Dlaczego mężczyźni po czasie przestają się starać?

Seeyou jak Ci poszło rozstanie? Ja miałam tragiczny weekend pełen poniżania i szarpaniny..łącznie z tym że byłam obwiniana o to że on nie widuje się z dzieckiem tyle ile by chciał, że z nim nie mieszka...co za głupota! to nie moja wina, trzeba było się nie rozwodzić i nie zawracać mi dupy w ogóle (jak go poznałam był już rozwiedziony)..i o to że o niego nie dbam...bo sobie poszłam na studia itd. a potem znów przeprosiny. Ja już wiem na 100 % że nam się nie uda. Kilka m-cy potrwa jednak rozstanie bo musimy spłacić wspólne długi. Nie mam jednak zamiaru się tym wszystkim przejmować, zajmuję się sobą i tym co lubię, ja już nic nie zrobię żeby ratować ten związek...bo już mi nie zależy, sama miłość nie wystarczy...

Ciężko powiedzieć czy mężczyźni przestają się starać czy to po prostu nam to staranie nie wystarcza bo przywykłyśmy.

A moim zdaniem osoby, które narzekają że faceci od nich uciekają i nie maja doświadczenia z płcia przeciwną, ani co gorsza dłuższych związków za soba, nie powinny sie wypowiadac w takich tematach bo piszą o czyms o czym nie maja pojęcia..

Jestem przygnębiona....widzę, że nie ma złotego środka jak temu zaradzić. Byłam ciepła i czuła to mnie odtrącał często źle traktował, wyzywał, szarpał...potem skupiłam się na sobie, nie domagałam się czułości, przestałam pisać czułe esy, bo się ciężko zdziwił kiedyś jak napisałam że za nim obsesyjnie tęsknię...sugerując że się chyba pomyliłam bo pewnie chciałam to wysłać do kochanka. unikał mnie, odtrącał a czułość okazywał wyłącznie swojemu synowi. Ale zniosłam to...przestał ze mną rozmawiać...a ja rozmawiał to tak, żeby mi dokuczyć....zniosłam to. Ostrzegałam go, że to nas od siebie oddali...tylko tyle. Skupił się teraz na tym, by zawieźć mnie tam gdzie potrzebuje, zrobić zakupy i pogadać o tym co jest do załatwienia. co 2 dni robi mi jakieś wymówki...i uważa że jest ideałem bo niedawno zrobił dla mnie pizzę i często mi mówi że mnie kocha. Jemu po prostu już na mnie nie zależy, znudził się, często pojawia się temat rozstania. Boli i najgorsze że czuję się bezradna

Dlaczego przestają się starać? Kiedyś nad tym dłużej się pozastanawiałam, dochodząc do takich oto wniosków:
Ja widzę tu szalenie prostą zależność, że tak to właśnie z nimi jest za każdym razem: Na początku noszą maski .. - stają się najlepszą wersją siebie, by kobiecie zaimponować. Zastanawiam się, czy to nawet nie tak, że dopiero wtedy sami siebie potrafią polubić, potrafią sami dogodzić swojemu ego ?jaki to ja jestem jednak wspaniały, błyskotliwy, inteligentny, wspaniałomyślny? ? i odnajdują podziw w oczach nie tylko swoich, ale i kobiety ? niby robią to ?dla niej?, ale tak naprawdę prawdziwy zamysł tej sytuacji jest zupełnie inny ? są tacy czarujący i skłonni do poświęceń i wszelkiej czułości, gdyż po pierwsze: dostają natychmiastową gratyfikację w postaci zachwytu nad nimi; po drugie: sami się sobą zachwycają widząc, do czego jednak są zdolni przy odrobinie tej motywacji, na którą w normalnym, codziennym życiu (bez tych chemicznych zawirowań w mózgu towarzyszących krótkotrwałej fascynacji) nie są nigdy w stanie sięzdobyć, zachwycają ich własne siły, które nagle potrafią z siebie wykrzesać. Nazywają to miłością, nazywają