grze!) - po drugiej stronie monitora , słyszy ją w słuchawkach , gada z nią przez komunikator ,- KAŻDEGO WIECZORA!!!
Tak się zachowuje ojciec i mąż który chce uratować związek? Któremu zależy na żonie?
Teraz już poczuł się zwolniony we wszystkiego i dlatego jedzie. Powiedział mi, że i tak by jechał tylko czekał na kupno mieszkania. Na faktyczne rozstanie, bo nie wiedział jak ja zareaguję na to.
Nie dlatego, że chce we mnie coś wzbudzić . Wzbudził, powiedziałam mu to przecież kilka dni temu , powiedziałam mu że jest mi z  tym ciężko i że ja nadal jeszcze czekam. Że wystarczy żeby tylko chciał.

Jestem dorosłą kobietą. Od jakiegoś czasu staram się komunikować swoje myśli. I tego samego wymagam. Nie mam 5 lat , żeby bawić się w podchody , znaki, domysły, oko za oko , urażoną dumę. Jestem dość konkretna osobą.
Jeśli mówię mu po raz setny , że nadal , nawet teraz - chciałabym mimo wszystko odciąć kreską to co było i spróbować uratować to małżeństwo - i słyszę po raz kolejny , że on nie chce , że nie potrafi się pogodzić z tym co sie stało, że zbyt wiele się wydarzyło i żadne z nas nie wychodzi z tego związku z czystą kratą , ale on już nie potrafi i nie chce ze mną być ... że starał się ale nie wyszło , nie jest w stanie z siebie do mnie wykrzesać czegoś co wystarczyłoby. To przepraszam - dostaję jasny komunikat , tak czy nie ?
On wie, że wystarczyłoby nawet teraz, że powiedziałby mi : dobrze , uratujmy to ... ja dam z  siebie wszystko , zmienimy nasze życie , zmienimy się żeby być dla siebie tym kim nigdy nie byliśmy , oddzielmy krechą, zapomnijmy , daliśmy sobie po liściu w twarz , zacznijmy od nowa- i ja bym poleciała jak na skrzydłach . ON WIE, BO MU TO POWIEDZIAŁAM PRZEDWCZORAJ. I mówiłam wcześniej wiele razy.  Wie, że byłabym w stanie wybaczyć mu tą Monię.
On to wszystko wie , bo mu mówiłam.
Pomimo moich jasnych komunikatów z mojej strony - jego odpowiedź jest ciągle : "NIE" .

To na co mam czekać?
Aż się całkiem zestarzeję? Aż on sobie ułoży życie z Monią, a ja nie wykorzystam swojej szansy i zostanę sama na starość w sytuacji kiedy nie będzie miał mi kto herbaty podać?
Nie wiem jak będzie z przyjacielem - ale nie chcę czekać aż się mój mąż obudzi , bo on mnie już nie kocha - nie obudzi się.
Trzeba iść naprzód.

Wybacz ale ten kochanek to raczej Twoim przyjacielem nie jest bo gdyby Nim był to nigdy nie wdałby się z Tobą w romans.Ma facet tupet jeszcze po tym co zrobił odzywać się do Ciebie.No proszę Cię.
Tak analizując Twoją historię to raczej trudno wywnioskować czy Ty wogóle kochasz męża.Dlaczego?
Bo gdyby tak było nie pomyślałabyś nawet o wchodzeniu do tej samej rzeki.
Dużo wody jeszcze musi upłynąć byś cokolwiek zrozumiała i wyciągneła wnioski.Oj dużo.
Co do męża.Hm.Może i masz rację że nie chciał.Może.Tylko wiesz.Czasem jest tak że,mówimy co innego,myślimy jeszcze inaczej a robimy inaczej.
Wiesz co jest ważne?.
Tobie ten romans z Monią przesłania ważne fakty.Mianowicie.
Gdyby Twój mąż Cie nie kochał to już w chwili gdy dowiedział się o Twojej zdradzie nie byłoby Go już przy Tobie.
I nic nie wskórałoby Twoje błaganie,depresje itd.Miałby to w 4 literach jak Ty miałaś sypiając z kochankiem.Prawda?.Nie mów tylko że,w tych chwilach kochałaś męża i kochanka bo to kłamstwo.Wybacz ale taka jest prawda.
Prawdą jest też to że,szybko się poddałaś w tej walce o małżeństwo.Wiesz wogóle ile zazwyczaj trwa wychodzenie z takich kryzysów a ile trwa to w Waszym przypadku?.Wlaśnie.Pomyśl też nad tym że,wciąż chcesz,chcesz itd a robisz coś wręcz przeciwnego.
Może to Twoje chciejstwo z czegoś wynika a może to tylko zwykła zawiść Kalego.Bo wiesz.Ty zdradzałaś tyle czasu a mąż zaledwie romansuje w grze i już Cię to strasznie boli.Prawda?.Jego też bolało.I to znacznie dłużej.
A monia może jest tylko lekarstwem na ten ból męża.

