Mówi że mu przeszło, a ja... chyba umrę... co mam robić?

Nie,nie wierzyłam to była miłosc mojego zycia,martwiłam sie jak spóznił sie z pracy nawet 5 minutek..zawsze razem był sensem mojego zycia kochałam go tak bardzo ze dałam mu dziecko ryzykując tym ze po porodzie mogłam nie chodzic..dałam mu wszystko ale niektórzy tego nie potrafią docenic.

Asiuleczka, skoro tak bardzo się kochaliście to co się stało, że się rozstaliście?

Ale moze dobrze ze tak sie stało moze tak musiało byc ...przynajmniej teraz mam kogos kto wie co to jest prawdziwa miłosc docenia wszystko co robię jest dla mnie duzym oparciem i wkoncu jestem szczęsliwa:)

No  wiesz Samanto nieda sie wymazac 10 lat od tak na swój sposób kochałam...mimo wszystko nadal mam jakis sentyment do niego.

Ja też podziwiam... Ja takiej siły nie mam. Chyba że naprawdę będę musiała wycierpieć tyle, że dam sobie spokój. Ale nie wiem. Wierzę, że to można uratować, że wszystko można uratować tylko trzeba w to wierzyć... Wierzę w cud...

To znaczy jak zaryzykować?
Ale żałujesz tych lat?

HM ZARYZYKOWAC...chodziło mi o to ze moze jedank jeszcze kiedys szczęscie nas spotka a nie tkwić w związku gdzie nie wszystko jest tak jak bysmy chciały.Odejscie jest bardzo trudne ja od męza starałam sie odejsc 3 lata zawsze miałam nadzieje ze jednak bedze dobrze zyłam nadzieją ze cos sie zmieni starałam sie jeszcze bardziej ale efektów jak nie było tak niebyło myslałam ze jednak nasza miłosc bedzie silniejsza a nie była..Samanto tak poznałam kogos..miesiąc przed wyprowadzeniem sie od męza powiedziałam męzowi o tym ze kogos poznałam .Wyprowadziłąm sie i mieszkałam u rodziców z dziecmi dopoki niemaiłam pewnosci ze moze mi sie udac stworzyc nowy związek i udało dzieci przepadają za P jest dla nich lepszy niz mój ex mąz ostatnio nawet tatus zaczęły na niego wołac Wie jaką miałam sytuację z męzem wie ze nadal mnie boli to wszystko wie ze cos jest jeszcze we mnie w stosunku do męza ale sie stara i doceniam to kocham go całym sercem dziekuje mu ze jednak tez zdecydował sie na taki związek bo jakby nie było był kawalerem mógł miec kazdą, jest przystojny,a jednak pokochał mnie rozwódkę z dwójka dzieci po przejsciach dba o nas jak nigdy nikt i wie kiedy potrzebuje przytulenia ,pocieszenia,i zrozumienia jest dla mnie kims naprawde wyjatkowym:)

Ja się próbuję podnieść po prawie trzech latach... Dziś go widziałam, w kangurce ode mnie:-) i moich ulubionych spodniach. Oj bolało...  tak długo go nie chciałam aż w końcu wygrał. Pokochałam go bardziej niż życie. Przez rok było jak w bajce. Codziennie słyszałam jak bardzo warto było czekać na mnie. A potem...zaczęły się schody. Przestałam się liczyć. Liczył się tylko ON i wszystko musiało być według jego zasad. I tak się ciągnęło. Pojawiał się kiedy mu odpowiadało a ja nie mogłam narzekać bo przecież CAŁY WOLNY CZAS SPĘDZAŁ ZE MNĄ...I tak straciłam cały poprzedni rok. Na czekaniu...Spotykaliśmy się ale dostawałam tylko ochłapy.Tydzień temu spędziliśmy weekend razem iiiii nie odezwał się do teraz...Też się nie mogę uczyć.A w ten weekend egzaminy...
Dam radę wierzę w to pomimo tego,że mi serce pękło...

