problem z zazdrością, niepewnością, brakiem zaufania ...

ale zgadzam sie, ze czasem tez powinniscie razem gdzies wyjsc. Nie wychodzicie wcale ?

Aż mnie głowa rozbolała...
Czy Ty dalej widzisz szansę jeżeli chodzi o Was?
Poświęcenie poświęceniem ale czy Ty będziesz szczęśliwa kiedy On będzie wychodził?
Może i będziesz się starała zmienić ale to Cie będzie ciągle wyżerało od środka.
I tak mi się wydaje, ze jemu nigdy nie zaufasz...

Dziewczyny to nawet nie jest kwestia tego, ze ja uważam ze on mnie zdradza. Wiem, że nie. Ja się boje że spotka kogos lepszego, fajniejszego ode mnie. Ze zaiskrzy z kimś innym, że mnie wtedy zostawi. Boję się, że go strace, że inna mi go odbije, tym bardziej że jest przystojny, intelignenty, naprawde potrafi zrobić wrażenie ... A ja? jestem zwykła, dziewczyna jakich wiele, ani ładna  ani brzydka, z wadami i moze paroma zaletami, no nietrudno znaleźć kogoś lepszego ... Boje się ze w koncu kogos takiego spotka, a wtedy mi powie, ze wydawało mu sie ze mnie kochał i że chce być tylko ze mna ... A ja go naprawde kocham i nie chce go stracic.

Pozwolę sobie wtrącić 3 grosze do tego tematu. Pytajko, wyobraziłam sobie, że mam chłopaka, który mnie kontroluje, który boi się ciągle, że spotkam kogoś lepszego, który ma niskie mniemanie o sobie. I wiesz co? Uciekałabym od niego czym prędzej, tak jak Twój facet również ucieka..
Szczerze mówiąc każda z nas ma inne pojęcie na temat swojego związku. Jedne dziewczyny akceptują to, że facet nie odzywa się przez kilka dni, spotyka z kolegami, koleżankami itp. Inne dziewczyny potrzebują stałej kontroli partnera. Jak dla mnie najlepszy jest złoty środek - ale tu potrzeba już pełni zaufania, ustalenia wspólnych zasad i takiego samego stosowania się do nich.
Ja myslę, że Twój problem nie lezy po stronie Twojego chłopaka, ale po Twojej. Jak myślisz, która dziewczyna jest dla niego atrakcyjniejsza, ta która myśli o sobie, że jest pełnowartościowa i ładna, czy ta która uważa się za brzydka i beznadziejną? Niestety, Ty jesteś tą drugą...

Wg mnie masz dwa wyjścia - albo popracować nad sobą, zmienić siebie i swoje podejście do tego związku, albo skończyć to raz na zawsze. Zastanów się, czy warto jest budować związek, jesli w jego fundamentach nie ma ani poczucia bezpieczeństwa, ani zaufania.

Zaufanie ?
Myslisz, że jak nie bedzie nigdzie wychodził, nie bedzie z nikim sie spotykał, to Cię nie zdradzi, nie pozna nikogo ? Do tego naprawde nie potrzeba szczegolnych sytuacji, moze 'JĄ' poznac idac do sklepu, czy wyrzucajac smieci, tego tez mu zabronisz .... ?

Najpierw piszesz, że nie kocham chłopaka, potem że mam nie po kolei w głowie, teraz się dowiaduję, że mam paranoje. Dość śmiałe opinie jak na kogoś, kto mnie nie zna a swoje sądy buduje na moich postach, ktore zazwyczaj pisane są w chwilach wzburzenia. To, że ciężko zrozumieć mi tą silną potrzebę prywatności mojego chłopaka (bo ja byłam inaczej wychowywana i bliscy nigdy nie chronili swojej prywatności w ten sposób), to że niemiło mi było kiedy widziałam roznegliżowane zdjecia w jego telefonie x miesięcy temu, to, że nie jest wylewny ani otwarty i wszystko trzeba z niego wyciągać czego ja nie lubie i jego męczy i tak naprawde niewiele wiem o jego znajomych bo on nie lubi się rozwodzić nad takimi tematami (od zawsze, nawet jak nie było takich spięć jak obecnie) itd - mam do tego prawo, dziewczyny które po mnie jeżdżą nie rozumieją tego, mają inną naturę - ok. Ale czy ja piszę, że jesteście głupie, naiwne, bezmyślnie ufające... ? Nie, jesteście inne niż ja ale nie umniejsza to faktu, że cenię sobie waszą opinię, która może zmieni w jakiś sposób mój punkt widzenia. ALE powtarzam opinie, bo stwierdzenie ze nie kocham chłopaka, mam nie po kolei w głowie itd - no przepraszam, chyba za daleko posunięta krytyka.

