tracę męża..... on pije

Fajnie masz, że trzeźwieje.
Myślałam, że mój też, ale się przeliczyłam.
Pojechałam po towar, razem z nim bo nie mógł jeszcze kierować i....
masakra, mam go dość...
To nie wszystko, że się napił....
Nawet mi się pisać o tym nie chce, idę się położyć...
Jak dam radę to później napiszę...
Boże, za co?...

wiem, że przestanie...
w sumie to już mnie nie interesuje to, kiedy przestanie.
Przegiął pałę dzisiaj strasznie...

Pobił mnie w trakcie, gdy kierowałam o mało wypadku nie spowodowałam, złapał za kierownicę i skręcił w rów... zahamowałam...
Wyrwał mi lusterko wsteczne, boże...
wysiadłam z auta, zadzwoniłam po policję, auto stało w poprzek drogi...
Przyjechali, zabrali go...
Ja sama nie wiem jak dojechałam do domu
Jechałam i ryczałam...
I dopiero teraz, jak już mi trochę przeszło to przypomniało mi się, że oni nawet prawa jazdy nie chcieli do wglądu tylko DO
ciekawe dlaczego...
W sumie co mnie to

Ciekawe co zrobi jak wytrzeźwieje...
Powie, że nie pamięta?

Nie dociera do mnie to...
On się tak zachowywał jakby nie walczył ze mną tylko z jakimś wrogiem
Coś mówił też od rzeczy w ogóle nie wiedziałam o co mu chodzi, jakby był z innej bajki...
Urojenia?

On nie zmniejszał dawki i też nie przerwał picia, pił wódę 3 ćwiartki wypił to nie mało...
cały czas jest w ciągu...

Jest mi strasznie smutno...
Nie jestem przez to załamana, tylko mi bardzo przykro.

Boli mnie tylko głowa, noo i nie ma go przy mnie bo go zabrali, więc się uspokoiłam, że nie przyjdzie.

Współczuję Ci bardzo.

Dzięki temu, że nie wróci dzisiaj do domu, będziesz miała (oby) spokojną noc. Możesz robić, co tylko chcesz.

***
Diagnozy stawiać nie będę, ale wiele wskazuje na to, że jesteś współuzależnioną. Na Twoim miejscu poszłabym do poradni ds. uzależnień i poszukała tam pomocy dla siebie samej.

Jest coś takiego, co nazywa się gminna komisją rozwiązywania problemów alkoholowych.

Wielokropku.....dzięki, zawsze trzeźwo myślisz...
Pkt. 2. Poznał nowych kolegów, odwiózł ich do domu i rozmawiali o problemie.

SadCryingWoman.....
Moja historia jest bardzo długa, do przeczytania tylko przez wytrwałych
Tak. To była walka o małżeństwo, o męża. Nie jestem z tej walki dumna, nie mam poczucia wygranej. Pozew wycofał po 2 sprawach, mając moją zgodę na rozwód. Wiem, że to nie jest zły człowiek, ale ja kkzb i współuzależniona pewnie jak Wy. Mieszkam gdzie mieszkałam, nie spełniłam jego zachcianek, od 15 miesięcy znów jesteśmy ze sobą. Walczę wciąż ze sobą, wzięłam się za terapię i jak widzisz nadal łapią mnie doły, zwłaszcza przy kumulacji hormonów (PMS)

Co do Ciebie Kochana, bardzo mi przykro. Dobrze, że nic Ci się nie stało. Teraz niech paskud trzeźwieje, a Ty podejmij mimo wszystko terapię sama dla siebie, choć wydaje mi się, że jesteś bardzo mądrą kobietą i wiesz co robić.

Makareno - bądź silna i myśl realnie, proszę...

Gorąco Was wszystkie ściskam :*

Myślę, że teraz mnie znienawidzi za tą policję, ale mam to gdzieś...
Przyjdzie za jakiś czas, być może jutro, ma u mnie wszystkie rzeczy, będzie wymyślał, że potrzebuje czegoś, np. telefonu.
Nie chcę z nim rozmawiać... Zamydli mi tylko oczy, będzie przepraszał, albo z zemsty zrobi mi coś...
Będzie jak to u pijaka jak wybaczę to ok jak nie to będę miała pozamiatane...
Czuję, że będzie mnie po tym traktował tak samo jak kiedyś mąż Liwie (olewająco) jakbym to ja była winna i pewnie wszystko odwróci kota ogonem ...

