Życie w zawieszeniu - jak długo można? - Netkobiety.pl

Bags
Domyślam się jaki plan ma jej mąż, ponieważ jego zachowanie w stosunku do mnie było dwuznaczne.
Obydwoje mielibyśmy rozwód murowany, z naszej winy.

Zmieniając temat chciałabym Ciebie zapytać, jak się czułeś po rozstaniu z żoną i jak dawałeś sobie radę na początku, co robiłeś, aby o niej nie myśleć.
Może to zabrzmi dziwnie, ale ostatnio czuję się psychicznie tak, jakbym się z moim mężem rozstała, pomimo tego, że fizycznie jeszcze jest jeszcze ze mną. Boli mnie wszystko i mam wrażenie, że serce mi zaraz wyskoczy, nie chce mi się jeść, na niczym nie mogę się skupić.

Obietnica
Współczuję Ci bardzo. Wiem jak jest ciężko, gdy nie ma się komu wyżalić. U Ciebie dochodzi jeszcze choroba z którą musisz sobie radzić. Nie możesz się jednak poddawać, musisz dbać o siebie, bo stres wpływa niekorzystnie na Twoje zdrowie. Pisz tutaj jak tylko będziesz tego potrzebować, możemy się razem wspierać. 

malina m.
Na terapię chodzę od września. Wczoraj moja terapeutka zapytała mnie, czy chcę coś zmienić w moim życiu czy tylko tak sobie przychodzę.
Prawda jest taka, że jestem jak w amoku i masz rację, że zamiast zająć się sobą ciągle rozpatruję co on zrobił, powiedział. Zrobił wystarczająco, aby od niego odejść, a to co robi w tej chwili nie powinno mieć dla mnie już znaczenia.
Mam straszną apatię i niechęć do jakiegokolwiek działania.
Dlatego muszę chyba zacząć robić pewne rzeczy mechanicznie, zmuszać się do działania nawet jak nie mam ochoty, skupić się na teraźniejszości i nie myśleć o tym co będzie.

Nika76 to co przezywasz , to ja przy tobie wychodze na  pestke, a jedna takze mi sie wszystko lamie..eh. Ale majac takie problemy jakie mamy, wydaje nam sie ,ze to koniec swiata bo nas to przerasta. NIby jest glod w Afryce, niby ludzie sa niepelnosprawni i powinnismy sie cieszyc ,ze mamy jako tako byt i wszystkie konczyny sprawne a jednak to wszystko to dla nas tak duzy cios ,ze zycie nam sie lamie w pol. Bags ma bardzo madre posty i widac,ze wiele przeszedl po rozstaniu z zona, dlatego tacy ludzie jak on jeszcze mnie podnosza na duchu chociaz na chwile. A nam nie pozostaje nic innego jak sie podniesc. PRobowalem juz prawa przyciagania ale chyba ,zle go uzywalem bo nic mi to nie dalo a wrecz jeszcze wyszlo tylko na to ,ze sie oszukiwalem eh. Podobno NIka czas leczy rany.. tylko sam nie wiem ile musi uplynac tego czasu ,zeby co kolwiek sie zmienilo na lepsze? idzie za niedlugo wiosna i lato... moze chociaz te promienie sloneczne zmienia ,ze dzien stanie sie jasniejszy dla nas? Bags zajrzalbys do mnie? i kazdy komu chce sie poczytac ta historie? http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1374249#p1374249

Butelka wina, swieca na stol i zanucic fragment 40-latka "x -Waszych - lat minelo jak jeden dzien..."

Nie dziwie Ci sie, choc pewnie w porownaniu ze mna - http://www.netkobiety.pl/t39106.html - masz lajtowy "uklad", choc z tym samym finalem co ja.

Ja przeszedlem raczej wszystkie mozliwe etapy zniszczenia ludzkiej psychiki i godnosci, pieklo do kwaratu, pogrzeb wlasnego malzenstwa i chyba samego siebie.
Z pomoca wielu osob i fantastycznego grona spod 36-tki znow zaczyna dla mnie swiecic slonce i wraca humor. Kiedys byl ale ciezko bylo go wydobyc w tej koszmarnej dla mnie sytuacji.

Wierze i trzymam kciuki ze i u Ciebie tak bedzie...
Wszystkiego dobrego - mimo wszystko - z okkazji rocznicy i glowa do gory...

P.S.
Jak cos, to zapraszam do Nas pod 36... watek Fluffiego

I co z tym zrobisz, nika?

nika
ja myśle, ze Ty jesteś w jakiś sposób od niego uzależniona. Czy zastanawiałaś się dlaczego? Jakie było Twoje dzieciństwo i jak u Ciebie z poczuciem wartości. Myśl teraz o sobie. Pomyśl nad separacją, ja wąłśnie o tym myślę, to spowoduje, że podzielicie majątek i się rozejdziecie.

Nika jak najbardziej masz prawo do tego, by czuć się źle, by płakać to normalna reakcja.Widzę, że zależy ci na mężu nieprawdopodobnie mocno, że uzależnił cie od siebie emocjonalnie....
Ale dziewczyno przede wszystkim masz prawo do szczęścia, wynajmij tego detektywa, jak już wcześniej wspominałaś, może coś wtedy w tobie ruszy, jak bd miała czarno na białym, że mąż cię zdradza.
Zastanów się czy chcesz tak żyć, żebrać o każdą chwilę z nim, przecież są dzieci, musisz im poświęcić uwagę, dla nich też twoje dobro jest najważniejsze, co jeśli zaczną te problemy ich przerastać.Przecież widzą, co się dzieje.
Uwierz mi ja wychowywałam się w nienormalnej rodzinie, naprawdę odcisnęło to na mnie ogromne piętno.Jeśli nie chcesz dla siebie, walcz dla dzieci.Pokaż im co to jest miłość i szacunek!!!Mąż cię nie szanuje, chcesz żeby dzieci robiły to samo?By wiązały się w chore związki, bo nie mają normalnego modelu rodziny w tej chwili?
Jeśli ten psycholog ci nie pomaga, to może zmień na innego, wybierz się do psychoterapeuty, opowiedz komukolwiek o swoim problemie, nie wiem mamie, koleżance, niech ktoś ci w końcu uświadomi, że to TY jesteś ważna, masz prawo być kochana i szczęśliwa, a twój mąż to za przeproszeniem niech spada, z tym swoim grzecznościowym pamiętaniu o rocznicy, dla mnie to tchórz nie facet.Manipuluje tobą, przy okazji spotkań z kochanką, załatwia ci jakby spotkania z jej mężem, byś w końcu rzuciła si ę w jego ramiona, bo przecież w końcu zapragniesz dotyku, iluzji miłości, zapomnienia a twój mąż bez żadnych skrupułów odbierze ci wszystko i zwali winę na ciebie.Nie pozwól mu na to, jesteś wartościową, pełną miłości kobietą, która zasługuje na wszystko, co najlepsze.Wywnioskowałam, że posiadacie jakiś majątek, zdaj sobie sprawę z tego, że twój mąż to zwykła wyrafinowana świnia, bez uczuć i emocji.On gra w swego rodzaju grę, bo chce wyjść z twarzą wobec obcych, z majątkiem z tego związku.I naprawdę nie liczą się dla niego twoje uczucia.
Zdaję sobie sprawę, że boli cię  to co napisałam, ale strasznie mi zależy (mimo tego, że się nie znamy), byś była szczęśliwa, bo czuję, że na to ogromnie zasługujesz.Walcz o siebie i o dzieci Nika, potrafisz kochać, nie bój się, to wróci do ciebie

Iwetka28
Dziękuję Ci za ciepłe słowa, to jest to czego potrzebuję teraz najbardziej, wsparcia innych ludzi.