Adlernewman - czy ty wiesz ile dobrego ja otrzymuje od partnera a ile on otrzymuje ode mnie? Nie masz pojęcia, ponieważ ja w tym wątku skupiłam się na własnych obawach. Wiesz co mój chłopak we mnie widzi? Ładną buzie, ładny uśmiech i to, że dbam o niego, że zawsze i w każdej sytuacji może na mnie liczyć, że nigdy go nie zawiodłam ani nie pozostawiłam samego z Jego problemami, że zawsze jestem obok. Więc, to nie jest tak, że ma ze mna krzyż pański, bo nic dobrego ode mnie nie dostaje.

I tak z grzeczności tylko poproszę, możesz krytykować moje zdanie, możesz się z nim nie zgadzać, ale miło by mi jednak było, gdybyś takie restrykcyjne opinie na mój temat zostawiła jednak dla siebie. Bo kocham chłopaka i krzywdzącym dla mnie jest stwierdzenie, ze tak nie jest. Bo jestem inteligentną osobą i mówienie ze mam nie po kolei w głowie mnie obraża. Bo nie mam paranoi, tylko bardzo silne obawy, których Ty nie rozumiesz i oczywiście nie musisz.

Nie mniej jednak, staram się analizować to co piszecie, spojrzeć na to wszystko z innej perspektywy. Wiec doceniam, że czytacie i dajecie rady, dzielicie się własnymi doświadczeniami i odczuciami.

Szczerze...przeszkadzać nie przeszkadza ale chwilami domysły mam, oczywiście ja znam jego towarzystwo wiec jeśli spotyka sie tylko w tym gronie nie ma problemu ale jeśli wychodzi gdzieś na miasto np.do klubu to nie czarujmy się dziewczyny i podrywają i na drinki zapraszają to nie kiedyś ze mężczyzna chadzał w konkury do panny...teraz jest bez obciachu

przeczytałam cały wątek rozumiem i ciebie i jego....chciał nie chciał musisz trochę wyluzować dla własnego zdrowia chociażby, nie zapoznał cię ze swoim towarzystwem i rodziną no nie dobrze bo śmiem twierdzić ze to tylko podsyca twoje obawy..też rozumiem jego bo na pewno nie jest mu do śmiechu kiedy wie jak twoje zachowanie zmieni sie diametralnie kiedy oznajmi że wychodzi na piwo z kolegami...blednę koło...a nie zagadnęłaś go że chciałabyś poznać jego rodzinę, znajomych?, nie że na już w tej chwili tylko tak po prostu, był taki temat u was???

Oczywiście, że są takie czyhające na Panów Kobietki.
Ale nie tylko w pubach. Wszędzie:)
Tez czułabym lekkie ukłucie ale jednak trzeba troche przystopować.

Czekoladko, to nie jest ciągnięcie znajomości ... To jest związek, widzę pewną różnicę. Poza tym zarówno ja jak i mój chłopak wychodzimy z założenia że najłatwiej się rozstać, ale nam na sobie zależy, dlatego póki co próbujemy jakoś to ułożyć ...
Z tymi oczekiwaniami to bym nie przesadzała, na wielu płaszczyznach mnie zaspokaja, w gruncie rzeczy problemem dla mnie są właśnie jego wyjścia i prywatność. I myślę, że jestem w stanie pozbyć się potrzeby zaglądania w jego telefon, bo tak naprawde bardziej jest mi potrzebna świadomość że nie ma nic do ukrycia i takie poczucie ze moge z jego telefonu skorzystac kiedy chcę, niż przeglądanie wiadomość po wiadomości. W zasadzie, nigdy nie przeryłam jego telefonu od deski do deski. Dwa razy go wzięłam do ręki i za pierwszym razem chcąc upewnić się ze wyszedł z kumplem z którym mówi że wychodzi natknęłam się na "specyficzną" konwersację i teraz w weekend, kiedy zobaczyłam wiadomość od jakiejś dziewczyny ( a zaniepokoiło mnie to, że wrócił bardzo późno do domu, dlatego wzięłam ten telefon). Żeby mnie dobrze zrozumiano, nie szukam usprawiedliwienia dla grzebania w jego telefonie, bo wiem ze cokolwiek by sie nie działo, nie powinnam tego robić.
Wydaje mi się, że jak ludzie się kochają, to walczą o związek, jak się uczucie wypala to są zdrady, albo rozstanie. My wybraliśmy walkę.

