toksyczny zwiazek i rozstanie

Wiesz noami24 najgorsze są początki po rozstaniu.W twoim przypadku z pewnością jest trudniej,bo nadal mieszkacie razem,ale gdy tylko się wyprowadzisz z pewnością będzie ci trochę lżej,nie będziecie się mijać w mieszkaniu,patrzeć się na siebie codziennie.W dodatku 3,5 roku to kawałek czasu,nie którzy po takim czasie biorą ślub.Ale uważam,że postąpiłaś mądrze,bo jaką przyszłość ma związek,który i tak już się rozpadał wcześniej.Z pewnością  wyżywając się na  i wyładowywując nerwy na tobie  jako słabszej płci,podbudowywał sam siebie i czuł się w ten sposób silniejszy i mający władzę.Było mu wygodnie żyć z tobą,gotowałaś mu,a nawet ponosiłaś większe koszty utrzymywania mieszkania,krytykował za ubiór myślę,może bał się,że poznasz kogoś innego gdy będziesz ładnie wyglądać,a znając swój charakter wie,że jest trudny w życiu z kimś i może mieć problem poznać kogoś i ułożyć sobie życie z kimś innym.Dlatego tak cie atakował próbując zastraszyć,abyś się bała odejść i jednocześnie próbował uzależnić cię od siebie,a mógł tak pomyśleć bo już raz rozstaliście się po czym wróciłaś do niego.Faceci kodują sobie takie rzeczy i notują nasze słabe punkty aby je potem wykorzystać przeciwko nam-mam oczywiście tu na myśli tylko tą podłą część mężczyzn bo nie wszyscy tacy podli są.Teraz musisz udowodnić sobie i jemu że dasz radę żyć bez niego.Zaczniesz spotykać się ze znajomymi,wychodzić z domu w weekendy i z pewnością za jakiś czas będzie ci łatwiej.Nie ty pierwsza i nie ostatnia jesteś w takiej sytuacji,wiele kobiet sobie już poradziło,a także wiele jeszcze będzie musiało stawić czoła takim problemom,bo niestety życie nie jest usłane tylko różami.Więc głowa do góry,wszystko się ułoży,życzę ci tego

Oj to super,że masz mieszkanko czyli zaczynasz żyć od nowa.A gdzie popełniłaś błąd?hmm myślę,że wracając do niego,bo już wtedy wasz wiązek przeszedł przemianę,myślę,że brakowało miłości,ale wiadomo każdy ma nadzieję,że będzie lepiej,jesteśmy tylko ludzmi i mamy prawo do błędów.Ale najważniejsze,że w porę zrozumiałaś sytuację,a błąd to popełnił on raniąc cię.Pozdrawiam

Nie, nie zawsze. Nie jesteśmy skazani na takie związki do końca życia. Ale chyba musisz się spytać siebie, dlaczego Ci się taki związek przydarzył? Czy to jakiś wpływ kogs np. ojca w dzieciństwie czy też tak bardzo bałaś się samotności, że byłaś w stanie poświęcić wszystko by jej tylko uniknąć. Ja też miałam kiedyś taki toksyczny związek, męczyłam się kilka lat i w końcu do mnie dotarło- że męczę się tak dlatego ,ze tak bardzo się boję zostać sama. Racjonalna, odważna dziewczyna nigdy nie zgodziłaby się na poświecenia, które niszczyłyby ją samą. Ale bojąca się samotności- zniesie wszystko . Łącznie zo belgami i biciem. Tak było u mnie. Pytanie co powodem takiej relacji jest u Ciebie ?

Nie wiem dziewczyny, ale zdecydowanie zle na mnie wplywa ten facet, toksycznie. Wczoraj ni z gruszki ni z pietruszki wyskoczyl, ze mial jakas nieprzyjemna rozmowe, wrecz klotnie z ludzmi z pracy o karze dozywocia. Byl caly rozstrzesiony, no bo jak,ze inni nie mysla tak samo jak on. No i musial to z siebie wyrzucic, a ze ja bylam w poblizu, no to wyssal ze mnie cala dobra energie...

Dzis zle sie z tym czuje, mam ogromny zal do siebie, ze pozwolilam mu na to... nawet juz nie jako jego dziewczyna, nie potrafie sie przed tymi toksynami obronic.

Nie wiem dlaczego wchodze w toksyczne zwiazki, mysle, ze to przez moje stosunki z rodzicami, ich brak wylewnosci uczuciowej, chwalenia mnie sprawil chyba, ze szukalam tego we wszystkich moich zwiazkach... WEiecie... ja nawet tego za dobrze sama nie rozumiem, dlatego nie wiem jak dobrze wam to wytlumaczyc...

Tak, masz racje. Jesli to sie powtorzy, utne to zanim, cokolwiek zdazy powiedziec. Tak musze zrobic, bo dzisiaj jest mi wyjatkowo ciezko z powodu wczorajszego. Na dodatek, jak wrocilam do domu z fitnessu to go nie bylo i teraz mysle (wiem, ze nie powinno mnie do obchodzic) gdzie jest.