Wielokropku, dziękuję za info

Wszystkim dziękuję, że tutaj jesteście....

SadCryingWoman,
Twój mąż będzie odwracał kota ogonem dopóty, dopóki mu na to pozwolisz.

Ważnym jest  T w o j a   r e a k c j a   na jego takie gadanie.

Długie tłumaczenie mu czegokolwiek może dawać mu nadzieję na przekonanie Ciebie.
Może spróbuj powiedzieć mu jeden raz, zdecydowanie i dobitnie. Kolejną jego próbę przerwać od razu na wstępie, mówiąc "już o tym mówiliśmy". Bojkotować następne.

Przytakiwać? Myślę, że nie jest to dobry pomysł.

Nikt nie jest przeciw Tobie.Poprosiłas o radę a nie o głaskanie po głowie.Piszą tu ludzie ,którzy maja doświadczenia ze swoimi bliskimi,przechodzili przez to samo co Ty.
Jak trafiłam pierwszy raz na miting,to ryczalam jak ...eh ,lepiej nie mówic.Miałam żal ,ze mnie tak skierowano,żal do wszystkich,do całego swiata.Ale wychodząc wcisnął mi ktos parę broszurek.Po jakims czasie,kiedy mojego męża znowu "wciągnęło" a ja nie spałam i czekałam,kiedy "pan i władca" raczy wrócić,zaczęłam je przeglądac ,czytać,analizowć.I zobaczyłam:głupią ,zakłamną babę,który niszczy zycie swoje ,syna i w zasadzie męża też,bo daje ciche przyzwolenie na taką sytuacje.I zaczęlam od siebie,poszłam na spotkanie "All anomu"gdzie usłyszałam,co mialam usłyszeć,bolało jak cholera,ale przetrwałam.Na spotkania chodziłam systematycznie,dowiedziałam się czym jest choroba alkoholowa,że choruje cala rodzina.Ale do sedna.Nie udało mi sie mojego męża namowić na leczenie,nigdy,to było silniejsze od niego.Przeżyłam z nim 21 lat.Rozstaliśmy się,Zamieszkal ze swoja matka,potem poznał kobietę do siebie podobną.Niestey zapił się na śmierć.Nie żyje od 7 lat.
Był dobrym człowiekiem,kuturalnym,wykształconym,na stanowisku.Został dyscyplinarnie zwolniony z pracy/na szczęście miał prawa emerytalne i jakąś emerturke miał/,nie wszczynal awantur,był lubiany w towarzystwie,dopóki nie wypił o jednego za duzo.Niech mu "tam" bedzie jak najleepiej.Na pogrzebie obie z tą panią ubolewałyśmy,ze tak zmarnowałysmy  tyle lat zycia.
.Ja nabawiłam się silnej nerwicy lękowej,ta kobieta tez,mój syn niestety popija/mam nadzieję,że nie będzie alkoholikiem,ale wszystko wskazuje na to ,że jednak tak/.
Jak widzisz ,samo zycie.Niczego Ci nie będę radzila,jestes dużą dziewczynką,zrobisz jak uważasz.
Mam straszny żal do siebie,że zmarnowalam tyle lat swojego zycia,życia mojego syna,a byc może przyczyniłam się do tego,ze syn tez lubi alkohol.
Pozdrawiam,życze powodzenia i szczęścia.

takie sytuacje jak ma teraz makarena: te obiecanki, przytulania, deklaracje powrotu na terapi?, śmierć w oczach miałam kilkadziesi?t razy-po każdym ci?gu.  dlatego nie wierzę w jego chęć leczenia, sorry ale nie wierzę. zbyt wiele razy to słyszałam.
Makarena zn?w mu uległaś ale zn?w tego nie widzisz.
Następnym razem zaboli bardziej.