Owszem, jesteśmy ze soba ponad rok, wiele razy mówiłam, że chciałabym poznać jego znajomych, ale on na to, że jest typem samotnika i nie ma wielu znajomych, raptem 3,4 kumpli. Fakt, że wychodzi prawie za każdym razem z jednym i tym samym, z którym w dodatku pracuje. Nie zmienia to faktu, że chciałabym go poznać, chciałabym wiedzieć w jakim towarzystwie mój facet się obraca.
On poznał moich znajomych, sam zaproponował, że chciałby poznać moich rodziców w wielkanoc i tak się stało. A ja jakoś nie mogę poznać nikogo ... Mame miałam tylko przedstawioną i dwa razy na zasadzie "dzien dobry" miałysmy ze sobą do czynienia.

Czy się zachowuję paranoicznie? Nie sądzę, poprostu nigdy w moim życiu takie rzeczy nie miały miejsca. Czego nie rozumiem? Tego, że nie znam nikogo z jego otoczenia, o którym on niechętnie mówi, ale spędza czas w jego towarzystwie. Nie rozumiem tych tajemnic, noszenia przy sobie telefonu. Ja jestem otwarta, zawsze otaczałam się takimi ludźmi, z takiego domu pochodzę, zakochałam się w zupełnym swoim przeciwieństwie i mam trudności z odnalezieniem się w tym wszystkim.

Byłam kiedys bardzo zaborcza kiedy mój chłopak jezdził w delegacje do pracy.Równiez się obawiałam że mnie zdradzi, choc wtedy jeszcze nie miałam ku temu żadnych podejrzeń. Kiedy dowiedziałam się że pojechały do pracy z nimi dziewczyny to wpadłam w taki szał że mnie zostawił. To była kumulacja wszystkich wcześniejszych wydarzeń, ale to było tak, że byłam pewna że mnie nigdy nie zostawi, a ja go z powodu swoich frustracji mogłam poniżać go ile chcę. Jednak się przeliczyłam, chłopak gdy mnie zostawił , postanowił sie pocieszyc w ramionach jednej z tych która wtedy pojechała z nimi do pracy... Ona się zakochała a on stwierdził że nie umie ułożyc sobie życia z kims innym niz ze mną...Wtedy gdy do mnie wrócił wzięłam się za siebie, zaczęłam bardziej dbać a nasz związek nabrał skrzydeł Ale miałam problemy z zaufaniem. Po roku zaczęło się znów sypać, poznał dziwne towarzystwo, zaczął chować telefon, spał odwrócony tyłem...sytuacja się wyjaśniła, zerwał z tym towarzystwem i wróciło do normy... Nie mogłam go zamnknąć w klatce, ale tłumaczyłam że po tym co się stało rok temu muszę go kontrolować, mimo tego dalej nie miałam dostępu do telefonu...Aż pewnego razu okazało się że znowu kogoś tam poznał z tego towarzystwa, ona się zakochała, a ja dowiedziałam sie o wszystkim dopiero teraz po kilku miesiącach. On się wypiera zdrady, ona się nie przyznała. Wcześniej gdy pytałam to wypierał się że wogóle nie ma żadnych koleżanek w jego życiu ale szydło jednak wyszło. Zawiódł mnie po wcześniejszym.Przyłapałam go kolejny raz na kłamstwie, twierdzi że to że o tym się dowiedziałam nie było potrzebne. Zostawiłam go pierwszy raz w życiu naprawdę i widać że naprawdę żałuje. Ale jeśli zdecyduję się wrócić powiedz jak zaufać drugi raz? Co najgorsze między nami wtedy wszystko bylo super.
Jak tu ktoś na forum napisał najlepsza jest zasada złotego środka "UFAJ ALE KONTROLUJ" Faceci potrafią być niewyobrażalnie dobrymi aktorami. Ja jestem zdania że jeśli ktoś nie ma nic do ukrycia, nie chowa telefonu przed bliską osobą.
Może powinniście spróbować na jakis czas zrobić sobie przerwę i się przekonać czy jesteście w stanie bez siebie życ? Trochę dziwne że jesteście tyle ze sobą a on nie chce cie zapoznac z kolegami. Taki po prostu typ, każdy ma w sobie coś dziwnego, mój chłopak znowu jest bardzo małomówny,nic nie chciał mówić o sobie, nawet wogóle się nie przyznał że mama zostawiła jego rodzinę...

