Życie w zawieszeniu - jak długo można? - Netkobiety.pl

Muszę się z Wami podzielić swoimi odczuciami. Od wczoraj mam okropną wściekłość na niego.
Postawiłam sprawę jasno, wara ode mnie, nie chcę tych jego ochłapów, które mi serwuje.
Nie chcę fałszywego trzymania za rękę i przytulania tylko wtedy, kiedy on ma ochotę. A on mi na to: igrasz z ogniem. Dla mnie brzmi to mniej więcej: jeśli nie będziesz robiła tego, co chcę to....
Rosnę w siłę i śmiać mi się z niego chce. Myślę sobie, cóż takiego może się wydarzyć, co ja takiego stracę.
Nic mi do głowy nie przychodzi.
Im mniej go przy mnie na dzień dzisiejszy, tym więcej we mnie siły.

Ed.
Jestem po wizycie u psychologa. Dowiedziałam się kilku rzeczy o sobie, o funkcjonowaniu nas w małżeństwie. Wiem, że w dalszym ciągu za mało skupiam się na sobie i wymyślam powody dla których chcę tkwić w takiej relacji.
Mam żyć tak jakbym była sama i liczyć tylko na siebie.
Moja terapeutka powiedziała mi to, co Wielokropek kiedyś napisała. Zachowuję się dalej jak dziewczynka, która nic nie może. Cholernie mi źle i po dzisiejszym dniu mam ochotę z terapii zrezygnować.
Po pół roku chodzenia dalej kręcę się w koło.

I oby tak dalej Nika, a może udałoby ci się umknąć jeszcze do osobnego łóżka?Taki kolejny krok do bycia coraz mniej zależną od wpływu męża?

Jak tak czytam posty innych w podobnych sytuacjach, to praktycznie wszystkie historie łączy emocjonalna huśtawka nastrojów, kiedy wydaja się, że jest ciut lepiej , za chwilę popada się w czarną rozpacz.Staraj się nie reagować na manipulacje męża, prawda taka miłość to cholerne uzależnienie również od tej drugiej osoby.Walcz o siebie, postaraj się usamodzielnić, to bd dopiero prawdziwy początek walki o siebie.Pozdrawiam cieplutko

nika76
ale napisz dlaczego płaczesz i dlaczego Ci smutno? Przecież ten facet nie jest wart Twoich łez, to skończony dupek, który Cię nie szanuje i lekceważy Twoje uczucia.

Nika, rozumiem, że każdy potrzebuje bliskości, ale nie dawaj mu seksu.Jesteś tak długo na tym forum, że myślę, że już dawno powinnaś do swojego życia wprowadzić metodę 34 kroków.Nie daj się maleńka

nika przeczytalam cala Twoja historie i szczerze Ci wspolczuje.
Nie masz teraz lekko ale mysle ze masz dobry plan na przyszlosc i tego powinnas sie trzymac.
Zrob te kursy chocby nie wiem co, otworz ta swoja dzialalnosc, a zobaczysz ze poczujesz sie pania swojego zycia.
Zaczniesz wszystko innaczej postrzegac i rzeczy ktore dzisiaj Cie przerazaja straca na sile razenia, jestem pewna.
Zycze Ci wszystkiego dobrego bo czuc ze dobra z Ciebie dziewucha

Napiszę o wszystkim za jakiś czas.
Nie liczę na jego opamiętanie. On tej chwili żyje karierą, tak się nią zachłysnął, że jest to główny cel jego życia. Nic innego się nie liczy. Myślę, że utrzymywanie znajomości z koleżanką też ma czemuś służyć.

Dzisiaj masakra, jestem w totalnym dole. Pomimo leków czuję się fatalnie. Dziecko chore i nie mogę nawet nigdzie wyjść.
Wiem, że on mnie zdradza, czuję to. Wrócił wczoraj o 23.
Kazałam wynosić mu się z domu. Nie wiem, co będzie wieczorem, jak wróci. Przed chwilą napisał smsa z pytaniem, czy tęsknię za nim.
Mam dość jak nigdy wcześniej. Jutro idę na siłownię, muszę zacząć rozładowywać swoje emocje, a on niech pilnuje dzieci. Czuję taką kumulację jak nigdy wcześniej, przeplatanka wściekłości i smutku, od wczoraj mam ścisk żołądka i czuję jakiś niepokój do tego wszystkiego.

ED.
Nic z tego nie będzie, on tłumaczy, ja nie wierzę. Po 2 tyg. zechciał porozmawiać i stwierdzić, że ja już go nie kocham, powinnam według niego zadzwonić wczoraj i zapytać gdzie jest. Jak kiedyś dzwoniłam było źle, teraz też jest, bo nie interesuje się tym co on robi. U mnie to wszystko zaszło chyba już za daleko, nie mam zaufania, czuję się zdradzana na pewno emocjonalnie, nie chcę cofnąć się z powrotem i robić sobie nadzieję.
Nie chcę tego koszmaru przeżywać od nowa. A on uważa, że wytłumaczy w dwóch zdaniach i będzie ok. U mnie już nie będzie. Czuję, że dla mnie coś się skończyło.

Stosuję dalej metodę 34 kroków. Dzisiaj mam kryzys, wszystkiego mi brak, nie mogę się na niczym skupić. Byłoby łatwiej gdyby nie jego podchody. Zamiast usiąść ze mną i porozmawiać, zapytać co się dzieje, mój mąż uważa, że wrzaskami do czegoś doprowadzi.
Najbardziej wkurza go to, że nie ma sexu. A relacje z koleżanką trwają dalej, z kursu wraca późno.
W dalszym ciągu twierdzi, że nic złego nie robi, a między nimi nic nie ma.

Odliczam dni, żyję nadzieją, że jeszcze trochę i przestanę trwać w zawieszeniu. Zastanawiam się tylko co będzie pierwsze, czy mój mąż nie wytrzyma rozdwojenia i się wyniesie czy ja wystawię jego walizki zanim wynajmę detektywa. Potrzebuję konkretnych dowodów, a na takie muszę czekać do ich wyjazdu na egzamin. Marzę już tylko o tym, abym mogła zostać z dziećmi sama. Mam dosyć tego napięcia, które towarzyszy mi codziennie. Tak długo to wszystko się ciągnie, że nie pamiętam już jak to jest, kiedy czuje się tylko spokój. Obecność mojego męża strasznie mi przeszkadza, chciałabym aby zniknął z mojego życia.

Nika, zgłoś się na mojego maila, to coś Ci podeślę, jeśli będziesz chciała.

Ja też walczyłam i też przegrałam. Mimo wszystko uważam, że warto. Dziś mogę spojrzeć sobie w twarz bez wstydu. Dla mnie to ważne.