Netkafejka dla zamężnych i samotnych - przyjaciółki do pogadania

hej dziewczyny,u nas tez pogoda do d...,a wczoraj jeszcze bylo slonce,plaza , a dzisiaj pada
jutro szkola sie zaczyna,a ja Wam powiem,ze czasami chetnie bym sama wrocila do szkoly.Jak chodzilam do szkoly jeszcze,to ktos z doroslych mi powiedzial,"ciesz sie,ze chodzisz do szkoly,bo kiedys za tym zatesknisz".Wtedy pomyslalam sobie,kto by za szkola tesknil,ale teraz z perspektywy czasu ,przyznaje racje,taki beztroski w sumie czas.... ale co tam,teraz tez nie jest zle,tylko czasami za duzo sie martwie.
milego popoludnia wszystkim zycze

hej i ja alanczam sie do grona szukajacych duszy do pogadania

Mam 25 lat, pracuje, akurat jestem w trakcie remontu mieszkania ( jeszcze mieszkam u mamy i ojczyma)

Witajcie Dziewczyny.
Ja również mam remont. Mam w planach skrobanie ściany. Koszmar, ale w końcu trzeba się za o wziąść.

Mam 30 lat, mam Męża, kota (czarnego, straszny rozbójnik, w sumie kotkę) i psa. Dzieci nie mam, jeszcze.
A i mieszkam niedaleko Wrocławia.

Pozdrawiam

no to fajnie

u mnie wszystkie sa w innych kolorach przedpokoj zolty i seledynowy kuchnia fioletowa, sypialnia czerwona a duzy pokoj jsny orzech i ciemniejszy

dacie rade

Nie denerwuj sie, za pare dni będzie dobrze i zobaczysz jak pozna nowych kolegów to bedzie migusiem wstawał rano i biegł do przedszkola. Tam mu sie krzywda nie dzieje. Ja sobie tak tłumaczyłam. A poza tym jak mój maluch szedł do przedszkola to też byłam zaryczana,osmarkana i zdołowana.:)

nie martw się Madziu ja będę to przeżywać za rok .Tak to jest masz malusi synek który jest zawsze przy mamie a teraz poszedł gdzieś w nieznane do całkiem obcych mu ludzi.Na pewno się zadomowi i będzie się świetnie bawił z dziećmi

Mnie remonty doprowadzaja do szału-chce mieć ładnie,ale ten bałagan i kurz ... Fajnie,że masz dom ,ja mieszkam w bloku i marzy mi sie domek z ogródkiem. Nawet myśleliśmy,zeby sprzedac mieszkanie i kupić nieduzy dom,ale sprzedac mieszkanie teraz to graniczy z cudem. Ale niesamowite jest to,ze dobrze sie "gada" na tych forach z nieznajomymi a z bliskimi czasem trudno znależć wspólny język.Mamy wszyscy podobne problemy,dylematy,radości i smutki.  Pozdrawiam was dziewczyny i zycze miłego dnia.

ja tez juz neie moge sie doczekam konca remontu i kiedy sie bede mogal wprowadzic

hm...w sumie to jeszcze nie wiem. chlopaka mam ale za duzo nie pomaga tylko obiecuje i nici z tego wychodza

Kobietki
Czy ktoś jest z krakowa???

Witaj. Mój synus jest 5-latkiem ,zaczął właśnie zerówke ale do przedszkola chodzi już 3 rok. Trochę sie obawiam jak przygotuja go w zerówce,aby w 1 klasie,do której pójdzie za rok,dał sobie radę. On na razie tylko kocha samochodziki,klocki,bakugany i inne takie i ciezko mi samej nawet zachęcic go do jakiejś nauki . Chociaz mam taka fajna płytke na komputer do nauki czytania,poznawanie literek,cyferek i lubi to.Taki dzieciaczek jeszcze ten mój synek,a tu zaraz szkoła...

to tak jak mój 5 latek
chociaż z tymi bakuganami już mu trochę przeszło:)
on jednak nie chce się za bardzo uczyć:)

Hej.Weekend minął zadziwiająco szybko. Jak zawsze zresztą:( U mnie to był weekend na świezym powietrzu-na działce. Był oczywiście grill. Poza tym intenywne grabienie liści z trawnika. Widać,że juz jesien zbliza sie duzymi krokami,bo liści z drzew na trawniku mnóstwo bylo. A od poniedziałku zaczęła sie praca,przedszkole,szkoła. Aż żal serce ściska,że to juz koniec lata. Jesień działa na mnie przygnębiająco. Jestem wiecznie zmęczona,śpiąca. Tez tak macie?

jesien czasem piekna bywa wiec nie dzila na mnei az tak przygnebiajaco....a mnie diopadlo przeziebienie jakies:(

Hej,ide zrobic sobie kawke,moze ktos sie ze mna napije

Chyba o tej porze wszyscy sa zajeci,kawke wypilam,ide na spacerek.

co zle nie powinno sie lubic ani akceptowac...