Nie mów że,jak teraz nie wykorzystasz swojej szansy to na starość będziesz sama itd.No proszę Cię.I to z kim?.Z jedną z przyczyn tego co teraz masz-kochankiem.Nie stać Cię na coś lepszego?.Tak nisko się cenisz?.Jesteś młodą kobietą i jeszcze długie lata przed Tobą.
Co znaczy kilka m-cy starań naprawy z Twojej strony w poruwnaniu do całego życia które jeśli uda Ci się wywalczyć miłość męża możesz jeszcze spędzić?.

Trochę mało wiesz o mnie żeby ferować takie wyroki .
Każdy osąd wydaje się  na podstawie swojego spojrzenia na życie , co nie znaczy że jest to osąd właściwy. Więc waż słowa.
Nie czytałaś wystarczająco wnikliwie całego wątku.

Wchodzenie do tej samej rzeki .... powodów jest wiele.
Nie to , że nie kocham męża.

No ale tak to wygląda... niestety...

Kobieto... jaka by Twoja decyzja nie była, ja ją zaakceptuję, bo to Twoje życie i Twoje wybory.
Ale jeśli piszesz i pytasz o poradę, to... ja wciąż podtrzymuję - daj spokój temu przyjacielowi.
Terapia nie powinna polegać na tym, że z jednych ramion wpadniesz w drugie.
Nie wierzę, że Twoja ppsych nie zwróciła CI na to uwagi. Chyba że nic jej na ten temat nie mówiłaś.

Tak bardzo boisz się samotności, że będziesz się pakowała w drugi związek, choć tak naprawdę jest mało prawdopodobne, że się uda?
Mieszkałaś kiedykolwiek sama?

Ja nie nigdy nie byłam sama. Wychowałam się w domu pełnym ludzi, a teraz zostałam zupełnie samiuteńka, bo wiesz, że dzieci nie mam.
I cholernie boję się samotności... Bo na razie daje radę, ale jak to będzie wyglądało w dłuższej perspektywie też nie wiem.

Ale nie mogę, nie chcę się na razie z nikim wiązać. Myślę, że w ogóle tego nie zrobię.
Samotność można zabić.
Mam wielu przyjaciół, rodzinę. Nie jestem sama.

Ty też to masz.
Masz dzieci.

Wiążąc się z przyjacielem na tym etapie (bo później, kiedy będziesz sama, rób, co chcesz), wiele ryzykujesz. Przede wszystkim pokażesz mężowi, że tak naprawdę w d...e go miałaś.

Kobieto... przykro mi to mówić, ale kiedy czytam to, co piszesz, mam wrażenie, jakbym trochę z moim mężem miała do czynienia.
Klapki na oczach i tylko JA. JA się czuję tak i tak, JA myślę to i to... I w końcu... JA muszę pobłażać swoim zachciankom, bo MNIE się należy... bo tak MNIE los skrzywdził.

No brutalnie to napisałam, ale nie będę Ci słodzić, bo niczemu słodzenie nie służy.

Poza tym piszesz, że znasz męża i wiesz, że jest taki czy taki. Ale za chwilę znowu piszesz, że nigdy nie spodziewałabyś się, że zrobi to i to.
Kobieto... nie znasz męża, nie wiesz, co mu w głowie siedzi.
I nigdy nie poznasz, bo jest jedna zasada: poznajemy ludzi na tyle, na ile oni sami nam na to pozwolą.