xibalbaa dopuki ktoś jest wolny i nie sformalizuje zwiasku zawsze może trafic na kogoś lepszego wiem że gdy sie kogoś kocha to sie niechce  uwierzyc że może byc ktoś inny.
Czasami jednak warto odpuścic jesteś młoda masz studia przed tobą wiele wyzwań nowych znajomości, i wielu cudownych facetów. Czemu ci o tym pisze bo jeśli on ma wątpliwości to znaczy że nie kocha, czy regularnie masz zamiar tolerowac takie wachania a może tak a może nie co ci to mówi.
Jeśli on już teraz odczówa niepewnośc , znudzenie to co będzie za 10 lat ?
Też kiedyś tak walczyłam o miłśc i wygrałam  samotnośc i ciągłą niepewnośc bo co z tego że moim mężem jest moja pierwsza miłośc jednak nigdy sie nie dowiem czy to nie było przyzwyczajenie a potem dziecko zawsze będe się zastanawiac bo w sumie jeśli jest wam pisane bycie razem to i tak bedziecie nawet jeśli on teraz odejdzie.

xibalba wybacz ale kiedy ostatnio był u ciebie , kiedy rozmawialiście w cztery oczy?
Czy na pewno nie ma nikogo innego i tylko się asekuruje?
No i ostatnie ty mozesz kochac tylko o to za miłośc bez wzajemności nie da sie nikogo zmusic do uczucia.

Chyba popadam w depresję... Nic mi się nie chce, nie wiem po co żyję, chciałabym nie żyć - już tak kiedyś miałam.
Dziś się już wcale do mnie nie odezwał.
Studia mi nie idą - egzaminy a ja nie wiem po co się uczyć, tak bardzo mi się nie chce studiować, jak można robić coś, czego się nienawidzi?? Może nie zdam i wrócę do domu, będę gnić i nic nie robić. Nie wiem po co cokolwiek robić...
Popiszę sobie do was, choć pewnie nie rozumiecie, albo jesteście szczęśliwe - byłam do niedawna, choć studia od początku mnie przytłaczały i po prostu NIE CHCIAŁAM TU BYĆ!!!
Kochałam siebie, widziałam sens życia, kochałam życie, kochałam świat - przez taki krótki moment. A teraz znowu wracam do punktu wyjścia, czuję tak, jak zawsze czułam. Przez chwilę byłam kimś lepszym - nie wiem, czy to z jego powodu, czy po prostu chociaż jakaś rzecz mi się w życiu układała (szkoła, przyjaciele - tutaj nie mam nikogo, on był daleko, wszystko się zaczęło psuć).
Pozostaje mi czekać, aż los znowu się do mnie uśmiechnie. Czekać wegetując, bo nie można tego nazwać życiem. Taka już jestem. Słaba, załamuję się szybko...
Wiem co należałoby zrobić. Iść do ludzi, śmiać się z przyjaciółmi. Ale tutaj nikogo nie mam. I jest ten moment, akurat ten czas, kiedy nigdzie z nikim nie mogę wyjść, bo są sesje, wszyscy zajęci nauką, ja też choć nie wiem po co...
Chciałabym już założyć dom. Żyć dla kogoś a nie dla siebie (bo jak jestem sama, to czy ja żyję?). Wiem co robić... Czekać cierpliwie aż wszystko się odmieni, tylko to jest moją siłą. Ale czasami siły brakuje i płaczę z bezradności. No cóż, płacz też czasem pomaga. Szkoda, że więcej płaczę, niż się cieszę. Ale był czas że więcej się cieszyłam niż płakałam. Krótki, ale był. Może to było to, co mnie najlepsze w życiu spotkało, może się jeszcze sporadycznie powtórzy. Należy się z tym pogodzić, przecież nie mam na to wpływu.
Pozbierałam się, będę wegetować, może dożyję lepszych dni.
Nie wiem, jak z NIM będzie. Chciałabym żeby się udało, ale... Nic nie zależy ode mnie. Z tym też muszę się pogodzić. Może muszę zapomnieć. Szkoda.
Zrozpaczona.... Załamana.... A jednak pełna nadziei. Ile mam czekać? Mam nadzieję, że nie długo, przecież każdy ma prawo być szczęśliwym. Przecież ja też...
Nie wiem, czy ktoś to przeczyta, może tak, może nie. Popiszę sobie, bo pamiętnika już pisać nie umiem.
Wiecie, drogie kobietki... Chciałabym wam udowodnić (sobie też), że życie nie jest złe. Że wiara i nadzieja zdziałają cuda. Ciekawe czy mi się to uda...
Plotę już normalnie...
Świruję od czasu do czasu, załamuję się i wierzę dalej. Zobaczymy co będzie...