Witam Mnie zaniedługo też już 36 lat stuknie. Męża nie mam, w tej chwili jestem w 2letnim związku. Za to z kotem świętuję 14letni związek Mieszkamy sobie w domku w 4 - mój partner, jego 11letnia córka, kot i ja. Jeszcze doliczę do tego kilkanaście papużek falistych na podwórku, które jednak ze względu na mało komunikatywne (względem ludzi) charaktery, do rodzinki nie zaliczę.
W tej chwili szukam pracy, mam dużo czasu wolnego i patrzę na swoje życie, zastanawiając się co się z nim stało.

Hej. Fajnie,że do nas dołączyłaś:) Niestety tak w życiu bywa,że raz jest dobrze a raz żle. Jeśli to nie tajemnica -to napisz cos o swojej chorobie. Ja od 6 lat choruje na astmę ,ale na szczęście odkąd biore leki wziewne mniej mnie dusi. Najgorsze jest wejście na 3 pietro -gdzie mieszkam,wtedy czuje sie jak 80letnia babcia.

Hej dziewczyny
znajdzie się tu miejsce dla jeszcze jednej kobitki? Mam na imię Ada, 22 lata, kocham zwierzęta i przyrodę, mam kotkę i szczurka, których kocham nad życie i w ogóle kocham życie mimo że coraz częściej doskwiera mi samotność i łapię dołki. Mam kochającego faceta, z którym jest mi dobrze, ale przytłaczające problemy finansowe czasem nas poróżniają i wtedy czuję się naprawdę samotna. Przyjechałam do niego z innego miasta i tutaj nie mam zupełnie nikogo poza chłopakiem, a często tak bardzo mi brakuje moich koleżanek bliskich, które są daleko i z którymi kontakt po prostu praktycznie całkowicie obumarł Naprawdę z wielką chęcią sobie tutaj z Wami pogadam i poznam Was

Pozdrawiam
Ada

witam nowe kobietki:)

ja dziś znowu zaliczyłam wizytę u dentysty z małym:(
całą noc nie spał..
pani dentystka powiedziała ze to może być na podłożu psychicznym-stres związany z pójściem do przedszkola,bo z ząbkami wszystko ok.
wymieniła trutkę i kazała przyjśc za tydzień jak by coś się działo.

Witam wszystkich
ADA -rozumiem Cie,bo ja tez dla faceta zostawilam wszystko ,Ty przynajmniej zmienilas tylko miasto,a ja kraj.W koncu poznasz jakies sasiadki,nowe kolezanki.I tutaj zawsze mozna sobie popisac
Madzia,a synek zadowolony z przedszkola?chodzi chetnie?
Malwina ,mozemy pokrzyczec razem,moze ulzy nam

Dziewczyny, problem w tym, że ja w tym nowym mieście nie jestem juz nowa, bo mieszkam tu już 3 lata! Tylko że moja sytuacja wygląda tak, że przez większość tego czasu mój chłopak był dla mnie całym światem, razem mieszkamy od początku, z początku oboje nie pracowaliśmy jakiś czas, więc jako że oboje jesteśmy domatorami to praktycznie 24godziny na dobę spędzaliśmy ze sobą, najczęściej niestety w domu. W ogóle mi to nie przeszkadzało, bo tak jak już powiedziałam mój chłopak wystarczał mi i nie potrzebowałam kontaktu z nikim innym. No i to był błąd, bo ochłodziły się moje kontakty ze znajomymi, którzy mieszkają teraz daleko, ale zaczęłam to zauważać dopiero niedawno.
Zarówno ja jak i mój chłopak pracujemy i przez to widujemy się rzadziej niż na początku, ale dopiero niedawno zauważyłam, jak strasznie zaczęło mi to przeszkadzać, że w ciągu dnia nie widzę mojego chłopaka, nie mogę z nim wymienić nawet smsa, no bo ja pracuję i on pracuje, więc widzimy się dopiero po x godzinach. No i przyszła chwila, kiedy tak strasznie zatęskniłam za moimi koleżankami, za moją przyjaciółką, a kontakt z nimi jakotaki mam tylko przez internet... Kocham mojego faceta, ale nawet najlepszy facet nie zastąpi kobiecie przyjaciółki od serca... Pewnie pomyślicie, że skoro już 3 lata tutaj jestem to dlaczego nie mam znajomych? Mam, znajomych z pracy, więc i stosunki między nami są czysto zawodowe. A ja mam taką naturę, że nie lubię wychodzić na miasto, do pubu czy gdziekolwiek, żeby kogoś poznać. Poza tym sporo pracuję, rano wychodzę, wracam wieczorem i nawet nie mam siły ani ochoty, żeby gdzieś wychodzić. Także wlaśnie mam nadzieje na znalezienie tutaj jakiejś wyjątkowej kobitki albo i całego tuzina, z którymi może po jakimś czasie uda mi się zawiązać coś na kształt przyjaźni To takie moje marzenie.