A nie byłoby Ci po prostu przyjemnie, gdyby się odezwał, napisał smsa? Wg mnie takie olewanie kogoś (inaczej tego nie umiem nazwać...) nie wróży nic dobrego.

To chyba mamy odmienne zdanie na te,at olewania bo dla mnie olewanie to jest wtedy kiedy ja pisze 5 esa do kogoś a ten ktoś nie odpisuje nie daje żadnego znaku. Pojechał na wakacje odpocząć a nie siedzieć z telefonem w ręku i pisać mi esy co chwile po drugie to kosztuje. Ja mu też głowy nie zawracam odezwał się jak dojechał i co ma więcej pisać?

Pytajka ma ogromny problem z zazdrością, ale jej facet nie ułatwia zaufania.
Moze ma cos za uszami, a moze po prostu chce miec swoją sferę osobistą.
Im bardziej dziewczyna go osacza i chce być "z nim", "w nim" "w jedności" i "pełnym szczęściu tylko we dwoje", tym bardziej on sie wycofuje i barykaduje w swoim "ja".
Jezeli juz jest taka nieufność, to choćby on stawał na rzęsach i dawał dowody, to zawsze będzie jakies "ale", zawsze sie znajda jakies dowody.
Pytajka moze iść do psychologa, aby nauczyć sie radzić z samą sobą i swoim brakiem zaufania, niezaleznie czy bedzie z tym facetem, czy on jej daje powodu czy nie. Jezeli bedzie faktyczny powód do niepokoju, to żadne "zaufaj mu", "musisz ufać" - nie mają sensu (jak ufać wiecznemu kłamcy, jak ufac w manipulacji?), taki związek w ogóle nie ma sensu.
Jezeli sie okaze, że to problem z autorką, to rady "zaufaj mu", "musisz ufać" - tez nic nie dadzą.
A taki związek: dusiciela i uciekiniera - na dłuższa metę nie ma sensu.

A potrafisz zaakceptowac myśl, ze być moze macie tak różne potrzeby, że być moze sie w nich nie zgracie?

Niska czy nie niska samoocena, Wy sie po prostu mijacie w swoich oczekiwaniach co do partnerów. A człowieka na siłę się nie zmieni. Nie da rady. Same chęci tez nie pomogą bo wszystko jest do czasu.

Sami sobie budujemy nasze własne przeznaczenie... I to jest prawda.
Czynniki, owszem, tez wchodzą w rachubę ale to NASZE DECYZJE są tutaj najważniejsze.
W tej chwili po prostu się unieszczęśliwiacie i taka jest prawda.

Powodzenia życzę:)

P.S. Nikt nie powiedział nam, że życie będzie proste.

Nie przesadzaj:) To jest jego czas dla NIEGO. Mój chlopak jeżeli jest czymś zaabsorbowany, zajęty, relaksuje sie tym czym lubi to odkłada tel i nawet w niego nie zagląda. A ja tym bardziej nie barabanie co minute z przerażenia, ŻE ZAPOMNIAŁ O MNIE, NIE KOCHA MNIE!:)
Hallo... są granice. Prócz własnych spraw, mamy tez chwile dla siebie.
Jest nam tak dobrze. Inaczej byśmy się dusili. OBOJE.