xibalbaa jestes młoda i przeżywasz najzwyklejsze w świecie rozterki miłosne. Każda z nas to przechodziła ale właśnie dlatgo te które to przeszły wiedzą że za miesiąc czy dwa będziesz śmiała się że byłaś głupia i naiwna(oczywiście bez obrazy ).
Teraz liczy sie dla ciebie tylko to ale tak naprawde nie popadaj w rozpacz bo życie toczy sie dalej a twoja miłośc moze się okazac zwykłym zauroczeniem czy przyzwyczajeniem studia i przyjaciele to ważne sprawy których nie powinnaś odrzucac.

Proszę nie myśl tak...
jeśli nie masz dla kogo żyć - żyj po prostu dla siebie!!!
Całe życie masz przed sobą, nikt nie wie co nas spotka w przyszłości....
Czasem trzeba dostać mocno w kość, żeby być silniejszym...żeby wyciągać wnioski z naszych błędów...

Jesteś podobna do mnie - jeśli kochamy to bardzo mocno, czasem za mocno, chcemy dobrze, ale czasem to dobrze niszczy to co mamy...za bardzo chcemy, za bardzo się staramy i im bardziej się staramy to skutek jest odwrotny...

Masz ogromne serce i pamiętaj, że jesteś wyjątkowa!
Ilu ludzi teraz nie potrafi kochać....wzbrania się przed tym, boi się że zostaną skrzywdzeni lub nie chcą dawać siebie innym...
Ty kochasz całą sobą, dlatego tak bardzo teraz przeżywasz...znam to...
Ja już wole kochać, nieważne że kiedyś może przez to będe cierpiała!!!
Miłość to najpiękniejsze uczucie jakie może przeżyć człowiek....

Pamiętaj - nie zatrać w sobie tej miłości...

"Miłość jest zawsze nowa. I bez względu na to, czy w życiu kochamy raz, dwa, czy dziesięć razy zawsze stajemy w obliczu nieznanego. Miłość może nas pogrążyć w ogniu piekieł, albo zabrać do bram raju - ale zawsze gdzieś nas prowadzi. I czas się z tym pogodzić, albowiem jest ona treścią naszego istnienia. Miłości trzeba szukać wszędzie, nawet za cenę długich godzin, dni, tygodni smutku i rozczarowań. Bowiem kiedy wyruszymy na poszukiwanie miłości - ona zawsze wyjdzie nam na przeciw. I nas wybawi."

P.Coelho - "Zahir"

Dziękuję Ci Kochana sueno6:* Śliczne to, co napisałaś, heh, może i jesteśmy podobne - przeczytałam wszystko Paulo Coelho. Ja też wolę tak cierpieć jak teraz niż wcale nie kochać. Dlatego wierzę...
Fenix... Ja wiedziałam, że życie jest za krótkie by je przeżyć właśnie tak, jak ja to teraz robię. Przez ten czas 1-2 lata, wiedziałam o tym i bałam się śmierci - przecież nie przeżyłam jeszcze wszystkiego.
Ale teraz czuję się jak kiedyś, też już to przechodziłam i wiem, że to nie prawda że będzie lepiej... Nie od razu w każdym razie, a to czekanie głównie mnie wyniszcza, zabiera sens życia.
Nie chcę tak czuć, myśleć, ale czuję, myślę. Wierzę, że już nie długo, że już wystarczy tego wzmacniania mnie. Mam taką nadzieję...
Dziękuję, że w ogóle odpowiedziałyście, nie sądziłam, że komuś chciałoby się to przeczytać, miałam wielką ochotę się tutaj wyżalić z nadzieją, że może ktoś jednak zajrzy.
Taką tyciusieńką, więc naprawdę dziękuję...

