mój mąż mnie zdradził i pobił. pomocy :(

Gosiu to wspaniale,że po mało wszystko zaczyna się układać.Masz siłę w sobie i jesteś przykładem dla innych kobiet które jeszcze nie wiedzą co zrobić w takiej sytuacji.Pozdrawiam i oby świeciło tobie i twojemu synkowi już zawsze słońce.

Napisz Czasami co tam u Ciebie

Mam 35 lat,syn ma15lat i od 15 lat jestem mezatka ponizaną,bitą i zdradzaną.Nie chce opisywac swojej historii ,bo to zakrawa na horror.Czytając twoją opowiesc przypomnialy mi sie począcztki mojego malzenstwa,bylo podobnie i z roku na rok coraz gorzej.Z początku ukrywalam przed rodziną ze mąz mnie bije,potem zaczelam dzwonic na policje,sprawa w sadzie o znecanie.Ale wciąz nie moglam sie odwazyc zeby go zostawic.W koncu zaczelam zastanawiac sie nad rozwodem ale bardzo ale to bardzo balam sie reakcji syna.Dwa miesiace temu zlozylam pozew rozwodowy i musialam jakos to powiedziec dziecku,zaczelam tlumaczyc,ze musimy sie rozstac z tatem,ze nam sie nie uklada itd.staralam sie przedstawic mu to jak najdelikatniej.Moj syn tylko odpowiedzial;"To dobrze,a moglas to zroic joz dawno i nie musialbym sie tak bardzo bac ze ojciec cie kiedys w koncu zabije" Nie dosc, ze sama meczylam sie z wariatem tyle lat to jeszcze dziecko po cichutku cierpialo.Trzymaj sie i nie daj sie.Pozdrawiam.

Witam Cię Gosiu i wszystkie Panie ! Jestem tu pierwszy raz, muszę się tu dopisać.WIERZĘ CI od pierwszych słów,bo Twoja historia jest łudząco podobna do mojej.W wieku 20 lat zakochałam się po 3-miesiącach zaręczyny,moi rodzice radzili "po co się spieszysz",ja na to,że to moje życie,potem starania o dziecko,bo tylko to zmusiłoby moich rodziców do akceptacji mojego wyboru.Dokładnie w rocznicę poznania się wzięliśmy ślub,urodziłam córkę,wyprowadziliśmy się od moich rodziców,iiiiii zaczęło się [jak się dowiedziałam] mąż już przed ślubem mnie zdradzał ,pierwszy raz uderzył mnie przy mojej matce z powodu furii jakiej dostałam na przesłanki o jego "dajce"no i dalej jakoś tak już leciało,był kierowcą więc nigdy go nie było ,ale wieści o jego wyczynach docierały do mnie ze szczegółami .Byłam bita nawet jak trzymałam dziecko na ręku,w ciąży ,a moi rodzice mówili tylko ,że wyolbrzymiam i ,że to moje życie.On nigdy się nie przyznawał i mówił ,że muszę się leczyć na głowę.W końcu nie wytrzymałam i podstępem zwabiłam jego''?''(nie mam określenia co do tego typu pań)do naszego domu ,wezwałam swoich rodziców aby zobaczyli ten ''okaz''no i zjawił się mój ślubny,jak zorientował się w sytuacji to uciekł.Rodzice kazali mi się pakować.Na drugi dzień mąż błagał o powrót , a ja ,że go kochałam, wysłałam go do moich rodziców ,aby to oni pozwolili mu wrócić,a zrobiłam to po to ,żeby mieć ubezpieczenie.Dziś jestem już 13 lat po ślubie mamy 3 dzieci.Jutro wybieram się do sądu z wnioskiem o separację.JUŻ NIE MAM SIŁY,JESTEM SAMA JAK PIES!!!!