Pytanie: zaproponowal, ze mi pomoze w przeprowadzce. Tak naprawde nie wiem, co mam zrobic (jeszcze zostalo troche czasu na przemyslenia). Z jednej strony to pomoc, nie bede musiala sie tak przejmowac transportem. Z drugiej strony nie chce, zeby wiedzial, gdzie mieszkam, boje sie, ze bedzie krytykowal moje nowe mieszkanie i ze ja znowu bede sie zle czula.  Mam metlik w glowie. Mozecie mi cos doradzic?

Moim skromnym zdaniem nie do końca sie z niego "wyleczyłaś" albo coś zamykamy całkowicie, rozstajemy się (bez przyjaźni bo  osobiście nie wierzę ,ze kochając kogoś ileś lat czy miesięcy można po czymś takim zostać ze sobą na stopie przyjacielskiej ) albo dalej ciągniemy ten wózek ... Moim zdaniem ty ciągle sie z nim mentalnie nie potrafisz rozstać i stąd Twoje dylematy. Jeżeli chcesz się z nim na prawdę rozstać to nie sądzę, żeby korzystanie z transportu było dobrym pomysłem ... Powinnaś go opuścić jak go nie będzie. Nie dzwonić ( zmienić numer albo nie odbierać ) itd Dopiero wówczas możemy mówić o prawdziwym rozstaniu

Widzicie, nadal jestesmy w kontakcie. On pisze do mnie, ja odpowiadam, ale zdawkowo. 2 dni temu rozmawialismy przez Skype'a. Facet mial kiepskie samopoczucie i zaczal sie zalic. Nie powinnam mu na to pozwolic, WIEM, ale to zrobilam. Nie wiem dlaczego. W trakcie tej rozmowy powiedzial mi, ze nie czuje sie szczesliwy, ze jest smutny i popadl w depresje. Poza tym powiedzial, ze nadal mnie kocha i mimo, ze wie, iz mnie stracil to jestem kobieta jego zycia.

Szczerze mowiac przyjelam to bez wiekszej emocji, choc musze przyznac, ze mialam satysfakcje. Teraz jednak, zadnej satysfakcji juz nie czuje. Czuje sie zle sama ze soba, ze pozwolilam mu wylac swoje zale (tak jak to bylo wtedy jak bylismy para). Kurcze, przeciez ja juz nie jestem od tego. Niech sie zali innym przyjaciolom. Dalam sie wykorzystac, znowu, tak samo jak dawniej.

I mam tego efekt: czekam jak glupia na jego wiadomosci, a on nie pisze. Pewnie mu depresja juz minela i ma mnie gdzies.

Powiedzcie mi prosze, jak sie przed tym bronic? Bardzo prosze o pomoc. Czuje sie bezsilna.

Ja też przychylam się do odpowiedzi margaretho.Nie ma nic warzniejszego w życiu jak kochać i być kochanym.Powodzenia:)

Musisz powoli o nim zapominać,schować głęboko pamiątki po nim .Nie rozczulać się,nie wspominać.Czas po rozstaniu jest trudny,bolesny.Ale -leczy rany.Bądź stanowcza,nieugięta w swoich postanowieniach.Zero żalu,miękkiego serca.Powodzenia.

Witam was kobietki z prblemami ,albo juz po problemach !jestem tu nowa .Z ogromnym zaciekawieniem czytalam wasze posty poniewaz mam ten sam problem -toksyczny zwiazek.Podziwiam kobiety ,ktore gdzies tam w sobie zdobywaja sile i odchodza .Ja juz od kilku lat probuje i jakos brakuje mi odwagi .Pozdrawiam .

Wina leży pewnie po obydwu stronach.W związku czasem trzeba ustąpić,iść na kompromis.Najgorsze są wzajemne przekomarzania się,udowodnianie swoich racji.Zatem spojrzy na naszego partnera-z naszej pozycji.Jeśli związek jest "toksyczny",nic nie wnoszący w nasze życie-lepiej odejść.Miłego dnia życzę wszystkim .