No więc rozmawiałam dziś z nim i powiedział, że nie wie co czuje, ale nie czuje do mnie żadnej urazy, nie odpycha go ode mnie, nie ma mnie dosyć, jakby tak bylo to by po prostu zerwał, a tak nie jest, po prostu nie wie co czuje i nie wie jak się zachować ani co zrobic, zeby móc wiedzieć co czuje.
No to myślę, że powinnam mu dać trochę czasu na przemyślenia, choć wiem, że chyba nie widząc mnie do niczego nie dojdzie. Łatwo się idealizuje, a już na odległosć szczególnie. Myślę, że powinniśmy się częściej spotykać i to co czuje, wyjdzie samo z siebie. Ważne że o tym wiem i nie musi przede mną udawać że mnie kocha, jaki to on czuły jest itd.
Zawalczę o niego. Poczekam ten tydzień, a potem zawalczę.  On nie chce się ze mną spotykać bo myśli, że jak nie będzie się ze mną spotykać to będzie mu łatwiej wszystko sobie ułożyć. Tak... Jak się ludzie nie spotykają to łatwiej im jest ułożyć sobie życie bez siebie, a nie ze sobą.
Spotykaliśmy się za rzadko. To mi powinno przechodzić, to ja jestem na studiach, powinno się u mnie tyle dziać, że on powinien zostać gdzieś w cieniu. Albo odwrotnie. Dni bez niego - przyzwyczajenie, ze go nie ma. Powinny narodzić się myśli, że już go nie potrzebuję. Coś podobnego narodziło się u niego. Odległość sprawiła, że się ode mnie oddalił, za dużo myślał, nie wie co czuje. Myślę, że tak to jest.
Może się stanie cud i poczekam przez tydzień aż góra się sama przesunie.
Jeśli nie, to zawalczę. Wolę walczyć, coś robić i wiedzieć, że po coś, niż tkwić w myślach sama ze sobą, nie wiedzieć po co żyję. Muszę działać.
Może sama się do niego przez to zrażę i przejdzie nam obojgu - nie będzie co ratować. Jeśli czegoś nie zrobię, nigdy się o tym nie dowiem. Będę sobie wszystko wyrzucać, gnębić się... O nie. Nie poddam się.
Poczekam, a potem zawalczę.

Ja od wczoraj mam dziwne odczucia Nie wiem czemu ale wczoraj zaczęłam się zastanawiać czy na prawdę go kocham... doszłam do wniosku, że tak, że bez niego bym zginęła, że jest dla mnie wszystkim...ale mimo to, czułam, że kocham go jakby mniej. I czułam tak do dziś rana. Przyjechał...i niby wszystko było dobrze jedna słowo źle i już ja głupia się obraziłam i znów ta myśl, że kocham go mniej...

ja nie chcę boję się, że przestanę go kochać. Nie wiem, może to jakiś taki okres, ta głupia zima, brak słońca czy hormony nie wiem... ale bardzo się boję

Dziś jest znowu źle. Najgorzej w swiecie ponownie. Nie umiem bez niego żyć, nie umiem czekać. Ja chcę żeby mnie kochał. Jak mnie nikt nie kocha, to mnie nie ma. Moja siła runęła. Znowu dziś nie potrafię żyć. Chciałabym nie żyć. Nie istnieć, nie czuć, nie myśleć - już to kiedyś przerabiałam, czemu znowu wróciło????????? Ja tak nie chcę. Ja tak nie potrafię. Ja chcę by z nim było jak dawniej... Mieliśmy się pobrać, mieć dziecko, mieć dom... Ktoś sobie zrobil z nas żarty. Nic nie pomoże moje myślenie, że będzie dobrze. Dzisiaj nic to nie pomoże. Jestem sama, sama, sama, bo nikt mnie nie kocha. Może jest inaczej, a ja tylko tak dziś czuję, ale czemu czuję?! Nie chcę tak czuć. Chcę wierzyć, że tyle dobrego mnie w życiu spotka... Nie potrafię. Nie mogę się dzisiaj podnieść i pozbierać. Nie mogę oddychać ... Nie mam miłości, nie mam nic....
Ja chcę umrzeć. Chyba że będzie z nim dobrze, to mogę żyć, umierać codziennie by w końcu narodzić się na nowo w jego ramionach. Inaczej nie mam po co żyć. Umrzeć. Że też nie mam w sobie tyle siły by się zabić. Jak już ostatecznie ze mną zerwie, to może to zrobię. MOże znajdę w sobie tyle siły.... Tak bardzo boję się wierzyć, że będzie dobrze. Tak bardzo chcę wiedzieć, że będzie dobrze................
Umieram, serce mi pęka, juz pękło, jeszcze nigdy nie było takie pocharatane. Czas je tylko bardziej rani, nie leczy... Czas tylko dodaje bólu. Bo ile mam jeszcze czekać? Nie czekam jeszcze dlugo? Nie. Dzień bez niego to wieczność. Czekam już dwa tygodnie wieków. Umieram.....