Stokrotko
Ty masz chociaż zdrowe podejście, wiesz czego chcesz, postawiłaś warunki.
Ja muszę chyba dotknąć dna, aby coś zmienić, nie czuję się gotowa na ostateczność i masz rację, że dużą rolę odgrywa u mnie dzieciństwo. Widocznie nie opłakałam jeszcze wszystkiego, nigdy nie czułam się tak źle jak w tej chwili,  mam wrażenie, że wszystko we mnie umiera. Nie da się tego opisać, raz ryczę, za chwilę jestem wściekła, czemu on nie odejdzie pierwszy. Czemu to ja muszę podjąć decyzję, aby odejść od człowieka na którym w dalszym ciągu mi zależy.
Z drugiej strony myślę sobie jakim podłym trzeba być człowiekiem, aby własną żonę wystawiać dla innego faceta i tak chyba muszę zacząć myśleć o swoim mężu, że jest podłym, zakłamanym s..........

Bags
Choć trochę mnie rozśmieszyłeś tym swoim porównaniem.
Mój m dzisiaj wrócił po podróży służbowej ze swoją lubą strasznie wściekły.
Biedaczek, pewnie mu ciężko rozstawać się z nią na noc.
A ja z koleżanką wypiłam po piwku i mam świetny nastrój.

W tej całej sytuacji dobre jest to, że wzięłam się za siebie, robię sobie małe przyjemności na które nigdy nie miałam ochoty i brakowało czasu, wszyscy mi powtarzają, że świetnie wyglądam. Ostatnio przychodzą mi do głowy różne pomysły i sama nie wiem skąd się to bierze. Mam plan, który od lutego zaczynam realizować i będzie to krok do niezależności finansowej, a wtedy myślę, że wszystko pójdzie z górki.

witam, jestem w podobnej sytuacji, w październiku odkryłam zdradę męża z "koleżanką" jego, ja jej nie znałam.świat się zawalił, mamy dzieci, mąż się nie przyznawał ale w trakcie awantur przyznawał się, obwinia mnie o wszystko, jej wyznawał potajemnie miłość wielokrotnie a mnie wyzywał. Tyle razy się wypierał że to tylko koleżanka, na wakacjach nawet przy mnie rozmawiali przez telefon, odkryłam ich wyznania tak czułe i wzajemne uwielbienie, wracał póżno a ja byłam traktowana jak zero, zaczęło się wszystko gdy mąż zmienił pracę na lepszą, stanowisko itp., odbiło mu, ja też pracuję po przerwie na urlop wychowawczy i cieszę się bo inaczej bym zwariowała.Kocham go, świat mi się zawalił, walczę o nasz związek ale już tracę siły.Jestem wrakiem człowieka, żal mi dzieci, jak czytam Was to czuję się silniejsza ale nie wiem do końca, bo daleko to zaszło z ich strony.

Dobrze, że dbasz o siebie, to bardzo ważne dla twojego samopoczucia. Ja rozmów zaprzestałam, bo tak jak piszesz- doprowadzało go to do szału. Zajmij się sobą i obserwuj. Mam wrażenie, że twój mąż znajomości nie zakończył, stąd ten chłód uczuciowy.
Ja po tak długim czasie mam już dosyć patrzenia na to wszystko, jego obojętności, przerzucania winy na mnie, poniżania, ostatnio im go mniej w domu tym lepiej się czuję. Bo za czym tu tęsknić ? Patrzenie na to tylko dodatkowo dobija.

kwintesencja moich lęków - jestem też w sytuacji zakrętu życiowego, w bardzo poważnym kryzysie związku - który chyli się ku upadkowi
mówią, że wina jest po obu stronach - przyznam , że ja zawaliłam bardziej
też jest mi bardzo, bardzo ciężko
wiem co przeżywasz - współczuję Ci szczerze , wiem że wieczory są najgorsze

kiedy tak siadam i myślę tak jak piszesz - to zaraz mi sie włącza : "a może szczęście to mrzonka? może nie jest najgorzej? skoro wytrwałam tak wiele lat, może dotrwam tak do końca?"
to wyżej to na rozum - a w sercu ogromna rana i lęk który paraliżuje jakiekolwiek ruchy

tracę nadzieję z każdym dniem że coś zrozumie...

Szczęście to nie mrzonka, może to, co napiszę jest bd dosłowne, ale nie zbawisz całego świata, mąż też się musi postarać, jemu jest teraz tak wygodnie, alkoholik nie postrzega zdrady, jak normalny człowiek, dla niego może być to doskonały pretekst, by pić, bo alkohol wypiera z ludzi uczucia (jego myśli : aha zdradziła mnie, więc mogę robić, co chcę).Ty tak naprawdę nie możesz wierzyć w jego uczucia, ba alkoholikowi nie da się wierzyć. ty dałaś się nabrać, że wszystko, co się dzieje to twoja wina, a ja uważam, że tak nie jest.Jemu jest tak wygodnie, ma wymówkę dla swojej słabości.
Obnażam się na tym forum z każdym dniem coraz bd, moja mama ma 46 lat, wyszła za mąż za 10 lat starszego mężczyzną, z powodu zwykłej wpadki ( czyt. mnie ).Tato pije odkąd pamiętam, awanturuje się po dziś dzień, grozi, płacze, bije, obwinia, i ja już wiem dlaczego, dlatego, że to choroba a nie ludzie, którzy, go otaczają.Czasem żałuję, że mama nie przeżyła w życiu choćby romansu, by mieć, co wspominać, żal mi jej, że jest taka biedna i się na wszystko dalej godzi.A najgorsze jest to, że świata poza ojcem nie widzi, mimo tego, że zrobił jej, mi i mojemu rodzeństwu tyle krzywdy.Pamiętaj, że nikt nie ma prawa wpędzać cię w poczucie winy, każdy potrzebuje uczuć.Pomyśl, czego chcesz w życiu dla siebie i ludzi, za których jesteś odpowiedzialna (dziecka).