to troską, nazywają to pragnieniem przyszłości ( = utrzymania stanu, którego utrzymać nie są w stanie) ? a jest to jadowity egoizm, który aż parzy, aż kłuje, gdy tylko mu się przyjrzeć z WŁAŚCIWEJ perspektywy. I w tym momencie rozpoczyna się proces RANIENIA drugiej osoby....Bo mężczyzna na chwilę staje się ?dla niej? kimś, kim tylko chciałby być, ale nigdy nie jest w stanie. Staje się tą najlepszą ?wersją siebie?, którą ma się tylko na pokaz, jest w stanie tylko chwilowo zdobyć się na to, by samemu sobie udowodnić, jaki jest męski, dobry, kochający, opiekuńczy, wspaniałomyślny... i jakże mu dobrze w tym stanie chwilowej iluzji ! ? nareszcie widzi w sobie Kogoś ? wartościowego mężczyznę, który pragnie kochać i być kochanym. Widzi w sobie kogoś, kim nigdy nie był ani nie będzie ? ot, z lenistwa, z egoizmu, z umiłowania wygody i braku umiejętności wymagania od siebie czegokolwiek (gdy owe wymagania przestają spadać niczym natchnienie gdzieś z niebios na skrzydłach endorfin i innych chwilowo wzbudzonych hormonów ślepej, chwilowej ?miłości?)... Zauroczenie potrafi dokonać prawdziwej metamorfozy, czyniąc mężczyzn nadluźmi wobec tej nicości, jaką byli do tego momentu ? od momentu bycia zauroczonym po raz ostatni. I jak to przyjemnie znaleźć wreszcie - przychodzącą z zewnątrz, jakimś niespodziewanym ?zrządzeniem losu? - motywację do ?pobawienia się? we własny ideał samego siebie...  bo zanim poznał swój obecny obiekt zauroczenia (czytaj: obiekt służący do adoracji ...samego siebie), tak mało miał w sobie jakichkolwiek pierwiastków, którymi mógłby ją zainteresować, którymi mógłby jej zaimponować... I dopóki nie doznał chemicznego pragnienia zabawienia się w ?ideał samego siebie?/?najlepszą wersję samego siebie?, był jak szara masa błota leżącego w cieniu, na którą nie padają promienie słońca, był kimś, kto sam na siebie nie potrafił spojrzeć z jakimkolwiek zainteresowaniem. Ale nagle jest szansa, wyzwanie, adrenalina ? jest ten męski zew walki, rywalizacji (z własnym przyzwyczajeniem do niesatarania się) i udowadniania ? a jest co udowadniać ? bo stworzyć nagle coś z niczego, to niezła sztuka....czy raczej: wykreować...! Więc mężczyzna używa całej swej wspaniałomyślności i kreatywności, wyobrażając sobie, jakie ma sprawić wrażenie, by dopiąć celu. A im ciekawsza intelektualnie kobieta, tym bardziej trzeba się postarać o to ?dobre wrażenie?, o ?właściwe wrażenie?.... Nagle mózg ma się czym zająć! ? co za odmiana...! Trzeba się nakombinować, nastarać, by udowodnić takiej kobiecie, ile ma się w sobie troski, inteligencji, czułości, dobroci, ambicji, dobrych manier, umiejętności słuchania, emaptii, akceptacji... Zwabiona tym ofiara zaczyna patrzeć na mężczyznę z podziwem, a on przegląda się w jej oczach, dumny jak paw (z siebie) ? ?nawet nie wiedziałem, że jestem aż tak genialny!? ? myśli o sobie i tym bardziej potrzebuje tej kobiety, co od razu zaczyna mylić mu się z uczuciem do niej, z pragnieniem jej obecności, z przywiązaniem... ? może po prostu dlatego, że w naszym społeczeństwie przyjęło się właśnie uczucie do kogoś uważać za powód pragnienia bycia przy kimś... Gdyby nie to, że daliśmy sobie wmówić powyższe, może można by było bez tej hipokryzji nazwać rzecz po imieniu: ?Jestem z tobą ponieważ/dopóki mam