Drogie Kochane Panie, które przeżyłyście rozstanie.... Czy kiedykolwiek przed tym związkiem, byłyście szczęśliwe? Bo ja przez dosłownie 4 miesiące przed spotkaniem mojego Ukochanego zaczęłam wierzyć, że życie może być jednak piękniejsze. Ale dopiero jak zaczęłam z nim być, to uwierzyłam, że warto jest żyć.
Czy miałyście kiedyś depresję? Czy będąc dzieckiem płakałyście, że chcecie żeby was ktokolwiek kochał? Mnie jak już w końcu ktoś pokochał, jak oddałam mu całą siebie, to uwierzyłam, że jednak nie musi być u mnie w życiu ciągle źle, że jest teraz dobrze.
A teraz... On mnie zostawia. Gorzej, już nie kocha. I ja mam znowu zostać sama, wiedzieć, ze mnie nikt nie kocha, że mi się znowu w życiu nie układa... Jak sobie tylko pomyślę, o tym, że drugi raz mam przechodzić to piekło, to poopadam w obłęd.
Miałyście całe życie przewalone, raz uśmiechnęło się szczęście i je straciłyście i znowu jest przewalone? 1,5 roku. Tylko tyle przez całe moje 20 lat życia wierzyłam w siebie i myślałam "chcę żyć". Już znowu nie chcę. Nie mam po co. Nie jestem szczęśliwa. Akurat teraz w życiu nic mi nie wychodzi - taki moment.
Jestem silna. Ale z dwiema rzeczami poradzić sobie NIE POTRAFIĘ. Pierwszą rzeczą jest depresja, w którą znowu zaczynam popadać. Drugą fakt, że nie mam nikogo i nikt mnie nie kocha, nie potrzebuje. Te dwie rzeczy dotknęły mnie akurat w tym samym czasie.
I jak mam żyć?
Jak?
Wierzę, że to się nie skończy z nim, że Bóg nie może być taki okrutny, że nie doświadcza czymś, czego ludzkie ramiona unieść nie mogą. Ja nie uniosę. Zrobię sobie coś. Tylko nie zabiję, bo na to nie starczy mi sił i odwagi.

Ale ja już mam dość wzmacniania do tej pory. MAM DOŚĆ! Nie chcę przechodzić tego samego co kiedyś. NIE MAM NA TO SIŁY!!!

On ma dość mojego płaczu. To go męczy. On by chciał żeby wszystko było jak dawniej... Ale nie wie co czuje.
Poimane to wszystko.
Narazie żyję. Zobaczymy co będzie dalej.
Ale wiecie, najgorzej jest rano jak się obudzę. Coś okropnego mnie ogarnia... I jak sie nie odzywa.

To już jest koniec, nie ma już nic...
On chce być sam, lepiej mu beze mnie, ma więcej czasu na wypad z chłopakami itd. Lepiej mu bez dziewczyny narazie, nie chce zrywać, bo boi się, że jak sie opamięta to będzie za późno. Alternatywa cholera. A ja co? Pies? Mam czekać cierpliwie? O nie... Dam mu czas do tego weekendu. I zerwę. I będzie koniec. Nikt mnie nie będzie tak traktować. Jeszcze zatęskni. A ja nie wiem co wtedy zrobię, ale to nieważne. Ważne, że wierzę, że sobie poradzę. Okazał się draniem, niedorosłym draniem. Kochałam innego człowieka niż tego, którym jest teraz.
Chcę chcieć żyć. Obudzić się jutro i czuć to samo co w tej chwili - chcę żyć, jestem młoda, niegłupia, niebrzydka, jeszcze tyle wspaniałych chwil w życiu mnie spotka. Prawda że tak jest? Tylko trzeba podnieś głowę do góry, wypiąć pierś i iść przez życie. Prawda, że tak jest???

wiem co czujesz... od trzech miesięcy przeżywam to samo...
poszło o inną kobietę, w końcu się wygadał... jak słodko... ehh

życzę siły, ja od miesiąca mieszkam sama, dopiero zaczynam dostrzegać wartość spokoju...
poranki nadal ciężkie
ale czuję, że TERAZ BĘDZIE JUŻ TYLKO LEPIEJ !!!!!