Nie chce wpływać na twoją decyzję, ale mam 28 lat, moja najmłodsza siostra ma 8 latek, córcia 5 ( myślę, że to ważne, by dodać, że w moim małżeństwie nie ma nałogów ).Ojciec na tyle się rozkręcił w swoich psychozach alkoholowych, że dziecko wzdryga się na każde jego słowo po wpływem, siostrzyczka jest agresywna, uczy moje dziecko złych zachowań.Na ironię, pełnię funkcję osoby, która ma się zmagać m.in. z problemem alkoholowym, ale piętno, że wychowałam się w takiej rodzinie robi swoje.Sama chętnie tłumaczę mamę, bo mimo tego, że jest współuzależniona, to wiem, że go kocha.Najlepszym wyjściem dla ciebie i dziecka byłoby odejście, choć zdaję sobie sprawę, że to jest ogromnie trudne.Pomyśl, jaką chcesz siebie widzieć za rok, za dwa i zdecyduj.Powodzenia

Dziękuję bardzo za wsparcie,  bardzo bardzo mi pomaga to,  ostatnie dni mam zerowe poczucie swojej wartości nie daję rady ale  dzięki Wam -:) się podniosę i będę silna, dzięki Nika. Tak jak piszesz dzielenie się z Wami moimi historiami pomaga mi, bo tylko na tym forum mogę szczerze się wyżalić lub poczuć silniejszą. To że mój m rujnuje moje poczucie wartości powoduje zachwianie mojej siły ale się wezmę w garść, wybiorę się na zakupy itp.Postaram się unikać ostrych konfrontacji z nim, Nika masz rację oni w ten sposób usprawiedliwiają się przed samym sobą. Faktem jest że ogólnie go kocham i chcę walczyć o niego i związek ale ostatnie dni zaczyna mi to obojętnieć, przelewa mi się, za dużo tej słownej szarpaniny, jak chce niech się wyprowadzi do tej swojej zdziry, mam jej dane i numer ale nie upadnę do tego stopnia że będę grzecznie prosić żeby odpuściła, jedyna co wywalczyłam w kłótniach to to że nie ma mówić że to koleżanka tylko bo nie jestem taką idiotką aż, że prawdziwy mężczyzna by się przyznał a dupek nie czyli jest dupkiem i  zadziałało ;- niech go bierze w całym pakiecie , powiedziałam mężowi też że liczą się też moje uczucia i chcę być też szczęśliwa, zasługuje na szczęście, jestem za młoda żeby tak żyć.A teraz będę unikać wielkich kłótni i starać się żeby mi zobojętniał, chociaż jest to takie smutne...
Trzymajcie się ciepło i niech moc będzie z wami.

Nika piszesz, że gdy ty odpuszczasz, on szuka bliskości ....to tylko gra, zwykła gra....
Jesteś silną, mądrą i kochającą kobietą...zawalcz o siebie i dziecko.Wiem, że to tylko słowa, ale dasz radę, wierzę w ciebie.

Obietnica...
przejrzyj na oczy!
To czym Ci zatruwa życie Twój maz to szantaż emocjonalny - czyn karalny, stosowany z upodobaniem przez toksyków.

Zapoznaj się z tym:

"Przemoc, której nie widać
Przemoc w związku zaczyna się w momencie, w którym jedna strona zaczyna rościć sobie prawo do decydowania o wyborach życiowych, nawykach, sposobie myślenia i doświadczania drugiej strony. Przemoc psychiczną trudno jest rozpoznać, bo bardzo często ukryta jest pod pozorami normalnej relacji.

Najczęściej sygnałem alarmowym, że coś się dzieje źle, jest pogarszający się stan psychiczny ofiary, która czuje się coraz gorzej, ale nie potrafi ustalić, z jakiego właściwie powodu. Ofiara przemocy psychicznej traci wiarę w swoje możliwości, zaczyna odczuwać lęk przed partnerem, czuje się odpowiedzialna za zachowanie sprawcy, nieustannie dąży do doskonałości w celu uzyskania jego akceptacji, ale pomimo wysiłku, nieustannie doświadcza odrzucenia i krytyki.

Co to jest przemoc psychiczna?

Przemoc psychiczna rozwija się w związku w sposób niezauważalny, w formie kolejnych, często drobnych aktów kontroli, upokarzania, narzucania własnego zdania przez sprawcę. 80 proc. sprawców przemocy w rodzinie to mężczyźni, znacząca większość ofiar to kobiety. Przemoc psychiczna nie przebiega w sposób gwałtowny i wybuchowy, tak jak w przypadku nadużyć fizycznych. Bardzo często nie towarzyszą jej nawet szczególnie mocne emocje. Akty odbierania autonomii drugiej osobie są tak drobne, że często trudno je zauważyć, cóż dopiero mówić o rozpoznaniu czy jakiejkolwiek obronie. Z perspektywy ofiary byłoby to narażanie się na śmieszność i zarzut, że partner ?znowu się czepia? albo ?jest przewrażliwiony i nic nie można mu powiedzieć?.

No bo właściwie, czy można nazwać aktem przemocy to, że partner upiera się, żeby stawiać szklanki w szafce w pewien określony sposób, ogórki na sałatkę powinny być krojone w kostkę, w żadnym wypadku nie w talarki, a klucze muszą być trzymane zawsze w szufladzie, nie na komodzie. I kiedy tak się nie dzieje, zaczyna bardzo się złościć, być kąśliwy lub chłodny. ?A może ma rację?? - myśli ta strona związku, która ma się dostosować do zaleceń i ciągle robi to niewystarczająco dobrze. Akty przemocy psychicznej bywają tak drobne, że nie wywołują jakichkolwiek reakcji obronnych. Kara za niedostosowanie się do zaleceń sprawcy jest także trudno uchwytna ? zmasowana krytyka (odbierana przez ofiarę jako zasłużona), chłodny, obojętny wzrok, zły humor przez kolejne dni, zapomnienie o ważnej rocznicy, ostentacyjne chwalenie innych osób itp. Cały proces odbywa się niemal podprogowo - jest mało uchwytny dla świadomości ofiary, a nawet świadków takiej przemocy.

Niewidoczny wróg

Istotą przemocy psychicznej nie są pojedyncze akty wrogości i próby kontroli, ale fakt, że są stosowane przez sprawcę w sposób nieprzerwany dniami, tygodniami, miesiącami, latami? W doświadczeniu ofiar nie ma konkretnego zdarzenia, które można by nazwać nadużyciem. Trudno jest nawet powiedzieć, co się właściwie wydarzyło, bo lista konkretnych działań ze strony sprawcy brzmi niewinnie. - W ciągu dziesięciu minut od wejścia do domu powiedział mi, że źle wyczyściłam czajnik, potem skomentował, że zaniedbuję dzieci, bo daję im kanapki z białym pieczywem, a to przecież niezdrowe, zajrzał do lodówki i spytał, ile razy ma mi przypominać o wyrzucaniu otwartych jogurtów, a na końcu odniósł ostentacyjnie do zlewu talerz z zupą, która jego zdaniem była zbyt zimna - wspomina ofiara napaści słownej. Poszczególne elementy nie brzmią groźnie, ale wydźwięk całości jest bardzo raniący.