soledad77, a czy Twoja decyzja o wyjechaniu z kraju do chlopaka była dobrze przemyślana? Nie miałaś czasem takich przemyśleń jak "Boże, co ja zrobiłam? teraz żałuję" ? Bo moja decyzja co do wyjazdu do chłopaka była dość szczeniacka, po prostu uciekłam do niego nie mówiąc nic nikomu i mając niecałe 19 lat... Przeszłam wiele od tamtego czasu, pogorszenie kontaktu z rodziną na przykład. Chociż teraz już jest oczywiście dużo lepiej. Czasami zdarzało mi się pomyśleć, że może źle zrobiłam, ale zaraz potem się uspokajałam, bo przecież kocham mojego Adama nad życie i mimo że jestem jeszcze młoda, mam silne przeczucie, że już znalazłam tego jedynego.

Olimpia, uświadomiłaś mi właśnie, że moje problemy to są tak naprawdę za przeproszeniem gówniane problemy, bo właściwie najgorzej u mnie z finansami i to jest główny problem. Ale jak mawia moja mama- pieniądze raz są raz ich nie ma. Wiele razy miałam cięzką sytuację, musiałam jeść suchy chleb, albo gotować kluski z mąki i wody albo jeść kaszę z keczupem ;] ale ważne, ze ma się kogoś kto wspiera i nawet mimo problemów chce być z nami. To mój pierwszy dzień tutaj, kiedy tak się wczytuję w Wasze posty i widzę, że wiele z Was ma o wiele ciężej niż ja i jest mi strasznie przykro z tego powodu, bo uważam, ze śiat jest piękny, życie jest cudowne samo w sobie i chciałabym dla wszystkich tylko szczęścia i jak najlpszej sytuacji. Ale powiem Wam jeszcze, że żyjemy po to, żeby się uczyć i odchodzić z tego swiata madrzejszymi, więc nie może być łatwo. Trzeba zatem wziąć się w garść mimo że czasem jest strasznie ciężko i nie widzimy sensu i próbować przechodzić przez te lekcje, które serwuje nam życie! Pomyślcie o satysfakcji, kiedy uda Wam się rozwiązać problematyczną sytuację. Zawsze trzeba starać się brnąć do przodu i nie przejmować się innymi ludźmi, którzy nas krytykują, poniżają. Niech spadają na drzewo Kochane, przecież nie ma barier nie do pokonania!

I bardzo dobrze, ze optymistycznie, bo wiecie, że nasze myśli tworzą rzeczywistość wokół nas? Tak więc jeśli będziemy się wiecznie zadręczać, ciągle martwić, powtarzać sobie, że nie damy rady, nie umiemy, nie zrobimy, nie lubią mnie, jestem beznadziejna, nic się nie układa itd. to faktycznie tak będzie! Dlatego, ze Wasz umysł podświadomie zrozumie, że Wy właśnie tego chcecie! Także grunt to optymistyczne nastawienie, nie bez powodu się tak mawia moje drogie Panie Jeśli zmienicie swoje podejście do świata i zaczniecie dostrzegać pozytywne strony w każdej sytuacji i jeśli będziecie mieć TYLKO pozytywne myśli, to wszechświat się Wam odwdzięczy i te Wasze pozytywne myśli odda Wam z nawiązką pod postacią szczęscia i radości. Proszę więc zacząć świadomie mysleć i odganiać od siebie czarne myśli. To nic trudnego, a bardzo znaczącego. Wiem co mówię

Nie czytałam, ale oglądałam. Ale to nie tylko o ten film chodzi. I bardzo mi miło, że wiesz o "Sekrecie" Warto potraktować ten film, czy książkę bardzo poważnie, bo nie zdajemy sobie sprawy z tego jak wiele zależy od nas samych i od naszych myśli.

chętnie:) az ciężko go stamtąd zabrać:)
bo tak mu w tym przedszkolu dobrze:)
dzisiaj przeżywał,że nie idzie i pierwsze o co zapytał po wyjściu z gabinety czy teraz go zaprowadzimy do dzieci:)