Oczywiscie ze jeszcze bedziesz szczesliwa!!! i jeszcze spotkasz tego odpowiedniego!
jezeli tylko znow zaczniesz rozpaczac, wspominac piekne chwile z nim, to przypomnij sobie jak Cie teraz potraktowal, i ze okazal sie byc zwyklym dupkiem!

chyba nie powinnas dawac mu drugiej szansy, jesli on bedzie chcial do Ciebie wrocic
ale wiem, ze sama pewnie tez bym tak zorbila, ale na takich zasadach jak napisalas- jak sie nei postara to koniec, dalabym mu naprawde ostatnia szanse, chciaz wiem ze on na taka szanse nei zasluguje

Całkowicie się z Tobą zgodzę!!!
Można dać komuś drugą szanse, ok...ale komuś kto na to zasłużył...
Wygląda na to, że jemu jest tak po prostu wygodnie...
pokazał w tym momencie całą swoją egoistyczną naturę...
wydaje mu się, że Ty zawsze będziesz "w razie potrzeby"...
jak znudzą mu się koledzy, powie jedno słowo i Ty do niego przybiegniesz!
Tak właśnie myśli...ehhhh...

Musisz być silna - pokaż mu, że masz swoją dumę i szacunek dla siebie...jak chce odejść - niech odchodzi...ale niech już nie wraca...
bo skoro woli kolegów zamiast kochającej dziewczyny i planów na przyszłość - to jego wybór!!!

I tak trzymać!!!
Jesteś wartościową osobą, nie pozwól, żeby taki ktoś załamał Twój świat...
Bądź silna!!! Wierzę w Ciebie i Twoją kobiecość!

Śledze tego posta....I bardzo Ci współczuję....Przypomina mi się czas, gdy przeżywałam dokładnie to samo....Całą masę uczuć...Od rozpaczy...poprzez zwątpienie....A kiedy tliła sie nadzieją nieuzasadnioną euforię...aby za chwilę znów popaść w zwątpienie... Dziś spotykam się z moją ówczesną miłością na drodze służbowej....Patrzę i zastanawiam się co ja w nim wtedy widziałam...:) za co tak kochałam....i po co tak cierpiałam....

Tak...to niestety prawda.I pewnie żadne pocieszenie dla kogoś kto w tej chwili przeżywa dramat.

A co ze strachem, że spotkamy, ale kogoś gorszego?

Nie można się nastawiac na gorsze bo to błedne rozumowanie. Obecny facet jest super poza tym że nie wie czy mnie kocha a tak wogule to nie istotnie że tym mnie rani bo następny może byc o wiele gorszy albo wogule go może nie byc no nie to chore.
Nie jesteśmy z kimś po to byle by był ani po to by nas ranił .
Facetów na świecie jest wielu puki masz możliwośc wyboru to szukaj do skutku

Ale co to znaczy-co jeśli spotkamy kogoś gorszego?
Wtedy po prostu nie trzeba się z kimś takim wiązać.Miłość to nie ruletka,trzeba sobie dać czas,pozwolić sobie dobrze poznać kogoś z kim chce się spędzić życie.Mimo to również zdarzają się niespodzianki bo niektórzy są dobrymi aktorami,jednak ryzyko niespodzianki jest minimalne jeśli przy zakochaniu nie wyłączymy myślenia i rozsądku.Jeśli nie zapomnimy czego tak naprawdę szukamy w partnerze.
Co do tego xibalbaa,że możesz przy następnym związku wspominać poprzedniego partnera-jest to możliwe,ale bardziej możliwe jest to,że pokochasz lepszego człowieka niż Twój były i będziesz dziękowała losowi i sobie,że tamten związek się skończył i miałaś szansę na lepszy.