P.S. Zresztą każdy może mieć własny pogląd na związek.
Dla mnie coś może być rzeczą oczywistą, dla kogoś innego ta sama rzecz, sprawa, sytuacja może być absurdalna, nie mieszczącą się w jego światopoglądzie etc. To tak jak w przypadku Pytajki...rozmijają się w swych oczekiwaniach.

Alez prosze Cię:)
Ja tam uważam to za absolutnie normalne. Ci co myslą inaczej, niech tak myslą. Każdy ma prawo.

No jak?:) MOzesz:) Ja tez!
ALe jest opcja, że szybko ucieknie bo sie udusi:)

Żartuje;)

Tobie jest dobrze, jemu jest dobrze...i chyba tych szczęśliwych osób w związku wystarczy:)

Nie przesadzam, po prostu mnie zdziwiło, że napisałaś , że przecież niby o czym Twój chłopak miałby Ci pisać, a teraz widzisz sama, jak cieszysz się jednym smsem.
O tym właśnie pisałam, że wystarczy jeden sms (pamiętam, kocham, widzimy się w niedziele itp) i jest to po prostu objaw pamięci o kimś..;)

ani zasypywanie smsami, ani nie odzywanie się przez kilka dni nie jest wg mnie dobre. Przecież związek nie musi wyglądać tak, że ludzie albo się do siebie nie odzywają przez jakiś czas, albo dosłownie nie dają sobie żadnej prywatności. Są też związki w których wszystko to jest wypośrodkowane, każdy ma czas dla siebie, swoich znajomych itp. Ja z moim chłopakiem kontaktuje się codziennie (sms, telefon, codziennie się nie widujemy), ale dajemy sobie przestrzeń dla siebie i jakoś nie uważam, żeby ktokolwiek z nas się dusił

Wiesz Pytajka,moze to i troche kwestia roznicy charakterow,ale na pewno nie tylko.
Watpie,czy inny chlopak potrafilby zniesc na dluzsza mete Twoje zachowanie.

Nie wiem co zrobić ze sobą, z chłopakiem z tym związkiem.
Wczoraj wyszedł na piwo z kolegą, powiedział że nie będzie dłużej niż do 24, faktycznie jak wrócił było jeszcze przed 24. Powiedział, że może kiedyś mu zaufam i nie będę się bała jego wyjść, bo nie ma się czego bać, ponieważ one mi w żaden sposób nie zagrażają.
Wczoraj spotkałam się z koleżanką, stwierdziłam, że nie będę z gradową miną platała mu się pod nogami. No kumpela mówi to co większość z Was ... Wiecie, bo to nie o to chodzi, że przeszkadza mi to, że wieczór spędza z kumplem a nie ze mną. Ja się "na zapas" martwię, że pozna kogoś, może nie że zdradzi (na tyle na ile go znam, to chyba nie zrobiłby tego) ale właśnie że kogoś pozna ... Wiem, że to irracjonalne, bo poznać może kogoś i w pracy i w sklepie i na ulicy...

No nie wiem co ze sobą zrobić, stwierdzenie "weź się w garść" lub "ogarnij się" może oddaje w ujęciu ogólny czynność, którą powinnam zrobić, ale nie wiem jakimi małymi kroczkami tam podążyć.

By nie wyważać otwartych drzwi, zacytuję samą siebie. To napisałam w Twym wątku 14 maja:

trudno powiedzieć czemu akurat nie chce ciebie przedstawiać kolegom, różne mogą być powody, mamę ci przedstawił to nie jest źle...ty jesteś bezpośrednia a on jak twierdzi samotnik, wiec może po prostu daj mu więcej czasu i nie naciskaj.....rok czasu w zwiazku to jest krótko

Aaa widzisz, jeśli nie oczaruje go twój świat to sama go do niego nie przekonasz, w każdym bądź razie nie na siłę...

Nigdy nie ma pewności, ale tu wcale o zdrade chodzic nie musi...

u mnie również tak było, dużo rozmów na temat prywatności o tym że nie zaglądamy do telefonów że sobie ufamy i wierzymy. Nawet nie myślałam o tym by tam zajrzeć...ale zrobiłam to bo czułam ze cos jest nie tak...i zobaczyłam to w co nie mogłam uwierzyć od dawna mnie oszukiwał i miał na tyle pewności siebie i wielki tupet ze wszystko trzymał w telefonie bo był pewny ze nigdy tam nie zajrzę!!! a ja żałuje tylko jednego że wczesniej tam nie zajrzałam!!!