ochotę podziwiać samego siebie w Twoich oczach.? I oczywiście z dopiskiem, że gdy będziesz miała zły nastrój, zły dzień, gdy będziesz miała problemy, gdy będziesz płakać, gdy sprawię ci przykrość, gdy dopadną cię wątpliwości i niepewność, najlepiej, żebyś mi się nie pokazywała na oczy, bo jak będę wyglądał przeglądając się w Twoich smutnych oczach, dla których jest teraz coś bardziej zajmującego niż podziwianie mnie? I wtedy zaczyna się....równia pochyła, tym razem  w dół. I mężczyzna dedukuje sobie podświadomie: Już nie jestem taki wspaniały, skoro w jej oczach zdarza mi się widzieć smutek, a nie nieustanny zachwyt nade mną... już nie mam czego i po co udowadniać, bo to męczcące i niewygodne, gdy ciągle trzeba być na wyżynach, na które nigdy nie chciało mi się wspiąć o własnych siłach. W sumie mam co chciałem i nie widzę sensu udowadniania nadal tego, co już udało mi się udowodnić ? skoro jestem w jej oczach wspaniały, to widocznie taki jestem i niech się mną zachwyca ( = koniec pracy nad udawaniem ?lepszego siebie?). Tylko dla niej właśnie...spada zasłona dymna, zwana czasem ?różowymi okularami? lub inną odmianą przejściowej ślepoty... I czy to naprawdę ślepota? To jest sedno wszystkich tych przemyśleń. Czy kobieta naprawdę może sobie zarzucać ślepotę, czy może sobie wyrzucać ?dlaczego nie widziałam na początku..? dlaczego nie dostrzegłam?...jak mogłam być tak ślepa?!...?. Jak to więc jest ? czy my, kobiety, jesteśmy permanentnie skazane na tego typu rozczarowanie, które zawsze będziemy nazywać ślepotą i mieć żal do siebie? Owszem, do nich ? facetów-  też... Ale że my, kobiety, kochamy bardziej świadomie i szukamy spójności, zastanawiamy się, czy to my przeoczyłyśmy coś, co sprawiło, że nagle jesteśmy na tej równi pochyłej i jesteśmy zupełnie same, bardziej samotne niż będąc singielkami...
Gdy dostrzegamy, jaki mężczyzna jest naprawdę, on podświadomie zaczyna dostrzegać nas swojego...wroga. Bo nagle, stając w prawdzie o nim, zaczynamy być przeszkodą w pielęgnowaniu jego iluzji o samym sobie. Rodzi to w mężczyźnie agresję, gniew, pretensje ? oczywiście, aby nie burzyć (bo to niestety bolesne i wymaga samokrytyki...fuj!) obrazu ?wspaniałego siebie?, aby chronić przede wszystkim własne EGO, mężczyzna zaczyna obwiniać kobietę ? za to, że zobaczyła go takim, jaki jest naprawdę... Jakim prawem? Przecież tak się starał robić wszystko, by zyskać podziw w jej oczach...by urosnąć w nich do rangi herosa... i wszystko na nic? Jak ona mogła zdać sobie sprawę, że to wszystko było egoistyczną fikcją, która powinna trwać ku chwale ego! Przecież zaczęło być ?tak pięknie? ? zaczęło ?chcieć się chcieć? ? dlaczego ona mu to zabiera, dostrzegając, jaki jest naprawdę? Dlaczego nie pozostała ślepa, mimo że jego serce zdominowało znów wyuczone lenistwo? Przecież powinna była uwierzyć w niego bezgranicznie, zaufać mu, że jest wspaniały!... Dlaczego i jakim prawem ona nagle odziera go z własnego ?ja?, które dzięki niej urosło i karmiło się emocjami, podtrzymującymi początkowo tę PRZYJEMNĄ iluzję? A jednocześnie owo sztucznie perfekcyjne ja się wypaliło....bo ile  czasu można wkładać energię w startania o bycie pozornie lepszym/wspaniałym i jak długo można czerpać złudną energię z potrzeby adoracji, gdy już zostanie