Nie wytrzeźwiał!!!
Jest u matki pijany jak wieprz, zrobił im zadymę, bo mu się chlać chciało, kupili mu 0,5 i jest w 7 niebie!
Powiedział matce, że to nie prawda z tym co mi wczoraj zrobił i nie wie skąd się wzieła policja.
Powiedziała mu, że ja wezwałam bo dostał palmę, mówi że nic nie pamięta.
Albo udaje, albo film mu się wczoraj urwał! Nie wiem.
Darł się na całe gardło tam u matki, że jak się dowie, że to ja, to mnie udusi... haha
Co za imbecyl

makarena, a Ty tutaj zaglądaj i pisz co u was.
Jak przetrwał dzień?
Bądź dzielna i pomagaj mu w terapii, kochasz jego a on Ciebie.
Tylko też za dużo mu w tyłek nie właź

Później zajrzę ...

Teraz postanowiłam się odciąć, nie został sam na pastwę losu, jest ze swoją rodziną...
Nie będę za niego załatwiała spraw, nie chce z nim nawet rozmawiać, tylko wiem, że prędzej czy później będę musiała się z nim spotkać, po to by oddać mu najpotrzebniejsze jego rzeczy. Może załatwię to inaczej, by się z nim nie widzieć, zobaczę jak to zrobić, zawioze jego matce, albo bratu, jeszcze nie wiem.
Na dzień dzisiejszy nie chce go w ogóle widzieć

Se dzisiaj zaszalałam :]

Wypożyczyłam sobie kilka książek, dużo czytam, lubię czytać
Kupiłam sobie spodnie (rurki gniecione) , ładny pasek z cekinami (made in china) , Apetizer i BluMAG piję 3 kawy dziennie.
Połaziłam po sklepach i się wyluzowałam
aaa... i przykleiłam sobie lusterko wsteczne na kleju do tipsów próbowałam oderwać, ale trzyma jak żyda za serce wiec jest ok

Jadę po córkę, później wrócę, bo jestem ciekawa co u makareny!

Liwio,
jak sama dobrze wiesz, do zdrowego sposobu myślenia można namawiać w nieskończoność. Skuteczne się to staje dopiero/aż w momencie podjęcia, przez osobę zainteresowaną, decyzji  o zaprzestaniu oszukiwania się.

Oj tak, jestem żywym przykładem Czasem to chyba cios w łepetynę by mi się przydał i to solidny

chciałam ogólnie dodać, ze to forum otworzyło mi oczy na wiele spraw, dziękuje wszystkim za dobre słowa (te niedobre też )

niech mi ktoś napisze: co ja mam teraz robić jak on jest trzeźwy????

no co???

Robisz i zrobisz to, na co się zdecydujesz. Nikomu nic do tego.

Napiszę tylko, co zrobiłabym będąc na Twoim miejscu.
Chcąc rozwiązać  s w o j e   problemy, poszłabym na własną, indywidualną terapię.
Nie wierzyłabym słowom męża, tylko jego czynom.
Nie robiłabym sobie żadnych nadziei, by później nie przeżywać rozczarowania.

Napisałam tak, bo myślę, podobnie jak Ty, przytomnie. Nie konsultowałam przecież z Tobą treści postu.

Atak nie jest rzeczą przyjemną dla atakowanego, wiem z własnego doświadczenia, tutaj na forum i w realu.
A dosadność wypowiedzi nie ma nic z atakiem wspólnego. Można napisać najłagodniej i też spotkać się z podobnymi zarzutami. Wiem też, że jest to oznaka trafienia w problem. Bo przecież jest to informacja, przed którą osoba zainteresowana ucieka, nie chce przyjąć jej do wiadomości. Taka informacja przecież zmusza do działania i nie można już się niczym zasłaniać, własną bezradnością też nie. Dzisiaj na ten temat pisałam o tym w tymże wątku z, uciekającą kiedyś, Liwią.
Wkładanie, w usta innych, swoich myśli też się zdarza dość często. W psychologii takie zjawisko nazywa się projekcją.

Jeżeli nie jesteś gotowa na terapię, to na nią nie idź.
Podejmowanie terapii, gdy nie jest się osobą zmotywowaną nie ma żadnego sensu.

Dlatego też napisałam, co  j a   zrobiłabym na Twoim miejscu.

Powodzenia.