Pewnie,ze mialam takie mysli,ale chcialam sprobowac,przeciez jak cos nie wyjdzie zawsze moge wrocic do domu.Jakbym nie wyjechala,to pewnie myslalabym -"Boze dlaczego nie wyjechalam " Mieszkam tutaj juz 8 lat ,raz jest lepiej,raz gorzej,nie zaluje,ze wyjechalam,ale zaluje,ze wyszlam za maz. Z rodzinka kontakt mam dobry,przynajmniej mozemy potesknic za soba
Ciesze sie,ze jestes szczesliwa,ze mozesz liczyc zawsze na swojego chlopaka,bo to jest najwazniejsze.Zycze Wam duzo szczescia

Asend mądra z ciebie kobietka  jak na swój wiek;-)

Te 5 kotów to czysty przypadek.. była sobie jedna, sędziwa kotka Zuzia.. potem w lesie znaleźliśmy Ryska był z trójka rodzeństwa zapakowany w reklamówkę i wyrzucony do strumienia.. udało sie uratować tylko jego...i powiem Wam, że jest naprawde wyjatkowy... potem Zuzia zaszła w ciążę( niespodziewaną bo była na zastrzyku).. i sie tak porobiło nam 5 kotków...mamy wariatkowo chociaz to już dorosłe koty ale mimo wszystko.. .. jest fajnie...
Potem przygarnęlismy 13 letniego owczarka..bo miał iśc na uśpienie.. i jest z nami na swojej emeryturze
A moja połowa.. hmhmhm ma totalnego zajoba na punkcie zwierząt..więc to ja mam kłopot żeby nie dopuścić do powiększania się zwierzęcej zgrai w naszym domu

Olimpia..   hmhm nie da sie okreslić w kilku zdaniach o czym jest Secret.. ale jest to pozycja wręcz obowiązkowa..   generalizując jest o pozytywnym myśleniu...

Asend... masz słuszną racje...dac sobie rade i nie popaść w nałogi jakiekolwiek..i myślec pozytywnie.. hmmhm ale czasami rozumiem nałogowców

Pogoda dzisiaj nie jest optymistyczna... jaka szkoda,że to lato sie kończy.. nie dość , że było kiepkie to jeszcze tak szybko zleciało.. nie chce mi sie jesieni... buuuuu nie chce mi sie deszczu, pluchy i szarości...

myślę Asiu,ze to ten bagaż doświadczeń nas tu przyprowadził.
takie to życie jest.niby nie jesteśmy sami a jednak czujemy się bardzo samotni-szukamy takiej odskoczni.
a tu na forum możemy podzielic się swoimi problemami,pomóc innym:)
a nic nas to nie kosztuje,a zyskujemy tu dużo:)
to takie fajne czuć się potrzebnym:)

ja nie dawno zaprowadziłam synka do przedszkola:(
tak dziś biedny płakuniał,że i ja nie mogłam powstrzymać łez.
mam nadzieję,że to tylko dziś nie miał chęci na przedszkole.
pozdrawiam:)

Bo zycie potrafi dokopać.. ja przeszłam rozwód...wiadomo mało przyjemna sprawa a na dodatek postawiłam sobie jako cel, że wyjde z tego z twarza.. jakbym wiedziała, że się nie opłaca mniej zdrowia by mnie to kosztowało.. Potem czas borykania się z życiem w nowych realiach.. bo zostałam z dużym domem, dwójka dzieci i bez pracy... dałam rade..
Potem przyszedł czas na miłość..poznałam mojego obecnego męża.. i jednoczesnie przyszedł czas na podział majatku z eks..żeby pozamykać wszytsko za tym co było.. i się zaczęło... cały 2009 rok to był koszmar.. sprawy w sądzie, telefony od niego, gnojenie, dołowanie.. na dodatek zachorowała moja matka.. bardzo ciężko.. miała rozległy udar mózgu i jest sparaliżowana.. cudem w zasadzie przezyła.. wiadomo co za tym idzie.. trzeba ja pielegnowac jak małe dziecko.. więc jestem uwiązana bo musze co drugi dzień być u niej... pomóc tez ojcu, który i tak jest dzielny...potem załatwianie kredytu co było masakra...bo na finale spraw mąż stracił prace.. że ja nie osiwiałam to jakis cud... dziwgaliśmy sie z tego dośc długo... ale jakoś się telepiemy..
Były między czasie tez pozytywy bo urodził mi sie wspaaaaaniały wnuczek( fotki są na forum ) na punkcie którego oszalałam... pobralismy sie z moim Miskiem....
...i tak wygląda w bardzo duzym skrócie moje ostatnie 2 lata życia.. nie jest lekko.. czasami siadam i nie chce mi się zwyczajnie ruszyć.. mam wrażenie, że jestem przytłoczona wszystkim.. że wreszcie może przyjść dzień, że nie znajdę sily .. na nic...