Słuchaj, ja za swojego męża dałabym się pokroić, że jest człowiekiem, który muchy by nie skrzywdził... Gdzieś chyba pisałam, że kiedy walczyliśmy o dziecko i dla mnie to była prawdziwa trauma, pocieszałam się tylko tym, że każdy niesie jakiś krzyż, każdy ma jakiś problem, bo tak już jest, że mamy coś, z czego możemy się cieszyć i coś, co nas martwi. Koleżanka ma szczęśliwą rodzinę, ale autystyczne dziecko, siostra, super dzieci, ale męża trochę dziwnego. Ja nie mam dzieci, ale mam dobrego męża... Wiesz, tak myślałam o swoim mężu. Byłam w 100% pewna, że jest taki i że nie stać go na rzeczy, które robił w tym roku.
Mylimy się w ocenie innych, nie znamy nikogo tak naprawdę. Nasi mężowie nie znają nawet siebie.

Nie wiem, nie jestem nim.

Sama mówisz - zdradziłam, a efekty chciałaś na już.
Nie wiem, jak działa psychika Twojego męża.
Wiem, jak ja czułam się, kiedy mój mąż ustawicznie kontaktował się z koleżankami... I wiem, że wciąż patrzę na niego przez pryzmat jego koleżanek.

Ale kwestia tego, czy mąż Cie kocha, czy nie, na tę chwilę w sumie nie jest najważniejsza.

....zawsze można pokochać na nowo...

Tylko zdaje się, że nie widzisz jednej rzeczy... wcale nie chcesz, żeby coś się udało:)

Można , chyba można.... ale nie zamierzam siedzieć i się umartwiać w oczekiwaniu aż zakończy romans i mnie pokocha - bo może to nie nastąpić nigdy ... a życie jest tylko jedno i czas umyka między palcami. Powiem nawet więcej : on nie pokocha , bo mi nie wybaczy . On nie wybacza - musielibyście go poznać żeby wiedzieć o czym mówię.

A wiesz, ze coś w tym może być?
Serce naprawdę kocha męża- ale kiedy myślę o logistycznym aspekcie ratowania tego związku to wydaje mi się, że nie da rady. Że wiele lat życia obok siebie , brak wspólnych zainteresowań, chęci do zmian - dyskwalifikują ten związek jako udany w przyszłości. Ludzie się nie zmieniają tak bardzo , my byśmy nie potrafili zmienić się tak bardzo żeby "pasować" sobie nawzajem po tym wszystkim.
Jest dysonans między sercem a rozumem.

Też może coś w tym jest .
Psychoterapeutka zawsze mi powtarza , że serce może kochać wiele osób jednocześnie na wiele sposobów . Mówiła też, że czasem trzeba wewnętrznie sobie powiedzieć "kocham cię, ale nie mogę być z tobą".
Ja myślę, że tak mam z mężem , że kocham go ale wiem nie mogę z nim być. Też dlatego, że nie potrafiliśmy przez 13 lat stworzyć dojrzałego związku i teraz tym bardziej nie będziemy potrafili się na siebie otworzyć po tym wszystkim.
Można też oczywiście wegetować w tym marazmie jak dotąd - tylko po co?
Przecież jest tylko jedno życie , krótkie.
Po co się męczyć z sobą? Żyć "półgębkiem" jak dotąd?

Wiem, że kocham męża - i na serce chcę jego bliskości, ciepła , dotyku ... a rozum podpowiada : "po co? przecież on się nie zmieni, przecież ty się nie zmienisz - to powrót do tego co było, a było przecież niedobrze".
Mogę też nie chcieć z nim być , tak jak on nie chce ze mną.
To nic złego.
Nie żyjemy w erze naszych babć , kiedy rozwód był nie do pomyślenia , a kobieta była zależna od mężczyzny... teraz kobiety są niezależne i mogą chcieć od życia i swojego mężczyzny czegoś więcej niż tylko tego, że nie pije, nie bije i wypłatę przynosi.

Powinnam chyba przyznać się przed sobą samą że faktycznie jest tak, że pomimo że serce kocha i tęskni - to rozum już mówi "nie, nie chcę z wielu powodów".
Wziąć odpowiedzialność na swoje barki i przyznać się do tego, a nie cedować cały czas na niego że to on nie chce.
On też nie chce , ale ja też mam prawo nie chcieć.
I rozum już nie chce , a serce wciąż kocha.
Dysonans.

No to jaki jest ten Twój rodzaj miłości do męża?
Bo ja znam jeden - albo się faceta kocha, albo nie.

mając kontakt z kochankiem utwierdzasz swojego męża w słuszności podjętej decyzji.

Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że jesteś mężem autorki wątku. Jeśli tak, to może prościej porozmawiać otwarcie, twarzą w twarz, bez podtekstów i bez pośrednictwa forum?