ET,
dobrze że znalazłaś w sobie tyle siły, żeby złożyć wniosek o separację. To na pewno musiało być trudne zwłaszcza, że długie lata w tak wielkim bagnie potrafią wykończyć. Jestem pełna podziwu dla Ciebie, że w końcu zebrałaś się w sobie i postanowiłaś wziąć życie w swoje ręce. Jednocześnie jest mi bardzo przykro, że Tobie to wszystko się przytrafiło.

Droga ET,
nie jesteś sama. Nikt nie jest. Może przez chwilę możemy wszyscy poczuć się bardzo samotni. Jednak zawsze jest ktoś obok nas. Ty masz dzieci. One są z Tobą i Tobie ufają. Dla nich warto walczyć i dla nich warto żyć. Jeśli w tej chwili czujesz, że nie masz siły to postaraj się mimo wszystko znaleźć siłę w uśmiechach swoich dzieci. Na pewno bardzo je kochasz. Dlatego nie poddawaj się.
Jest tyle miejsc gdzie możesz poszukać pomocy. Domy samotnej matki, Ośrodki dla osób dotkniętych przemocą. Nawet możesz iść "na swoje" jeśli pozwala Ci na to sytuacja materialna.

Jakie masz plany na przyszłość ? Myślałaś o przyszłości i o tym jak ona będzie wyglądała ?

Najlepiej,jeśli masz gdzie-wyprowadź się od niego.Abyś mogła żyć spokojnie ze swoimi dziećmi.

Wiesz ET, nie łudziłabym się, że coś drgnie. On się nie zmieni. Tacy ludzie się nie zmieniają i stają się tylko coraz gorsi.

Nie zwracaj uwagi na to co mówi jego rodzina i co mówi on. To malutki człowiek i on o tym dobrze wie - dlatego ucieka się do przemocy. Dzięki temu, że Cię poniży, pobije chce się poczuć większy, silniejszy. A tak naprawdę to on jest nikim.

Ty natomiast Jesteś wartościową kobietą. Uwierz w to. Chcesz walczyć o siebie i dzieci - to się liczy. I niech tylko to będzie dla Ciebie ważne.

Dzieci nie wiedzą, że Twój mąż tak bardzo Cię krzywdzi ?
W jakim wieku są ?

ET,
Twoje dzieci uczą się właśnie, że miłość polega na biciu. "Jeśli kogoś kocham to go uderzę". W życiu dorosłym będą powielać zachowania Twojego męża.
Mimo tego, że starasz się o to żeby dzieci zapomniały o tym wszystkim, one i tak nie zapomną. Dzieci doskonale wiedzą co się dzieje. Nic się przed nimi nie ukryje. Każde zdarzenie interpretują na swój sposób. Nie utwierdzaj ich w przekonaniu, że tatuś kocha mamusię. Bo jak może kochać ktoś kto się znęca nad Tobą ? Twój mąż wyrządza krzywdę nie tylko Tobie ale też Twoim dzieciom. One są świadkami tego co dzieje się w domu i uczą się złego postępowania. To wszystko odbija się bardzo niekorzystnie na ich psychice.
Jedynie odejście od męża może pomóc Twoim dzieciom na zrozumienie właściwego modelu rodziny i zobaczeniu, że miłość jaką powinni się darzyć członkowie rodziny nie polega na przemocy.
Obecnie uczą się zachowań bardzo destrukcyjnych - dla siebie i w przyszłości dla innych.

ET,
naprawdę bardzo dużo zrobisz jeśli się wyprowadzisz.
Masz do kogo ? Rodzina ? Koleżanka ? Przyjaciółka ?

A może spróbujesz "Domu samotnej matki" albo "Ośrodka dla osób dotkniętych przemocą" ?

Przede wszystkim sama uwierz, że jesteś silną osobą. I bądź z siebie dumna. Nie szukaj podziwy u innych, zwłaszcza u swojego męża.

Droga ET,
nie musisz z niczego rezygnować - tylko po prostu dobrze by było, żebyś się wyprowadziła. Nie chcesz zamieszkać w miejscu, gdzie będziesz miała ciszę i spokój ? Gdzie dzieci nie będą musiały oglądać jak tata krzywdzi mamę ?