Ofiary przemocy, doświadczające tego rodzaju nadużyć, żyją w nieustającym poczuciu winy i lęku, którego źródłem są narzucone przez sprawcę bardzo sztywne ramy codziennej egzystencji. Oczekiwania sprawców przemocy psychicznej są osadzone w zasadach, wynikających ze stereotypowej roli kobiecej: ?powinnaś bardziej dbać o dzieci; jedzenie, które przygotowujesz jest niezdrowe/niesmaczne/nieestetycznie podane; za mało czasu spędzasz w domu; jesteś zbyt opiekuńcza/zbyt mało opiekuńcza; nie utrzymujesz domu w czystości; źle zamykasz lodówkę? ? przykłady można by mnożyć w nieskończoność. Ofiara nie ma nawet jak się bronić, bo przecież nie było ataku - sprawca po prostu przypomina (dla dobra jej i dzieci) o tym, do czego jest zobowiązana jako matka i żona.
Przemoc psychiczna jest stosowana przez sprawcę w bardzo precyzyjny sposób, co jest możliwe dzięki dobrej znajomości psychiki ofiary, wiedzy o jej potrzebach, systemie wartości, słabych punktach. Taktyki przemocy psychiczne są niszczące właśnie dlatego, że dotykają obszarów ważnych dla ofiary. Dla kobiety, która realizuje się przede wszystkim w macierzyństwie, najboleśniejsza będzie krytyka i podważanie jej wartości jako matki. Dla kobiety, która postawiła na rozwój zawodowy, podcinające skrzydła będą kąśliwe uwagi pod adresem jej inteligencji, osiągnięć, kreatywności, itp . Celem ukrytym działań sprawcy jest władza i kontrola w związku. Celem pozornym - troska o dobro rodziny, dzieci, a nawet wręcz samej ofiary. Nieprawdą jest, że ofiary nie bronią swojej wolności, autonomii lub też nie usiłują wydostać się spod kontroli. Problem polega na tym, że każda próba wywołuje silniejszą reakcję ze strony sprawcy. Im bardziej ofiara stara się wyrwać, tym bardziej doświadcza przemocy. Z biegiem czasu, każda próba uzyskania autonomii prowadzi do coraz ostrzejszych psychologicznych lub fizycznych kar.

Przemoc nigdy nie zatrzymuje się sama

Sprawca ma na tyle dużo zysków w tak funkcjonującej relacji, że nie ma żadnej motywacji do zmiany. Przemoc psychiczna jest tak samo niszczącym nadużyciem, jak przemoc fizyczna, seksualna czy ekonomiczna. Osoba doświadczająca przemocy psychicznej powinna koniecznie skorzystać z pomocy placówki pomocowej. Adresy takich placówek na terenie całej Polski można znaleźć w Internecie na stronie: www.porozumienie.niebieskalinia.pl. W placówce pomocowej istnieje możliwość skontaktowania się z psychologiem i prawnikiem. W przypadku przemocy ze strony najbliższych, pomoc z zewnątrz jest niezbędna, ponieważ ofiara, działając w pojedynkę, nie ma dystansu do sprawcy, przejawia skłonność do minimalizowania swoich strat, liczenia na to, że ?to było ostatni raz? i ?on się zmieni tak, jak obiecał?. Wiele ofiar przemocy psychicznej obawia się zawiadamiać o tym policję. Boją się braku zrozumienia ze strony przedstawicieli prawa, wynikającego z ?ulotności? przestępstwa, np. braku dowodów. Sprawca stara się często utrzymywać ofiarę w przekonaniu, że nic nie wskóra i nikt jej nie pomoże. Jest to część strategii uzależniania partnera od siebie.

Każdy ma prawo do życia wolnego od przemocy
W przypadku doświadczania jakiejkolwiek formy przemocy, w tym przemocy psychicznej, ofiara ma prawo: kontaktować się z dzielnicowym i każdorazowo po doświadczeniu przemocy oczekiwać założenia Niebieskiej Karty, czyli notatki policyjnej uruchamiającej procedurę ochrony ofiary; złożyć doniesienie na prokuraturę; otrzymać bezpłatną pomoc psychologiczną i prawną, świadczoną przez specjalistyczne placówki pomocowe finansowane przez samorząd, znajdujące się na terenie całego kraju. Pomoc jest możliwa!"

rozczarowana78
Bardzo Ci współczuję i również życzę Ci sił. Masz rację, że to dbanie o siebie to chyba jakiś rodzaj gry, aby nie zwariować z bólu i rozpaczy.
Ze mną dzieje się coś niedobrego od pewnego czasu, mam ochotę chodzić na imprezy jak nigdy dotąd i szaleć do upadłego.
Nie byłam nigdy typem imprezowiczki, a teraz chyba mi odbija.

Jestem właśnie po imprezie na której byliśmy we czwórkę. Tym razem to ja chciałam iść z nimi.
Teraz jestem pewna na 99%, że żadnego romansu nie ma. Nasz kolega nie odstępował żony na krok. Pewne sytuacje nadal są dziwne i nie rozumiem o co w tym chodzi.
Zostaliśmy na noc w hotelu. Umówiliśmy się po imprezie za pół godziny w naszym pokoju, aby jeszcze pogadać, a nasi znajomi przyszli do nas w piżamach. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdybyśmy znali się dłużej, a tak byłam w lekkim szoku.

To witaj w klubie, mój mąż róniez nie da mi tego co potrzebuję i to już wiem od dawna. Co jest najśmiejszniejsze, to to ze przed jego zdrada nie oczekiwałam na wiele, nie dawał, ja  nie chciałam i tak sobie było. Po jego zdradzie wyciagnęłam wnioski (tylko moje), że zbyt mało mu dawałam a on tak bardzo chciał - hi,hi i znowu się pomyliłam. Bo odkąd wrócił dawałm mu wiele wiecej niz kiedykolwiek a on nic. Na szczęście dla mnie, teraz wiem czego chcę, czego potrzebuję od związku od mężczyzny, znam dobrze swoje potrzeby, których on juz od bardzo dawna nie zaspokajał i już nie zaspokoi. A co mnie wkurza najbardziej to to, że zaspokoi potzreby kogoś innego........

nika76
to wszystko jest trudne do ogarnięcia. Ja też mam podobnie, wiem co mi w jm nie gra i wiem na co się jestem w stanie zgodzić a na co nie. Jak widze w Twoim przypadku też nie ma romansu. Musisz sobie odpowiedzieć na pytanie czy chcesz z tym człowiekiem jeszcze być i jakie masz oczekiwania w stosunku do niego albo innego faceta, musisz po prostu poznać siebie.