Ja myślę,ze mimo tego iż był to toksyczny związek przyzwyczaiłaś się do jego obecności w twoim życiu,a teraz sama spędzasz wieczory.Trudno jest tak od razu zapomnieć,nie myśleć o nim,unikać go,na to potrzeba czasu.A rozmowy z nim osłabiają twoją silną wolę,a jego umacniają w przekonaniu,że nie potrafisz żyć bez niego.Ja też gdy rozstała się z poprzednim partnerem przechodziłam przez to,próbowałam się doszukiwać w nim mimo wszystko dobrych cech,było mi o tyle ciężej,bo łączyło nas dziecko,ale wytrwałam i zawsze w chwilach zwątpienia tłumaczyłam sobie,że za dużo wycierpiałyśmy przez niego,że skrzywdził nas tak bardzo,iż nie warto marnować tego co osiągnęłam,aż w końcu pewnego dnia obudziłam się i stwierdziłam,że jest mi zupełnie obojętny,że moja antypatia jest tak silna,że nie potrafię znieść jego widoku,ani rozmawiać z nim-to był przełom w moim życiu dzięki któremu narodziłam się ponownie.
Tobie życzę tego samego   

Droga koleżanko

Przeczytałam Twój list kilkakrotnie! Wypowiedzi i porady....... teraz czytam Twoje dzisiejsze "streszzcenie" sytuacji...i .... zaszlas juz daleko! jestes silna Kobieta! Nie daj się! Nie pozwól by kotokolwiek swoja chwilowa postawą zmuszal Cię niejako do podjęcia takiej decyzji jakiej on chce!!!!!! Ty w tym związku nie jesteś szczęśliwa! to Ty cierpisz! To Tobie jest z tym źle! Tak nie może być! Nie możesz poświęcać siebie w imię jego podejrzewam chwilowego nawrocenia!!!! Może Cię i kocha i brak mu Ciebie, ale ta miłość jest destrukcyjna wzgledem Was a przede wszystkim Ciebie!!!! Miłośc to uczucie i poczucie, bycie i dawanie, to szacunek i wsparcie, to kompromis! Bycie ofiara miłości jest gorsze od samotnosci!!!! Nie mozesz sie niszczyc! Zasługujesz na piękne uczucie, na WZAJEMNOSC!!!!! NA SZACUNEK !!!!! Jeśli mogę.... Daj sobie sama szansę! Sobie i swojej przyszłości!  Sama piszesz i czekasz, czekasz i łudzisz sie myśląc" Kochanie proszę, napisz coś".... a to nie tak! On Cie nawet nie wysłuchał!
Wiem, że to boli, że jest ciężkie ale......walka przeciw sobie pozostawia ślady na zawsze!
Życzę Ci żebyś uwierzyła w siebie i dała sobie szansę!
Trzymam za Ciebie kciuki! Bradzo mocno!!!! i czekam na newsy!!!!
pozdrawiam

noami..ten zwiazek umarl calkowicie w chwili gdy on wyjechal z tymi dwiema przyjaciolkami.i przykre ale prawdziwe twoje starania nie daly nic..masz jakies bliskie osoby ktore beda mogly cie wysluchac?jak przetrwac?napewno nie zamykac sie na ludzi,nie odsuwac sie od nich.mowic,mowic o bulu jaki czujesz.to choc troche pozwoli ci dojsc do siebie.wiem,teraz czujesz sie wypalona,pusta..ale przyjdzie dzien,gdy dla ciebie ponownie zaswieci slonce..choc teraz w to nie wierzysz

Wiesz Noami, jak czytam to co piszesz, to widze siebie, ten ostatni post, ktory napisalas, jest odzwierciedleniem tego z czym mam problem.Mysle, ze duzo zalezy od tego co przezylo  sie w dziecinstwie i to ma wplyw na nasze dalsze zycie, tylko szkoda, ze czasami dowiadujemy sie o tym tak pozno.
Ja rowniez mam za soba toksyczny zwiazek, ktory trwal co prawda tylko trzy miesiace, ale juz 7 tydzien sie mecze i sama nie rozumie tego co sie ze mna dzieje, to wszystko ciagle tak boli.Nie wiem jak mam o nim zapomniec, nie ma chwili zebym o nim nie myslala, pomimo tego, ze jego slowa tak bardzo zranily, chyba wciaz go kocham, chociaz wiem, ze zwiazek z takim facetem nie mialby przyszlosci.
Wiem , ze musze byc twarda i cieszyc sie z tego co mam, ale jak walczyc z myslami, ktore tak ciezko od siebie odrzucic?Jak wymazac kogos z pamieci, ktorego tak bardzo sie kochalo i wierzylo w to, ze to ten ostatni.
Boje sie samotnosci jak kazdy, ale wiem , ze do milosci nikogo nie mozna zmusic.
Chcialabym zyc normalnie, jak kiedys bez cierpien,bez negatywnych mysli, ale to wszystko chyba przychodzi z wiekiem, bo im jestem starsza tym bardziej sie wszystkim przejmuje.
Powiedzcie, jak zmienic stosunek do zycia, jak zaakceptowac sama siebie?
Jak pokochac sama siebie?Czy ktos zna jakos super metode, zeby to osiagnac?
Noami, zycze ci duzo sily w swoich postanowieniach, wiem, ze rady znajomych pomagaja, ale w gruncie rzeczy decyzje musisz podjac sama, tylko nie kieruj sie tym co mowi ci serce, ale tym co mowi ci twoj glos wewnetrzny, twoja intuicja.
Zycze ci powodzenia i wytrwalosci.