Według mnie rczej nie istnieje...ja mialam takiego kokege az zaczał sie przystawiac do mnie ,jak mu powiedzialam ze przeciez ma zone to ostatnio mi to wypomilał jak potrzebowalam pomocy i nie pomogl mi
Podobne tematy
Jestem mocno przekonany, że przyjaźń damsko męska istnieje. Przecież wystarczy, że jest to facet (lub kobieta) który "nie ma tego czegoś". Można się spotykać aby np. skoczyć do kina czy teatru, na rozmowę czy spacer, ale ktoś taki w nikim nie wzbudzi ani cienia pożądania. Są takie osoby i sam doświadczam takich relacji.
Tak więc może jest trudność z przyjaźnią damsko męską gdy para jest atrakcyjna, ale jeśli nie (a przecież takich jest wielu) to tu jak najbardziej się zdarza.
faceci twierdza ,ze nie ma przyjazni m-d bo predzej czy pozniej wyladuja w lozku....a jesli ona o tym nie pomysli....to on na pewno - to sa slowa moich znajomych (facetow) Pytalam ich bo mnie to rowniez intryguje. Jest jednak wyjatek ...- gdy kobieta jest bardzo nieatrakcyjna....wtedy przyjazn jest mozliwa
Prawda w 100%. Mogę potwierdzić na własnej osobie. Żyję 23 lata i obracam się właściwie ino w męskim towarzystwie. Moi przyjaciel(e?) to też faceci. Dodam, ze jestem nieatrakcyjna fizycznie oraz psychicznie ;>.
Jestem mocno przekonany, że przyjaźń damsko męska istnieje. Przecież wystarczy, że jest to facet (lub kobieta) który "nie ma tego czegoś". Można się spotykać aby np. skoczyć do kina czy teatru, na rozmowę czy spacer, ale ktoś taki w nikim nie wzbudzi ani cienia pożądania. Są takie osoby i sam doświadczam takich relacji.
Tak więc może jest trudność z przyjaźnią damsko męską gdy para jest atrakcyjna, ale jeśli nie (a przecież takich jest wielu) to tu jak najbardziej się zdarza.
Niekoniecznie dlatego, że "nie ma tego czegoś", z mojego doświadczenia. Czasem dlatego, że widać z góry, że nici by z tego były. Mimo podobnych zainteresowań, zrozumienia, wspólnego poczucia humoru, istnieje też coś takiego jak cele życiowe, i jak np. ja chciałabym cichą egzystencje w domku z gromadką dzieci, a mój przyjaciel woli podróże i balety, to nie ma bata; choćby i chemia była jak pierony, to jest to ślepa uliczka. O ile przyjaźń w takiej sytuacji jest superowa, to związek byłby to do bani.
Ale się zgadzam, że czasem tych iskierek po prostu nie ma wcale. Jest tak, że facet może być przystojny i fajny tak w sumie, ale...no, nie w taki romantyczny sposób. Mam z paru takich przyjaciół, o których nawet do głowy mi nie przyszło myśleć seksualnie, mimo to, że wcale nie potwory, a charakter cudowny. Czuję się z nimi jak z braćmi, więc takie myśli byłyby dla mnie dziwaczne w takiej sytuacji.
.... Dodam, ze jestem nieatrakcyjna fizycznie oraz psychicznie ;>.
Co jest oczywistą bzdurą. ![]()
Jestem mocno przekonany, że przyjaźń damsko męska istnieje. Przecież wystarczy, że jest to facet (lub kobieta) który "nie ma tego czegoś". Można się spotykać aby np. skoczyć do kina czy teatru, na rozmowę czy spacer, ale ktoś taki w nikim nie wzbudzi ani cienia pożądania. .....
Błędem logicznym jest założenie, ze istnienie pożądania wyklucza przyjaźń.
Ono sobie może istnieć - istotne jest, co z nim zrobimy.
Zgadzam się. mam przyjaciela, który niezmiennie przystawia się do mnie, prosi o zdjęcia itd a jednak przyjaźnimy się. Zawsze mogę na niego liczyć, chociaż on mieszka bardzo daleko ode mnie. Znamy się wiele lat i sądzę, że już tak zostanie do końca życia.
bjo napisał/a:.... Dodam, ze jestem nieatrakcyjna fizycznie oraz psychicznie ;>.
Co jest oczywistą bzdurą.
Facet79 napisał/a:Jestem mocno przekonany, że przyjaźń damsko męska istnieje. Przecież wystarczy, że jest to facet (lub kobieta) który "nie ma tego czegoś". Można się spotykać aby np. skoczyć do kina czy teatru, na rozmowę czy spacer, ale ktoś taki w nikim nie wzbudzi ani cienia pożądania. .....
Błędem logicznym jest założenie, ze istnienie pożądania wyklucza przyjaźń.
Ono sobie może istnieć - istotne jest, co z nim zrobimy.
Joasiabasia, też tak może być, tylko ja nie wiem czy fair jest wtedy taką przyjaźń kontynuować. We mnie się taki jeden kolega zabujał na studiach i naprawdę to dla niego była mordęga, bo ja no po prostu nie mogłam jego uczuć odwzajemnić, nawet gdybym na rzęsach stanęła. Teraz się przyjaźnimy, ale to jakoś 11 lat po fakcie, i potem jak się ożenił z moją psiapsiółą (dodam, że szczęśliwie), także myślę, że w takim przypadku lepiej jest dać tej drugiej osobie ochłonąć, wycofać się i przetestować wody za rok czy dwa, a nie codziennie dawać fałszywą nadzieje, że może się nam odmieni.
Joasiabasia, też tak może być, tylko ja nie wiem czy fair jest wtedy taką przyjaźń kontynuować. We mnie się taki jeden kolega zabujał na studiach i naprawdę to dla niego była mordęga, ....
Nie dla każdego, nie zawsze, jest to mordęga.
A jesli jest, to jego rzecz by sobie z nią radzić.
W dowolnie wybrany sposób.
Jest coś takiego, bo sama mam przyjaciela, często piszemy do siebie, znamy się z pozatym nic poza przyjaźnią między nami raczej nie będzie.