Ja jestem już (chyba) gotowa na każdą opcję, mam spokój wewnętrzny, ale widzę że to jm się szamocze. Ja narazie obserwuję i czekam, narazie mi się to udaję. Mam siłę jak nigdy dotąd.

nika76
nie wiem czy można powiedzieć że to już osiągnęłam równowagę, ale mam następujące przemyślenia:
-narazie czekam, zobaczymy co się wydarzy
-wiem jakie mam oczekiwania i na co zgodzę, na pewno nie na to co teraz
-mój jm wie, że to stan przejściowy, zresztą cały czas mu to powtarza, że układ jego rodziców nie wchodzi w grę
-wiem, że zawiniłam wiele w tym związku, ale nie mam zamiaru się biczować, wiem też, że mój jm też wiele zawinił
-nie wybaczyłabym sobie gdybym zakończyła to teraz i to ze swojej inicjatywy. Daję jeszcze czas i wierzę, że to ma sens
-chcę wyjść na przeciw, nie gra z jm w pinponga, jestem "normalna" ale wiem czego chcę i to realizuję
-analizuję rózne opcję, stoję na rozdrożu, wierzę w to, że wydarzy się w moim życiu najlepsza opcja.

nika
a nie masz czasem takich myśli, ze on jest żałosny? Ja jak patrzę na mojego jm to mam takie wrażenie. Cały czas czekam, ale wczoraj była niezła jazda w domu, tymbardziej, że mnie powoli przestaje zależeć i mu to mówię wprost wtedy wydaje się jakby tracił grunt pod nogami. I wtedy jest jeszcze bardziej żałosny.

nika
ja wczoraj znalazłam rachunek z pewnej miejscowości gdzie mieszka ta nasza bliska koleżanka, nawet się nie wkurzyłam, pomyślałam sobie tylko, że on jest żałosny.

Znowu jestem w czarnej dziurze. Wczoraj dowiedziałam się, że mój mąż wybiera się na kurs ze swoją koleżanką. Wszystko zaplanował za moimi plecami, nie zapytał nawet czy mam jakieś plany na 4 kolejne weekendy, czy zgadzam się, zająć się dziećmi w tym czasie. Dowiedziałam się również, że zamierza założyć z nią firmę.
Obiecałam sobie, że nie będę robiła mu awantur i wymówek, ale wczoraj nie wytrzymałam.
Awantura skończyła się stwierdzeniem mojego m, że on już nie jest w stanie dłużej znosić mojego zachowania i najlepiej dzisiaj by się wyprowadził, bo ma mnie dość.
Jestem u kresu wytrzymałości nerwowej, wszystko się we mnie gotuje.
Wiem, że te kłótnie pozbawiają mnie sił, a mimo wszystko nadal do tego wracam, znowu moją uwagę  skupiam na m, a nie na sobie. A najgorsze jest to, że po każdej awanturze czuję się jeszcze gorzej. Wszystko to wiem i nadal do tego wracam, jak alkoholik do picia.

Mam plany związane z moją pracą i  zastanawiam się czy podołam temu wszystkiemu, wsparcia nie mam, pomocy w opiece nad dziećmi również. Wszystko to jest ryzykowne, może nie udać, mogę stracić zainwestowane pieniądze.
Nie wiem, czy jest to odpowiedni moment, aby spełnianić swoje marzenia. Z drugiej strony, jak nie teraz, to kiedy.
Potrzebuję chyba znowu porzadnego kopa, abym przestała się rozczulać nad sobą i zabrała do działania.

Witam,

to mój pierwszy post i trochę dziwnie się czuję ale chciałam żebyś wiedziała, że nie jesteś jedyna
mam dokładnie taką samą sytuację, 2 lata temu mąż powiedział mi, że mnie nie kocha, potem było już z górki, raz bliżej, raz dalej, raz był czuły i się do mnie dobierał a innym razem mówił mi jak to go nie kręcę, jak go wnerwiam, jak moja walka o niego mu przeszkadza i jak to, że się zmieniłam go irytuje...
sytuacja była identyczna jak u Ciebie, platoniczny związek z laską z netu, gadki o życiu, sexie itd. obwinianie mnie, że nie pracuję (dzieci), że za mało z siebie daję i za mało sprzątam (pochodzi z domu gdzie władzę trzyma matka pedantka), że go inwigiluję bo chciałam wiedzieć np. gdzie wychodzi albo że zaglądam mu przez ramie do lapka kiedy coś tam robił i śmiał się w głos
to oczywiście moja wina, że on jest taki, że ja jestem nieogarnięta (bo np. nie poradziłam sobie kiedy pracowałam, zaocznie studiowałam, zajmowałam się 2jką dzieci i wszystko robiłam w domu a do tego wykańczam sama nasze mieszkanie, które kupiliśmy w stanie developerskim) i czasem nie miałam siły zrobić obiadu czy pranie leżało za długo, byłam zła, do tego umierała mi bardzo bliska memu sercu babcia, wpadłam w depre, zwolnili mnie z pracy, olałam uczelnie, mąż mnie zaczął skreślać...
zawsze byłam zadbana, oczytana, zawsze miałam powodzenie i jego kumple mnie bardzo lubią, często otrzymuję pochwały za to jak wychowuje dzieci, jak dbam o siebie i dom, dla niego to było za mało
chciałam z nim wyjść, to mówił, że nie ma ze mną o czym rozmawiać
chciałam z nim obejrzeć film, mówił, że nie ma ochoty ze mną siedzieć
chciałam spędzić romantyczny wieczór, kończyło się na mechanicznym sexie bez uczucia
dodam jeszcze, że ja szybko wyszłam z tego stanu, to było raptem coś koło 3-4miesięcy, on zmieniał pracę, powiedział, że oczywiście weźmie mnie do siebie, dostał swój oddział, wysokie stanowisko, sam zatrudniał ekipę
kiedy doszło co do czego, okazało się, że muszę walczyć o tą posadę bo on mnie tam nie chce, był wściekły, pracowałam tam rok ale to już był ten pierwszy rok kryzysu, zrobił wszystko żeby ze mną rozwiązali umowę
zawsze byliśmy idealni, podobni, podobne zainteresowania, filmy, muzyka, oboje atrakcyjni uchodziliśmy za idealną parę, kupiliśmy nowe, piękne mieszkanie, auto, mamy zdrowe, fajne dzieci, niczego nam generalnie nie brakowało
ja zmieniłam się bardzo, przestałam tak go oplatać jak bluszcz (chodziłam na terapię, jestem dda), dałam mu wolność pomimo tego, że z pracy wracał średnio o 20, że wciąż delegacje, znajomi, hobby, weekendy poza domem, z dziećmi widywał się rano i wieczorem- tyle
jestem bardziej niezależna, będę robić kurs i chcę otworzyć własny biznes, radzę sobie z dziećmi i z domem jakbym już dawno była samotna
dla niego jestem bez wartości, jestem nikim
zawsze idealnie układało nam się w sexie, oboje mamy b. duże temperamenty, ja nigdy nie odmawiałam, malowałam się, przebierałam, eksperymentowałam, fizycznie również byłam dla niego zawsze ideałem
teraz choćbym założyła najseksowniejszą bieliznę jaką mam, jestem powietrzem
przez ostatnie dwa lata dowiedziałam się, że już dawno mnie nie kocha, że miłość w nim umierała stopniowo, że go nie pociągam, że jestem niegarnięta i niewartościowa, że nie ma ze mną o czym rozmawiać, że go irytuję, że nie widzi ze mną przyszłości, że nie będzie o nic walczył, on się nie zmieni, on nie ma o co zabiegać
że mogę sobie robić co chcę, z kim chcę i mam się nie interesować jego zyciem bo jego moje nie obchodzi
że to małżeństwo już dawno by się rozpadło gdyby nie dzieci
że to małżeństwo to pomyłka
że to wszystko przeze mnie i gdyby wiedział jaka jestem to nigdy by się ze mną nie związał
że łączą nas tylko dzieci, kredyt, mieszkanie
że on nie chce rozwodu bo dzieci ale skoro ja chcę to sobie go mogę brać