SadCryingWoman, co tam u Ciebie?

u nas dzięki Bogu dobrze, juz chyba jest czysty, ma mnie jutro odwieść na pociąg,
no i przyznał, ze potrzebuje terapii
wyjeżdzam na kilka dni do mojej siostry, planuję wrócić w środę, ale jak znam zycie to stęsknię się za dzieciakami i wrócę wcześniej

spanie mamy jeszcze osobne, ale zmiękłam i doprowadziłam sypialnie do ładu, niby posprzątał, ale pościel miał nie ubraną, pranie nie pochowane, więc to wszystko zrobiłam i poprawiłam to męskie sprzątanie, ucieszył się jak wrócił z pracy,

wiem, wiem, wiem co zaraz mogę tu przeczytać, znowu robię źle, ale zwyczajnie nie wiem jak mam się zachwywać.....
najważniekjsze że się kochamy....
pozdrawiam i trzymam kciuki za Was

Cisza przed burzą
Oby nie!

Mój chory wytrzeźwiał.

Ja i tak pójdę do tego urzędu.
On nic o tym nie wie, nie będę mu się tłumaczyć.
Rozmawiam z nim, służbowo.
Zestresowany strasznie, ale nie żal mi go!
Tyle razy mu podawałam rękę, ale to na nic.
Leczenie i tylko to pozostało.
Namawiać go nie będę...
Wybór należy do niego
Ja się nie dam oszukać jeszcze raz.
Baw się makarena u siostry i wypoczywaj

Sad......jesteś silną kobietą. Działaj, by Twoje życie nabrało kolorów, bo życie z alkoholikiem jest okropne.

ja też nie popuszczę, leczenie i koniec

spytał mnie przez tel/ czy go kocham,  aja na to, ze nie wiem że trudna to miłość 

Mój się nawet nie pyta czy go kocham, dawno mu tego nie mówiłam i sama się zastanawiam, czy ja go w ogóle jeszcze kocham
Mam wrażenie że po prostu go toleruję, jest słaby psychicznie i wydaje mi się, że jestem przy nim tylko po to by go z bagna wyciągnąć.
I myślę sobie, że jeśli teraz nie rozpocznie walki z alko, to zostawię już to wszystko, dlatego że nie mogę mu się cały czas poświęcać niszcząc siebie.
Ja walkę jakąś rozpoczęłam, co z tego wyjdzie naprawdę nie wiem.
Ale ja na siłę nie zdziałam nic! Zupełnie nic!
Jemu dałam czas...
Poprosiłam, żeby on również mi go dał...
Śpimy osobno, wie również, że na sex nie ma co liczyć.
Musi poznać swoje funkcjonalne granice zewnętrzne , a moje wewnętrzne.
On chyba nie ma ani tych, ani tych.
Przykre

Ale, idę przed siebie z głową uniesioną i walecznym sercem

Ja jezeli bym miala taka mozliwosc poszlabym na terapie nei widze w tym nic zlego i musisz sie zdecydowac czy chcesz mu pomoc i miec tak zwana normalna rodzine ( oczywiscie brak zaufania kiedy zacznie pic i kiedy wroci jezeli wogole wroci zostana ) a dzieci i tak odczuwaja to ze nie jest dobrze na swoj sposob

hej, hej,
wróciłam w poniedziałek wieczorem,
mąż jak nie mąż,
naprawdę.... jeszcze w życiu takiego go nie widziałam,
dostałam kwiaty i w ogóle skacze koło mnie jak koło jajka, mówi że tak juz będzie zawsze,
ciekawe kiedy mu się znudzi?????
jak go pytam to odpowiada, ze zawsze,

wczoraj był na mitingu, lata co dzień do kościoła
nigdy nie walił skruchy tak długo, w ogóle jest jakiś inny

ja  niestety nie mogę powiedzieć, że mu uwierzyłam, ciągle go obserwuję

on chyba o tym wie

wiele ze mnie wyparowało przez tamten czas, nie czuję do niego tego samego co wcześniej, przynajmniej narazie, może to kiedys wróci

zastanawiam  się czy on teraz nie przerzucił się na jakieś prochy, bo ciagle jakiś taki zadowolony,
oczywiscie zaprzecza,
mówi, że uwierzył w moc Boga
modli się czyta pismo swięte

a może sekta???

nie wiem,

wierzę w Boga.... wiem, że czyni cuda.....

ale nie wierzę w mojego męża