Powiedz lepiej jak można się zmienić?? Bo ja sama próbuje mu zaufać mimo, że naprade wiele przeszłam w swoim życiu, ale nie chce się usprawiedliwiać.. i mój obecny partner dał mi kilka powodów do nadwyrężenia zaufania.. i do dzis nie chce tego wyjaśnić i nie wyjasni, bo to nie on.. i błędne koło się zamyka.. powinnam przymknać oko na to co zrobił i zyć dalej jakby nigdy nic.. od tego czasu zaczęła się fala ciągłego kontrolowania.. nigdy wczesniej tego nie robiłam..
a powiem że mnie to strasznie męczy, jego również..
ale jak mam zaufać ponownie??
jak przestać sprawdzac i trzymac na smyczy??
to są kluczowe pytania..
czy jedyną receptą jest nowy zwiazek gdzie nie bedą tkwiły zadry w sercu moim za to co zrobił?
nie chce taka być..

Zmiana siebie nie polega na slepym zaufaniu partnerowi, który nas robi w konia, tylko na racjonalnym widzeniu rzeczywistości, np. gdy ktoś nas krzywdzi, to uciekamy z tego zwiazku, a nie dajemy kolejną i kolejna, i kolejną szansę. Ale też nie osaczamy partnera i nie zalewamy go romantycznymi obsesjami i nie wymagamy, aby byl z nami zlany w jedno.

Jezeli masz zadry w sercu, to znajdziesz sobie podobnego partnera, albo bedziesz mu wmawiać problemy.

Nie bardzo rozumiem odpowiedź pod moim postem gdyż ja nie mam żadnych problemów z chłopakiem...

Widzę, że więcej z nas ma takie problemy. Ja nadal nie radzę sobie z jego wyjściami, boli mnie to, że umawia się z kumplem na piwo a od czasu do czasu pojawia sie jakas znajoma i spędza ten czas również w jej towarzystwie. Ponadto nie dowiaduję się o tym od niego, tylko jak zajrzę mu w telefon. Stwierdziłam ze dość z tym ,przyznałam, że znam PIN, poprosiłam zeby nosił telefon przy sobie, bo mnie korci, żeby tam zajrzeć. Zawiodłam jego zaufanie, wiem o tym.
Wczoraj mu powiedziałam, że jakaś tam jego znajoma, spotkana przypadkiem (od której dostał wówczas sms w nocy, ze dojechała) jest bardzo ładna, ładniejsza wg mnie ode mnie, zgrabniejsza, bardziej otwarta, przebojowa skoro sama w środku nocy chodzi po klubach. Wiecie co mi powiedział? Że o pięknie człowieka nie świadczy to jak wygląda i że moim zdaniem ktoś jest ładniejszy ode mnie, tylko on dostrzega piękno jako całość, nie tylko wygląd ale i wnętrze i że przykro mu, że uważam, że poleci na jakąś wg mnie "ładna" laske.

Poza tym,  w sobote byliśmy w klubie z moimi znajomymi, spędziłam z nim (pierwszy raz w taki sposób) fajnie czas, ale też mu pokazałam, że wychodząc ze mna nie jest niczym ograniczany. Bo ja głównie się bawiłam, spędzając czas na parkiecie. Nie chodziłam za nim krok w krok, nie śledziłam co robi jak go nie ma przy stoliku ... Poza tym dosiadły się do niego i męża mojej koleżanki (jak my tańczyłyśmy) jakieś dziewczyny, nie przeszkadzało mi to, że rozmawiają. Ze mnie tam nie ma, a on spędza czas w ich towarzystwie, mało tego jedna z tych dziewczyn podeszła do mnie i powiedziała, że powinnam się częściej usmiechać, bo obserwuje mnie i uważa, że mam śliczną buzię, kiedy właśnie się uśmiecham i że robie to zdecydwoanie za rzadko. Ma rację, zapomniałam już co to znaczy uśmiechać się na co dzień - a kiedyś był to mój znak rozpoznawalny, zawsze wesoła, uśmiechnięta ... Z pełnym uzębieniem na wierzchu Może czas do tego wrócić, bez względu  na wszystko ...