przez te dwa lata żyliśmy jak na trampolinie, ja się odsuwałam, on przyłaził, pytał, zabiegał, chciał mieć wpływ na moje życie, chciał wiedzieć co robię, udawałam czułość, jak się przybliżałam, olewał mnie totalnie, mówił to co wyżej
jak się postawiłam, odciął mnie od kasy
innym razem jak się nie stawiałam ale dawałam mu do zrozumienia, że jestem okej, spokojna, opanowana i usmiechnięta to przychodził mnie przytulić a jak we mnie znowu pękało i zaczynałam rozmowy to znowu znikał z domu, był chamski, oziębły i mówił oczywiście to co wyżej

poza domem, super gość, zabawny, uczynny, mega poczucie humoru, dusza człowiek, przesympatyczny i układny
w domu sajgon, cham, gbur, olewacz
jak ktoś się pojawia, super tata, jak nikt nie widzi- dzieci do pokoju
jak tylko raz na miesiąc weźmie gdzieś dzieciaki, od razu foty na fejsie pt. "patrzcie jaki jestem zabisty tata" a potem cały tydzień ich może nie widzieć i nie ma z tym problemu
przeszłam przez wszystko, wyparcie, żal, ryk, wycie, proszenie, tłumaczenie, argumenty, propozycje wspólnej walki, terapii, czegokolwiek, dwa razy go "pobiłam" z żalu i bezradności, nie potrafiłam sobie poradzić, raz prawie zdradziłam tak bardzo potrzebowałam bliskości, uwagi i zainteresowania, potem się odcinałam, byłam nieobezna, zajęta sobą, cicha i spokojna- nic, on nic nie zrobi, on się dla mnie nie zmieni, to ja jestem zła, niegarnięta i bezwartościowa i to ja mu pokazałam i to, że się zmieniłam to nic, bo zrobiłam to dopiero jak miałam nóż na gardle a to już było po czasie i on ma to już w nosie
on oczywiście stanął w martwym punkcie i ma siebie za chodzący ideał a jedyne do czego się przyznaje to to, że przez ostatnie dwa lata był jaki był

teraz jestem na etapie dojrzewania, przeszłam już wszystkie fazy jakie mogłam przejść, nie pozwalam już mu kontrolować siebie i swoich uczuć, nie ma nade mną władzy, prawie nie rozmawiamy, mijamy się, śpimy w jednym łózku poodwracani plecami i metrową przerwą pomiędzy
każda rozmowa kończy się tak samo, zdecydowałam, że jestem już na tyle silna, że mogę składać papiery i uciekać od tego psychola bo i tak nic z tego nie wyjdzie
długo wierzyłam, kochałam do krwi nawet wtedy kiedy dźgał mnie nożem w serce i jeszcze nim kręcił, wszyscy dokoła mówili, że to się nie zmieni, że to gnojek, że niedojrzały egoista z gówniarskim podejściem do życia
że status mu się poprawił i palma odbiła, że teraz czuje się pewny siebie, ma pozycje, poszanowanie, kasę, fajne auto, kolegów, fanki- to jest jego życie, że to życie pustaka, oznaka konsumpcjonizmu i utraty wartości zgodne z naszymi czasami, że teraz pokazał kim jest
i mało tego, jego koledzy tak mówią, nasi znajomi, rodzina, wszyscy, że zadziera nosa i teraz będzie chciał w życiu poszaleć- bo przecież stac go a ja i dzieci jesteśmy tylko przeszkodą
on oczywiście kocha dzieci ale wtedy kiedy on chce i kiedy ma czas, nie dba o ich wychowanie, nie interesuje się nimi ani domem bo uwaga: w jego domu tak było, że mama się tym zajmowała i ojciec był w weekendy
a teraz najciekawsze, różnica polega na tym, że matka taka była, chciała i twierdziła, że ona wie i potrafi wszystko najlepiej a ojciec to pomiot, brudas i uwaga: niegarnięty człowiek, który do niczego się nie nadaje i ona się za niego wiecznie tylko wstydzi
ojciec pracował ciężko i dojeżdżał codziennie pociągiem do pracy więc wychodził o 5 a wracał o 19 ale całe weekendy był w domu i zajmował się synem
a mój mąż ma do pracy 10min autem, ma pracy na 2-3godziny dziennie, wychodzi o 8 a wraca o 20 i w weekendy również go nie ma

fizycznie, dopiero wychodze na prostą, mam 33lata i groziła mi menopauza, nie miałam jajeczkowania, popierdzieliła mi się tarczyca, leczę się od kilku miesięcy, psychicznie się wyciszyłam i jest lepiej
potrafiłam nie jeść ale np. wypijałam całe wino zagryzając czekoladą (oczywiście sporadycznie, powiedzmy w piątek czy sobotę, jak położyłam dzieci spać i zostawałam sama)
nabawiłam się anemii, schudłam 10kg ale na szczęście wyglądam bardzo dobrze i pięknieję, odmłodniałam
zaczęłam palić, były dni, że nie jadłam tylko paliłam, masakra, teraz jest już lepiej, paczka wystarcza mi na 3 dni średnio ale planuję zrezygnować całkowicie
nie wiem co jeszcze dodać, chyba tyle, przepraszam, że tak bez ładu i składu ale samo płynie, zupełnie nielogicznie ale emocjami wylewa się na monitor...

dodam jeszcze, że byliśmy ze sobą 3lata, od dzieciaka właściwie, potem mieliśmy roczną przerwę bo poszliśmy na studia i On chciał się wyszaleć (koleżanki, warszawka, imprezy...), oczywiście stwierdził, że mnie nie kocha, że go irytuje, że jestem nawiedzona i mam się odstosunkować
wcześniej, świata poza mna nie widział, szalał, jak kiedyś chciałam odejść to groził, że się zabije, byłam wszystkim
w trakcie roku przerwy ja miała faceta, okazało się, że wariował z zazdrości, on przygarnął jakąś małolatę i nie potrafił się z tego wyplątać
ja żyłam, bawiłam się, wyjeżdżałam, byłam w fajnym związku, on jarał trawę, zakumplował z ekipą kilka lat młodszych ludzi i udawał, że jest ok.
za jakiś czas znowu zaczęły się podchody, zerwałam  facetem i zaczęliśmy być razem
znowu kochał, pragnął i wszystko było ok. po 2 latach zaszłam w ciążę i się pobraliśmy
tego co było dalej nie będę opowiadać, było różnie, raz świata nie widział i byłam wszystkim, innym razem spokojnie, jeszcze innym z pretensjami ale wciąż w miłości a jeszcze innym (w pierwszym roku małżeństwa, jak urodziłam dziecko), znowu twierdził, że w ciąży zbrzydłam, przytyłam, on woli porno i już mnie nie kocha, przeszło dość szybko
lata mijały i po 8latach małżeństwa a 13 latach bycie razem (nie licząc naszej rocznej przerwy), okazało się, że mnie nie kocha
symptomy były wcześniej, to nie wracanie, nieokazywanie uczuć, afery o byle g..., samotne wyjścia, olewanie moich uczuć, nie szanowanie rocznic, świąt itd.
wtedy zaczęłam się czepiać właśnie i to dolało oliwy do ognia na tyle, że po roku usłyszałam, że mnie nie kocha, a może kocha ale nie wie, nie jest pewien...itd. za jakiś czas już całkowicie stanęło na tym, że nie.