zaspokojona...? Przyzwyczajenie do podziwu staje się nagle tylko przyzwyczajeniem, które mężczyzna wziął za pewnik, by móc odpocząć od ciągłego wysiłku ?starania się?. I nagle nie ma już o co walczyć...a to, co zdobył (ach, z jakim zaangażowaniem i z jaką wspaniałomyślnością!) powinno pozostać jako łup, kobieta zaś ? jako ofiara... choć nie, oczywiście świadomie nie można tego tak nazwać, bo w jakim świetle postawiłby się ?wspaniały mężczyzna? przed samym sobą? Przecież uwierzył właśnie w swoją moc ?uszczęśliwiania? ? uwierzył tak mocno, że przyjął ją za pewnik i bezwzględnie oczekuje, że to będzie jakaś samonapędzająca się energia, która teraz, gdy już zaistniała, ma za zadanie procentować ku chwale zwycięzcy. Tymczasem, O ZGROZO, ta kobieta okazuje się mieć gorsze dni...okazuje się bywać smutna tak, jak inni ludzie...okazuje się zwykłą śmiertelniczką, którą też czasem coś boli, która czasem cierpi, która czasem chciałaby się wypłakać...o zgrozo! A to nie daje żądnemu podziwu ego mężczyzny sposobności do auto-adoracji poprzez przeglądanie się w jej oczach...co gorsza, coraz częściej rozczarowanych. Jest to odbierane jako bezczelny gwałt na głodnym zachwytu nad samym sobą ego mężczyzny. Zamiast okazać jej wsparcie i akceptację (co z taką łatwością mu wychodziło, gdy promieniała, oślepiona jego sztucznym blaskiem), odtrąca ją... milczy...dąsa się... odsuwa się od niej... jej smutek jest dla niego powodem do ataku na nią, do pretensji, do wyrzutów, oskarżeń, że to ona jest powodem tego, że wszystko, w co chciał uwierzyć, gaśnie... Oczywiście ostantią rzeczą, na jaką on potrafi się zdobyć, jest stanięcie w prawdzie z sytuacją, do której nikt inny, jak on, doprowadził...Ale nie, przecież to jej wina! To ona nie uprzedzała, że będzie przez niego płakać...to ona nie powiedziała, że gdy jest jej smutno, nie potrafi się śmiać na zawołanie.... to ona nie mówiła, że nie życzy sobie, by ją ranił w ten czy inny sposób...to ona pozwoliła mu zdobyć swoje serce i teraz, niekonsekwentnie, przestaje się zachwycać nim, mężczyzną, który już przestał wkładać swój wysiłek i energię w dążenie do czegokolwiek...bo i po co? Zdobył ? więc posiadł na własność, teraz ma oczekiwania. Może nawet nie wie jakie, ale ma. Z pewnością takie, które mają sprawić, że będzie mu dobrze, wygodnie i beztrosko. Może i znudziłby się nawet tym, ale kto by o tym teraz myślał... A tymczasem ona daje sobie prawo do posiadania swojego rozumu, który widzi, do posiadania serca, które czuje również ból, do posiadania świadomości, która demaskuje...  A przecież nie tak miało być!... Jakże okropna jest ta kobieta. Sama mnie do tego zmusza ? trzeba od niej odejść. Jak mogła do tego doprowadzić? I jeszcze śmie narzekać, że czuje się sama ze swoimi zmartwieniami, opuszczona, nierozumiana, zaniedbana, oszukana... Chyba oszalała?!... Więc trzeba brać nogi za pas i ruszać na ratunek własnego JA ? jak najdalej od sytuacji, która mogłaby zdemaskować mężczyznę jako żałosnego klauna na arenie pseudo-miłości....
Co Wy na to? Nawet nie wiecie, jak BARDZO chciałabym się mylić....:P

Spoko - kobiety tez tak maja, wiec wszystko dziala.w dwie.strony. Ta ucieczka od nudy to .poprostu kwestia braku odpowiedzialnosci i wlasnie stania sie lepszym u boku nowej, nowego obiektu