Ciąza i ból rozstania......

Odkochać się na zamówienie - zapomnij. Nie potrafię doradzić.
Życie z nim pod jednym dachem - trudne. Współczuję.
Błagania jego o cokolwiek - nie rozumiem i nie zrozumiem.

Tutaj, moim zdaniem, nie chodzi o udawanie czegokolwiek.
Popatrz na niego dzisiaj, chłodnym (o ile możesz) okiem.
Czy kochasz  j e g o? Kochasz mężczyznę, który Cię bił? Kochasz mężczyznę, który Cię upokorzył?  N a p r a w d ę? Bo rozumiem, że kochasz wspomnienie o człowieku, którym był przez długi czas. BYŁ. Przestał nim być, gdy przestał Cię szanować.

Nie musisz się godzić z rzeczywistością. Ona bez Twojej zgody też jest.

Jeśli chcesz sobie pomóc, poszukaj terapii. Dla siebie.

anna0804,
przepraszam, ale masz swój wątek. Tam opisuj swoją historię i tam licz na odpowiedzi.

Tonka
Podziwiam Cie jak dajesz rade
Niemyslalas nigdy o tym by sie wyprowadzic zamieszkac sama z dzieckiem i zaczac od nowa ?
Wiem i czuje jak ciezko jest Tobie kochasz i chcialabys byc kochana
chcesz miec go kolo siebie nie wazne jak Cie traktuje chcesz by byl z Toba...podziwiam Cie za sile ktora posiadasz

Rozumiem Cie doskonale wiem jak sie czujesz pragniesz byc kochana pragniesz byc obdarowywana uczuciem chcesz byc Twoje malenstwo mialo kochajacego tate rodzine na ktorej mozesz polegac...
Ale uwierz mi napewno przyjdzie taki dzien ze znowu sie usmiechniesz bedziesz szczesliwa i wszystko sie zmieni...

Uwierz Tonka rozumiem Cie doskonale chcialabym jakos pomoc choc ja jestem w podobnej sytyulacji az trudno w to uwierzyc jak wiele kobiet jest krzywdzona przez mezow...Moze pewngo dnia sie wszystko ulozy...Podobno wiara czyni cuda...Zreszta masz teraz swojego maluszka dla kogo masz zyc...i ta milosc ktora Ci ofiaruje nie moze zabrac Tobie nikt...

Nie rozumiem, po co on chce byc przy porodzie??? Nie chcialabym go tlumaczyc, ale on zachowuje sie jakby go cos opetalo. Kurcze, a moze on tak denerwuje sie tym porodem i zachowuje sie jak popapraniec. Kobieta moze byc w szoku poporodowym , a on jest w szoku przedporodowym. Wiem, ze wszyscy moga mnie tu zjechac za takie myslenie, ale po co on dzwoni spytac jak sie czujesz? Jestes na 100% pewna, ze jest jakas inna baba?

Po dluzszej przerwie znow do Was pisze.Dziecko tak strasznie absorbuje,ciagle jest cos przy nim do zrobienia.A kiedy spi to nadrabiam zaleglosci w praniu ,prasowaniu itp.Nie ma kiedy napisac ,choc czytam regularnie posty Pe,Lib,Wielokropka,Niekochanej...Bardzo mi pomagaja choc nie sa kierowane bezposrednio do mnie.Za rada Basi 2010 jestem w zalobie ,po czlowieku ktorego kochalam ,po moim mezu,ktorego juz nie ma.Jest zupelnie obcy facet,ktory tylko wyglada tak jak on.Jest mi z tym lepiej.Kazdy musi znalesc swoj sposob na zagluszenie tego bolu.

   I wlasnie ten obcy mezczyzna powiedzial ,ze sklada sprawe o rozwod,ze ta pani z ktora teraz jest to byla milosc od pierwszego wejrzenia i trwa to juz prawie 6 miesiecy.Ok,musialam to przyjac do wiadomosci.Martwi mnie tylko to ,ze mamy dom na kredyt.On twierdzi ze bedzie placil tylko polowe ,ze nie bedzie mnie utrzymywal.A ja jestem na macierzynskim,nie stac mnie nawet na polowe miesiecznej raty,nie mowiac o calej reszcie.On natomiast jest na dobrym stanowisku i zarabia na prawde niemalo.Poki co dziecku niczego nie zabraknie,ja natomiast mam zapomniec o jego pieniadzach,bo on nie zamierza mnie utrzymywac.Ciagle mi zarzuca ,ze jestem nierobem,ze mam sie wziasc do roboty,przestalam juz tlumaczyc ,ze dopiero pare tygodni temu urodzilam dziecko,ze przeciez ten maluch mnie potrzebuje,zreszta co mam z nim zrobic? oddac opiekunce? Przeciez jej tez trzeba zaplacic.

   To takie gnebienie z jego strony,mam nadzieje ,ze w koncu sie uodpornie.Ostatnio wymyslil sobie ,ze pozbawi mnie praw rodzicielskich,wiem ,ze tylko straszy ,bo nie ma zadnych podstaw,choc twierdzi ,ze to ze duzo wiecej zarabia jest plusem dla niego.Wymysla rozne sytuacje,np.ze dziecko nosi za dlugo pampersa,ze nie dbam,choc zmieniam co 2 godziny,bo sie boje ,zeby czegos nie znalazl,i sie nie przyczepil.Pyta czy syn bral lekarstwo na kolki,mowie ,ze bral,a on twierdzi ,ze klamie i nie dawalam mu.Synek podrapal sobie nosek ,a on ze nawet tego nie potrafie dopilnowac.Bralam kiedys leki ziolowe Kalms,takie wyciszajace i stwierdzil ,ze to leki dla wariatow i nie moge zajmowac sie dzieckiem.....dlugo by jeszcze przytaczac takie sytuacje.Staram sie tym nie przejmowac jednak gdzies w glebi duszy boje sie ,ze i malucha bedzie mi  chcial odebrac.

tonka,
trzymam kciuki za Ciebie i przytulam wirtualnie.

Anno,a dlaczego masz nie dac rady? Popatrz na Pe ,na Lib.One tez mialy takie obawy i co? Swietnie daja rade,pomalu podnosza sie z tego nokautu i kazdy ich post ma co raz wiecej wiary w siebie.U mnie  tez wydaje mi sie malutkimi kroczkami,ale do przodu.Juz nie placze,czasem jak cos mi sie przypomni to robi mi sie tak jakos zle,ale zaraz przytulam sie do dzidzi i jest lepiej.A pan maz cos zaczyna sie o mnie ocierac,zrobil sie mily i smial nawet zapytac czy moze mnie przytulic.A mi zrobilo sie niedobrze.To chyba zdrowy objaw,co? Patrze na niego zupelnie inaczej.Juz nie wydaje mi sie taki doskonaly,jest zalosny......

I wiesz co,czytalam swoje posty,ktore napisalam niedawno,wtedy lezalam jeszcze twarza do ziemi i nie moglam sie odwrocic, nie mowiac juz o podniesieniu sie.W tej chwili jestem juz na kolanach ,trzeba tylko znalezc sposob,swoj sposob,ktory Ci pomoze pozbierac sie.I nie pielegnuj w sobie poczucia krzywdy,bo to w niczym nie pomaga.Zobaczysz ,jeszcze chwila i bedzie co raz lepiej.Buziaki