Jak zyć drodzy Państwo? jak żyć?
nie mam oszczędności, nie mam jeszcze pracy, nie mam ani gdzie ani za co się wyprowadzić, mieszkanie kupiliśmy za kasę z darowizny, którą dostał mąż więc mnie się g...z tego należy
podjęłam decyzje o rozwodzie z tego względu, że nie mam już nic do stracenia, założę mu sprawę o alimenty i mogę zyć jak będę chciała, nie chcę go zdradzać bo po pierwsze nie jestem takim typem a po drugie obawiam się potem rozwodu...
pewnie będziemy tak mieszkać puki co, spać razem w jednym łóżku i zyc obok siebie ale ja przynajmniej uwolnię się od strachu przed zdradą z jego strony i sama tez będę mogła zyć jak chcę
wiem, że to chore, toksyczne i do dupy ale co mam zrobić... niech gnojek spada na drzewo i robi co chce, mnie to już nie dotyczy i nie chcę aby mnie dotyczyło.

Cholernie mi tylko żal rodziny, mojej, własnej, dzieciaków...
sama nie miałam  "normalnej" rodziny i to było moim pragnieniem, pół zycie mówiłam, że a takiego błędu nie popełnię
że znajdę faceta wartościowego, kochającego a nie takiego jak ojciec, alkoholik, który zdradzał, w domu go nie było a dzieci mogły dla niego nie istnieć
jak widać, znalazłam takiego samego gnoja, tyle, że nie chla a czy zdradza? kto to może wiedzieć, twierdzi  oczywiście, że nie i może tak jest ale na bank flirty i przyjaciółeczki od serca są

w marcu powinniśmy obchodzić 16rocznicę bycia razem a w Czerwcu 11rocznicę małżeństwa

edit: dodam jeszcze, żeby wprowadzić ład:

styczeń 2011- powiedział mi, że mnie nie kocha, spontanicznie, ja mu powiedziałam, że go kocham, on nie odpowiedział więc sobie zażartowałam (dodam, że byliśmy w wannie z bąbelkami, alkohol, sex i dobra zabawa) i coś palnęłam w stylu:a ty? odpowiedz padła
potem jeszcze kilka razy w ciągu miesiąca go zapytałam co jest, odpowiedział, że w sumie sam nie wie itd...

na walentynki zero
w marcu na rocznicę nie przyszedł
w czerwcu również olał rocznicę ślubu

przez ten czas jak nie pytałam, zachowywałam się naturalnie, pomyślałam sobie, ok. zmiana pracy, stres, afery w poprzednim miejscu zatrudnienia, chcieli go pozywać o nielojalność, straszyli, wspierałam go i nic nie mówiłam, nie nalegałam, czasem miałam żal, że on mnie nie wspiera tak jak ja jego ale bez większego nacisku
pomyślałam, że ułoży się, wyjedziemy na upragnione wakacje, których sam chciał, że będzie pięknie

do sierpnia była cisza, polecielismy na kanary i tam pękło, był zły, nie odzywał się, robił afery o byle co, dawał wycisk mnie i dzieciakom, całe 10dni pod ciśnieniem, potem zaczął mi wypominać, że te wakacje są za drogie, że nie powinniśmy, że ja wydaję tylko kasę (dodam, że oboje chcieliśmy, oboje planowaliśmy i on chciał, potwierdził, zgodził się i słowem wcześniej nie pisnął)
wiedziałam już, że nie chodzi o kasę ale o mnie, on nie chciał wydac tych pieniędzy na te wakacje bo wiedział, że nie będzie się na nich dobrze bawił, ze mną, mógł wydać na swoje przyjemności

przyjechaliśmy we wrześniu i praktycznie już ze sobą nie rozmawialiśmy

październik 2011- usiadłam przy stole i zaczęłam pytać, o co chodzi, co się stało, dlaczego... powiedział, że mnie nie kocha, jest tego pewien, nie wyobraża sobie życia ze mną, że seualnie go pociągam i sex jest świetny ale na tym się nie da budować
że nie chce rozwodu ale chce żebyśmy zyli obok
to była spokojna rozmowa, on się jeszcze zastanowi, przemyśli ale próbować nie chce i chce żyć po swojemu

na początku jak widział moje cierpienie to bardzo się martwił, płakał razem ze mną, przytulał mnie ale potem wychodził, znikał, był nieobecny
dalej było już tylko zle, sprzeczki, moje naleganie na rozmowy i im bardziej ja chciałam wiedzieć tym bardziej on uciekał i był słownie coraz podlejszy, agresywniejszy...

i tak było w kratkę jak pisałam, jak ja sie odsunęłam to on się przybliżał, jak ja miękłam to mnie gnoił
raz mówił, że mnie nie chce a innym (a to jeszcze całkiem niedawno), że nie wyobraża sobie rozwodu, że chyba by zmienił miasto, że jest zazdrosny o mnie, że boi się, że sobie nie ułoży już życia itd.

jak mu ostatnio powiedziałam o rozwodzie i o tym, że jak zacznę to załatwiać to nie będzie odwrotu to zapytał dlaczego?
jak to qurwa dlaczego?! bo co, mam być alternatywą? będzie tak wracał jak mu się w zyciu nie uda? jak mu zaimponuje to mu szczena opadnie, koledzy go wyśmieją i skruszeje? zrozumie i doceni jak straci?
a do czego ja mam wracać jak ja mam w pamięci tylko ostatnie 2 lata i to jaki był... i co mam tak nagle mu zaufać i dac szansę bo stanął pod ścianą?
ja już nie pamiętam jak było, kiedy było dobrze

ja wiem, że on się obawia tego co będzie ale stanął murem, okoniem, każde słowo do niego to jak grochem o ścianę
mówi, że go nie kręcę ale czasem widzę jak się gapi a nie szczędzę mu widoków i czasem bo takiej scenie nagle jest tak wqurwiony, że nie da się odczytać, że się obawia, że brak mu sexu, że jest zły, że nie może mnie dotknąć
ale co z tego? nic...

licząc od pazdziernika czyli pierwszej sensownej rozmowy, do następnego października czyli przez rok, był sajgon
od listopada pękło, cały listopad byłam zimna ryba, zajęta sobą i nie dająca się wkręcić w nic, cały grudzień to samo aż doszło do świąt
kupił mi książkę o kryzysie małżeńskim i wyjściu z niego (zona_22 polecam), zaczął się przystawiać, przymilać, wtedy właśnie mnie przytulił, był w domu cały czas, pomagał, pomyślałam- zmienia się, pierwszy raz od 2 miesięcy był sex (i dobrze, że był bo ten sex uświadomił mi, że mnie to już nie kręci, było do dupy, nie byłam wyluzowana ani otwarta, udawałam, pierwszy raz w zyciu udawałam), wszystko pękło jak bańka jak zapytałam o co chodzi, skąd ta zmiana, odpowiedział, że to było pod wpływem świat i nic się w jego mniemaniu nie zmieniło, w...łam się na maxa, tydzień ryczałam, że dałam sie podprowadzić i znowu jestem w dupie
opierdzieliłam go ale tak sensownie, powiedziałam jak się czułam itd.
zaczęłam olewać... chwila ciszy i znowu zaczęły sie podchody, uśmiechy, pomyslałam, nie gnojku, tego własnie chcesz prawda? żebym była słaba, uzalezniona, upodlona, bezradna i w zbyt wielkim strachu żeby podjąc jakieś kroki
od tego czau jest w domu co weekend, częściej zajmuje sie dziećmi, coś tam robi ale ja nie reaguję już kompletnie, dla mnie jest dzieckiem, zagubionym bardziej niż ja dzieciakiem, wystraszonym, z jednej strony niezależność z drugiej osamotnienie, mysli chyba, że ja nie jestem na tyle silna żeby odejść i on nie musi podejmować kroków, no to sie zdziwi
rozmowa o rozwodzie juz była, od 2tyg. się do mnie nie odzywa (wcześniej mimo, że ja sie nie odzywałam to on szukał kontaktu), stara mi sie poakzać jaki jest fajny, wystrojony, pachnący, zabiegany, jakie to ma świetne zycie, znajomi go zapraszają, ma hobby i nie ma czasu żeby mysleć o nas i sie przejmować
w jego mniemaniu tracę tylko ja, bo to mi sie wszystko skończy a on pozostanie zaj...isty i to ja powinnam żałować.

Ja nie wiem o co chodzi, nie rozkminiam juz tego, już mi to zwisa ale cos mi się zdaje, choc może to myslenie zyczeniowe, że to jednak jemu sie odwidzi za jakiś czas i ciekawa jestem co wtedy powie. Bo on ze mna ewidentnie chce walczyć, rywalizuje nie wiem o co, kto jest górą?
Fuck, żenada...

Mój m ma plany na najbliższy czas - kursy z koleżanką, weekendy z nocowaniem w hotelu. Nie widzi problemu, abym również coś takiego sobie zaplanowała. Zero zazdrości z jego strony, a wręcz namawianie na zaprzyjaźnienie się z jakimś osobnikiem płci męskiej. Mam to gdzieś, stwierdziłam, że jak dłużej będę kurczowo trzymała się jego, daleko nie zajdę, a muszę skupić się teraz na swoim rozwoju. Dalej mi ciężko i mam poczucie krzywdy, zdecydowaliśmy się na dzieci razem, a ja czuję się jak niańka, bo on ma wszystko gdzieś. Przykro mi, że moje dzieci nie mają ojca.
Najlepszy tekst ostatnio puszczony przez niego: ja nie chcę niczego zmieniać, mi jest tak dobrze, mam fajną żonę i dzieci.
Zapomniał dodać: i koleżankę na boku.

Jesteśmy z dzieciakami w górach, uczę się jeździć na nartach, wykorzystuję  ten czas maksymalnie dla siebie. Z mojej strony zero czułości, trzymam dystans, wolę tak niż później znowu mieć nadzieję.

A plany męża w sprawie kursów z koleżanką nadal pozostały?
Cieszę się, że urlop dodał ci sił, oby tak dalej.

Mam znowu ciężki wieczór. Po super urlopie nastąpił powrót do rzeczywistości. Jego przyjście z pracy, zero rozmowy, totalne olanie, a ja nie potrafię żyć z nim pod jednym dachem jak z lokatorem. Jest mi tak strasznie źle z tym wszystkim, że mam ochotę spakować rzeczy i wynieść się z dziećmi do rodziców. Chyba tylko rozsądek podpowiada mi, że jeszcze tego nie mogę zrobić, nie ze względu na niego, ale na siebie.
Muszę skończyć kursy, otworzyć działalność i dopiero wtedy mogę robić porządek z nami. To wszystko potrwa jeszcze ok. 6 miesięcy.
Nie wiem jak ten czas przetrwać.

Kama
Co z tym zamierzasz zrobić? To chyba norma, kiedy żona dowiaduje się o zdradzie, że facet błaga o szansę i mówi, że zakończy znajomość. Z reguły jest tak, że lepiej się kryje, a znajomość kwitnie.

Ja zaczynam wątpić, że kiedykolwiek uda mi się dojść do równowagi psychicznej. Ostatnie dni to dla mnie koszmar, ból rozrywa mi klatkę piersiową. Nie mogę znaleźć sobie miejsca oraz zająć się czymś na dłużej. Mam wrażenie, że to nigdy nie minie i już zawsze będę się tak paskudnie czuła. 
Z mężem nie chcę mieć już kontaktu, nie rozmawiam, o nic nie pytam. Nie pozwolę więcej na zabawę moimi uczuciami.  Jest mi tak strasznie źle, bo robię to wbrew temu co czuję, ale chyba innego wyjścia nie ma.
Co da mi chwila spędzona z nim na rozmowie, co da mi to, że na chwilę mnie przytuli. Chwila minie i będzie znowu to samo zimno i obojętność z jego strony.
Jak to wytrzymać i nie ugiąć się znowu, kiedy on przyjdzie i zacznie swoje gierki.
Staram się ostatnio myśleć bardziej o tym, co ja czuję i czego chciałabym dla siebie. Po miesiącach analizowania zachowań mojego męża trochę dziwnie czuję się z tym, że w końcu zastanawiam się nad sobą.

Jestem mężatką od 2,5 roku. Od początku jest źle. On pracuje i rozwija się ja siedze w domu z psem. Dzieci nie mamy. On nie chce poki co. On smiga na imprezy z pracy ja siedze w domu.... Czuje sie jak śmieć. Nie pracuje, nie dbam o siebie i cierpie. Wiem, jestem żałosna.

maya7
Dziękuję za Twoją opinię, ja już nie czekam na jego zmianę. Jeżeli nawet cokolwiek zmieniłoby się to wiem, że do następnego razu. Wiem, że nie chcę spedzić tak reszty życia.
Zaczynam realizować swoje marzenia i żyć swoim życiem, bez niego. Potrzebuję niestety czasu, dla siebie, aby uporać się z emocjami, zmiennymi nastrojami. Jak wyglądają moje nastroje najlepiej obrazuje post wczorajszy i dzisiejszy.
Wiem, że koniec terapii będzie dla mnie odpowiednim czasem na zmiany, w tej chwili nie jestem jeszcze na to gotowa.